ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Het voorval van de ochtend was al snel vergeten, door het simpele feit dat er niet over gesproken werd. Nog steeds weet ik niet of Mika me gezien had of niet, maar het is beter om zoiets te laten rusten dan ernaar te vragen. Het laatste wat ik wil is dat hij gaat denken dat ik het deed voor de aandacht. En zo maak ik wat ontbijt voor ons klaar, praten we wat over koetjes en kalfjes om de tijd te doden, waarna ik mezelf via mijn menu mijn vecht-pakje aandoe. Nogmaals, als ik van te voren had geweten dat ik dit elke keer aan moest tijdens een gevecht of dat mijn HP anders veel te snel achteruit ging, had ik wat anders gekozen dan het schooluniform geinspireerde pakje. Toch is het niet anders en ben ik tenminste zielsgelukkig met mijn katana.
Als we eenmaal zijn geteleporteerd naar de desbetreffende floor, merk ik dat ik het liefst bij Mika blijf en dat hij zich opvallend inhoud om ook dichtbij mij te blijven. Als ik niet anders wist, zou ik zeggen dat we gehecht begonnen te raken aan elkaar. Stilletjes observeer ik iedereen, waarbij ik tot mijn vreugde veel tweetallen zie die ik gister zo heb getrained. Ze zijn vastbesloten om samen te blijven, om elkaar de rugdekking te geven die ze beide nodig hebben. Onbewust kijk ik daarbij naar Mika, me afvragend of ik ook zodirect ook iemand heb die me rugdekking geeft, of dat ik op mezelf ben aangewezen. Beide is prima, zolang ik er maar snel achter kom welke van de twee het is. Nog steeds ben ik stil als Mika begint met de groep toe te spreken. Als hij klaar is en op de deur afstapt ga ik voor de menigte staan en schraap mijn keel. Net zo moeiteloos als Mika weet ik de aandacht te vangen. 'Remember to stay together. Find a mate or a group to stay together with. You can't cover your own back. Besides that, trust your instincts. You've all been accepted into guilds because you know something about fighting. Use that knowledge, use those skills. Lets walk out of this room together as victors.' zeg ik dan, waarna ik ook mijn katana uit haar schede trek en uiteindelijk glimlach naar de groep, waarna ze in juichen uitbarsten en we met z'n alle, als een grote groep het labyrinth inlopen.
'I think I missed my calling and should've run for class president while I still could.' mompel ik tegen Mika, nu we samen met de andere professionals voorop lopen. Natuurlijk weet hij niet dat ik dat ook daadwerkelijk deed, dat ik zelfs voor twee jaar achter elkaar de class president was, waarna ik zelfs voorzitter werd van de hele bovenbouw. Kleine details die er niet toe doen, die me menselijk maken. Iets wat we nu absoluut niet nodig hebben. 
Na een paar gevechten hier en daar en wat geklim op elkaars schouders, hebben we het einde van het labyrinth gevonden. Slechts nog een hoek om, dan zijn we er. Dan begint het. 'Ready?' fluister ik achter me en ik hoor dat het woord herhaalt wordt naar achter in de groep. Uiteindelijk komt er na slechts een paar seconde een 'Set?' van achter en ik glimlach. Dan, voor ik zelf het laatste woord kan schreeuwen, kijk ik naar Mika. In mijn ogen ligt de vraag, of hij niet het laatste woord wilt schreeuwen. Hij is immers de reden dat we hier met z'n alle staan, als verenigd front. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you