O} Never give up !

O} Never give up !

ik ~ Hope Courthney MeQuin ~ 18 jaar ~5 maanden zwanger van 1e kindje ~picc



Mike Jake Karther ~20 jaar ~picc

Re: O} Never give up !

Hope
Het is nog vroeg als ik met me moeder aankom bij de kliniek, weer een nieuwe. Dit is al de zoveelste opnamen en keer op keer word ik ergens anders geplaatst. Was het eerst nog open is het nu al gesloten. Omdat ik zwanger ben. Ze zijn bang dat ik mezelf of de baby in gevaar breng. Dat is een reëel gedachten helaas. Ik zucht even en kijk naar me armen waar verband om heen zit. Voor de zoveelste keer zat ik vannacht bij de eerste hulp. Voor de zoveelste keer heb ik mijn moeder zien huilen. Iets wat nooit zou wennen, het blijft me pijn doen dat ze huilt. Dat ze bang is om me te verliezen. Ze hoopte dat als de kleine er is dat het dan beter gaat, omdat ik dan een verantwoordelijkheid heb. We zullen het zien. Tot nu toe heb ik daar geen vertrouwen in. Alleen dat zeg ik maar niet tegen haar. Ik kijk even op de klok en schrik as we al een half uur aan het rijden zijn. Dan zullen we er zo vast wel zijn. Ik had inderdaad gelijk, op het moment dat ik me oortjes voor me telefoon in doe, zie ik me moeder stoppen. We zijn er! Het is een oud, lelijk gebouw met grote hekken er om heen. Sterker nog het lijkt net een gevangenis. 'Weet je zeker dat je goed zit?' Vraag ik aan me moeder en zie der knikken. Ik hoor der dan zeggen helaas wel meisje. Riverdeal staat er op de gevel, een oude naam ook nog. Mijn moeder zegt dan sorry meisje maar dit is de enige oplossing voor je momenteel. Ik knik maar en pak me koffer uit de auto Hierna ga ik met mijn moeder naar het hek toe. Daar druk ik op de bel, dat is ook nog zwaar beveiligd zodat, niemand weg kan lopen. Als dan de deur open gaat komt er een man naar me toe, mijn begeleider. Een man? Fijn dat ook nog! Denk ik bij mezelf. Ik vond dat dus echt niet prettig, met alles wat ik aan destructieve dingen doe. Mijn moeder geeft hem ook een hand en loopt dan mee naar binnen. Daar word ik eerst medische gecontroleerd, hardslag, bloeddruk, tempratuur, gewicht en lengte. Ik zucht even alles was te laag ja logisch! Hij besluit om met een sonde te gaan starten. 'Als je het maar laat vriend'' Zeg ik kwaad tegen hem maar ik kan hem niet tegenhouden. Kwaad loop ik mee naar de ruimte waar die geplaatst gaat worden, weer zie ik me moeder in tranen. En hierdoor breekt weer mijn hard. Ik pak voorzichtig haar hand vast en knijp er zachtjes in. 'Alles komt goed'' Zeg ik tegen haar en geef der een kus, als ze zegt dat ze me niet geloofd. Ik snap heel goed dat ze me niet geloofd, dit zeg ik namelijk bij iedere kliniek.

Mike
Ik zit al een tijdje in Riverdeal. Ik kan niet zeggen dat het nier vreselijk is, oké het is gesloten maar het is beter dan alle andere plekken. Maar binnen is het hierdoor wel veiliger. Ik loop dan naar me slaapkamer toe waar ik een sigaret pak. Moeizaam loop ik terug naar buiten, helemaal gespannen momenteel. Dit omdat ik moet afkicken van drugs en alcohol. De ergste strijd die ik tot nu toe gevoerd heb. Het is niet prettig en doet pijn. Maar hier is het gewoon zo moeilijk om er aan te komen, vooral omdat alles zo streng gecontroleerd word. Wel had ik een kleine voorraad waar ze niet achter waren gekomen. Maar daar moet ik rustig aan mee doen omdat, het niet zo makkelijk om naar binnen gebracht te worden. Ik kijk dan even door het raam, als er een nieuw meisje komt. Het is een tenger meisje, weer een dergelijk anorexia girl waarschijnlijk zucht ik even bij mezelf. Ik kijk dan even naar me sigaret die ik verder rook, hierdoor merk ik niet dat me begeleider naast me komt staan. Hij legt dan een hand op mijn schouder. Hier schrik ik even kort van en kijk hem dan nors aan. 'Jezus, man doe normaal'' Zucht ik even. Ik kijk hem dan nog een keer aan, wat moest die nu weer. Hij gaat dan naast me zitten en steekt een sigaret op, fijn hij gaat dus voorlopig nog niet weg. Die van mij is ook nog niet op, dus weglopen is geen optie. Dan komt die in ieder geval achter me aan. Hij vraagt dan hoe het gaat. 'Nou vriend, hoe denk je dat het gaat?' Zucht ik dan nog een keer. 'Ik moet afkicken van drugs en alcohol en jullie kunnen er niet iets aan doen.' Zeg ik tegen hem waarna hij mij aan kijkt. Hij begint dan te praten, allemaal bullshit! Van dat ze niks kunnen doen pas als ik koorts krijg. Ja en dan moet ik naar het ziekenhuis dus dat wil ik niet. Ik kijk hem dan boos aan en zeg dat die de medicijnen nu ook kan geven. Waar hij vervolgens nee op schut. Ze zijn bang dat ik er net als bij de vorige opnamen verslaaft aan raak. En dan weer terug sla in de verdovende middelen als thuis ben. Als ik de medicijnen niet meer heb. Dat is altijd gebeurd dus ik begrijp het opzicht wel. Mar ik voel me zo beroerd. Ik kijk hem dan nog een keer aan en gooi me sigaret weg, als die op is. 'Ik ga' Zeg ik zuchtend tegen hem waarna ik naar me kamer toe loop. Daar kijk ik dan even bij de leiding in hun kantoor of ik het nieuwe meisje zie. Dit is niet het geval. Ik ben wel benieuwt wat het voor meisje het is en wat haar hier brengt. Ook moet ze in ieder geval wel even met ons praten. Dan kunnen wij zeggen wat ze wel en vooral niet moest doen. Om niet in de problemen te komen, of erger dat ze naar de isoleercel toe moet. Dat is iets wat je namelijk echt niet wilt!

Re: O} Never give up !

Tristan Bowers - 21 - Verslaafd aan gokken


Lindsay Beltran - 19 - Obcessieve compulsieve stoornis (gedwongen gedachten/handelingen)

Re: O} Never give up !

Tristan:
De deur opende en direct vloog ik overeind in de hoop dat ik uit de isoleercel kon. Godzijdank. Ik was niet vrijwillig naar de kliniek gegaan. Ik had mezelf diep in de nesten gewerkt met schulden door te gokken en grenzen over te gaan. Ik had al tijden de huur van mijn appartement niet kunnen betalen doordat elke rooie cent die ik uit gaf aan gokmachines, gokspelletjes en het casino. Zowel online als in de gokhallen zelf. Niemand had me opgevangen en noodgedwongen was ik door de gemeente hier terecht gekomen. Mijn schulden zouden niet kwijtgescholden worden, maar ik moest wel therapie volgen om de grenzen te bewaken. Om te werken voor geld, de financiën op een juiste manier te beheren en boven al om weg te blijven van het gokken, de lol er niet meer van in te zien. Daar had ik hevig tegen geprotesteerd en was bij binnenkomst agressief geweest waardoor ze me hadden laten afkoelen in de isoleercel. 'Ik kan zelf wel lopen', beet ik ze toe toen ze me de deur uit wilden helpen en rukte me los uit het stel armen. 'Waarheen?', vroeg ik bot en keek de gangen door. Het idee van een kliniek leek hier ook uitgekomen te zijn, kale, saaie gangen. Niemand te zien, tenminste niet hier. Bewaking die je volgde en naar je kamer bracht. Ik hoopte maar dat de normale kamers beter waren en dat er nog enig menselijk leven te vinden was in dit gebouw. 

Lindsay:
Alles moest op mijn manier. Dat was nou juist mijn probleem. Ik had mijn moeder gesmeekt of ze me kon helpen, maar ze kon het zelf niet aanzien. Ik moest eerst twee keer de trap op en af voor ik boven bleef staan, want één keer kon écht niet. Dat was de goden verzoeken om ongeluk. Ik had het ooit in mijn hoofd gehaald dat alles wat oneven was ongeluk bracht, waardoor ik constant bezig was met dingen tellen en bezigheden opnieuw uitvoeren totdat ik tevreden was. Als het niet lukte kon ik ontzettend gefrustreerd raken of juist heel emotioneel om eigenlijk niks. Alle bezigheden die ik moest doen, duurden dan ook extra lang. Mijn hoofd zat vol met alles te tellen. Een, twee, drie, vier, vijf! Vijf treden naar de ingang van het gebouw... Mijn ademhaling werd gejaagder en ik beet op mijn lip. Hoe dan ook kon ik er nooit een even getal van maken. Met moeite wist ik mezelf de treden op te hijsen om vervolgens de laatste opnieuw af te dalen en op te gaan. Zes. Dat was wat beter. Ik hoopte maar dat het goed genoeg was. Echter waren we nu ruim tien minuten te laat door mijn getreuzel voor het intakegesprek. Ik beet zenuwachtig op mijn lip en keek onwennig om me heen. Wat voor mensen zouden hier nog meer zitten? Vooral ouderen, mensen van mijn leeftijd, hadden ze hetzelfde als mij? Ik wist heel goed waar het probleem zat, echter was het me thuis niet gelukt om ervan af te komen. Ik plukte onzeker aan mijn vest in afwachting tot iemand me zou ontvangen. Ik had mijn ouders al weggestuurd sinds ik de deur door gegaan was. Ik wilde dit alleen doen, alleen kunnen. Het enige wat me van de tic weerhield was ik zelf, de gedachten en stemmen in mijn hoofd die zeiden dat het mis zou gaan bij oneven getallen, dingen oneven keer doen of als iets niet lag op de manier waarop het naar mijn zin hoorde. Ik kon het goed onder woorden brengen, maar daden waren anders. Ik schoot constant terug op mijn wijze waarbij ik in paniek raakte als het niet lukte.

Re: O} Never give up !

Hope:
Zuchtend loop ik dan mee naar me kamer, het is een saaie lege kamer. Er staat een bed, bureau en kast. Maar het ergste is de kast kan op slot en moet op slot. Samen met mijn behandelaar pak ik mijn koffer uit. Ze zijn hier heel moeilijk. Alle kleding in de kast, schoenen met veters in de kast. Ik zucht even en kijk hem dan aan terwijl knuffels op mijn bed gooi. Op het nachtkastje zet ik een foto van de echo, met het stickje er naast. Mijn behandelaar glimlacht en kijkt verder, sierraden in de kast. Scheermesjes kantoor, die mag ik alleen onder toezicht gebruiken. 'Jij denkt toch niet dat ik me daar ga scheren als jullie kijken?'' Zeg ik kwaad tegen hem waarop die zegt dat het of zo is of niet scheren. Ik zucht even niet scheren kon ook niet, dan liep mijn planning in de war. Plus ik moet er maar aan wennen want mijn behandelaar is ook bij de geboorte van de baby. Die na de geboorte na me moeder moet. Iets wat ik niet wil, dus hoop dat ze lekker lang blijft zitten. Mijn moeder zegt me dan gedag en vraagt of ik dit keer er echt voor ga. Ik kijk der dan onzeker aan 'Ik zal het proberen'' Zeg ik tegen me moeder en geef der een kusje. Mij behandelaar blijft dan nog even bij mij voor wat vragen. Hij komt dan gelijk met een stempel. Bordeline! Ik zucht er even om hoe dan? Hij kent me net? Zonder dingen te vragen komt die hier op. Ik moet het maar accepteren maar dat vind ik niet prettig. Hij wil ook gelijk met medicijnen starten die mogen als je zwanger bent, hele lichten dus. Ze weten niet eens of het gaat werken maar ja als het moet moet het. Ik zucht even en kijk dan naar hem en keur het maar goed. Ondertussen voel ik me kleintje bewegen en wrijf ik over mijn buik heen, hij vraagt of ik dan even naar der wil kijken. Gelijk begin ik te glunderen en knik ja. Samen lopen we naar de medische ruimte waar de echo van mijn kleintje gemaakt word. Trots kijk ik naar het scherm.

Mike:
Ik was maar weer naar me kamer toe gegaan, er was toch niks te doen op de binnen plaats. We zitten hier namelijk maar met vier jongeren, waarvan er dus een maand geleden drie met ontslag mochten. Er is wel een nieuwe jongen maar die heb ik niet gezien. En dan nu een nieuw meisje. Ben benieuwt wie de 4e gaat zijn. Ik zie dan me behandelaar binnen komen. 'Kloppen we niet meer?' Vraag ik kwaad aan hem. Waarop hij zucht en zegt dan dat die toestemming heeft, dat als ik er heel veel last van heb, medicijnen mag geven. Ik kijk hem aan. 'Eindelijk' Zeg ik dan tegen hem en ga op me bed zitten. Het is via een infuus in je hand. Ik glimlach even en ga goed zitten zodat die geplaats kan worden. Ik zucht even ik haat naalden ondanks dat altijd drugs ingespoten heb. Ik ben blij als die dan eindelijk zit en de medicijnen worden er aan gehangen. Ik kijk naar de paal. Ik heb daar geen problemen mee omdat, nu minder last van het afkicken ga hebben. Met de paal loop ik naar de tuin waar ik een sigaret op steek. 

Re: O} Never give up !

Tristan:
Algauw kreeg ik een eigen kamer. Kamer? Ik noemde het eerder een cel. Veel meer dan het hoognodige was er niet aanwezig. Mijn spullen stonden er echter al wel. Ik had immers wat langer in de isoleercel doorgebracht dan enkele dagen. Vlug wist ik mezelf op te frissen om onwennig om me heen te kijken. Bewegingsvrijheid had ik hier wel meer, maar waar moest ik heen. De introductiedag was al diep weggezakt in mijn geheugen. Zou er een speelruimte zijn? Even strekte ik mijn vingers en knakte ik zacht de gewrichten die tussen de kootjes zaten. Ik viste mijn bril van het tafeltje af waar ik deze op neergelegd had en besloot door het gebouw te gaan zwerven.

Lindsay:
Ik stond al een tijd te treuzelen en had mijn haren al meerdere keren opnieuw gerangschikt over mijn linkerschouder. Uiteindelijk was ik het wachten zat en draaide ik me om naar de deur. Ik rammelde aan de deurknop en voelde frustratie en lichte paniek opkomen. Ik kon niet eens weg hier! Ik wilde terug... Waarom was ik hier ooit binnen gestapt? Ik merkte hoe ik het moeilijker begon te vinden om nog veel langer op deze plek te blijven en begon van alles te tellen. Echter was mijn innerlijke rust ver te zoeken. Na nog zeker vijf minuten te hebben gewacht, nam ik het heft in eigen handen en begon ik op eigen initiatief te dwalen. Hierdoor kwam ik uit op een tuintje en duwde ik de deur open. Buitenlucht. Enkele keren vulde ik mijn longen met de verse lucht voor het me pas opviel dat ik niet alleen was. Mijn blik ging naar hem toe, maar gleed algauw naar de grond. Hij zou vast net als ik hier zijn voor een behandeling, gezien zijn infuus. 'Ik eh...', begon ik en staakte mijn poging tot communicatie. Ik verzette twee stappen in zijn richting. 'Ik moest naar buiten toe', gaf ik zachtjes toe om mijn aanwezigheid te verklaren.

Re: O} Never give up !

Hope
Zodra de echo klaar is loop ik even na me kamer. Ik weet dat het slecht is maar moet even een sigaret roken. Voorzichtig haal ik er een uit mijn pakje en kijk er na, zal ik? Ja, het kon nu eenmaal even niet anders. Ik bijt op mijn lip en loop naar de tuin. Als ik twee mensen zie draai ik me gelijk weer om, ik ga er niet bij zitten. Dat durfde ik niet. Ik zucht even en loop terug naar me kamer. Ik zou straks altijd nog kunnen roken. Ik kijk dan even na de echo van mijn kleintje, moest ik wel roken? Ja, anders trok ik het niet, dan ging alles mis en dat is ook niet goed. Ik bijt dan op mijn lip ik moest nu anders kloppen de tijden niet. Maar het kon niet

.Mike
Ik kijk naar het meisje dat naar buiten komt. 'Hoi' Zeg ik zachtjes tegen der. Ze begint gelijk te praten, niet veel maar toch iets. 'Meer willen er even naar buiten' Lach ik vriendelijk. 'Mike' Zeg ik als ik een hand uit steek. 'Hoe heet jij?' Vraag ik dan aan haar, dit deed ik om een gesprek op gang te brengen. Al weet ik niet of zij dit ook wel wil. 'Wil je een sigaret?' Vraag ik dan aan haar en laat het pakje zien. Ze kon er een pakken als ze wou. Of ze rookte wist ik niet, maar kon het altijd proberen. 'Heb je al meer mensen gezien?' Vraag ik aan haar. Zal vast wel niet , ze was immers nieuw hier. Ik wou eigenlijk vragen waarom zo'n mooi meisje hier zit. Maar ben bang dat ze dat geen fijne vraag vind. Ik ga dan even anders op het bankje zitten, zo kon ze als ze wou zitten gaan zitten. 'Je went hier wel' Zeg ik dan. 'In het begin is het moeilijk, maar na een tijdje word het beter' Zeg ik voorzichtig. Ik had makkelijk praten, zat hier immers al 2 maanden. Of het geholpen heeft? Tot nu toe nog niet!

Re: O} Never give up !

Tristan:
Ik verkende de gangen die me leken te omsluiten. Kille, koude, brede gangen, zonder ander menselijk leven die me benauwden. Waar was de drukte? Na een poosje kwam ik bij een buitendeur en zag ik een jongedame en een jongen staan. Medebewoners? Ik draaide me terug op de gang en plaatste één van mijn voeten plat tegen de muur. Ik hoefde niet per sé een confrontatie te hebben. Ze kwamen vanzelf wel terug.

Lindsay:
Ik keek naar de jongen en de knoop die zich in mijn maag had gemaakt ontwarde enigszins door zijn begroeting. Enigszins begripvol. Echter stapte ik toch achteruit toen hij zijn hand uitstak en keek er even wantrouwend naar. Het duurde even voor ik zijn hand daadwerkelijk schudde en ook mijn naam noemde, 'Lindsay', zei ik zachtjes en schudde mijn hoofd. 'Ik rook niet', zei ik stellig en nam direct weer afstand. Ik keek hem even onderzoekend aan toen hij rustig verder praatte en schudde mijn hoofd. 'Ik ben niet eens ontvangen', zei ik met een afkeurende ondertoon. 'Is er hier een andere uitgang dan die grote deur bij de trap?', beschreef ik de ingang waardoor ik binnen gekomen was. Als dit de stand van zaken was die hier gold, dat men niet eens iemand op kon vangen en dat een van de medebewoners moest doen, dan werd ik niet vrolijk. Dan kon ik beter mijn eigen gang gaan. 'Ik wil hier niet blijven.', zei ik hoofdschuddend. Het zinde me totaal niet. Hoe konden ze me helpen als ze nog niet eens een behoorlijk entreegesprek konden voeren? Oké, ik was te laat, maar ik had keurig op tijd voor de deur gestaan. Echter had mijn tic me ervan weerhouden om op tijd te kunnen komen. En juist daarvoor was ik hier.