Search for posts by Painkillers

Re: O}Live Love Life

Jill
Ik was met Mirthe naar schiphol gereisd, met de trein. Mirthe vond het echt helemaal niks. Ze heeft het niet zo met opgesloten zitten ergens in. De reis was dan ook echt heel erg gespannen en te veel prikkels voor haar. Maar zo dus ook voor Jill. Als ze dan op schiphol is loopt ze met Mirthe een winkeltje in, hier mocht ze iets kiezen voor zichzelf. Dit omdat ze het zo goed gedaan had. Zelf kocht ik een pakket met echte Nederlandse dingen, tulpen, verschillende soorten kaas, drop. Maar omdat het december was ook een mini kerstboompje met ballen en lampjes. Maar natuurlijk niet te vergeten een chocolade letter. Klinkt als een vaag cadeautje maar Jill vond het leuk. Mirthe had een knuffel uitgekozen en na dat ik het afgerekend had, loop ik na de goede aankomst hal. Hier wacht ik op mijn ouders en nyala. Als ik ze dan zie glimlach ik even. Ik bijt dan op mijn lip als je aan Nyala kon zien dat ze het eng vond, maar vooral heel raar. Ik kijk dan even naar hun, waarna me ouders een knuffel geef. Mirthe had ik in me armen die begint fanatiek te lachen en te zwaaien als ze opa en oma ziet. Als ik nyala zie geef ik der een hand. 'I'Am Jill you're sister, and this is Mirthe my daughter' Zeg ik op mijn beste Engels. Ik moest dat echt beter leren, anders word het niks. Voor vanavond had ik al wat eten gemaakt, hierdoor konden we thuis gelijk beginnen met eten.

Re: O} Never give up !

Hope
Zodra de echo klaar is loop ik even na me kamer. Ik weet dat het slecht is maar moet even een sigaret roken. Voorzichtig haal ik er een uit mijn pakje en kijk er na, zal ik? Ja, het kon nu eenmaal even niet anders. Ik bijt op mijn lip en loop naar de tuin. Als ik twee mensen zie draai ik me gelijk weer om, ik ga er niet bij zitten. Dat durfde ik niet. Ik zucht even en loop terug naar me kamer. Ik zou straks altijd nog kunnen roken. Ik kijk dan even na de echo van mijn kleintje, moest ik wel roken? Ja, anders trok ik het niet, dan ging alles mis en dat is ook niet goed. Ik bijt dan op mijn lip ik moest nu anders kloppen de tijden niet. Maar het kon niet

.Mike
Ik kijk naar het meisje dat naar buiten komt. 'Hoi' Zeg ik zachtjes tegen der. Ze begint gelijk te praten, niet veel maar toch iets. 'Meer willen er even naar buiten' Lach ik vriendelijk. 'Mike' Zeg ik als ik een hand uit steek. 'Hoe heet jij?' Vraag ik dan aan haar, dit deed ik om een gesprek op gang te brengen. Al weet ik niet of zij dit ook wel wil. 'Wil je een sigaret?' Vraag ik dan aan haar en laat het pakje zien. Ze kon er een pakken als ze wou. Of ze rookte wist ik niet, maar kon het altijd proberen. 'Heb je al meer mensen gezien?' Vraag ik aan haar. Zal vast wel niet , ze was immers nieuw hier. Ik wou eigenlijk vragen waarom zo'n mooi meisje hier zit. Maar ben bang dat ze dat geen fijne vraag vind. Ik ga dan even anders op het bankje zitten, zo kon ze als ze wou zitten gaan zitten. 'Je went hier wel' Zeg ik dan. 'In het begin is het moeilijk, maar na een tijdje word het beter' Zeg ik voorzichtig. Ik had makkelijk praten, zat hier immers al 2 maanden. Of het geholpen heeft? Tot nu toe nog niet!

Re: O} Never give up !

Hope:
Zuchtend loop ik dan mee naar me kamer, het is een saaie lege kamer. Er staat een bed, bureau en kast. Maar het ergste is de kast kan op slot en moet op slot. Samen met mijn behandelaar pak ik mijn koffer uit. Ze zijn hier heel moeilijk. Alle kleding in de kast, schoenen met veters in de kast. Ik zucht even en kijk hem dan aan terwijl knuffels op mijn bed gooi. Op het nachtkastje zet ik een foto van de echo, met het stickje er naast. Mijn behandelaar glimlacht en kijkt verder, sierraden in de kast. Scheermesjes kantoor, die mag ik alleen onder toezicht gebruiken. 'Jij denkt toch niet dat ik me daar ga scheren als jullie kijken?'' Zeg ik kwaad tegen hem waarop die zegt dat het of zo is of niet scheren. Ik zucht even niet scheren kon ook niet, dan liep mijn planning in de war. Plus ik moet er maar aan wennen want mijn behandelaar is ook bij de geboorte van de baby. Die na de geboorte na me moeder moet. Iets wat ik niet wil, dus hoop dat ze lekker lang blijft zitten. Mijn moeder zegt me dan gedag en vraagt of ik dit keer er echt voor ga. Ik kijk der dan onzeker aan 'Ik zal het proberen'' Zeg ik tegen me moeder en geef der een kusje. Mij behandelaar blijft dan nog even bij mij voor wat vragen. Hij komt dan gelijk met een stempel. Bordeline! Ik zucht er even om hoe dan? Hij kent me net? Zonder dingen te vragen komt die hier op. Ik moet het maar accepteren maar dat vind ik niet prettig. Hij wil ook gelijk met medicijnen starten die mogen als je zwanger bent, hele lichten dus. Ze weten niet eens of het gaat werken maar ja als het moet moet het. Ik zucht even en kijk dan naar hem en keur het maar goed. Ondertussen voel ik me kleintje bewegen en wrijf ik over mijn buik heen, hij vraagt of ik dan even naar der wil kijken. Gelijk begin ik te glunderen en knik ja. Samen lopen we naar de medische ruimte waar de echo van mijn kleintje gemaakt word. Trots kijk ik naar het scherm.

Mike:
Ik was maar weer naar me kamer toe gegaan, er was toch niks te doen op de binnen plaats. We zitten hier namelijk maar met vier jongeren, waarvan er dus een maand geleden drie met ontslag mochten. Er is wel een nieuwe jongen maar die heb ik niet gezien. En dan nu een nieuw meisje. Ben benieuwt wie de 4e gaat zijn. Ik zie dan me behandelaar binnen komen. 'Kloppen we niet meer?' Vraag ik kwaad aan hem. Waarop hij zucht en zegt dan dat die toestemming heeft, dat als ik er heel veel last van heb, medicijnen mag geven. Ik kijk hem aan. 'Eindelijk' Zeg ik dan tegen hem en ga op me bed zitten. Het is via een infuus in je hand. Ik glimlach even en ga goed zitten zodat die geplaats kan worden. Ik zucht even ik haat naalden ondanks dat altijd drugs ingespoten heb. Ik ben blij als die dan eindelijk zit en de medicijnen worden er aan gehangen. Ik kijk naar de paal. Ik heb daar geen problemen mee omdat, nu minder last van het afkicken ga hebben. Met de paal loop ik naar de tuin waar ik een sigaret op steek. 

Re: O}Live Love Life

Jill
Jill is een stil, sociaal meisje van 18 jaar, maar dat niet alleen. Jill is ook de moeder van een twee jarig meisje, Mirthe. Een ondernemende peuter die ze eigenlijk geen seconde alleen kon laten. Zo nu dus ook, Jill had gehoopt dat ze vandaag iets langer kon slapen. Maar helaas, Mirthe was al om vijf uur wakker. Dat zou geen probleem zijn als ze weer kon slapen. Maar ook al legt Jill haar bij der in bed, ze gaat niet meer slapen. Ze loopt naar haar kamertje toe en glimlacht. 'Goedemorgen meisje'' Zegt ze tegen der en tilt der dan op. Ze glimlachte even naar haar dochter terwijl ze der luier verschoonde, iets wat ze tot op de dag van vandaag nog steeds het ergste vind om te doen. Hierna loopt ze met der naar beneden en zet haar in de speelhoek. 'Mama gaat even een sigaretje roken, in de tuin. Ga jij lief spelen?' Vroeg ze aan het meisje, dat knikte en lief ging spelen. Ik loop naar de tuin toe waar ik een sigaret op steek en ondertussen hou ik Mirthe in de gaten. Ze zuchten even het is zwaar een kind te hebben. Ze is nu hard op zoek naar een bijbaantje, zodat ze in september ook weer kan beginnen aan haar school. Doordat Jill zwanger raakte op haar 15e, heeft ze nooit een middelbare school diploma gehaald. Dit omdat, haar ouders hadden gezegd dat: als ze het wou houden ze er zelf voor moest zorgen. In het begin heeft Jill dan ook alles alleen gedaan, oké haar moeder heeft wel in de eerste twee weken na de bevalling geholpen. Maar voor de rest heeft ze alles zelf gedaan. Iets wat heel zwaar was, ze heeft toen ook paar keer er aan gedacht om Mirthe te laten adopteren. Ze had geen sociaal leven meer, haar vrienden lieten der vallen, volgens haar gevoel lieten haar ouders der in de steek. Ze weet nu ook wel dat haar ouders het goed bedoeld hebben, ze lieten der zien dat als je oud genoeg bent om seks te hebben, je ook oud genoeg bent voor de consequenties. Aan abortus had Jill ook gedacht. Maar toen ze er achter kwam dat ze zwanger was, was ze al te ver. De vader van Mirthe is minimaal in beeld. Hij komt zo 3x in de maand langs, maar dat is dan meer voor Jill. Zijn dochter boeit hem niet zo veel. Hierdoor weet Jill niet zo goed wat ze moet doen, ze heeft het wel regelmatig met der moeder er over. Die vindt dat ze hem moet laten vallen, maar Jill wil niet dat Mirthe haar papa niet kent.

O} I will give up but never give up!

ik ~ Jill ~ 20 jaar ~heeft een dochter van 18 maanden divaly ~Anorexi ~ Depresief picc




Tyro ~ 21 jaar ~alcohol en drugs verslaafd ~picc

Re: O}Live Love Life

Jij mag beginnen 

Re: O} Never give up !

Hope
Het is nog vroeg als ik met me moeder aankom bij de kliniek, weer een nieuwe. Dit is al de zoveelste opnamen en keer op keer word ik ergens anders geplaatst. Was het eerst nog open is het nu al gesloten. Omdat ik zwanger ben. Ze zijn bang dat ik mezelf of de baby in gevaar breng. Dat is een reëel gedachten helaas. Ik zucht even en kijk naar me armen waar verband om heen zit. Voor de zoveelste keer zat ik vannacht bij de eerste hulp. Voor de zoveelste keer heb ik mijn moeder zien huilen. Iets wat nooit zou wennen, het blijft me pijn doen dat ze huilt. Dat ze bang is om me te verliezen. Ze hoopte dat als de kleine er is dat het dan beter gaat, omdat ik dan een verantwoordelijkheid heb. We zullen het zien. Tot nu toe heb ik daar geen vertrouwen in. Alleen dat zeg ik maar niet tegen haar. Ik kijk even op de klok en schrik as we al een half uur aan het rijden zijn. Dan zullen we er zo vast wel zijn. Ik had inderdaad gelijk, op het moment dat ik me oortjes voor me telefoon in doe, zie ik me moeder stoppen. We zijn er! Het is een oud, lelijk gebouw met grote hekken er om heen. Sterker nog het lijkt net een gevangenis. 'Weet je zeker dat je goed zit?' Vraag ik aan me moeder en zie der knikken. Ik hoor der dan zeggen helaas wel meisje. Riverdeal staat er op de gevel, een oude naam ook nog. Mijn moeder zegt dan sorry meisje maar dit is de enige oplossing voor je momenteel. Ik knik maar en pak me koffer uit de auto Hierna ga ik met mijn moeder naar het hek toe. Daar druk ik op de bel, dat is ook nog zwaar beveiligd zodat, niemand weg kan lopen. Als dan de deur open gaat komt er een man naar me toe, mijn begeleider. Een man? Fijn dat ook nog! Denk ik bij mezelf. Ik vond dat dus echt niet prettig, met alles wat ik aan destructieve dingen doe. Mijn moeder geeft hem ook een hand en loopt dan mee naar binnen. Daar word ik eerst medische gecontroleerd, hardslag, bloeddruk, tempratuur, gewicht en lengte. Ik zucht even alles was te laag ja logisch! Hij besluit om met een sonde te gaan starten. 'Als je het maar laat vriend'' Zeg ik kwaad tegen hem maar ik kan hem niet tegenhouden. Kwaad loop ik mee naar de ruimte waar die geplaatst gaat worden, weer zie ik me moeder in tranen. En hierdoor breekt weer mijn hard. Ik pak voorzichtig haar hand vast en knijp er zachtjes in. 'Alles komt goed'' Zeg ik tegen haar en geef der een kus, als ze zegt dat ze me niet geloofd. Ik snap heel goed dat ze me niet geloofd, dit zeg ik namelijk bij iedere kliniek.

Mike
Ik zit al een tijdje in Riverdeal. Ik kan niet zeggen dat het nier vreselijk is, oké het is gesloten maar het is beter dan alle andere plekken. Maar binnen is het hierdoor wel veiliger. Ik loop dan naar me slaapkamer toe waar ik een sigaret pak. Moeizaam loop ik terug naar buiten, helemaal gespannen momenteel. Dit omdat ik moet afkicken van drugs en alcohol. De ergste strijd die ik tot nu toe gevoerd heb. Het is niet prettig en doet pijn. Maar hier is het gewoon zo moeilijk om er aan te komen, vooral omdat alles zo streng gecontroleerd word. Wel had ik een kleine voorraad waar ze niet achter waren gekomen. Maar daar moet ik rustig aan mee doen omdat, het niet zo makkelijk om naar binnen gebracht te worden. Ik kijk dan even door het raam, als er een nieuw meisje komt. Het is een tenger meisje, weer een dergelijk anorexia girl waarschijnlijk zucht ik even bij mezelf. Ik kijk dan even naar me sigaret die ik verder rook, hierdoor merk ik niet dat me begeleider naast me komt staan. Hij legt dan een hand op mijn schouder. Hier schrik ik even kort van en kijk hem dan nors aan. 'Jezus, man doe normaal'' Zucht ik even. Ik kijk hem dan nog een keer aan, wat moest die nu weer. Hij gaat dan naast me zitten en steekt een sigaret op, fijn hij gaat dus voorlopig nog niet weg. Die van mij is ook nog niet op, dus weglopen is geen optie. Dan komt die in ieder geval achter me aan. Hij vraagt dan hoe het gaat. 'Nou vriend, hoe denk je dat het gaat?' Zucht ik dan nog een keer. 'Ik moet afkicken van drugs en alcohol en jullie kunnen er niet iets aan doen.' Zeg ik tegen hem waarna hij mij aan kijkt. Hij begint dan te praten, allemaal bullshit! Van dat ze niks kunnen doen pas als ik koorts krijg. Ja en dan moet ik naar het ziekenhuis dus dat wil ik niet. Ik kijk hem dan boos aan en zeg dat die de medicijnen nu ook kan geven. Waar hij vervolgens nee op schut. Ze zijn bang dat ik er net als bij de vorige opnamen verslaaft aan raak. En dan weer terug sla in de verdovende middelen als thuis ben. Als ik de medicijnen niet meer heb. Dat is altijd gebeurd dus ik begrijp het opzicht wel. Mar ik voel me zo beroerd. Ik kijk hem dan nog een keer aan en gooi me sigaret weg, als die op is. 'Ik ga' Zeg ik zuchtend tegen hem waarna ik naar me kamer toe loop. Daar kijk ik dan even bij de leiding in hun kantoor of ik het nieuwe meisje zie. Dit is niet het geval. Ik ben wel benieuwt wat het voor meisje het is en wat haar hier brengt. Ook moet ze in ieder geval wel even met ons praten. Dan kunnen wij zeggen wat ze wel en vooral niet moest doen. Om niet in de problemen te komen, of erger dat ze naar de isoleercel toe moet. Dat is iets wat je namelijk echt niet wilt!

O}Live Love Life

Jill Quin ~18 jaar ~picc

O} Never give up !

ik ~ Hope Courthney MeQuin ~ 18 jaar ~5 maanden zwanger van 1e kindje ~picc



Mike Jake Karther ~20 jaar ~picc

Re: o} Vuur aan wal is nog geen bakkenP

Divaly draaide de deur op slot toen der zus weg was en ging rustig op bed liggen en probeerde zichzelf te ontspannen, voor het pilletje gaat het redelijk maar ze is nog flink gestrest wegens de nieuwe omgeving, ze moet hier tot der 24e blijven dat is nog ruim zes jaar dat is wel een beetje te veel maar ja wat Julia al zij het is beter dan in dat pleeggezin waar ze in gezeten hebben. Ze zuchten even en als ontspannen niet echt lukte liep ze naar de douche toe waar ze rustig onder ging staan, dat werkte altijd wel een beetje om rustig te worden. Ze zet een kaarsje aan met een lekker geurtje en gaat er onder zitten. Echt honger had ze niet maar ze moest iets eten anders was het ook niet goed en werd Julia weer boos, of nou ja ze was dan bezorgt en dat is ook niet goed. Divaly bedacht even dingen over der leef, een draak hoe kon ze nu weer een draak zijn. Ze wou het niet continu het veranderen bij speciale gevoelens, het deed pijn, bij de gedachten werd ze zo gestrest, bang en gespannen dat ze het niet tegen kon houden, dit keer veranderen ze wel. Divaly begint te gillen en kreunt even het deed pijn ze hoopte alleen dat Julia niet binnen zou komen ze vond zich zelf walgelijk als ze er uit zag als een draak en ze wilde het niet. Zacht huilend bleef ze onder de douche zitten en voelde heel haar lijf gloeien. 'Auw' Zij ze zacht terwijl ze het water warmer zetten en goed bleef zitten. Ze keek naar haar handen en duwde der nagels in der buik tot het bloede en bleef zacht snikken, dit zouden ze straks wel weer gaan hechten, dit konden Julia en Divaly zelf omdat, ze scherpe nagels hebben.

Ethan lachten even om Mikael hij is heel anders dan hem, maar toch zijn ze vrienden. Hij knikte toen die zij dat die even een rondje ging lopen. Ethan duwde zijn laatste brood naar binnen en keek naar het nieuwe meisje dat binnen kwam maar negeerde der even maar, hij had geen zin om met der te gaan praten. Als die zijn brood achter zijn kiezen heeft loopt die naar zijn kamer terug, deze deelde die met Mikael. Hij pakte even het bord dat ze hadden en zuchten toen de meter rood uit liep en loopt ergens weer een draak rond, hij zuchten en stuurde de foto naar Mikael, 'Vanavond kunnen we ons slag slaan'' Zetten hij er bij en pakte een sigaret waarna die naar de binnentuin liep en hem opstak, Ethan was eigenlijk best rook verslaafd, vooral toen die hier ging wonen. Hij keek ondertussen even naar wat begeleiders die rond liepen maar negeerde ze maar even, hij vond ze niet chill en vooral heel irritant met hun vragen. In de tuin dacht hij er over na, waar zou die draak zitten.. en de belangrijkste vraag wat is die van plan?