O|| They can capture our body, but not our spirit.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie kreeg niet veel door sinds ze in de gemeenschappelijke ruimte was gekomen. Het leek als een waas aan haar voorbij te gaan, maar Chris was de enige die er recht doorheen kon komen. Langzaam keek ze naar hem op en het liefst opende ze haar mond om te praten, zoals ze altijd bij hem deed, maar ze kon het niet. "Ze zei tot morgen," kreeg ze er uiteindelijk met moeite eruit. Haar stem was schor en haar keel pijnlijk van al het geschreeuw. Ze spartelde niet tegen toen Chris haar optilde en legde haar hoofd zacht tegen zijn schouder aan. Voor nu was ze veilig en ze voelde zich ook veilig in zijn armen. Het maakte haar niet uit waar ze heen gingen of wat ze gingen doen. Het enige wat ze wilde was bij Chris zijn, zelfs als de stilte tussen hen zou overheersen.
Ellie keek pas weer iets op toen ze merkte dat ze op een zacht matras was neergelegd. Eerst had ze gedacht dat ze in haar eigen kamer was, maar na een korte inspectie zag ze dat het die van Chris was. Stil had ze naar hem gekeken tot hij naast haar was komen liggen op het bed. Normaal gesproken zou ze rode wangen krijgen en geen houding weten te geven, maar het leek alsof alles in haar stil was. Haar gedachten, haar gevoelens. Er was niets. Desalniettemin kroop ze toch een beetje tegen hem aan, omdat het wat krap was en ze zijn warmte fijn vond. Alice in Wonderland kende ze niet, maar alle beetjes afleiding was welkom. Ze keek naar de plaatjes in het boek en luisterde naar Chris' zachte stem. Het had een kalmerend effect op haar en het trillen van haar lichaam werd dan ook steeds minder. Ze keek op van een plaatje van het konijn die een klokje vast hield. Ellie wees ernaar en keek daarna op naar Chris. "Ik heb twee konijnen gehad," zei ze. Nu ze het plaatje zag, herinnerde ze zich het weer. Daar waar ze had gewoond hadden ze meerdere dieren gehad, maar meer kwam niet in haar grip. Ellie zakte weer terug tegen Chris aan. "Sorry," zei ze zacht, aangezien ze hem had onderbroken. In elk geval leek het effect om rustig bij hem te liggen en te worden voorgelezen haar goed te doen en haar praatjes terug te geven.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Het was een goed teken dat hij Ellie weer enigszins zag bewegen. Hij liet zijn stem dan ook langzaam afsterven toen ze met een slanke vinger wees naar de gedetailleerde tekening van het witte konijn. Een glimlachje verscheen op Chris zijn gezicht.
"Zie je wel, het komt langzaam terug," glimlachte Chris. Hij had zijn arm rond Ellie haar schouders geslagen, zodat hij zachtjes over haar arm kon strelen. Glimlachend keek hij omlaag naar het meisje dat nu compleet tegen hem aan leunde.
"Je hoeft geen sorry te zeggen. We zijn gelukkig niet op school," grinnikte Chris. Hij hield Ellie stevig tegen hem aan terwijl hij verder ging met het voorlezen van het verhaal. Normaal hield hij hier nooit van. Vroeger, toen ze nog extreem jonge kinderen hadden, probeerde de oudere kinderen voor te lezen om ze toch enige lessen te kunnen geven. Maar Chris had het vreselijk gevonden. Hij haatte het om die nieuwsgierige ogen op hem te hebben. Dit met Ellie was echter anders. Ze was hier niet om te leren of wat dan ook. Ellie wilde rust en afleiding. Ze wilde graag iets hebben dat haar enige comfort kon geven en Chris was dolblij dat hij dit voor haar kon doen.
"Wat hebben ze daar met je gedaan, Ellie? Wat gaan ze doen... je had het net over morgen, maar wat bedoel je daar mee?" vroeg Chris zachtjes, toen het hoofdstuk was afgelopen. Hij keek omlaag naar het meisje dat tegen zijn borst aan geduwd lag. Hij had het verband om haar arm wel gezien en daardoor had hij zeker zijn vermoede. Maar het was beter om het uit haar eigen mond te kunnen horen. Het zou er direct voor kunnen zorgen dat zij haar eigen verhaal ook op een rijtje kon krijgen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie was blij dat ze dingen terug kreeg. Het liet haar ietwat minder schuldig voelen tegenover haar ouders die misschien enorm bezorgd om haar waren. Of was ze weggegeven? Dat deel wist ze niet meer. Ze liet de gedachtes gaan en luisterde weer naar Chris toen hij verder voorlas. Het gaf haar comfort om tegen hem aan te kunnen liggen en de pijn van eerder te vergeten. Ze merkte wel hoe ze langzaamaan steeds meer ontspande en rustiger werd in zijn bijzijn. Stil keek ze naar hem op toen hij zijn vragen stelde. "Ik... Ik weet het niet," gaf ze toe en ze keek weer naar haar verband die ze eraf begon te pulken. "Ze dwongen me op een tafel en bonden mij eraan vast. Een vrouw zei dat de spuitjes zouden helpen met vechten, maar ze zei niet waarmee." Toen het verband van haar pols was, zag ze een soort gat zitten van waar de naald in was gegaan. De huid erom heen was beurs en pijnlijk. Nu het verband ervan af was, begon het weer licht te bloeden. Het viel haar op dat het bloed echter niet het mooie donkerrode kleur had. Het had een donkerpaarse kleur wat net zwart kon lijken. Ellie drukte het verband er weer tegen aan en trok een pijnlijk gezicht. "Het was een soort blauw vloeistof en het deed heel veel pijn. Alsof ik van binnen in brand stond. Ik ben denk ik flauw gevallen." Ellie keek voor zich uit. "Ik denk dat ze morgen weer hetzelfde gaan doen. Misschien zijn ze niet blij met mij of hoe de kracht werkt en willen ze het aan passen. Misschien dat dat niet met één spuitje kan, maar dat het met meerdere moet." Een herhaaldelijk recept. Ze beet even op haar onderlip. Het was nog maar de vraag of ze het zou trekken om meerdere spuitjes te krijgen. Echter had ze geen keus. Als ze werd omgeroepen dan moest ze erheen. Als ze het niet zou doen dan was zouden ze haar vast zien als een gefaald experiment en dan had Chris voor niets zijn tijd en moeite in haar gestopt. "Maak je geen zorgen. Het komt vast goed," zei ze zacht. Ze wilde niet dat hij zou piekeren om haar, maar tegelijkertijd wist ze heel goed hoe onzeker haar stem had geklonken.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris wist niet wat het was of waarom het nu pas kwam. Maar door iets dat Ellie zei wist hij zeker dat het nu klaar was. Iedereen was door genoeg pijn gegaan. Het was klaar, het moest gaan stoppen. En als Chris dat niet ging doen, dan wist hij zeker dat niemand het hier ooit zou durven. Bezorgd keek hij weer omlaag naar Ellie. Zacht duwde hij een kus tegen haar slaap. Niemand ging haar morgen pijn doen en daar zou Chris persoonlijk voor zorgen. Het maakte hem ziek dat ze door wilde gaan met experimenteren zelfs nu Ellie haar krachten had. Ze gingen te ver, er zouden doden gaan vallen en Ellie was zou dat niet zijn.
"Geen zorgen, niemand gaat je morgen pijn doen. Daar gaan we voor zorgen," fluisterde Chris zachtjes in haar oor. Hij zou met ze gaan praten, proberen te overtuigen dat ze Ellie met rust moesten gaan laten. Chris zou desnoods meer met haar gaan trainen, zolang hij haar maar niet terug kreeg in deze staat. Dat verdiende ze niet.
"Ze luisteren waarschijnlijk wel naar mij, ik ken de meeste ondertussen wel," zei Chris. Hij wreef even over haar schouder voordat hij weer verder ging met het voorlezen van het boek. Voor zijn gevoel hielp het Ellie enorm dat hij haar even rust leek te geven. Waarschijnlijk ging het niet eens om Chris zelf, het feit dat er een beetje voor haar werd gezorgd op deze manier maakte het dat ze zich al meer ontspannen voelde. Chris bleef rustig doorlezen totdat hij weer bij het volgende hoofdstuk aankwam. Glimlachend sloeg hij het boek dicht.
"We gaan morgen verder, okay? Morgenavond kunnen we weer een hoofdstuk lezen," zei Chris. Hij wreef met zijn hand door zijn haar, waarna hij voorzichtig overeind kwam. Het boek zette hij weer op de plek.
"Wil je hier nog even blijven of heb je behoefte om te gaan slapen?" vroeg Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Een hevig warm gevoel ging door haar heen toen ze zijn lippen tegen haar slaap voelde. Ze wilde verrast naar hem opkijken, maar ze deed het niet. Het gaf haar juist een fijn gevoel, een warm gevoel. Ze wilde het niet verpesten door overal verbaasd op te reageren bij Chris. Het feit was gewoon dat hij haar keer op keer verraste en daar was ze blij om. Ze wilde niet dat hij stopte. "Hoe wil je daarvoor zorgen?" vroeg ze zacht. Ze kon niet inzien hoe Chris ervoor kon zorgen dat ze zouden stoppen. Zelfs als hij iedereen kende dan zouden ze toch niet stoppen, ofwel? Ellie legde haar hoofd weer tegen zijn schouder en luisterde het tweede hoofdstuk met plezier aan. De twinkeling die ze altijd in haar ogen had, was weer terug gekeerd toen Chris het boek had dichtgeslagen. "Dat zou ik leuk vinden," glimlachte ze toen Chris zei dat ze morgen wel weer nog een hoofdstuk konden lezen. Ellie schoof iets van hem af, zodat hij makkelijker overeind kwam. Hoewel ze liever bij hem bleef en zeker voor de nacht, wist ze wel dat hij van zijn privacy hield en dat wilde ze hem ook gunnen. "Ik denk dat ik ga slapen," zei ze. "Ik ben toch wel heel erg moe." Ze wreef in haar ogen en onderdrukte een gaapje. Het experiment had immers veel energie van haar ingenomen en in de ochtend had ze nog zo hard met hem getraind. Daarnaast had zijn rustige stem van het voorlezen haar in een roes gekregen. Ellie was zeker dat als ze haar kussen zou aanraken dat ze meteen in slaap zou vallen. Ze duwde zichzelf wat moeizaam overeind. Haar spieren voelden nog erg slap aan. Met een lieve glimlach keek ze naar Chris op. "Dank je... Voor alles, Chris."
Hoewel het voor hem misschien niet bijzonder was, was dat voor haar wel. Ze had niet verwacht dat hij zó voor haar zou zorgen en dat hij dat wel had gedaan... Dat was speciaal voor haar. "Ik zie je morgen in de trainingsruimte." Ze hoopte maar dat ze weer op krachten was morgen want als ze zich nog zou voelen als vanavond dan zou er niet veel gebeuren. "Slaaplekker."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris was bij zijn bureau blijven staan. Het was een goede keuze geweest van Ellie om nu te gaan slapen. Haar lichaam was verschrikkelijk moe en dan nog niet eens te spreken van het trauma dat haar geest doorheen moest gaan.
"Graag gedaan Ellie, zorg voor een goede nachtrust," zei Chris. Hij liep met het meisje mee naar zijn slaapkamerdeur. De meeste zullen waarschijnlijk wel rare ideeën gekregen hebben met het feit dat Chris en Ellie op een gesloten slaapkamer zaten. Zeker nu er meerderjarige kinderen bij begonnen te komen werd het steeds normaler dat er bepaalde activiteiten gedaan werden wanneer mensen interesse in elkaar hadden. Maar Chris hoopte maar dat ze iets meer van hem dachten dan misbruik te maken van iemand die erg moe was.
"Slaaplekker," zei Chris, voordat hij zijn eigen deur sloot. Zuchtend wreef Chris over zijn gezicht heen. Hij hoopte maar dat hij Ellie morgen zou kunnen helpen. Chris had door de jaren heen wel aardig geleerd hoe hij de mensen hier kon ompraten, maar als ze een plan hadden en die wilde uitvoeren wist Chris niet of hij het om kon praten. Met een zacht zuchtje trok Chris zijn kleren uit. Bij het wasbakje in zijn kamer poetste hij zijn tanden en waste hij zijn gezicht. In zijn boxer plofte hij op bed. Er moest wat gaan veranderen. Misschien dat hij Dani en Jim kon ompraten om hem te steunen. Van alle mensen hier zou Chris zeker zeggen dat hij nog het meeste omging met Dani en Jim. Misschien dat ze net als hij er zat van waren. Samen zouden ze de mensen kunnen overmeesteren als het echt nodig zou zijn. Ze waren sterk genoeg. Zuchtend draaide Chris op zijn zij. Het duurde een paar uur voordat Chris in een slaap zakte. Tot zijn eigen ongenoegen werd hij na een paar uurtjes geslapen te hebben al weer wakker. Met tegenzin had Chris zichzelf uit bed getrokken. Hij wist niet waarom, maar hij had een verschrikkelijk naar gevoel met deze dag. Het voelde niet goed en er hingen zo verschrikkelijk veel nare gevoelens dat Chris bijna geen zin had om te beginnen met zijn ochtend ritueel.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie had niet veel aan een avondritueel gedaan. Ze was direct op haar bed gaan liggen en zo was ze in haar kleren en al in slaap gevallen. De volgende ochtend was ze echter al wakker voordat het alarm af zou gaan. Ze poetste grondig haar tanden en had het verband weggehaald aangezien de wond niet meer bloedde. Ellie trok schone kleding aan en borstelde haar haar uitvoerig. Er zaten enorme klitten in. Daarom besloot ze voor de training haar haar in te vlechten. Na gisteren kon ze het niet helpen om ernaar uit te kijken om Chris weer te zien. Ze probeerde wat extra tijd in zichzelf te stoppen, zodat ze er een beetje leuk uit zag. Al was dat niet heel gemakkelijk hier. Iedereen droeg dezelfde kleding dus het enige wat ze kon doen was haar haar. Uiteindelijk gaf ze het op en liet ze voor wat het was. Het was vast niet zo dat Chris dezelfde gevoelens had voor haar. Hij wilde zich juist niet binden. Dat had hij haar gisteren nog gezegd. Alleen hield dat haar niet tegen om wel gevoelens voor hem te hebben en daarom keek ze heel erg uit naar vanavond. Met leuke dingen in haar gedachten kwam ze haar kamer uit en liep ze naar de gemeenschappelijke ruimte waar ze plaats nam. Ze was haast vergeten dat ze weer een afspraak had met die verschrikkelijke vrouw van gister. Het ontbijt werd geserveerd en Ellie nam een dienblad met eten. Gisteravond had ze het overgeslagen en nu pas merkte ze hoeveel honger ze had. Toch probeerde ze het rustig op te eten in plaats van alles naar binnen te schuiven met dienblad en al. Ietwat geschrokken keek ze op toen er iemand naast haar kwam zitten, puur omdat ze niet op haar omgeving had opgelet. Ze glimlachte naar Chris. "Goedemorgen," zei ze. Na gisteren leek het alsof er niets was gebeurd en ze weer haar oude zelf was. "Heb je goed geslapen?" Ellie hoopte maar dat hij er niet te veel mee had gezeten. Zijn woorden van gister spookten nog altijd door haar hoofd. Hoe wilde hij ervoor zorgen dat ze niet meer naar die vrouw hoefde? Zou dat hetgeen zijn waar hij gisteren ook over na had gedacht?
Nog twee anderen kwamen toen bij hen zitten die Ellie zelf nog niet goed kende, maar ze leken wel goed met Chris om te kunnen gaan. "Hallo," begroette ze hen terug. Nog altijd vond ze het wel een beetje lastig om contacten te leggen met nieuwe mensen. Al had ze er niet veel tijd voor om verder over na te denken want haar nummer werd opgeroepen om naar kamer 003 te gaan. Ellie's vrolijke blik versomberde. Ze had gehoopt dat het aan het einde van de dag was in plaats van zo vroeg. Ze schoof haar stoel wat naar achter om op te staan tot Chris zijn hand rond haar pols legde. "Gewoon blijven zitten," vertelde hij haar. Verward keek ze naar hem om en zakte ze terug in haar stoel. "Maar ik... Ik moet er toch heen? Straks gaan ze nog meer doen dan dat spuitje omdat ik niet snel genoeg ben gekomen."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Zodra hij zijn kleding had aangetrokken en zijn tanden had gepoetst was Chris opzoek gegaan naar de enige mensen waarvan hij wist dat hij ze kon vertrouwen. Samen met Dani, een roodharige vrouw die net twintig was geworden, en Jim, een jongen die een kop kleiner was dan Chris, was Chris in een hoek gaan staan. Met zijn welbekende bubbel, zorgde Chris ervoor dat ze in alle rust zouden kunnen praten.
"Het is tijd dat we het gaan opnemen voor onszelf. We kunnen ons niet meer laten gebruiken. Hoe ze nu met Ellie omgaan...ze gaan op ons experimenteren," sprak Chris. Hij had het grote geluk dat beide direct begonnen te knikken. Chris was niet de enige geweest die gemerkt had dat ze begonnen te veranderen. Ze werden meedogenlozer. Samen met Dani en Jim kwam Chris tot het plan om vandaag rond Ellie te blijven. Zodra ze werd opgeroepen zouden ze haar mededelen dat ze kon blijven zitten. Dit zou ervoor zorgen dat de mensen wel naar hen toe moesten komen. Waarschijnlijk zouden ze eerst boos worden, en gaan dreigen met hun tazers. Maar Dani kon er met haar elektrische krachten voor zorgen dat die dingen het niet meer deden. Ze kregen de keuzen, of ze konden gaan praten met Chris en de anderen, of ze zouden aanvallen. Samen met Dani haar elektrische krachtvelden en Jim zijn telekinese, waren ze zo verschrikkelijk sterk dat niemand hen aan kon. Chris had nu blijer kunnen zijn met het feit dat zijn vrienden direct met hem instemde. Zodra Ellie de kantine binnen kwam gelopen, gingen ze bij haar zitten. Verschillende rare gezichten keken hen even aan, maar niemand deed moeite om iets te zeggen. Zoals Chris al had gehoopt werd Ellie al vroeg opgeroepen.
"Gewoon blijven zitten," mompelde Chris, toen ze overeind kwam. Glimlachend keek hij naar haar op, terwijl hij zijn hand rond haar pols liet liggen. Langzaam zakte ze weer terug in haar stoel. De angst was van haar gezicht af te lezen.
"Ik heb het je gisteren gezegd. We beschermen je," zei Chris. Al snel hoorde Chris de deur openen. Twee bewakers en een dokter kwamen de zaal binnen gelopen. Met boze ogen keken ze Ellie haar kant op.
"Meekomen!" blafte één van de bewakers. Chris kwam overeind van zijn plek, zodat hij voor Ellie kwam te staan. Met zijn armen over elkaar keek hij langst de twee bewakers naar de dokter.
"We werken niet meer mee, we zijn klaar met al die experimenten. Iedereen doet hier precies wat jullie zeggen, we doen precies wat jullie willen. En het enige dat wij krijgen is meer pijn," sprak Chris rustig uit. Bijna tegelijk sloegen de bewakers hun stok uit, waar een tazer op het einde zaten. Voor een paar seconden kwamen er kleine elektrische schokjes uit, daarna leken ze uit te vallen.
"Aah liefjes, is het kapot gegaan?" grijnsde Dani, wetende dat zij er voor gezorgd had dat het uit was gevallen. Eén van de bewakers wilde naar voren duiken, om zijn hand rond Dani haar hals te sluiten. Maar Chris greep in zonder enige genade. Met een harde geluids stoot blies hij de bewakers en de dokter tegen de muur aan. Bewusteloos zakte ze tegen de grond. Chris keek om naar Ellie.
"Niemand gaat je pijn doen," sprak Chris. Er begon luid gepraat te ontstaan. Niemand leek echt te kunnen geloven dat er eindelijk eens werd opgestaan tegen de mensen die hen zolang pijn had gedaan.
"Jeff, Maddy. Jullie beschermen de kinderen van onder de tien. Iedereen van elf en omhoog, zorg ervoor dat niemand hier binnen kan komen behalve één van ons. We vermoorden niet, we willen dat al deze honden één voor één gestraft gaan worden. Wij gaan er voor zorgen dat we hier uit komen," riep Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie keek angstig naar Chris om. Blijven zitten was een slecht idee, een heel slecht idee. Het zou haar meer straf opleveren dan wat nodig was, maar toch bleef ze zitten. Ze knikte klein op zijn woorden al zag ze niet in hoe hij haar wilde beschermen. Het moment dat ze moesten wachten was als een stilte voor de storm. Al werd het moment snel onderbroken door twee bewakers en een dokter. Ellie kromp ineen door de kwade toon en schuilde achter Chris. Wellicht had ze een sterke kracht, maar op dit soort momenten ontging haar alles van wat Chris haar had geleerd. Verbijsterd keek ze naar de drie die blijkbaar een plan hadden gesmeed om niet meer mee te doen met de experimenten. Ellie kon niet anders dan toekijken hoe de bewakers en de dokter geen enkele match waren voor Dani, Jim en Chris. Ze begreep wat er aan de hand was. De drie hadden zojuist een soort revolutie opgezet. Juist nu moest ze sterk ogen, terwijl ze het liefst door de grond zakte. Ze forceerde zichzelf om te staan, zodat ze met de rest mee kon. Iedereen leek krachten te hebben die hen nu konden helpen, maar Ellie gebruikte de hare niet. Haar kracht was zo destructief dat ze anderen er zwaar mee kon verwonden of doden en dat was niet wat Chris wilde. Ze ging mee de gangen in met de rest en keek toe hoe elke bewaker, dokter en lab onderzoeker ten onder gingen aan hun eigen creaties. Ellie liep naar de lab onderzoeker toe en tastte in de zaken. Het was een goed idee om iedereen te straffen, maar ze zouden ook een weg naar buiten moeten vinden. Opgelucht haalde ze een mobieltje tevoorschijn en rende ze snel terug naar de groep. Ze tikte het alarmnummer in en hield de telefoon gespannen tegen haar oor. Hopelijk werkte het... Hopelijk konden ze worden bereikt door mensen van buitenaf. Een vrouwelijke stem bereikte haar oor en Ellie kon haast wel een gat in de lucht springen van blijdschap. "Hallo?" begon ze. "Ik ehm... Ik ben Eleanor en ik zit vast met meerdere kinderen, tieners en jong volwassenen in een instituut." Ze hoorde wat gerommel op de achtergrond en zacht gepraat.
"Eleanor Thorne, toevallig? Ook bekend als Ellie?" vroeg de vrouw na een tijdje. De naam kwam Ellie bekend voor. Was dat haar achternaam? "Ik... Ik denk het wel. Ik herinner mij het niet zo goed."
"Waar bevindt u zich momenteel?" vroeg de vrouw.
"Dat weet ik ook niet. We hebben hier geen ramen." Ellie beet op haar onderlip. Straks konden ze hen niet vinden, omdat ze geen idee had waar ze waren.
"Blijf aan de lijn. We proberen de coördinaten te vinden van de plek waar je nu belt." Ellie hield de telefoon aan haar oor terwijl ze de rest volgde. "We hebben de coördinaten. Er wordt nu een team naar jullie toegestuurd. Worden jullie nog onderdrukt?"
"Nee, momenteel zijn de bewakers buiten bewustzijn," mompelde ze toen ze naar de lichamen keek die op de grond lagen. "Kom snel."
Ellie hing daarna op en versnelde haar pas om naast Chris te kunnen lopen. "Er wordt een team gestuurd om ons hier weg te halen van de politie," zei ze. Het was op dat moment dat ze zich besefte dat ze wellicht uit elkaar gehaald konden worden. Het liefst wilde ze Chris zijn hand vastpakken, maar ze durfde het niet. Wie weet waar de politie hen naartoe bracht? Of wat ze met hen zouden doen als ze eenmaal wisten van hun krachten? Wat als ze Ellie te gevaarlijk vonden? Wat als de buitenwereld net zo wreed tegen haar ging zijn als hier binnen? Was de revolutie wel een goed idee geweest? Haar gedachtes werden verstoord toen ze een kamer inliepen waar enorme tubes met water waren. In het water zaten lichamen van kinderen met een masker voor hun mond. Geschrokken liep ze erheen. De kinderen leken niet dood te zijn, maar eerder slapend. Waren ze hier allemaal één voor één uitgekomen? Ellie liep gelijk naar de eerste tube en opende de deur zonder na te denken. Een enorme vloed van water kwam over haar heen, samen met het kleine lichaam van een kind van zes. Ellie trok het masker snel van haar gezicht toen het meisje naar adem begon te happen. Er waren nog zeker zeven andere tubes in de kamer. "Ssh, shh,  rustig," zei ze tegen het meisje en ze hield haar in haar armen. "Het is oké. Rustig." 
Ellie keek op naar Chris. "Ga anders maar verder. Ik zorg voor de kinderen hier." Ze kon de groep niet helpen met de bewakers buiten westen brengen, maar ze kon de kinderen in deze kamer wel naar de veiligheid brengen van de gemeenschappelijke ruimte.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had een flink aantal klappen ontvangen. Hij was altijd arrogant geweest om te denken dat ze hem geen pijn konden doen. Maar hij had rekening moeten houden om Jim, Dani of Ellie niet te raken. Daarbij had Chris hier en daar een klap ontvangen. Gelukkig was het niet dat Chris niet aankon. Als een perfect geolied team werkte het viertal zich van ruimte tot ruimte. Dankzij Dani konden ze elke ruimte binnen komen die ze maar wilde en Jim kon ontzettend makkelijk mensen opsluiten door zware dingen over ze heen te leggen. Uiteindelijk waren ze in een donkere ruimte gekomen met glazen aquariums waar kinderen in zaten. Een misselijk gevoel was ontstaan in Chris zijn lichaam. Het was niet te geloven dat er oprecht mensen geweest waren die kinderen dit aan wilde doen. Totaal verstijfd bleef Chris toekijken hoe Ellie een kind bevrijde uit de gevangenis.
"Ik blijf hier wel bij Ellie, we halen de kinderen eruit en brengen ze naar de anderen. Dan kunnen we direct controleren of alles goed is met de achtergebleven kinderen," stelde Jim voor. Chris bleef met een moeilijke blik naar Ellie staren. Hij wilde haar nog niet alleen laten. Zeker nu niet. Ze waren zo verschrikkelijk ver gekomen. Chris had zo veel gedaan om haar veilig te stellen. Als hij haar nu zou verliezen was alles voor niks geweest.
"Bescherm haar. Ik meen het Jim, zorg dat zij veilig blijft," siste Chris. Hij voelde hoe Dani zijn arm greep. Met enige tegenzin begon Chris weer te rennen. Ze waren al zo vele kamers door gerend en ze hadden zo veel mensen verjaagd. Dani en Chris gingen samen nog door zeker vijftien ruimtes voordat ze bij twee grote deuren kwamen. Tegelijk bleven ze stilstaan.
"Dit is de deur naar buiten," fluisterde Dani zachtjes. Beiden waren ze hier al regelmatig geweest als ze voor een missie naar buiten gebracht werden. Een warm gevoel bekroop Chris zijn lichaam. Hij kon niet wachten tot hij buiten weer kon zien. Chris had geen idee wat voor weer het kon zijn. Dani stak haar hand uit, en met een simpele elektrische stoot schoven de deuren open. Een warme golf kwam ze tegemoet. Ze zon scheen heftig. Al kon Chris zich daar niet op focussen. Het enige dat hij zag waren vijf politiewagens die voor de deur geparkeerd stonden. Te zien aan de positie van de agenten waren ze net bezig gegaan met het openbreken van de deur. Voor een paar seconden bleven ze elkaar aankijken, voordat een agent begon te praten.
"Zijn jullie één van de kinderen?" vroeg de voorste agent.
"Ja, doktoren en bewakers dragen een naamkaartje bij zich. Al zijn ze waarschijnlijk allemaal buiten westen. We hebben de jonge kinderen bij twee oudere achtergelaten. Een stuk terug hebben we kinderen gevonden waar ze experimenten op deden. Die worden nu veilig gesteld door nog twee anderen," legde Dani razendsnel uit.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven