O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had hem verbaasd aangekeken. Het idee van vechten stond haar totaal niet aan, maar als ze enkel haar bloed over de lijn moest brengen... Daarmee hoefde ze hem niet écht te raken en hem pijn te doen. Hij wist precies hoe hij haar nieuwsgierigheid moest aanwakkeren én daarbij haar competitieve gevoel. Ze wilde sowieso één keer over de streep komen, maar het was moeilijker dan ze dacht. Zijn geluidsgolven schoven haar telkens een kleine centimeter naar achter. Het maakte niet uit hoe stevig ze stond. Daarbij bracht het haar ook van haar stuk. De tegenwind die ze leek te krijgen, zorgde ervoor dat ze zich niet goed kon concentreren op wat ze wilde doen. Het hielp echter wel dat ze er niet over na kon denken, want ze merkte al gauw een patroon op.
Ellie keek naar Chris op en voor een moment haatte ze hem dat hij haar schoonheid noemde, terwijl hij daar zo casual kon staan. Het was haast niet eerlijk hoe gemakkelijk dit voor hem was, terwijl zij worstelde om een strategie te bedenken. "Het zijn geen geheimen als ik ze zou willen weten," mompelde ze. Chris was altijd zo onleesbaar en hoewel ze al weken samen trainden, wist ze nog altijd vrij weinig over hem. Ze kende zijn geheimen niet dus ze had geen enkel idee over welke geheimen hij nu sprak. Het maakte haar nieuwsgierigheid wel erger. Verdomme. Ze klemde haar kaken op elkaar en probeerde om haar bloed te sturen als er een kleine pauze zat tussen de geluidsgolven. Echter kwam ze niet snel vooruit. Ze vormde haar bloed anders. Ze maakte er een soort platte lijn van, zodat het minder oppervlakte had. Op die manier zou het minder had geraakt worden door de geluidsgolven van Chris. Het kostte haar behoorlijk veel moeite en het zweet stond al op haar voorhoofd. Het lukte haar net om één keer over de lijn te komen. Ellie trok haar bloed terug en zette haar handen op haar knieën, terwijl ze op adem probeerde te komen. Ze moest een betere strategie hebben. Dit kostte teveel energie. "Ik ben blij dat we aan dezelfde kant zijn," zei ze half lachend en ze kwam weer overeind. Opnieuw liet ze haar bloed vloeien, maar dit keer speelde ze met haar controle. Elke keer als er een geluidsgolf kwam, liet ze de controle los waardoor het bloed naar beneden viel. Zodra de golf voorbij was, nam ze de controle terug en schoot ze met het bloed naar voren. Het werkte aanzienlijk beter dan haar eerste strategie en al gauw kwam ze voor de tweede keer over de streep. Tevreden trok ze haar bloed weer terug. "Is twee vragen niet al twee vragen te veel voor jou?" grijnsde ze. 

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het maakte Chris bijna trots om te zien hoe Ellie vooruitgang boekte. Ze was duidelijk hard aan het werk en hij kon haar brein bijna horen kraken over het maken van ideeën. Het was prachtig om te kunnen zien. Chris kon het dan ook niet helpen om breed te glimlachen. Ze deed het fantastisch. Zodra ze voor de tweede keer over de lijn kwam stopte Chris. Glimlachend wandelde hij naar een klein koelkastje, waar flesjes met water stonden. Trots gaf hij het flesje aan Ellie.
"Ga maar zitten, we kunnen wel even rusten," zei Chris. Hij plofte naast Ellie op de grond neer. Zelf had hij niet hoeven rusten, het kostte geen moeite meer voor hem om zijn kracht te gebruiken. Maar hij wist nog goed toen dat anders was. Net als Ellie had hij regelmatig hijgend op de grond gelegen. Het was veel te vaak voorgekomen dat Chris zichzelf zo hard gepushed dat hij kotsend over de wc had gehangen. Al had hij daar geen spijt van. Chris was nu één met zijn krachten en dat was allemaal te danken aan zijn trainingen.
"Normaal gesproken wel, maar ik ben in een goeie bui vandaag. Ik denk dat ik het aankan om een keer wat vragen te beantwoorden. Zolang we het tussen onszelf houden tenminste, ik wil niet dat bepaalde mensen hier achter gaan komen," zei Chris, knikkend naar de camera's die in de hoeken hingen. Chris kwam iets overeind, waarna een soort geluidsgolf uit zich liet komen. Als een grote koepel bleef het rond hen heen hangen. Op deze manier zou niemand ze kunnen horen. De camera's of de andere kinderen die hier rond liepen zouden ze alleen zien zitten, maar iets horen zouden ze niet. Chris wilde niet dat de mensen hier meer over hem te weten zouden komen. Ze wisten al genoeg en alles dat ze meer zouden weten zouden ze tegen hem kunnen gebruiken.
"Kom op, stel je fantastische vragen. Ik kan niet wachten met welke twee je nu op gaat komen," glimlachte Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie was maar al te blij toen Chris aankondigde dat ze wel even konden rusten. Als ze een derde keer het moest proberen dan wist ze zeker dat ze haast flauw kon vallen. Het kostte haar zoveel energie. Ze trok haar bloed terug en liet de wond helen. Zonder erbij na te denken plofte ze naast Chris neer en haalde ze eens diep adem. Het was dat ze wist dat Chris veel en lang had getraind, maar anders zou ze het haast onmogelijk vinden dat hij niet eens een klein beetje zweette. Het leek hem zo gemakkelijk af te gaan, maar hij had dan ook jaren van training achter zich. Ze opende haar waterflesje en dronk zo de helft ervan leeg. Pas daarna voelde ze zich weer wat beter. "Dat is ook niet vaak," merkte ze glimlachend op. "Maar ik ben blij dat je in een goede bui bent."
Chris was vaak wat nukkig of zelfs chagrijnig dus het feit dat hij vandaag wat had lopen plagen en grijnsde... Dat zei veel en ze vond het ook leuk om hem zo te zien. "Ik vertel niets verder," beloofde ze hem. Wat voor goeds kon ze eruit halen? Niets. Daarnaast wilde ze graag Chris zijn vertrouwen hebben net zoals zij Chris vertrouwde. "En omdat ik in een goede bui ben mag je ook twee vragen aan mij stellen." Even keek ze bedenkelijk. "Tenzij ik zo open naar je toe ben geweest dat je geen vragen hebt natuurlijk," glimlachte ze. Ze keek naar hem op toen hij iets overeind kwam en hoewel zijn golven onzichtbaar waren, kon ze het nog wel voelen. De eerdere geluidsgolven waren als een tegenwind voor haar geweest, maar deze voelde zacht. Als een briesje. "Oké, eehmm." Ze trommelde met haar vingers op haar bovenbenen. "Vind je het nog vervelend om mij te trainen?" vroeg ze uiteindelijk. In het begin was het haar wel opgevallen dat hij het met tegenzin had gedaan, maar de laatste dagen leek hij er toch iets van plezier in te hebben. Dat was iets wat Ellie leuk vond om te zien en het liet haar ook wat meer op haar gemak voelen bij hem. Het voelde minder alsof hij haar oppas was die op een vervelende onwetende kleuter had moeten passen. Het voelde nu meer alsof... Ja, alsof ze vrienden waren wellicht. "En ik... Nou je bent vaak gesloten en ik weet dat je Chris heet, maar ik..." Ze zuchtte even, wetend dat de vraag die ze zou stellen heftig kon zijn. "Maar ik vroeg me af wie bent." Even keek ze hem aan, ietwat onzeker door haar vraag. Ze wilde hem niet uit zijn goede bui halen namelijk.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Nieuwsgierig had Chris omgekeken naar Ellie. Hij was benieuwd naar wat soort vragen ze op hem af zou gaan vuren. Als hij echt zo'n gesloten boek was als ze liet merken dan moest ze wel een aantal brandende vragen hebben. Zachtjes grinnikte Chris.
"Ik hoef je geen vragen te stellen, Ellie. Je vertelt je dingen vanzelf wel. Je bent het precieze tegenovergestelde van mij," glimlachte Chris liefjes. Hij wreef met zijn hand over zijn kin heen bij het horen van haar eerste vraag. Waarschijnlijk had hij zichzelf een beetje als een hork gedragen in het begin van hun ontmoeting. Het was niet iets wat raar was voor Chris. Hij probeerde zichzelf te beschermen tegen de anderen en de anderen te beschermen tegen hem.
"De enige reden waarom ik het vervelend vond, was omdat het sancties voor mij zou hebben als jij niet goed genoeg zou vorderen. Als je het goed zou doen zou ik dingen krijgen, maar als het niet goed zou gaan dan kreeg ik straf. En daar had ik geen zin in. Daarnaast wil ik hier geen vrienden maken of wat dan ook. Niet omdat ik mensen niet leuk vind, maar omdat mensen hier sterven en vervangen worden alsof ze poppen zijn. Waarom zou ik mijzelf pijn doen door mij te hechten aan mensen als ze toch weer vertrekken. Ik kan er toch niks aan doen," zuchtte Chris. Hij wilde oprecht eerlijk zijn naar Ellie. Dat verdiende ze na zo hard getraind te hebben. Daarnaast was het niet dat hij alles expres geheim hield, hij sprak er gewoon liever niet over. De laatste vraag liet hem echter even stil vallen. Bedenkelijk bleef hij naar haar kijken.
"Ik heb niet zo veel meer dan gewoon Chris. Wat je weet is het enige dat ik ben. Ze hebben mij als jong kind hierheen gebracht en sinds dien besta ik alleen maar uit trainen en mijn kracht," sprak hij zachtjes. Chris had geen identiteit. Hij was een nummer, een ding dat mensen konden gebruiken en meer niet.
"De jongen voordat ik hier kwam ken ik niet eens meer. Ik weet dat hij graag astronaut wilde worden. Hij kende het hele sterrenstelsel uit zijn hoofd... maar dat ben ik vergeten nu ik de sterren niet meer kan zien. Hij had twee ouders die zo verschrikkelijk veel van hem hielden... ik denk niet dat ze het overleefd hebben. Ik zou niet weten hoe ik je vraag moet beantwoorden, Ellie. Ik ben geluid, ik ben een vechter... ik ben iemand die alles en iedereen op afstand houdt zodat ik niet nog meer pijn hoef te krijgen. Ik ben niet veel meer," mompelde Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ergens was ze er al bang voor. Ellie was iemand die graag praatte en zo open mogelijk was naar andere mensen toe. Ze kon het niet helpen dan dingen te zeggen of te vertellen. Het ging haast automatisch. Hoewel ze het leuk zou hebben gevonden als hij haar vragen had gesteld, kon ze zich vinden in wat hij zei. Uiteindelijk zou hij overal wel achter komen zolang ze praatte. Stil en aandachtig luisterde ze naar zijn antwoord op haar eerste vraag. Het luchtte haar vooral op om te horen dat het niet aan haar had gelegen als persoon, maar eerder aan het systeem. Dat bracht een hoop miscommunicatie voor haar weg want ze had gedacht dat Chris een hekel aan haar had gehad. "Ik begrijp het," zei ze uiteindelijk. "Ik dacht eerst dat je een hekel aan mij had en ik vond onze eerste trainingen dan ook ongemakkelijk, maar nu niet meer. Ik vind het nog steeds moeilijk, vooral vandaag. Het idee om te vechten staat me niet aan en het is lastig om... Om zo tegen mezelf in te gaan. Het is een soort gevecht tegen mezelf." Ellie wist heel goed dat als ze ooit tegen vijanden zou moeten vechten dat de grootste vijand haarzelf zou zijn. Een enkele twijfeling was al een seconde genoeg voor een tegenstander om toe te slaan. Ellie draaide zich wat meer naar hem toe, zodat ze geen stijve nek kreeg van het opzij kijken. Tijdens zijn verhaal sloeg ze haar ogen neer. Ze kon hem goed begrijpen, maar er helemaal mee eens was ze niet. Zonder zijn toestemming, want ze wist immers dat hij niet zo van lichamelijk contact hield, legde ze haar handen op zijn bovenbenen. "Je bent zoveel meer dan dat," zei ze en ze keek hem recht aan in de ogen. "Je houdt anderen misschien op afstand, maar je beschermt ze, je zorgt voor ze. Achter de muur die je voor jezelf gebouwd hebt ben je lief, zorgzaam, beschermend, geduldig en respectvol. Je bent niet alleen een geluid of een nummer. Misschien ervaar je dat zo of voel je je zo, maar voor iemand anders ben je meer dan dat. Je bent meer dan dat voor mij. Ik denk niet dat ik de eerste week hier zou hebben overleeft zonder jou." Doordringend keek ze hem aan. "En op een dag zal ik je de sterren weer laten zien. Dat is het minste wat ik voor jou kan doen voor alles wat je voor mij hebt gedaan." Ellie was daarin vastberaden. Altijd had ze zich afgevraagd wat ze voor hem terug kon doen en nu wist ze het. "Je hebt mijn vraag al beantwoord, Chris. Je hoeft niet meer te zeggen." Langzaam liet ze hem los en zakte ze weer terug op haar plek. "Je hebt het geluk... Of ongeluk dat je je dingen kan herinneren," zei ze en ze keek even naar zichzelf in de spiegel. Het meisje wat ze een aantal weken angstig in de spiegel had gezien was niets meer vergeleken met wie ze nu was. Ze was al zoveel sterker geworden. Zowel in kracht als in persoon. "Ik herinner mij niets meer van voor de experimenten."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had Ellie recht aangekeken terwijl ze tegen hem sprak, maar haar woorden raakte hem niet. Hij wist dat ze probeerde hem op te peppen door hem een beter gevoel te geven. Maar Chris wist heel goed hoe het in elkaar stak en dat was niet zoals Ellie het nu aan hem wilde uitleggen. Dat zou hij haar nu echter niet zeggen. Ze mocht deze woorden geloven als het haar beter liet voelen.
"Geen zorgen, je herinneringen komen wel terug. Je zult genoeg dromen gaan krijgen waarin je achtervolgd wordt door gezichten die je niet kent, door verlangens en gevoelens die je niet kan plaatsen. Langzaam komen bepaalde dingen wel weer terug," zei Chris. Hij duwde zachtjes tegen Ellie haar schouder aan, waarna hij de bubbel om hen heen liet verdwijnen. Het momentje van zoette praat was weer voorbij. Chris kwam overeind van de grond en tilde Ellie van haar plek.
"We gaan nog even een paar keer oefenen, je deed het super goed," zei Chris. Net zoals net gingen ze beiden weer op hun plek staan. Voor nog een goed halfuur bleven ze staan. Chris bleef zijn golven op Ellie af vuren en zij probeerde van tijd tot tijd door te komen tot de lijn. Het was haar nog drie keer gelukt om over de lijn te komen. Zoals beloofd beantwoorde hij opnieuw de drie vragen, al waren ze dit keer luchtiger dan de vorige. Zodra de training afgelopen was, was Chris zijn eigen weg weer op gegaan. Voor vandaag had hij wel weer genoeg contact gehad. Eenmaal in zijn slaapkamer had Chris de deur dicht getrapt. Hij trok zijn shirt over zijn hoofd heen, waarna hij zuchtend op bed plofte. Op het plafon boven hem had hij een keer in een lange, slapeloze nacht, een paar sterrenformaties getekend die hij nog herkende. Het was al weer een paar jaar geleden, dus het was aardig vervaagd. Maar met een beetje fantasie kon hij het nog steeds goed zien.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had naar de grond gekeken toen Chris haar vertelde dat ze genoeg dromen zou krijgen over haar herinneringen. Nu hij het zo zei, kwam het haar erg bekend voor. Ze had er al over gedroomd, maar ze had er nooit bij stil gestaan. Ellie vond het jammer dat hun gesprek over was. Al had ze niet anders van hem verwacht. Het ene moment had ze het gevoel dat ze dichterbij hem kon komen en het andere moment was het weg. Zuchtend liet ze zich overeind tillen en knikte ze. "Oké," zei ze. De oefening was nog steeds zwaar voor haar, maar nu was ze er beter op voorbereid omdat ze wist hoe het eraan toe ging. De zweet van net was misschien opgedroogd, maar na het halfuurtje was ze weer zeiknat ervan. Het was haar iets beter afgegaan dit keer want ze was drie keer over de lijn gekomen. In plaats van serieuze vragen te stellen, stelde ze wat luchtigere vragen. Ze wilde Chris ook niet te veel pushen en ze wilde ook niet te veel bij hem neuzen. Simpele vragen als favoriete kleur en dergelijke was wat ze had gevraagd. Erna was Chris vertrokken en Ellie bleef alleen achter in de trainingsruimte. Hoewel het einde wat abrupt was, was ze toch blij dat ze meer met hem had kunnen praten. Het hielp in elk geval tegen haar nieuwsgierige aard die continu geprikkeld werd bij hem. Ze liep uiteindelijk terug naar haar kamer voor een douch waar ze zich grondig waste. Daarna had ze zichzelf omgekleed en was ze naar de kantine gegaan. Het eten zou zo komen, wist ze. Ze was ergens gaan zitten en pulkte aan een los velletje aan haar lip, terwijl ze na dacht over haar dromen. Het enige gezicht was ze zich nog kon herinneren was die van een man die dezelfde ogen als haar had. Haar vader? Hij had verdrietig gekeken. Daarna had ze nog een vrouw gezien in een wit bed en ze had piepjes gehoord. Ellie focuste zich zo hard om het zich te herinneren dat het haar hoofdpijn gaf. Ze werd pas uit haar focus gehaald toen het deuntje van een omroep afspeelde. "AT30, naar kamer 003". Andere kinderen die hadden opgekeken, gingen terug naar hun bezigheden. Ellie begreep toen pas dat zij AT30 was. Had ze iets verkeerds gedaan? Was de training niet goed genoeg gegaan? Vorderde ze niet snel genoeg? Zou Chris er problemen mee krijgen? Ze slikte en stond uiteindelijk op. Zin om er naartoe te gaan had ze niet, maar de keer dat Chris erheen moest was er niets met hem gebeurd. Het was vast niet ernstig, hield ze zichzelf voor om moed in te spreken.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Argwanend had Chris opgekeken toen hij hoorde hoe Ellie werd opgeroepen. Normaal nam hij geen moeite om de nummers van anderen uit zijn hoofd te leren, maar om één of andere reden wist hij precies dat het Ellie was. Met een diepe frons tussen zijn wenkbrauwen bleef Chris de bewegingen van Ellie volgen, totdat ze verdwenen was. Het was niet normaal voor de nieuwelingen om zo snel opgeroepen te worden. De enige die opgeroepen werden waren de oudere, die de nieuwelingen moesten trainen of nieuwelingen die niet goed genoeg waren. Abrupt kwam Chris overeind. Met grote stappen liep hij achter Ellie aan, maar hij was niet op tijd geweest. Net voor hij zijn mond had kunnen openen was de deur achter het meisje dicht geslagen. Gefrustreerd bleef Chris naar de deur staren. Dit was geen goed nieuws.
"Wat heb je met haar gedaan?" riep Maddy glimlachend van de grote gemeenschappelijke ruimte. De blik die Chris haar toe wierp liet de grote glimlach direct van Maddy haar gezicht verdwijnen. Langzaam liep Chris weer terug naar de gemeenschappelijke ruimte. Het zat hem niet lekker dat ze Ellie zomaar mee hadden genomen. Zeker omdat ze hem niks hadden verteld. Als ze iets verkeerds had gedaan, dan zouden ze het hem moeten laten weten. Zuchtend plofte Chris op zijn plek. De meeste hadden hun eten ondertussen gehaald, maar na dit gezien te hebben voelde hij niet eens de drang om zijn eten op te halen. De anderen hadden echter andere ideeën. Jim en Dani kwamen met drie dienbladen aangelopen. Net als Chris waren hun twee hier al enige tijd langer. Ze waren hier niet zo lang als Chris.
"Waarschijnlijk zijn ze hier alleen om kut te doen, je weet dat ze raar doen van tijd tot tijd," zei Dani zachtjes. Ze zette een dienblad voor Chris neer, waarna ze hem glimlachend een knipoog toewierp.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had er behoorlijk ernaast gezeten. Vanaf het moment dat ze de kamer in stapte, wilde ze meteen weer weg rennen. Er was een lange steriele tafel met riemen. Ernaast stonden meerdere technologische snufjes en computers. Een vrouw liep glimlachend op haar af. "Fijn dat je zo snel kon komen, AT30. Maak je geen zorgen. We gaan alleen wat testjes doen." Wellicht dat de vriendelijke uitdrukking van haar Ellie had kunnen kalmeren als ze niet zulke kille ogen had. Daarnaast had het woord 'testjes' behoorlijk veel bedoelingen. Stijf bleef Ellie staan, terwijl ze gefixeerd naar de tafel keek. Een man kwam de kamer in en ging achter haar staan. Hij was behoorlijk breed en legde een stevige hand op haar schouder waar hij pijnlijk in kneep. "Het is voor je bestwil, AT30. Het zal je helpen in gevechten." Ellie bewoog nog steeds niet, totdat de man haar gewoon optilde en op de tafel drukte. Ze spartelde en vocht ertegen, maar ze maakte geen enkele kans tegen hem. Hij bond haar vast met de riemen. De vrouw kwam op haar afgelopen met een spuit met een haast neon kleurige blauwe vloeistof. "Stop de riem in haar mond alsjeblieft, Alfredo." Ellie raakte zowaar in paniek toen de riem in haar mond werd gehouden door de man. "Het kan even prikken." Haar lichaam verstijfde toen de naald bij haar pols in een bloedvat ging, maar het ergste kwam pas toen de vloeistof in haar werd gespoten. Ellie gilde het uit, al werd het gesmoord door de riem waar ze hard in beet. De tranen gleden uit haar ogen, terwijl het spul door haar hele lichaam brandde. Voor een moment was het te zien hoe de vloeistof door haar aderen ging. Hoe verder de vloeistof naar haar hart kwam des te pijnlijker het voor haar werd en hoe harder ze schreeuwde en beet. Hoelang het allemaal precies had geduurd wist Ellie niet. Het was pas toen ze haar ogen opende en de riemen los waren gemaakt dat ze door had dat ze buiten westen was geweest. Om haar pols was verband gewikkeld. De vrouw kwam bij haar staan en streelde over haar rug. "Je hebt het goed gedaan," zei ze en ze streelde haast liefkozend door Ellie's haren. "Tot morgen." Ze opende de deur en knikte met haar hoofd dat Ellie mocht gaan. Moeizaam kwam Ellie van de tafel af en strompelde ze de kamer uit. De deur werd direct dicht gedaan. Ze vond steun door met haar hand tegen de muur aan te leunen, maar ze voelde zich nog zwak en draaierig. Het lukte haar om naar de gemeenschappelijke ruimte te gaan, waar ze uiteindelijk vermoeid op de grond neerzakte. Haar lichaam trilde wat ongecontroleerd door het spul wat nu in haar zat. Stil keek ze naar haar verband die ze los probeerde te frunniken.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het had verschrikkelijk lang geduurd voordat de deur weer geopend werd en Chris doorkreeg dat iemand de gang door strompelde. Direct was hij op gesprongen om naar Ellie toe te kunnen lopen. Hij had haar al eerder in een verschrikkelijke staat gezien, maar het bleef iets met hem doen. Chris kon niet begrijpen hoe volwassenen dit kinderen aan konden doen. Met een diepe zucht knielde Chris neer bij het meisje.
"Ze hebben je weer flink te pakken gekregen, of niet?" fluisterde Chris zachtjes. Hij tilde Ellie voorzichtig op. Chris zou niet willen dat hij haar nog meer pijn zou bezorgen, maar het was niet goed voor haar om nog langer zo op de grond te blijven liggen.
"Kunnen we wat doen?" riep Jim vanaf de andere kant van de gemeenschappelijke ruimte. Chris keek even naar Ellie die als een gewond vogeltje in zijn armen lag. Normaal was de glimlach niet van haar gezicht af te slaan. Zelfs wanneer ze helemaal kapot gemaakt was door zijn trainingen lukte het haar om hem een stralende glimlach te laten zien. Maar nu liet ze niks zien. Ze was een blank canvas.
"Nee, ik let wel even op haar," zei Chris zacht. Hij liep de gemeenschappelijke ruimte door naar de slaapvertrekken. Zonder ook maar iets te zeggen tegen de anderen stapte Chris zijn slaapkamer binnen. Opnieuw trapte hij de deur dicht, waarna hij Ellie voorzichtig op zijn bed legde. Ze zag er zo verschrikkelijk teer en gewond uit. Een zachte zucht verliet Chris zijn lippen. Hoe moest hij dit in godsnaam gaan aanpakken. Zoekend keek hij zijn slaapkamertje rond, tot hij een boek tegenkwam die hij als eerste gekregen had hier.
"Alice in wonderland is mijn favoriete boek, wel het origineel natuurlijk. Ik zal je een stukje voorlezen," zei Chris. Hij greep het oude en vervallen boek van zijn bureau af, waarna hij zichzelf naast Ellie op het bed liet ploffen. Het was krap op een één persoonsbed, maar zolang Ellie het niet vervelend vond om tegen zijn borst te liggen zou het prima kunnen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven