O] The irony of choking on a lifesaver

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Het koele staal van de brandtrap maakt me aan het rillen, maar zorgt er ook voor dat ik mijn aandacht volledig weg kan krijgen van de krijsende peuter die binnen zit te wachten. Ergens ben ik een beetje bang dat ze de tent aan het afbreken is, maar dan herinner ik me dat er amper aparatuur van mezelf staat. Zowat alles daarbinnen is van Sears, dus sloop maar raak. Als dit gesprek gaat zoals ik hoop dat het zal gaan, zal ik tegen het einde van de dag een andere baan hebben. Natuurlijk heb ik er eerder over nagedacht, ik heb zelfs al een aantal eerdere aanboden gekregen, maar sloeg ze telkens af. Ik vond dan of de band niet leuk, of het sprak me niet genoeg aan om een bandfotograaf te worden om alle zekerheid hier op te zeggen. Nu voelt het anders. Deze band, ik heb ze geholpen bij hun eerste shoot, wat toen erg duidelijk was. Oprechte nieuwsgierigheid raast door me heen als ik Jack hoor ratelen en ik vraag me af waarom ik niet eerder heb gedacht aan ze simpelweg eens te googelen.
'Keep it in your pants, Barakat. We're not even talking for over a minute and you already want to go back to the banana subject.' zeg ik glimlachend. Toch zijn zijn woorden niet alleen grappend, maar ook ergens wel vleiend. De shoot was vreemd, maar toch na twee jaar krijg ik een belletje dat ze me kunnen gebruiken. Ze weten mijn kwaliteit nog, dat is bemoedigend. Ineens klinkt Jack gehaast en ik trek een wenkbrauw op, maar kan niet anders dan alsnog klein glimlachen. 'That's fine. I will consider it and call you back later. I'm pretty sure you're pretty busy too.' zeg ik, zijn zin herhalend. Een nieuwe soort energie gaat door me heen bij de kinderlijke en opgewekte geest van Jack. Zonder afscheid te nemen hangt hij op en ik blijf nog even op de brandtrap zitten, starend naar de telefoon in mijn hand. Zelfs zonder het mezelf af te vragen, weet ik al welk besluit ik heb genomen.
Met tegenzin kom ik wat overeind, het liefst zou ik mijn spullen pakken en nooit meer terugkeren naar de Sears, maar dat geeft weer zoveel gedoe met het getekende contract enzo. Mijn mondhoeken krullen omhoog als er een idee in mijn hoofd begint te ontstaan. Ineens heb ik haast om terug te gaan naar de fotostudio. Daar is de situatie met het huilende kind er niet beter op geworden. De kleine meid gooit met knuffels naar haar moeders hoofd en ziet inmiddels meer paars dan rood. Ik schiet een paar foto's van het krijsende kind, waarna ik zuchtend mijn handen in de lucht gooi. 'I'm sorry, miss, but I don't think I can make any successful pictures of your girl.' zeg ik en vouw mijn armen over elkaar. De vrouw lijkt zelf nu ook bijna in huilen uit te barsten, wat me een beetje schuldig doet voelen. 'I'll come back later then.' zegt ze en ik hou me in om niet in de lach te schieten. 'I don't think I can make them later either. Your child is just... Despicable.' zeg ik en de vrouw kijkt me verontwaardigd aan. Ze grist haar dochter van de grond en walst de studio met opgeheven hoofd uit. Na dat bij twee andere klanten te hebben gedaan, word ik op gesprek gevraagd en ben ik officieel van mijn baan af.
's Avonds slenter ik naar de bushalte met mijn telefoon in mijn hand en camera tas om mijn schouder. 'I'm in, get everything in order and I'll be there asap. J.' stuur ik naar Jack en stop met een voldaan gezicht mijn telefoon weg.

Alex
Grijnzend zit ik weer op een van de banken. Dit keer met een gitaar op mijn schoot en in mijn armen. Vroeger bakte ik er niet heel veel van, ik kon slechts wat akkoorden aanslaan en wat simpel vingerwerk verrichten, maar verder kwam ik niet. Nu hebben zowel Zack and Jack me onder hun vleugels genomen en een dikke twee jaar later ben ik haast zo bedreven in het bespelen van een muziekinstrument als de anderen. Zo goed als Jack en Zack zal ik echter nooit worden, maar als lead moet ik toch ook erbij zingen. Zingen en gitaarspelen tegelijk is lastig, dus de grote lijnen laat ik over aan de jongens. Met Rian en Zack giechelend als een stel meiden kan ik me echter niet concentreren, helemaal niet als ze Jack's deken kapen en hij in volle glorie binnen komt. 'Dude, talking about shrimp. You cold?' vraag ik grijnzend, wat me een high-five van Rian opleverd.
Allan trekt mijn aandacht en ik kijk naar hem. In de afgelopen twee jaar is hij een deel van de band geworden, maar hij zal nooit echt ín de band zitten. Daarvoor is hij te... Zakelijk. Wat ook logisch is, en waarschijnlijk ook maar goed. Zonder die zakelijke toon waren we waarschijnlijk nog de kleine emo All Time Low die nergens kwam en maar wat aanklooide. 'Let's give him a minute to start up and ask him. I wouldn't be surprised if he actually pulled if off.' zeg ik en voel mijn mondhoeken wat omhoog komen. Dan verleg ik mijn aandacht weer naar de gitaar en speel een deuntje, waar ik tevreden over ben en de noten op een blaadje neerkrabbel. Nogmaals speel ik het deuntje en zing daarbij zacht: "oh, oh, oh, how was I supposed to know". Tevreden knik ik en krabbel het met een ietwat slordig handschrift verder op het papiertje. Zo liggen er een heel aantal papiertjes door de tourbus heen met toekomstige liedjes.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack is back~
Mijn telefoon laat een agressieve tril horen om te laten weten dat ik een berichtje binnenkrijg, snel gris ik hem van de tafel om het bericht te bekijken 'I'm in, get everything in order and I'll be there asap. J.' een grijns versprijd zich over mijn gezicht, "She said yes!" iedereen kijkt op van wat ze aan het doen waren, niet helemaal begrijpend waar de fuck ik het over heb "Jemma, the girl from the shoot? She'd like to join us on tour! Allen you can fix tickets or something right?" een soort tornado in me wordt wakker en ik wordt verrast met een onverwachte blijdschap, 'We're fixing everything right now, I'll send you your flight details as soon as I have them.' Ik denk dat ik nog nooit zo snel een bericht heb verzonden, ik moet echt m'n nerves onder controle gaan krijgen als we Jemma echt op de bus gaan krijgen kan ik me niet gedragen als een door hormonen gedreven 12 jarige. Plotseling stopt de bus, ik zie Allen bij de deur staan en naar buiten sprinten zodra de deur open gaat, we hebben geen internet op de bus dus ik neem aan dat hij op zoek gaan naar een internet cafe, ik kijk naar buiten, we zijn ergens in een achterbuurt van een stad beland. De muren staan vol met vel gekleurde grafitti en de meeste mensen die ik buiten zie lopen hebben donkere capuchons op, waarschijnlijk om hun gezicht te verbergen of om zich te beschermen tegen de zon, misschien bestaan vampieren toch echt. Ik check even met de busschaufer hoelang hij deze stop wilde laten duren, hij haalt zijn schouders op en mompelt iets dat ik hoor als een half uur. Grijnzend stap ik de bus uit opzoek naar een rustig plekje.

Nadat ik een aantal blikken Rockstar tropical guava heb ingeslagen sla ik rechts de hoek om, ik moet mijn best doen niet verdwaalt te raken aangezien ik niet al te veel tijd heb. De steegjes hier zijn gevuld met street art en ik heb spijt dat ik de filmcamera in de busheb laten liggen, ik had hier hele mooie shots kunnen maken, niet zo mooi als Zack maar ik blijf proberen. Ergens halverwege een wat langere steeg stap ik een portiek in waar ik tegen de ijzeren deur naar beneden laat zakken, de steeg ziet er verlaten uit en ik krijg er een naar gevoel van, je zou bijna denken dat ik hier zit voor een beginscene van een horrorfilm. Ik open een van de blikken Rockster en neem een grote slok terwijl ik de omgeving in me opneem, er is geen teken van leven hier, wat misschien wel voor een reden is, is schud even mijn hoofd en laat hem dan rusten tegen het ijzer achter me, het voelt ijzig aan terwijl het weer best warm is, maar een beetje verkoeling is wel welkom, ik sluit even mijn ogen en laat me meenemen door de stilte, mijn hoofd is altijd zo druk en voor een moment voel ik me voor het eerst in tijden vredig, rustig bijna. Jammer genoeg wordt mijn rust ruw verstoord door de raspende hung over stem van Rian "Barakat were are you dude, we're leaving!" overdreven kreunend sta ik op en loop zijn kant op, zodra ik de ander zie keert mijn tornado terug en is mijn hoofd weer volop bezig met van alles en nog wat. Rian pakt het open blik uit mijn hand en neemt een grote slok waarna hij het terug geeft "And? Is the Rock star here as energizing as back home?" vraagt hij me grijnzend, ik knik grinnikend en neem zelf nog een slok "My veins feel like fire, it might even be better.".

Allen~
Zodra de bus stil staat ben ik weg, een fotograaf is perfect om de fans op de hoogte te houden dus ik wil haar zo snel mogelijk hier hebben. De autoweg waar ik overheen moet ik gelukkig niet druk dus ik ben binnen enkelen seconde aan de overkant. We zijn terecht gekomen in een soort achterbuurt, meestal hebben de meeste mensen in dit soort buurten geen internet thuis wat mij dus een grotere kans geeft op het vinden van een internet cafe, terwijl ik me door wat kleinere straatjes haast bel ik mijn vader om hem te laten weten dat hij wat geld op mijn zakelijke rekening moet storten, met dze kleine band heeft hij me geen groot budget gegeven maar hij moet toch snappen dat All time low nu midden in een doorbraak zit waardoor een fotograaf hoognodig is. De stenen onder mijn voeten zijn hobbelig waardoor ik mijn best moet doen niet te struikelen, dat kan ik er nu niet bij hebben, een soort nerveus lachje ontsnapt mijn mond, er ligt zo'n hoge druk op me. Ik moet snel een reis boeken voor een fotograaf en ik moet mijn vader tevreden houden en daarbij moet ik ook nog snel terug bij de bus zijn omdat we nogal haast hebben. Ik hoop dat we snel iets als portable internet krijgen wordt want dit is eigenlijk echt schandalig. Eindelijk zie ik een soort cafeetje waar groot 'Internet cafe' boven staat, ik ga wat langzamer lopen om mijn ademhaling terug ondercontrole te krijgen en loop dan snel naar binnen.
Het cafeetje is erg donker en benauwd van binnen, het zit erg vol en niemand lijkt echt geinteresseerd zijn in sociale contacten, ik scan de ruimte en zie tot mijn grote opluchting één leeg plekje ergens achterin, ik snel erheen en ga zitten. De toetsen van het toetsenbord zijn plakkerig en er zit een grote barst in de linkerhoek van het scherm maar de computer werkt en het internet werkt verbazend goed, na zo'n 15 minuten heb ik alles geregeld wat ik moet doen en ik heb er zelfs nog een mail naar de volgende venue uit kunnen sturen met een verontschuldiging omdat we waarschijnlijk iets te laat gaan komen. Daarna sluit ik de computer af en waag me terug naar buiten, snel terug naar de bus.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Snel, misschien iets te snel, krijg ik antwoord van Jack. Het doet me glimlachen om een reden waar ik zo snel mijn vinger niet op kan leggen. Zijn enthousiasme maakt me blij, het laat me eindelijk weer eens voelen alsof ik ergens nodig ben en vooral dat ik ergens gewild ben. En god wat voelt het fijn om te weten dat ik niet meer tijdens kerst al die jankende kinderen goed op de foto moet zetten voor de kerstkaarten. Al snel ben ik thuis en trek ik wat beter zittende kleren aan, waarna ik mijn koffer onder mijn bed vandaan tover en spullen in begin te pakken. In mijn mini appartement heb ik niet erg veel dingen handen, maar erg veel heb ik ook niet nodig. Nadat ik al mijn kleding, bestaande uit vier broeken, een tiental shirts, een aantal truien en slechts een jurkje, in de tas heb gegooid, volgen er wat schoenen, maar met de paren canvas schoenen past makkelijk alles erin en is nog niet eens een derde opgevuld van de koffer. Zuchtend sta ik met mijn handen in mijn zij te kijken. Best sneu zo, maar erg lang sta ik er niet bij stil. Dit appartement zal ik opzeggen, dus een aantal andere dingen neem ik mee, zoals foto's en andere kleine aandenkens. Daarna pak ik al mijn camera's, lenzen en andere atributen in en moet ik voor alsnog op mijn koffer zitten om hem dicht te krijgen.
Uiteindelijk bestaat mijn bagage uit de koffer en nog een enorm grote tas met andere camera en werk spullen. Daarnaast heb ik een oude rugzak als handbagage, waar ik mijn broodnodige spullen in zal bewaren, zoals mijn prive macbook, paspoort en natuurlijk mijn ticket, die ik net binnen krijg via mijn email. Namens ene Allen. De naam doet een vaag belletje rinkelen, maar zijn signature maakt al snel duidelijk wie hij is. Manager van All Time Low. Mijn vlucht is over een paar uur, in de vroege ochtend. In plaats van te slapen, besluit ik hem maar door te trekken, mijn laatste werk af te maken hier, zoals de huisbaas bellen. Dat allemaal met een glas goede bourbon. Uiteindelijk ben ik toch een beetje in slaap gedoezeld en word ik wakker van de bel. Vloekend loop ik, struikelend over de bagage, naar het raam en zie de taxi staan die ik had besteld. 'Coming!' roep ik uit het raam.

Een dikke zes uur later sta ik, helemaal kapot, te wachten bij de ophaalplaats met al mijn bagage. De vlucht was vreselijk, werkelijk vreselijk. Het was een lange vlucht, van vier uur, waarbij ik voor een schoppend kind zat, naast een huilende baby en aan de andere kant een oude man die me telkens weer probeerde te versieren. Mijn kop knalt zowat uit elkaar terwijl ik in de lentekou sta te verkleumen, wachtend tot het busje van All Time Low me zal oppikken. Hopelijk stelt het ze niet al te erg teleur dat ik vanavond niet in staat zal zijn om al foto's te maken. De gedachte van een teleurgestelde Jack schiet door mijn hoofd, samen met een groot schuldgevoel. Wat ik professioneel probeer weg te stoppen en te negeren.

Alexanderrrrrrrrrrr
Loom kijk ik op van mijn telefoon. 'Are we there yet?' vraag ik aan Zack, die tegenover me zit een proteine reep weg te kauwen. Het ziet er smakeloos uit, maar hij lijkt ervan te genieten. En dat is het belangrijkste, right? Voor mij hoeft het allemaal niet, maar als hij er blij van wordt. 'We have to pick up that girl, remember.' zegt Zack als hij het laatste stukje heeft verorberd. 'Girl?' vraag ik verward, aangezien ik net wakker ben van een schoonheidsslaapje. Zack zijn proteinereep, ik mijn schoonheidsslaapje. 'The photographer.' zegt Zack geirriteerd en ik trek mijn wenkbrauw op naar hem. 'They gave me a chocolate coated one, thats extra calories.' zegt hij en ik schiet in de lach, waarna ik opsta en me uitrek. 'Well, maybe Allen can tell me how long?' vraag ik dan in het algemeen, niet wetend waar hij uithangt. Hij lijkt immers altijd alles te weten. Een beetje zoals ik was een tijd terug, toen ik nog iedereen rond moest rijden. All Time Low's fanbase groeit snel en we hebben niet meer slechts een busje tot onze beschikking, maar een hele tourbus.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jackolantern again~

Na ons concert moeten we gelijk naar het vliegveld, als we de venue uitlopen verontschuldigen we ons naar de paar fans die buiten stonden te wachten aangezien we geen tijd hebben voor een uitgebreide meeting, we nemen een paar foto's met de fans en gaan er dan snel vandoor. In onze nieuwe bus hebben we veel meer dan in onze oude familie bus, we hebben nu echt een tour bus met een echte douche, iedereen kan in de bus 5 minuten douchen wat voornamelijk is om een beetje het zweet van ons af te wassen zodat de bus niet te erg gaat meuren. Ik probeer niet te hieper en gespannen te doen aangezien iedereen moe is en na de shows vaak snel geirriteerd. "So you guys pumped to see her again too? She was fun right, made good pics too." In de eerste instantie krijg ik geen antwoord, "She was alright"zegt Rian "We know you don't necisserily want her here for the pictures tho." ik zie Zack grijnzen en Allen draait z'n hoofd weg. Ik rol mijn ogen, ik vind haar niet leuk, niet op die manier denk ik. "Well I'm sorry that your salty ass isn't excited to have cool action shots made of you." ik sta op en pak een paar blikken bier uit onze koelkast en gooi iedereen er een toe "Busdriver sir, how long till the airport?".

Na een paar uur komen we aangeschoten aan bij het vliegveld, de enige die nog helder lijken te zijn zijn Allen en onze buschauffeur (gelukkig). Jemma's vlucht komt pas over anderhalf uur aan dus iedereen besluit om een poging tot slapen te doen aangezien het 4 uur 's nachts is en we over ongeveer 14 uur alweer op het podium moeten. Ik lig nu alleen in mijn bunk, normaal val ik zo inslaap, vooral als ik gedronken heb, maar nu lijkt de slaap maar niet te komen. Ik blijf me afvragen of Jemma me eigenlijk we aardig vindt, of dat ze deze baan puur en alleen heeft aangenomen omdat het een mooie opstart voor haar portfolio is en ze er volgens mij best wel een leuk bedrag mee verdiend. Ik draai me nog eens om en doe mijn ogen dicht maar het helpt niet. Mijn lichaam zit vol spanning een onbekend soort energie. Na 30 minuten proberen in slaap te komen laat ik me uit mijn bunk glijden, ik pak een energie uit de koelkast en loop naar de deur, "I'm going to walk around the airport a bit, maybe check if I can find our guest." de buschauffeur knikt en doet de deur voor me open, ik word begroet door een ijskoude windvlaag "Hold up, let me get a jacket" ik schud mijn hoofd en ren naar mijn bunk waar ik mijn windbreaker tussen de troep vandaan vis en ren naar buiten "I'll be back in like an hour," roep ik naar binnen "I'll be back with the photographer.".
Ik loop nu al een geruime tijd door het vliegveld opzoek naar de gate waar ze moet zijn aangekomen al denk ik dat ze daar ondertussen niet meer is. Volgens de planning is ze 15 minuten gelden geland dus ik kan beter op zoek gaan naar de aankomsthal. Ik draai me om en kijk op naar de bordjes, Ik zie een bordje met "Arrival" die naar links wijst dus dat ik waar ik heen ga. Net als ik daar aankom zie ik een groep mensen binnenstromen, dat zou best haar vlucht kunnen zijn. Ik ga een beetje op mijn tenen staan, ze was niet heel lang toch? Ik ga opzoek naar een blond hoofd, nadat de meeste mensen de hal hebben verlaten met vrienden, familie of alleen zie ik haar eindelijk en er verschijnt een grijns op mijn smoel die ik er niet van af lijk te krijgen. "Hey!" zeg ik als ik achter haar sta "How was your trip?"

Allen~
Ook ik ben best gespannen over de aankomst van onze fotograaf, het klinkt als toch weer extra management taken. Mijn vader heeft me gisteren avond een sms gestuurd dat hij nog wat extra geld heeft overgemaakt voor het "onderhoud" van de fotograaf met daarbij nog wat van zijn twijfels over of dit al nodig was zo vroeg in de carrière van deze band, ik heb hem bedankt en de twijfels genegeerd. Na de tijd die ik met deze jongens heb besteed weet ik een ding zeker, ze gaan ervoor en zijn klaar voor grootsheid. Ik heb een uurtje kunnen slapen in mijn bunk en zit nu weer in het 'woongedeelte' van de bus wachtend op Jack en Gemma, of was het nou gewoon Emma? Ik schud mijn hoofd en kijk op mijn horloge, ze is een half uur geleden geland, ze kunnen nu elk moment aankomen, misschien moet ik de andere jongens even wakker maken, toch wel zo beleefd om ons nieuwe tourlid een hartelijk welkom te geven. Ik loop als eerst naar Alex zijn bunk, automatisch eigenlijk, ik schuif zachtjes zijn gordijn open en leg mijn hand op zijn schouder, hij ziet er heeft rustig uit als hij slaapt, ik zou hem bijna schattig noemen. Ik schud zachtjes aan zijn schouder, "Wake up Alex, our visitor could arrive any moment.".

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Net wanneer ik het leven op wil geven en maar een hotel wil gaan zoeken, hoor ik een enthousiaste groet. Langzaam draai ik me om, mijn mond een stukje opengezakt van nieuwsgierigheid. De jongeman die in mijn gezichtsblik verschijnt, lijkt in niets op wat ik had verwacht te zien. Het slungelige is weg, het is inmiddels meer een man dan een jongen. Mijn mond, die een stukje openhing, voel ik nu wat omhoog komen, door mijn mondhoeken die omhoog komen. 'You have no idea how glad I am to see you here. I was starting to think you were pranking me.' zeg ik en in een opwelling sla ik mijn armen rond zijn nek, om een stevige knuffel te geven. De tijd voor handdrukken kan altijd nog komen, maar momenteel voelt het alleen al heel goed om een bekend gezicht te zien en te genieten van iemand om me heen die voor de verandering niet in mijn rug schopt, hardop jankt of me met een pedofiele grijns probeert te versieren.
Zijn vraag doet me zuchten en ik pak mijn bagage vast, waarbij we langzaam in een richting beginnen te lopen die Jack aan geeft. 'To be quite honest, it was awful. Crying babies, a child kicking my chair...' zeg ik en haal mijn schouders op, waarbij ik een glimlachje op mijn gezicht forceer. 'But I'm here now, so lets forget about that.' zeg ik, zo positief mogelijk. Het feit dat ik bewust niet heb vertelt over de vieze oude man die met me flirtte, negeer ik maar. In mijn hoofd tel ik hoe lang ik al zonder slaap rondloop, waarbij ik uitkom op een aantal wat me een beetje shockeerd. 'Was I supposed to take pictures tonight already?' vraag ik voorzichtig. Nog zo'n duizend andere vragen liggen op het puntje van mijn tong, maar ik besluit er nog even mee te wachten. Door de vermoeidheid voel ik me niet echt als mezelf. Het ietwat scherpe en sarcastische randje wat mij mezelf maakt, is een beetje zoek. Na een paar uur slaap en een goede bak koffie zal dat vast verholpen zijn, maar momenteel krijg ik het amper voor elkaar om mijn koffer en enorme tas mee te krijgen. Het is dat ik voor mijn werk al mijn aparatuur nodig heb, anders had ik nooit zoveel spul bij me. Omdat het enige waar ik nog aan kan denken, slaap is, besluit ik er nog een vraag uit te persen. 'And do you happen to have any idea where I can sleep? And I swear to god if you suggest your own bunk, I will punch you.' zeg ik, een glimlachje verschijnt op mijn gezicht. Die laatste opmerking zorgt dat ik me wat meer als mezelf voel.

Alexander
Vaak slaap ik als een roos, het maakt niet uit waar. In principe kan ik overal en nergens slapen. Soms zitten er helaas nachten tussen dat ik geen enkel moment mijn ogen kan sluiten. Mijn brein is dan simpelweg te druk bezig, met onder andere liedjes, chords en zorgen. Zoveel zorgen over zoveel verschillende dingen. Ondanks dat ik niet slaap, heb ik mijn ogen toch dicht. Af en toe bedenk ik me dat slapen raar is, je doet alsof je slaapt tot je daadwerkelijk slaapt... Ook dat soort dingen houden me wakker, zinloze hersenspinsels. Wanneer het gordijntje van mijn bunk wat opzij wordt geschoven, draai ik mijn hoofd en open ik mijn ogen. 'I'm up.' zeg ik en schuif uit mijn bunk. 'She better be something special if she gets the whole band as a welcoming comittee.' zeg ik en trek een mondhoek omhoog naar Allen. Omdat ik de bovenste bunk heb, boven Jack om precies te zijn, overbrug ik het laatste stukje met een afzetje. Moeiteloos land ik op mijn voeten, inmiddels heb ik dan ook mijn nodige training gehad. Met enkel een jogingbroek aan, rek ik me uit en haal een hand door mijn haar. 'Did you get her a cake too?' vraag ik, nieuwsgierig en aandachtig rondkijkend. Als er taart bij komt kijken, kan ik misschien iets meer spelen dat ik blij ben haar te zien. Ach, als Jack er maar blij mee is. Hij leek al wat gelukkig dat hij dit geregeld had, dat hij haar contactgegevens nog had. Iets wat ook zeker bewonderingswaardig is, ze moet onbewust een indruk achter hebben gelaten.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jackeroony~
Uit het niets slaat ze haar armen om me heen, ik weet niet wat ik had verwacht, een hand? Een hallo met een hoofdknikje? Met een onderdrukte glimlach accepteer ik de knuffel door ook kort mijn armen om haar heen te slaan. Er gaat een rush door me heen, haar net iets kleinere postuur past precies tegen het mijne en haar haar ruikt fris, al kan ik de precieze geur niet helemaal plaatsen. "Why would I let you come all the way here for just a prank? Did you see any hidden cameras?" zeg ik grijnzend waarna ik haar los laat, ik kijk even snel op mijn horloge en knik richting de uitgang "We should get going." ik luister naar haar korte samenvatting van haar niet al te prettige reis, gelukkig was het niet een al te lange vliegtuig rit, ik schud m'n hoofd "Luckily you'll be able to join our amazing smelly tourbus till the end of tour now, no crying babies, no kicking kids, just a group of swetty smelly dudes." Tijdens het lopen werp ik haar een brede grijns "You can do whatever you want, if you want to like take the night of to get settled and just hang out that's fine! We've done it without photographer so far so one more night won't matter." Als ik weer naar haar kijk zie ik dat ze bijna krom loopt van haar baggage, hoe kan ik nou zo lomp zijn "Here let me take that." Ik neem haar bagage uit handen en realizeer me dat ze zelf ook redelijk sterk moet zijn, de zwaarste tas, ik denk haar camera tas, lijkt gevuld te zijn met lood. Nu zelf klunzend lopen we naar de uitgang, als ze vraagt naar een slaapplek realizeer ik me iets, we hebben geen extra slaapplek klaar gemaakt. "Funny that you suggest that." Zeg ik met een hoofd dat bijna rood wordt "I don't think that you have much of a choice or you'll have to sleep in Zack's bed but he is a heavy sweater." Ik was niet van plan vandaag nog veel te slapen en als ik zou willen slapen zou ik best tijdelijk op de bank kunnen slapen tot we iets gefixt hebben. Er is een bunk over, we hebben in feite acht slaapplekken en zeven tour leden Jemma nog niet meegerekend, maar de laatste bunk hebben we tot nu toe eigenlijk vooral gebruikt als berging en toen we gisteren begonnen met drinken heeft niemand er ook maar voor een seconde aangedacht dat we die misschien even moesten leegruimen. "No worries you won't have to sleep next to me, unless you want to." Ik draai mijn hoofd naar haar toe en knipoog, "No but seriously I can take the couch untill we fix you spot.".
Als we eindelijk bij de bus aankomen zet ik de bagage even op de grond en open ik de deur naar het ruim "Is er iets dat je in de bus nodig heb, de rest gaat namelijk hier in om binnen wat ruimte te besparen." Na haar bagage geregeld te hebben lopen we naar binnen "Welcome to our domain." Een vlaag van zweterige lucht blaast ons gezicht in als de deur open gaat en Jemma voorlatend lopen we naar binnen waar we verwelkomd worden door een koor van welcome's.

Allen~
Zodra de deur opengaat zorg ik dat iedereen stil is "On three, one, two, three" perfect getimed roept iedereen hallo zodra we het hoofd van Jemma zien verschijnen. Ik kreeg hier en daar wat geirriteerde reacties op het idee om Jemma gezamenlijk welkom te heten en Alex vroeg naar taart, wat opzich niet zo'n slecht idee zou zijn geweest. De bus begint nu wel vol te raken, naast de band hebben we mij en nog iemand voor de set up van de intrumenten en techniek en er is ruimte voor de buschauffeur om te slapen, met Jemma erbij is dat acht wat alle bunks vult. Nu we steeds grotere venues gaan spelen zit ik eraan te denken om misschien een extra tourbus mee te laten rijden met een echte crew erin. We kunnen dan acht extra mensen mee en dan kunnen de jongens misschien echt soundchecken inplaats van kloten met licht en geluid. Ik geef Jemma een hand en loop naar de achterkamer van de bus om wat rond te bellen, de nieuwe bus zouden we pas tijdens de volgende tour nodig hebben maar die begint al over een maand. Het bedrijf waar we onze tourbussen huren heeft nog een bus staan die net zo groot is als de bus die we nu gebruiken en als we ze alle twee huren krijgen we korting. Iemand zou me even een klopje op mijn schouder moeten geven, ik ben zeker niet werelds slechtste manager. Ik loop terug naar voren waar iedereen nu op banken zit en aan het praten is "Didn't you guys have some friends back home who were good with technical things? I think it's time to expand the crew.".

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
De grijns van Jack samen met zijn opmerking over verboren camera's, doet me even rondkijken. 'Hm, isn't it the point of hidden cameras to be hidden?' vraag ik, waarbij ik me best goed over mezelf voel voor zo'n scherpe opmerking, ondanks de vermoeidheid. Voor ik nog maar kan denken over de vermoeidheid, of de zware tas die het alsmaar erger maakt, neemt Jack hem over. De laatste keer dat ik hem zag, dat tevens ook de eerste keer was, was hij nog een tiener. Zijn lichaam was niet in proportie, sommige ledenmaten langer dan de ander. Als een geoefend fotografe waren zulk soort dingen gemakkelijk op te merken. Nu al die details weg zijn, is het lastiger om dat op te merken. Toch zie ik hoe hij van een tiener naar een man is gegaan, hoewel ik enigszins betwijfel of hij mentaal er veel op vooruit is gegaan. Toegegeven, de fotoshoot met de doos twinklies was een van de meest hilarische ooit. Een die ik werkelijk nooit zou vergeten.
Opgelucht laat ik een zucht los en knik een kort moment hevig. 'That would be really nice, actually.' zeg ik en voeg daarbij in gedachten aan toe dat ik ook best een drankje lust. Voor ik weg kan dromen bij de fantasie van een alcoholische nutteging, hoor ik Jack zijn stem weer. Uit beleefdheid kijk ik naar hem op terwijl ik luister naar zijn woorden. 'So, its either with Jack the blushing teenager together in a bunk, or Zack who will provide me with a smelly, sweaty, sauna bunk?' vraag ik en voel daarbij een glimlachje op mijn gezicht. De situatie is typerend, maar toch ook best gemoedelijk. 'No, but thats alright, I will crash on the couch. I've slept in worse places, even worse than Zack's smelly and sweaty bunk, I recon.' zeg ik, dit keer op mijn beurt een knipoog gevend aan de jongeman die naast me loopt. De camera tas bungeld rond zijn schouders, waarbij ik moeite moet doen niet als een moeder erbij te blijven en te snauwen dat hij de tas beter vast moet houden. Mijn camera's en andere gear zijn de dingen die het dichtste bij een familie komt, dus het zal geen verrassing zijn als ik er voorzichtig mee ben.
Na het een en ander te hebben gesorteerd, gaat de camera tas mee naar binnen. Veel van mijn gear, zoals de lampen en standaards die ik waarschijnlijk niet nodig ga hebben bij de concerten, liggen in het ruim, samen met de koffer. De wat broodnodige spullen, zoals wat kleding, ondergoed, tandenborstel en andere benodigdheden, heb ik in de camera tas gedaan, die nu zo mogelijk nog zwaarder is geworden. Met een glimlachje ga ik hem voor het trappetje op. 'Thanks.' zeg ik en wijs naar de tas, waarna ik haast een meter van de grond kom van de schrik. Een luide "HELLO" komt me tegemoed van alle mannen die zijn verzameld in de tourbus. 'Hi.' reageer ik een beetje beduusd, waarbij ik een glimlach voel groeien. Echt iets als een familie of een gezin heb ik nooit gehad, althans geen warm welkom. Dit voelt aan als een prima, nee zelfs perfect, begin van mijn nieuwe baan. De leden van de band geven me een wat persoonlijker welkom, door bijvoorbeeld een arm rond mijn schouder te slaan of een hand door mijn haar te halen. De crewleden geef ik netjes een hand, waarna iedereen als een neerzakt op de banken. 'I could use a drink.' suggereer ik en zie hoe Alex een glimlach op zijn gezicht krijgt. 'I think I like her already.' zegt hij, waarbij hij opstaat en wat koude biertjes pakt voor iedereen. Op een of andere manier ben ik naast Jack terecht gekomen, wat ik zo erg niet vind. Hoewel ik de andere mannen ook wel ken, is hij momenteel toch nog wel even de boeg waar ik stevig aan vasthoud.
Allen komt al snel zich bij de groep voegen en lijkt, ondanks het tijdstip, druk bezig te zijn. 'Actually...' begin ik nadat er een stilte is gevallen na zijn vraag. 'My steph-brother just finished his studies in techincal management. He had his internship with this band that was a supporting act with that band called blink-182?' zeg ik, een beetje vragend, omdat ik niet helemaal thuis ben in deze scene. 'I could give him a call and see if he's looking for a trainee-ship. That way you can pay him less than a normal employee.' zeg ik tegen Allen met een knipoog. Nadat ik mijn kunstacedemie in een versnelde twee jaar heb gedaan, precies in de tussentijd van de ontmoeting met de band en het belletje van Jack, weet ik precies hoe het werkt op de arbeidsmarkt. 'Ánd she even knows good strategies. She's a keeper, Allen.' zegt Alex en grijnst even naar me, waarna hij zijn blik kort op Allen laat rusten. Na hem even in de gaten hebben gehouden, zie ik dat zijn blik zich verplaatst naar Jack. Met name de ruimte, of misschien het gebrek aan ruimte, tussen Jack en mij. Niet echt onze schuld, aangezien de bank te klein is voor vier mensen, maar we proberen de bank het tegendeel te bewijzen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack-ie chan~
De bus is weer gaan rijden en de hele crew zit in onze 'woonkamer', het is vooral kennis maken met Jemma aangezien we haar natuurlijk nauwelijks kennen en al een tijdje niet meer gezien hebben. De bus was eerst al druk, tour bussen zijn gewoon niet zo groot en niet per se gemaakt om met 8 volwassenen op te leven, maar nu Jemma erbij is lijkt de ruimte alleen maar kleiner geworden. We zitten allemaal op de banken tegen elkaar aangedrukt en mijn arm begint te verkrampen aangezien ik hem in een net iets te oncomfortabele hoek tegen mijn lichaam aangedrukt houd om niet te veel tegen Jemma aan te duwen. Ik neem een grote slok van mijn bier, ik hoop dat dit niet verkeerd overkomt. Ik haal kort snel adem en prop mijn arm over de rugleuning achter Jemma langs. Ik hoop dat niemand het ziet en nog meer dat Jemma het niet merkt. Een gevoel van verlichting gaat door mijn arm als mijn vingertoppen even beginnen te tintelen en ik daarna het gevoel in mijn arm helemaal terug krijg, worth it. Opeens staat Allen weer in de ruimte met ons, die gozer is een tovenaar, now you see him now you don't, of nouja in zijn geval meestal anders om "We also have some buddies left back home, they'd be more than happy to help out." Zeg ik waarna Rian iets instemmends zegt. Al onze middelbare school vrienden hielpen ons al met het opzetten van dingen tijdens onze hometown shows dus ze kennen ons en zullen vast snel gewend raken aan de grotere venues. "We can ask Phil and Brian, I'm pretty sure Danny isn't upto too much these days." Zeg ik naar Rian kijkend, Rian heft nog steeds veel contact met onze oude 'crew' en ik weet zeker dat hij wel zeven man bijelkaar kan krijgen "I could text them soon to as kif they're up for it, I'll get seven together and Jemma will have to call her borther then." Zegt Rian, en de rest knikt instemmend "Just tell them we'll need them on the tour starting in about two months." Zegt Allen waarna hij gaat zitten. Het gesprek komt weer een beetje opgang en alle jongens hebben zo veel vragen voor Jemma dat ik er met geen voet tussen lijk te kunnen komen. Beetje jammer, maar Jemma is hier natuurlijk niet alleen voor mij. "So Jemma, you were very eager to take this opportunity." Zeg ik terwijl ik mijn blik op haar laat rusten, onze gezichten net iets te dicht bij elkaar, of net niet dichtbij genoeg "Is there no one special back home?" ik weet een glimlachje te forceren, omdat ik dingen niet awkward wil maken draai ik mijn hoofd weer weg waarna ik Alex zijn blik opvang, ik weet niet precies wat hij probeert te insinueren maar hij ziet toch ook wel dat er nauwelijks ruimte is, al wilde ik niet naast haar, zo dicht naast haar, zitten. No can do.
Na nog een paar biertjes en een aantal uur op de weg besluit onze nu enige echte crew member, Vinny, nog een beetje te gaan slapen in zijn bunk en nadat hij weg is volgen Zack en Allen al snel. Alleen Rian, Alex, Jemma en ik blijven over. Iedereen zit nu verspreid over de twee banken, misschien wel beter. Niet dat ik het erg vond om dicht tegen Jemma aan te zitten, true bonding, maar ik bleef maar blikken krijgen van de anderen, vooral vanwege mijn arm, verdomde arm. Ik kan zeker niet ontkennen dat ik Jemma leuk vind, en voor de uren dat ze nu bij ons is geweest heeft het gevoel zich alleen maar bevestigd. Het is gewoon, het voelt goed.

Na nog een tijdje staat de bus still, ik gluur door het gordijn achter me en zie de venue van onze show vandaag, we zijn er. "Jemma let me see where you can sleep, we'll clean up the last bunk sometime tomorrow you can take my bunk untill then." Ik ga haar voor naar waar ik slaap een haal er wat van mijn eigen troep uit "I'm a gentlemen, I'm not gonna leave our guest crash on the uncomfortable couch." Ik schud mijn kussen een beetje uit en leg hem recht "Barakat let's go it's time to soundcheck." Hoor ik Rian roepen, ik kijk Jemma aan "Make yourself comfortable, we'll be sounchecking and such, here" ik geef haar een all access kaart "If you wanna check out the show or anything you can just walk in, see you later." Ik leg mijn hand even op haar schouder en glimlach waarna ik naar de uitgang loop, nog een keer naar haar kijkend voor ik de bus verlaat.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Het is laat in de middag en ik voel me lichamelijk helemaal gesloopt. Er zit geen greintje energie meer in mijn lichaam. Maar, omdat ik zelf heb toegestemd met de bank om op te slapen, blijf ik gewoon zitten. Geestelijk heb ik nog wel wat energie, voornamelijk door de energie die de alcohol wat met zich mee brengt, maar ook door het gezelschap. De groep jongemannen lijken alles van me te willen weten, het zou me niets verbazen als uiteindelijk de kleur van mijn ondergoed nog een gespreksonderwerp zou worden. Het is fijn though, want ik voel me op mijn gemak. Tijdens het gesprek merk ik dat ik wat minder bekneld kom te zitten en als ik later mezelf afvraag waar dat door komt, merk ik pas Jack zijn arm op. Die hangt nonchalant over de rugleuning, maar ook gedeeltelijk rond mijn schouders. In welke andere situatie dan ook was ik ergens anders gaan zitten, maar het zit me eigenlijk niet heel erg dwars dat hij het doet. Nu helpt het natuurlijk ook dat er werkelijk geen enkele andere optie is. De bus is klein, het balanceert op de rand van "te klein" en "gezellig klein".
Sinds ik jong ben, heb ik het al niet erg op lichamelijk contact gehad. Mijn moeder overleed toen ik jong was, waarna mijn vader hertrouwde. Zijn nieuwe vrouw en mijn stiefbroer Adam, kregen van mij geen warm welkom. Iets wat geheel wederzijds was, vooral van Adam's moeder. Ze was een kille vrouw die me altijd behandelde als een vodje. Adam en ik hebben een redelijk goede band, hoewel we elkaar tegenwoordig amper meer spreken. Vanaf het moment dat ik mezelf kon onderhouden, ben ik vertrokken. Met mijn fotografie heb ik het tot nu toe altijd gered, ik heb zelfs een volledige beurs ermee gekregen op de kunstacedemie.
Wanneer Allen mijn naam zegt, word ik uit mijn gedachten gehaald en knik ik. 'Ill contact him tomorrow.' zeg ik en druk het gevoel weg wat ik daarbij krijg. De vragen komen weer op gang en door middel van het bier, is het makkelijker om te blijven praten dan om mezelf te excuseren om een power-nap te nemen. Momenteel zou ik zelfs Zack's sweaty bunk kunnen gebruiken daarvoor. Jack leidt me af van die gedachte en ik kijk naar hem op als hij me een vraag stelt. Even ben ik uit het veld geslagen door zijn nabijheid, maar ik weet mijn gevoel, zoals altijd weg te stoppen achter de grote en dikke muur die ik optrek tussen mezelf en mijn omgeving. In plaats daarvan trek ik een beetje uitdagend mijn wenkbrauw omhoog. 'After finishing artschool in just two years, I was successful enough to make it to some artgalleries. Unfortunately, it just didn't bring enough money, so I started working at Sears.' vertel ik en voel hoe mijn gezicht wat vertrekt daarbij. 'So when you called and you showed your eagerness, it wasn't that hard of a decision to start a new adventure.' vertel ik verder en laat mijn adem los, waarbij ik eindig met een klein glimlachje. Het glimlachje groeit en mijn wenkbrauwen schieten omhoog bij zijn tweede vraag. Ik laat een lachje los en klap met mijn hand op zijn bovenbeen. 'Now there's a question.' breng ik uit en sla mijn armen over elkaar in een gesloten houding. Mijn hoofd houdt ik wat schuin en kijk Jack aan. 'Wouldn't you like to know, Barakat.' is het enige antwoord wat ik geef.
Dankbaar ga ik Jack achterna als hij zegt dat ik wat kan slapen. 'Really? I don't mean to intrude...' zeg ik en kijk Jack vragend aan. Natuurlijk zou mijn eerste reactie zijn om hem huilend te bedanken, maar gelukkig bezit ik nog een beetje van mijn dignity. 'Thank you, Jack.' zeg ik tegen hem en kijk naar de hand op mijn schouder, waarna hij vertrekt. Verward, beduusd en vermoeid schud ik het gevoel van me af en klim de bunk in. Wanneer ik lig, voel ik de laatste energie uit mijn lichaam glippen. Mijn ogen vallen zelfs dicht voor ik het gordijntje dicht kan doen.
Uiteindelijk schrik ik wakker na wat voelt voor een paar uur te hebben geslapen. Mijn oogleden plakken aan elkaar en ik wrijf even in mijn ogen om ze open te krijgen. Nog steeds vermoeid, maar nieuwsgierig naar wat me wakker heeft gemaakt, gooi ik mijn benen over de rand van het bunkbed. Een onbekende geur dringt mijn neus in en voor ik uit de bunk schuif, draai ik mijn hoofd al snuivend rond. Al snel kom ik tot de conclusie dat de geur die ik ruik, die van Jack is. Door het slapen in zijn bed, plakt de geur aan me. Een mengeling van mannendeo, een zwaardere geur van aftershave en een vaag bekende geur die ik later bestempel als energy-drink. Ik kan niet anders dan erom glimlachen, waarna ik mijn schoenen aantrek en de tourbus, die helemaal verlaten is, ook achterlaat. Met de pas die Jack me heeft gegeven, ben ik binnen no-time binnen.
De sfeer van het concert slaat me hard in het gezicht. De kalmte en rust die ik nog geen vijf minuten geleden ervoer, wordt met een razend tempo vervangen door een enorme hitte met zoveel energie in de lucht dat het haast knettert. Veel meisjes, maar ook jongens, springen mee op de vrolijke en upbeat punkrock sounds die de jongemannen op het podium produceren. Even sta ik met open mond te kijken, waarbij een gevoel van geluk en dankbaarheid me overspoelt. De energie zorgt ervoor dat ik het liefst al mijn camera's ophaal en gelijk foto's begin te maken. De muziek streelt mijn huid, waarbij het gezang en geschreeuw van de menigte zorgt voor het kippenvel. Zacht word ik op mijn schouder getikt, waarbij ik omkijk. Een knappe vent kijkt me aan met een glimlach, waarbij hij wijst naar zijn eigen pasje. Breed glimlachend loop ik achter hem aan, waarbij hij me brengt naar de krappe ruimte tussen het podium en de menigte, waar dranghekken zijn opgesteld. Een paar security mensen staan te waken over het publiek, waarbij ze niet eens op me letten. De man die hier werkt, wil me mee naar achter nemen, maar neemt deze route zodat ik voorlangs het podium loop. Zonder moeite vang ik Jack's blik en blaas hem een luchtkusje toe, waarbij ik grijnzend backstage verdwijn. 'Thank you!' roep ik naar de man, wanneer hij me aan de zijkant van het podium achterlaat. Haast gehypnotiseerd zit ik te kijken naar de jongens, zittend op een grote en ongebruikte box, die zo groot is dat ik in de lucht bungel met mijn benen. Mijn benen zwieren mee op de maat van de muziek en ik kan al minstens honderden foto's in mijn hoofd voorstellen die ik de komende maanden kan maken.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack~
Nadat ik Jemma bij mijn bunk heb achtergelaten ren ik de bus uit, ik kijk niet uit naar het slapen vanavond omdat onze banken al niet comfortabel zijn om op te zitten laat staan slapen, maar zoals ik al tegen Jemma zei, ik ben een gastheer, ik heb haar hier uitgenodigd. Ook hoef ik maar één nachtje op de bank, dat moet kunnen. De lucht buiten is koud, gelukkig sta ik zo in de venue. Ik heb Jemma mijn access kaart gegeven maar ik ga er vanuit dat ik wel binnen kom, ik ben deel van de band. Ik loop naar de zijkant van het gebouw waar de artiesten ingang zich bevind, zo hoef ik me niet langs de al wachtende fans de banen en kan ik snel nog even mee helpen met de soundcheck. De deur ziet er dicht uit, na een paar duw en trek pogingen klop ik aan. Een grote brede man doet open en kijkt een beetje op me neer. Ik ben niet de langste breedste maar zo klein ben ik nou ook weer niet, ik recht mijn rug een beetje "I'm Jack I'm part of the band that's playing tonight." De man trekt een wenkbrauw op "Can I see your pass?" mijn mond vormt een ongemakkelijke lach "Yeah about my card, I forgot it on our bus and like kinda lost it. But I really have to get in for the soundcheck." De man ziet er niet overtuigd uit en stapt naar achter om de deur dicht te doen "Wait, get one of the crew members here, they'll tell you I'm with the band." Ik klink desperate, de man gooit de deur dicht en ik hoor hem weglopen. Ik weet niet of hij iemand is gaan halen of dat ik de zaal gewoon niet inkom en me zo bij de queue moet gaan voegen. Ik sla mijn armen over elkaar en wrijf een beetje met mijn handen over mijn boven armen. Net als ik terug wil gaan lopen om mijn telefoon te halen gaat de deur weer open "There's a reason we have passes Barakat." Hoor ik Rian grinnikend zeggen, ik kijk op, volgens mij ben ik nog nooit zo blij geweest hem te zien "I gave mine to the photographer, don't want her to get locked out. Get that smirk off your face Dawson." Ik volg hem naar binnen en werp een triomfantelijke blik naar de bewaker. Binnen is het gelijk een stuk warmer, gelukkig. Ik volg Rian naar onze kleedkamer waar de onze boxen al klaar staan. We hebben allemaal een eigen box met kleding en onze intrumenten erin, ze zijn niet groot, naast mijn twee gitaren liggen er bij mij op de bodem wat kleren op gefrommeld, maar ze zijn wel heel handig voor het verplaatsen van al onze troep. Ik kleed me snel om, verruil mijn gewone jeans voor zwarte skinnie jeans en mijn shirt met blink-182 opdruk voor een van onze eigen shirts. Daarna pak ik mijn zwarte gitaar en leg hem met de snaren naar beneden op tafel. Ik plak voor elke show van de tour een ander papiertje met tekst op de onderkant van mijn gitaar, ik vind mezelf nogal een comedian en het publiek lijkt het geweldig te vinden. Ik pluk voorzichtig de plakbandjes langs de randen los en scheur het vel van mijn gitaar af. Ik had nog niets klaar gemaakt voor vanavond omdat ik de vorige keer geen ideeën meer had, ik probeer mezelf niet te herhalen maar dat wordt na een tijdje moeilijk als je repertoire bestaat uit dick-jokes. Ik pak een roze vel papier en staar er een tijdje naar, dan komt het idee in me op, the ultimate endgame. Zonder aarzelen teken ik wat op het vel en plak hem stevig op de achterkant van mijn gitaar, all set. De soundcheck gaat vlekkeloos...., voor de anderen. Ik kan prima gitaar spelen, ik schrijf ook zelf mijn stukken die we spelen in de liedjes, maar life spelen is anders, het gaat een stuk sneller. We spelen het refrein van Dear maria een aantal keer maar het velle licht boven het podium blijft maar in mijn gezicht schijnen waardoor ik mijn fretboard niet kan zien. "Barakat damn it, the lights are even gonna be worse tonight, we've been playing this song life for quite a while now, can you still not play it blindly?" ik rol mijn ogen "Just focus on hitting those drums Rian, I'll be fine tonight." Ik kan wel gitaar spelen, damn it. Na nog een half uurtje soundchecken en wat oefenen krijgt ons voor programma, Mayday Parade een uurtje, iedereen moet checken of de equipment in deze zaal goed klinkt, alle zalen hebben een andere dynamische klank ofzo.

Mayday Parade heeft net hun laatste nummer gespeeld en het publiek gaat uit hun dak "Are you guys excited to see All time low?" de zaal wordt wild, allemaal geschreeuw en her en der een "I love you" door het gejoel heen. Dit geeft me altijd een goed gevoel, we hebben een goeie keuze gemaakt door niet naar college te gaan, we kunnen dit. Onze tech guy en wat mensen van de venue helpen Mayday met het opruimen van hun spullen en het klaar zetten van de onze, na een halfuurtje zijn ze al klaar en kunnen we het poduim op. De lichten van de zaal gaan uit en het geschreeuw dat net vijf minuten gestopt was laait weer op. Ik pak mijn gitaar en hang hem om mijn schouder "Ready guys." Zeg ik grijnzend als we het poduim betreden met nog net zoveel spanning als de eerste keer. Ik sla het eerste accoord aan en de blauwe en rode lichten boven het podium en de crowd springen aan, de sfeer in de ruimte is geweldig, Alex begint te zingen en zeker tachtig procent van de zaal begint gelijk mee te dreunen. Met adrenaline door m'n lichaam gierend speel ik de nummers, zo goed als foutloos. Na drie nummers stop Alex even om met de crowd te praten, er is altijd speelse interactie tussen ons on stage, wat onze fans geweldig lijken te vinden en waardoor we even tijd hebben om onze instrumenten bij te stellen tussendoor. Mijn oog valt opeens op een bh die op het podium ligt "I believe someone lost something." Zeg ik waarna ik in lachen uitbarst "It's a gift." Schreeuwt een meisje uit het publiek, ik probeer te vinden waar de stem vandaan komt en maak dan oogcontact met een blauwharig meisje die redelijk tegen de barricade aan gedrukt staat. "In that case thank." Zeg ik nog steeds lachend terwijl ik de bh oppak en hem over mijn shirt aan trek "I really needed a new one." De crowd lacht terwijl ik een klein rondje maak om mijn nieuwe look te showen "Alright, all laughs aside here is Vegas!" roep ik waarna Alex het liedje begint. Ik ga helemaal op in het optreden, ik merk weinig van wat er onder ons in de crowd gebeurd tot er opeens kort een licht schrijnt achterin de zaal van een open en dicht gaande deur, could that be. Tijdens het on stage zijn was ik helemaal vergeten dat ik Jemma mijn pasje had gegeven, daarnaast ging ik er vanuit dat ze liever zou slapen dan naar een paar zwetende jongens kijken maar misschien had ik het toch mis. Ik kan zo in de verte niet goed zien of het haar is maar als ze een van de venue guys volgend dichterbij komt herken ik haar, ze is naar ons komen kijken. Ik volg haar met mijn ogen, hopend op oogcontact, als een soort hey. Als ze langs de barricade voor ons langs loopt kijkt ze op, werpt me een lucht kusje en kijkt weer weg. Mijn maag wordt aangenaam warm en voor een seconde weet ik niet meer welk akkoord ik moet spelen, zodra ze backstage verdwijnt herpak ik mezelf en speel ik de rest van het nummer foutloos verder.