[O] We live in the water, we love by the moon.

[O] We live in the water, we love by the moon.

Sannemarlies & Woonique (:

Tatsuo Kita

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki Sato

 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki
Hoewel de buitenkant volledig bestaat uit ijs, is dat gelukkig van binnen niet zo. Zachte meubelen en overal dekentjes die je om je heen kan slaan, voor het geval je het koud krijgt. Veel van de oude huizen binnen de waterstammen bestaan enkel uit ijs, maar de wat nieuwere gebouwen zijn van buiten ijs, maar toch zo geisoleerd dat het er warm genoeg kan worden dat je er niet volledig dik aangekleed rond hoeft te lopen. Het huis waarin ik al een tijd woon, is een van die nieuwere. Het staat vol met de nieuwste, mooiste en beste spullen, waar ik absoluut geen waarde aan hecht. Het is echter het enige wat ik kon bedenken om met mijn geld te doen, een mooie investering. Eerst dacht ik dat het me misschien tot een bepaalde hoogte eindelijk wat voldoening zou geven, maar niets is minder waar. Het zorgt er juist nog meer voor dat ik me niet thuis voel hier, dat ik me nog meer voel als een vreemde vis in de bijt. Met een zucht hijs ik me van de bank af en gris mijn jas van een kapstok. Al lopend trek ik de warme jas, gevoerd met een heerlijk zacht en prachtig wit bont, aan. Zodra ik een stap buiten zet, wordt ik gelijk begroet door zowel de kille wind als door verschillende inwoners van de zuidelijke waterstam. Hoewel ik me vanbinnen niet goed voel, misplaats en zelfs ietwat ongelukkig, laat ik daar niets van merken. Met een vriendelijke en lieve glimlach begroet ik iedereen die de moeite neemt mij te begroeten. Een aantal kleine kinderen rennen op me af en ik blijf afwachtend stil staan, met een kleine glimlach. De kinderen kunnen nog niet watersturen, maar komen van families waarbij het vrijwel zeker is dat ze dat op een dag wel gaan kunnen.
'Komen jullie me overvallen?' vraag ik en breng mijn handen omhoog, in een teken van overgave. 'Ja, doe vooral je handen niet omhoog!' roept een meisje met donkere krulletjes en ik lach. 'Ook al kunnen jullie nog niet watersturen, jullie kennis is voldoende.' zeg ik en breng mijn handen omlaag, waarmee ik alle kinderen op een kleine golf van sneeuw weg laat glijden. Al snel ontstaat er een gevecht, wel te verstaan een sneeuwballen gevecht. Steeds meer kinderen scharen zich bij de groep, maar ik laat me zo gemakkelijk niet verslaan. Met mijn watersturing maak ik binnen no-time sneeuwballen en vuur ze op de kinderen af. Natuurlijk laat ik mezelf niet kennen en mis ik voornamelijk, anders gaat er wel veel van de pret verloren. Steeds meer mensen doen mee met het gevecht, niet alleen de kinderen steunend, maar ook mij. Nooit eerder heb ik zoveel mensen bij elkaar gezien, die zoveel plezier hebben. Mensen die langslopen of komen kijken wat alle commotie is, laten vallen waar ze mee bezig zijn en doen mee. Al snel weet ik stiekem weg te glippen.
Glimlachend loop ik door de straten van de Zuiderlijke waterstam. Met trots kijk ik naar hoe we zijn gegroeid, hoe dit stukje van onze natie zich heeft weten te herpakken en minstens zo grotesk is geworden als de Noordelijke stam. Uiteindelijk eindig ik bij het grote paleis, waar ik eerder vandaag een uitnodiging van had gekregen. De kroonprinses heerst alleen, omdat haar ouders bij de Noordelijke waterstam zijn, maar er was iets zo dringend dat dit niet kon wachten. Zonder te twijfelen begin ik de grote treden te beklimmen. Hoewel ik het veel makkelijker kan, door mezelf simpelweg omhoog te laten glijden, kies ik vaak de menselijke manier. Het zorgt ervoor dat ik meer toenaderbaar ben, niet zo'n stijfkop die zich verhemeld voelt boven de anderen. Ik mag dan wel de beste zijn, zo doe ik me niet graag voor.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

De kamer was gevuld met mensen, de bedienden die klaar stonden om je op je wenken te bedienen en de stamleiders van zowel de Noordelijke als de Zuidelijke waterstam. Er zaten in totaal vijf mensen aan de ronde tafel te midden van de kamer. De stamleider van zowel noord als zuid, hun echtgenotes en tenslotte hijzelf. Aangezien deze spoedvergadering over hem ging. Iet wat ongemakkelijk zat Tatsuo in zijn stoel heen en weer te schuiven, of aan het bont van de mouwen van zijn jas te friemelen. Hij hoorde zijn vader praten, waarschijnlijk om de situatie uit te leggen waarvoor deze vergadering gehouden werd. Zelf zakte Tatsuo weg in zijn gedachte. Terug naar de nacht van zijn 22e verjaardag. Terug naar de draak die hij in zijn droom zag, en de ijsgrot waarin hij zijn kamer had veranderd toen hij wakker was geworden. Het was een moment geweest dat hij bang van zichzelf was, bang van de droom die hij had gehad. Nadat hij wakker was geworden waren zijn ouders al snel zijn kamer in gestormd, en ze hadden met dezelfde angst om zich heen gekeken als Tatsuo had gedaan. Voor zover Tatsuo wist had hij nooit een aanleg gehad voor watersturen, dus waarom was dit gebeurd? Misschien was het een grap geweest van zijn broers, maar die waren net zo verbaasd geweest als hij. Uiteindelijk kwam de waarheid op tafel. Het had een dag geduurd voordat zijn ouders hem naar zijn vaders kantoor hadden ontboden. Eenmaal binnen hadden zijn ouders het hem vertelt, hoe hij als premature baby geboren was en waarschijnlijk de nacht niet zou overleven om vervolgens op de derde nacht na zijn geboorte een draak van sneeuw en ijs had gecreëerd in zijn kamertje. Zo'n immense kracht, in zo'n kleine baby. Zijn ouders hadden voor zijn eigen veiligheid een zegel op zijn kracht laten leggen, zodat deze diep verborgen zou zijn en de bedoeling was dat deze kracht zich niet zou uitten tot het juiste moment. In zijn slaap dus, dacht Tatsuo terwijl hij naar het niets keek.
Een duw tegen zijn schouder liet de jongeman opkijken. Zijn moeder keek hem indringend aan, zoals ze altijd deed als hij zijn manieren weer eens vergat. Verbaasd keek hij om zich heen, om te zien dat er nog drie paar andere ogen op hem gefixeerd waren. ''Zoals ik zei,'' hoorde Tatsuo zijn vader zeggen, ''is het van belang dat niemand van Tatsuo's kracht af weet tot hij het volledig onder controle heeft. Hier heeft ons personeel een eed gezworen om het geheim te houden.'' Tatsuo rolde lichtelijk met zijn ogen, zijn ouders deden alsof het feit dat hij toch wél aanleg had voor watersturen dodelijke informatie was, alsof het geheimhouden ervan een beslissing van leven of dood was. Hij vond het wat overdreven, maar het feit dat zijn kamer onherkenbaar was toen hij wakker werd gaf hem alsnog kippenvel.
''Het is van uiterste belang dat Tatsuo snel leert wat er geleerd moet worden. Van de basis tot het bemeesteren,'' Tatsuo zuchtte onhoorbaar terwijl zijn vader begon te ratelen over het meesterlijke idee, zoals hij het zelf had genoemd, ''het moet snel en goed gebeuren. Ik heb de noordelijke Sifu's elk een bezoek gebracht, maar geen van hen zou het waarschijnlijk lang met Tatsuo uithouden. Het is een goede jongen, maar met een handleiding.'' Een goede jongen met een handleiding, naja zeg. Hij had dan wel zijn buien waarin hij alleen maar een sarcastische iemand kon zijn, maar hij had zeker geen handleiding. Als je erom vroeg, dan kreeg je het. ''Daarnaast zijn de Sifu's van een wat oudere leeftijd, echter hoorde ik dat jullie een Sifu hebben die zeer jong is. '' En of die Sifu's oud waren, de 'jongste' van hen was nog ouder dan zijn vader. Tatsuo geeuwde en staarde uit het raam, naar de ijsbergen die zich achter het paleis vormden. ''Ik had gehoopt dat jullie haar over kunnen halen om Tatsuo les te geven, op een geheime locatie waar ze heb in alle rust kan trainen zonder dat er mensen gewond zullen raken. Natuurlijk heeft Tatsuo al met dit idee ingestemd, nietwaar Koji?'' Tatsuo's vader glimlachte naar zijn jongste zoon, die nog steeds naar buiten keek terwijl hij knikte. Echter toen hij zijn blik naar zijn vader wendde bezonken de laatste woorden van zijn vader pas ....Wacht, wat?

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki
Uiteindelijk kom ik bovenaan de trap. Mijn conditie is perfect, ik heb mijn ademhaling perfect onder controle en zweet nergens. Het voelt best fijn om lichamelijk zo goed in elkaar te zitten, ik heb er hard genoeg voor gewerkt. Elke dag weer eigenlijk, niet alleen oefen ik het watersturen, maar zorg ik dat ik lichamelijk in vorm blijf. Op een gegeven moment zal er een punt komen dat ik op mijn best ben, en vanaf dan alleen maar zal aftakelen. Dat moment stel ik het liefst zo lang mogelijk uit. Misschien is dat wel mijn grootste angst, oud worden. Het liefst zou ik een eervolle dood tegemoed gaan ergens in een oorlog. Helaas bevind de wereld zich in een goede periode van vrede, die waarschijnlijk niet zomaar doorbroken zal worden. Helaas voor mijn angst, natuurlijk. Het is best fijn dat de wereld het voor de verandering goed doet.
Verzonken in gedachten over mezelf, mijn lichaam en mijn angsten, loop ik richting het paleis. De enorme deuren van ijs open ik voor mezelf met mijn watersturing, zodat de arme wachters niet hoeven te duwen en trekken. Netjes sluit ik ze ook weer achter me, alsof ik een vaste bezoeker ben aan het hof. Eigenlijk ben ik verre van, ik probeer het zoveel mogelijk te ontlopen. Vaak word ik uitgenodigd, maar ik weet altijd wel iets te verzinnen. Eens in de tijd geef ik toe, zodat ik toch op goede voet blijf met het stamhoofd, de koning, de heerser, wat zijn titel ook officieel gezien mogen zijn. Als jongste en krachtigste sifu is een plek aan het hof eigenlijk vanzelfsprekend, maar ik hoef het zelf niet. Al die politieke spelletjes gaan me vaak te ver. Het liefst houd ik me bezig met mijn water, dat praat tenminste niet terug en plot je ondergang niet. Water is water, de maan is de enige die het water kan gebieden iets te doen, naast mijzelf. Dat is een geruststellende gedachte.
Hoe dieper ik me in het paleis bevind, hoe meer dames en heren ik tegen kom die er allemaal tientallen keren beter uit zien. Aan hun kleding is duidelijk te zien dat ik degene ben die hier nooit komt, die hier eigenlijk niet hoort. Even zit het me dwars, maar al snel heb ik het van me af gezet. Ik ben wie ik ben, ik ben de jonste sifu, mensen accepteren me maar zoals ik ben. Mooie kleding is toch niet handig voor een krijger, die zitten vaak alleen maar in de weg. Uiteindelijk kom ik aan bij de kamer waarin de kroonprinses me ontvangt. Het is een kleine kamer, waar opmerkelijk veel wachters staan, behalve in de kamer. 'Uwe hoogheid.' zeg ik als ik binnenkom en buig voor haar. 'Sifu Yuki, kom binnen.' zegt ze en gebaard, waarbij zij ook haar hoofd ligt buigt naar me. Dat doet me klein glimlachen en ik knik, waarna ik tegenover haar plaats neem. Het fijne aan de prinses is dat ze gelijk alle beleefdheden overslaat en direct ter zaken komt. In stilte luister ik naar haar verhaal, over Tatsuo van de Noordelijke stam. Zijn verhaal is opmerkelijk en het intresseert en intrigeert me wat er met de jongeman is gebeurd. Hij moet vast over grootse krachten beschikken. Zonder dat de prinses het er nog maar over heeft gehad, weet ik al waar dit naar toe gaat. Ik moet hem les geven, dat wordt verwacht. Ondanks dat ik ongeduld voel, wacht ik rustig af tot ze klaar is.
'Wat houdt het aanbod precies in?' vraag ik aan de prinses, die klein glimlacht en naar het briefje voor haar kijkt. Ze schuift het over de tafel, in mijn richting. Mijn linkermondhoek komt omhoog en ik pak het briefje van de tafel. Daar staat een aardig bedrag op, maar ik weet dat het onderhandelingen zijn, en dat ze sowieso bereid zijn meer te betalen. 'En het trainen zal dus gebeuren op Ember eiland?' herhaal ik, waarbij ze direct knikt. Even laat ik een stilte vallen, waarbij ik de inktpen van haar overpak en een ander bedrag op het briefje schrijf. Daaronder krabbel ik nog dat ik een vast onderkomen wil op het eiland, wat van mij zal zijn, zelfs na het trainen. De prinses pakt het briefje weer van de tafel, leest het zonder ook maar iets bloot te geven, krabbelt er wat bij en schuift het briefje door naar de communicator. Die leest het, waarna hij zijn ogen sluit. Een rilling gaat door me heen, waarbij ik weet dat hij de geestwereld in is gegaan. Sinds ik klein was heb ik een sterke connectie gehad, maar nooit heb ik geprobeerd om de geestwereld in te gaan.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Zo gezegd, zo gedaan. Tatsuo was er een beetje ingetuimeld. Hij had verwacht dat hij gewoon thuis kon gaan trainen met de sifu. Niet dus, van alle plekken die zijn vader uit kon kiezen koos hij een verschrikkelijk hete plek. Ember Island, een eiland in bezit van de vuurnatie. God, als Tatsuo zijn krachten onder controle had, dan zou hij dat hele eiland tot ijsvlakte omtoveren. Tatsuo hield niet van hitte, zijn voorkeur ging uit naar kou. Ijskoude kou die in je gezicht sneed en je liet huiveren. De onderhandeling ging heen en weer, van de ene geestelijke boodschapper naar de andere. Hij staarde naar de oude vrouw die op een klein platform zat, hij bestudeerde haar grijze haar en rimpels. De vriendelijke expressie die op haar gezicht lag, ondanks dat ze haar ogen gesloten had. Een kleine glimlach verscheen op Tatsuo's gezicht. De geestelijke boodschapper van de Noordelijke waterstam was zijn oma, de moeder van zijn moeder. Dankzij haar hadden zijn ouders elkaar ontmoet, en werd ook hij uiteindelijk geboren. Stilte overheerste in de kamer totdat zijn oma haar ogen weer opende, en kort naar Tatsuo keek voordat ze zich richtte op zijn vader.
''De overeenkomsten zijn gemaakt. De sifu van de Zuidelijke waterstam heeft een enkele aanpassing gemaakt maar wel geaccepteerd.'' Zijn oma reikte naar een stuk papier en schreef de overeenkomst op. Tatsuo probeerde het om het gekrabbel van zijn oma te lezen maar hij had weinig succes. Eenmaal klaar met schrijven vouwde zijn oma het papier op, stond ze op en liep vervolgens naar zijn vader toe om hem het papier te overhandigen. Ze knikte kort naar elkaar, waarna zijn oma de kamer verliet. Tatsuo keek haar na en keerde zich daarna naar zijn vader. Hij moest en zou weten wat er op dat papier stond. Tatsuo was totaal niet nieuwsgierig, maar wilde graag wel alles weten. Zijn vader las het papier en overhandigde die vervolgens aan het hoofd van de Zuidelijke waterstam. Hij bekeek de twee mannen die allebei knikte, waarna ook het hoofd van de Zuidelijke waterstam, tezamen met zijn vrouw de kamer verliet. Toen ze weg waren draaide Tatsuo naar zijn vader toe en sloeg zijn armen over elkaar.
''Van alle plekken die je kon kiezen, waarom die plek?'' Vroeg hij nors aan zijn vader, die zijn zoon enkel een blik gunde voordat ook hij aanstalten maakte om de kamer te verlaten. ''Omdat dat een neutraal gebied is en dan heeft geen van jullie een thuisvoordeel. Daarnaast is het eiland verlaten en kan niemand jullie storen of zien. Je vertrekt over twee dagen, dus begin maar met jezelf klaar te maken.'' Was het antwoord van zijn vader voordat die door de deuren verdween. Tatsuo snoof en voelde de tedere hand van zijn moeder op zijn schouder, hij draaide zich naar zijn moeder toe en het viel hem op hoe oud ze er ineens uitzag. Hij fronste zijn wenkbrauwen, had ze al lang zulke rimpels rond haar ogen?
''Hij bedoeld het goed Koji, hij wilt je alleen beschermen.'' Ze aaide zijn wang, zoals ze altijd had gedaan. Het was haar manier om hem te laten weten dat het goed zou komen. Tatsuo zuchtte, liep zijn hoofd wat hangen en knikte.
''Ik had alleen gewild dat er wat meer ijs was, ik zal gekookt worden op die plek.'' Mopperde Tatsuo, wat voor een glimlach zorgde bij zijn moeder. ''Zorg ervoor dat je goed je best doet, des te eerder kan je terug komen naar huis.'' Was haar antwoord voordat ze op haar tenen ging staan om haar zoon een kus op de wang te geven en ook zij de kamer verliet. Kort stond Tatsuo stil, voordat hij zich omdraaide en nog een blik wierp op de ijsbergen. God wat zou hij die gaan missen. De jongeman zuchtte en verliet ook de kamer, om daarna rechtstreeks naar de stallen te gaan. Daar stond een van zijn beste vrienden, Toya. Een prachtig buffel yak mannetje, al zei hij het zelf. Terwijl hij naar de stallen liep dacht hij aan het feit dat ook Toya een moeilijke tijd toen hij net geboren was. Er waren complicaties geweest, waardoor er gedacht werd dat Toya de nacht niet zou halen, net zoals ze van Tatsuo gedacht hadden. De link die hij tussen hem en zijn buffel yak zag gaf hem kippenvel, wat een toeval. Ondanks alles wat Toya het grootste mannetje dat ze hadden in de stallen, en daar was Tatsuo meer dan trots op. Hij pronkte zo nu en dan graag met zijn buffel yak. Want waarom niet? Toya maakte her en der nogal indruk, zelf gebruikte Toya zijn bovengemiddelde grootte om tijdens het paringsseizoen het mooiste vrouwtje voor zich te winnen. Uitslovers, dat waren ze allebei. Geen wonder dat hij het zo goed kon vinden met de buffel yak. Bij de stallen aangekomen zag Tatsuo dat Toya een beetje op zijn voer te kauwen, hij was verveeld. Tatsuo grinnikte kort en liep naar het hok waar het tuig lag, pakte dat van Toya op en liep vervolgens naar zijn buffel yak toe, die gelijk opkeek toen hij Tatsuo opmerkte. Een loei als groet klonk door de stal en Tatsuo grinnikte.
''Ook jij een goede morgen Toya. Zin in een rite?'' Vroeg hij terwijl hij zijn buffel yak opzadelde en deze uit de stal leidde. Twee dagen, zoveel tijd had hij voordat hij zijn thuis en Toya achter moest laten voor een onbepaalde tijd. Hij keek ertegen op, het liefst nam hij Toya met zich mee maar de buffel yak zal zich waarschijnlijk net zo ellendig voelen in de hitte van de vuurnatie eilanden als Tatsuo en dat zou hij zijn beste vriend aandoen. Met een kleine zucht stapte Tatsuo op en drukte hij zijn hielen zacht in de flanken van het dier waarna Toya begon te lopen en Tatsuo stuurde hem in de richting van de bergen. Hij wou ze nog één keer verkennen voordat hij moest beginnen met het voorbereiden van zijn reis.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki
Een korte stilte valt, waarbij ik de kamer rond kijk. Er hangt een grote kaart in de kamer, waarin alle naties te zien zijn en het grondgebied wat ze bezitten. Het duurt niet lang voor mijn oog valt op Ember eiland, waarbij ik dus ook zie dat het een klein rood stipje is. Het is niet dat ik bang ben voor de vuurnatie, eigenlijk het tegendeel, ik hoop stiekem direct dat er wat vuurnatie konten zijn die ik een goed pak slaag kan geven. Ondanks mijn hoop, weet ik vrij zeker dat dat niet zal gebeuren. De Noordelijke stam zal niet een van de zonen van het hoofd op een gevaarlijk eiland neerzetten, waar de vuurnatie nog actief bezig was. In stilte neem ik me voor thuis eens wat informatie op te zoeken over het eiland, of in de grote openbare bibliotheek. Uiteindelijk ben ik uitgekeken, waarna mijn oog valt op de kroonprinses, Ming-Yua. Het valt me niet echt op dat ze ook naar mij zat te staren, ik glimlach enkel vriendelijk naar haar, terwijl ik haar even aan blijf kijken. Ze is een ware schoonheid, als je tenminste houdt van die pop achtige schoonheid. Meisjes zijn niet echt mijn ding, maar ik weet wanneer een meisje mooi of aantrekkelijk is. Ming en ik zouden niet meer van elkaar kunnen verschillen. Haar haar is donker, haast zwart, zo donker dat het een blauwe gloed erover heeft. Daarbij haar zeeblauwe ogen, de lange zwarte wimpers en haar slanke en sierlijke bouw, zorgen er inderdaad voor dat ze zo verkocht zou kunnen worden als pop. Mijn donkerblonde haar met bruingroene ogen, ietwat grover lichaam en Sifu-kleding, zijn dan toch wel een beetje een vlag op een modderschuit. Ondanks dat, vind ik mezelf een leuk meisje, eigenlijk sta ik niet erg vaak stil bij mijn uiterlijk.
'Kent u Tatsuo, uwe hoogheid?' vraag ik dan, de stilte en het staarmoment verbrekend. Ze lijkt even te schrikken van mijn vraag, alsof ze heel ver was verzonken in haar gedachten, waarbij ze intens naar me staarde. Ze schraapt haar keel en schud haar hoofd. 'Nee, ik ken hem enkel van verhalen. Volgens mijn vader hebben we elkaar eens gezien, jaren geleden, toen we beiden nog heel klein waren en we op bezoek gingen bij onze zuster-stam. Je mag trouwens gewoon Ming zeggen hoor, als we zo samen zijn.' zegt ze, op een nette en duidelijke toon. Wanneer ik samen met haar ben, is het me extra duidelijk dat ik niet erg veel weet van etiquetten en hoe ik me moet gedragen. Dus neem ik me ook maar voor om een boek daarover te lezen. Straks is Tatsuo van de Noordelijke stam een enorm stijve jongen, die het te nauw neemt met de regels en niet soepel is in zich aanpassen. Zacht zucht ik bij die gedachte, dan zou het wel een heel lange training gaan worden.
'Ming.' herhaal ik dan, mezelf weer terughalend bij het gesprek. Ze glimlacht, het is een stralende glimlach waarbij ze haar tanden ontbloot. Zelf glimlach ik ietwat terughoudend, mijn mondhoeken wat opgetrokken. Net wanneer ik wil vragen wat voor verhalen ze over deze Tatsuo heeft gehoord, opent de boodschapper zijn ogen. Direct keert de serieuze sfeer terug in de kamer, waarbij Ming weer terug veranderd naar de prinses en ik terug schiet in mijn rol van serieuze Sifu. De boodschapper staat op, knikt naar mij en buigt naar de prinses, waarna hij de kamer verlaat. Met stomheid geslagen kijk ik hem na, waarna ik Ming aankijk. Dit keer breekt er wel een grijns door op mijn gezicht. 'Dat ging een stuk makkelijker dan verwacht.' zeg ik tegen haar, waarna ze zacht lacht en me direct weer aankijkt. 'Je bent belangrijker dan je denkt, stiekem denk ik dat je er nog wel wat bovenop had kunnen gooien.' zegt ze, een klein glimlachje op haar gezicht. Nu schiet ik in de lach. 'Dit was al het dubbele van wat ik in gedachten had, dus ik ben blij.' zeg ik en sta op, waarna ik kort voor haar buig. 'Zwaai je me uit over twee dagen?' vraag ik als ik weer omhoog kom. Ze lijkt even op te lichten, waarna ze weer terug veert in haar rol. Glimlachend knikt ze. 'Tot dan, Yuki.' zegt ze en ik loop de ruimte uit.
In mijn nopjes loop ik alle traptreden weer af, richting de bibliotheek. Verzonken in mijn gedachten, let ik niet op waar ik loop en wat er om me heen gebeurd, dus komt het niet als verrassing als er een sneeuwbal me in mijn rug raakt. Met een ruk kijk ik om, waar een jongeman staat, onschuldig om zich heen te kijken. Net wanneer ik me argwanend weer wil omdraaien, zie ik dat hij een tweede sneeuwbal omhoog houdt en grijnst. Mijn uitdrukking veranderd van argwanend naar verbaast en ik kijk hem vragend aan. Onverwachts gooit hij de sneeuwbal met een enorme vaart op me af. Met een simpel handgebaar zorg ik dat hij net zo hard weer terug suist en hem in zijn eigen gezicht raakt. Lachend veegt hij de sneeuw weg en houdt zijn handen omhoog als teken van overgave. 'Ik kwam je vertellen dat je ijsbeerhond gevochten heeft met een ander, oh en je en koekje van eigen deeg geven.' zegt hij, waarna ik glimlach. 'Dat laatste is je vergeven, maar dat eerste heeft mijn aandacht. Ik zal zo langs Doge gaan.' zeg ik en buig kort voor hem, het enige stukje etiquette wat me bekend is naar anderen, hoewel het meer vriendschappelijk of een teken van respect is. Daarnaast is het iets wat iedereen doet. Al snel ben ik weer onderweg, in een schoudertas heb ik een viertal boeken gestopt. Op een rustig tempo loop ik naar de stallen, terwijl ik mijn omgeving in me opneem. Het zal even duren voor ik weer terug ben hier, maar echt missen ga ik het niet. Stiekem kan ik niet wachten om thuis eens te zien wat voor badkleding ik allemaal heb en of ik niet nog snel wat moet laten maken.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

De reis naar het eiland duurde hem te lang en des te dichter ze bij hun bestemming in het gebied van de vuurnatie kwamen, des te warmer het werd tot Tatsuo's ongenoegen. De jongeman liep heen en weer op het dek van het schip wat hem de afgelopen dagen had vervoerd. Hij liep rond zonder shirt, zo warm had hij het. De jongeman dacht terug aan het moment vlak voor zijn reis. De uitdrukkingen op de gezichten van zijn ouders stonden hem nog vers in het geheugen geprint. Zijn moeder had tranen in haar ogen terwijl ze haar jongste zoon langzaam weg zag voeren. Zijn vader keek stoïcijns voor zich uit, alsof hij meer wist over iets. Tatsuo's gedachten werden onderbroken nadat er iemand over het dek schreeuwde.
''Land in zicht!'' Hoorde hij nogmaals vanuit het kraaiennest in de mast. Eindelijk! Voor hem zag hij een eiland opdoemen, met erg veel groen en geel. Tatsuo trok een ontevreden gezicht, maar het was dom van hem geweest om te denken dat er ook maar één vlokje sneeuw zou vallen in het gebied van de vuurnatie, zeker tijdens hun zogenoemde 'zomer'. Hij hoopte maar dat het eiland iets aan schoonheid te bieden had, want wat hij zag trok hem totaal niet. Het gemis naar de witte bergen en ijskou van thuis trok aan hem. Waarom had vader besloten om hem hier te laten trainen?! Minuten later was het schip dicht genoeg bij de kust om het laatste stuk veilig per kano te overbruggen. De zon brandde fel in Tatsuo's rug terwijl de jongeman met zijn peddel heen en weer ging. Het strand spreidde zich voor hem uit en al het groen werd als maar groter. Een normaal mens zou onder de indruk zijn van alle bomen en bosjes, maar van Tatsuo had dit allemaal niet gehoeven. Zodra Tatsuo voet zette op het witte strand van het eiland wist hij niet hoe snel hij terug het water in moest, dat spul was net zo heet als brandende kolen... Hij vloekte binnensmonds en draaide zich naar het schip. Met zijn hand boven zijn ogen, zodat hij het felle zonlicht blokkeerde, staarde hij naar het schip en vroeg zich af of er een manier was om ongezien weer aan boord te komen. Binnen een mum van tijd stonden al zijn hutkoffers op het strand, netjes opgestapeld door de bediende die zijn kano met hun meenamen toen ze weer terugkeerde naar het schip, nadat ze hem gedag hadden gezegd en dat ze hoopte om de jongeman snel weer te zien. Tatsuo hoopte dat ook, al ze iets in hem dat 'snel' nog wel eens vies lang kon gaan duren. Hij zuchtte en draaide zijn rug naar de zee. Hij kon niet eeuwig hier blijven staan, tot zijn spijt. Aan de voet van strand stonden twee hutjes, identiek en niet al te groot. Tatsuo trok zijn wenkbrauw op en zette opnieuw voet op het witte strand. Dit keer was hij voorbereid op de schroeiende hitte die hij onder zijn voeten zou voelen zodra deze het droge zand zouden aanraken. Met een sprint overbrugde hij het strand, waarna hij op een houten trap stil stond, de trap leidde naar het rechter hutje. Een zucht verliet zijn mond, waarna hij naar zijn stapel hutkoffers keek. Die zou hij later wel ophalen, als dat verdomde zand een stuk minder heet was. Hij baalde dat hij zij tijd op het schip nadat het in warmere wateren blootvoets had doorgebracht en dat hij zo dom was om ze niet gelijk uit zijn hutkoffer te halen. Tatsuo zuchtte om zijn eigen stommiteiten en besloot uiteindelijk maar om het hutje te betreden. Ondanks dat het er van buiten klein uit zag, was het verbazingwekkend comfortabel qua inrichting. Hij vond het wel wat hebben. Vanuit het westelijke raam keek hij uit op de oceaan en ondanks dat het een andere oceaan was dan thuis, voelde het een beetje als thuis aan. Dat was tenminste één pluspunt van het eiland. In de verte zag Tatsuo een schip, zijn schip. Dat dacht hij in eerste instantie tot hij opmerkte dat de vlaggen verkeerd stonden en dat het schip er totaal niet uit zag als dat van hem. De jongeman haalde diep adem, dat moest vast en zeker de persoon zijn die hem uiteindelijk zou gaan trainen. Enkele seconden stond hij naar het schip te kijken, hoe het ding steeds dichterbij kwam. Langzaam draaide Tatsuo zich weg bij het raam en verliet hij de hut weer. Alsof hij in een trance was liep hij het witte strand weer op, zich niet meer bewust van het hete zand. Het leek allemaal ineens heel snel te gaan en voor hij het wist kwam de eerste kano aan op het strand. Een jonge vrouw stapte uit de kano en wat Tatsuo opviel was dat ze jonge dame zeer knap was. Hij staarde een paar seconden zonder schaamte naar haar voordat zijn voeten in beweging kwamen en zich naar haar toe brachten. Hij bekeek haar van top tot teen en kwam tot de conclusie dat ze misschien van zijn leeftijd was en zeker een kop kleiner.
''Ik neem aan dat jij het hulpje bent van de sifu?'' Vroeg hij haar waarna hij met zijn kin naar het schip wees. ''Enig idee wanneer hij van het schip komt om zich voor te stellen? Of laat hij zijn hulpje eerst al het werk doen? Zover ik weet zijn sifu's nogal zelfingenomen, ik zou het nooit volhouden om voor een te werken. Je moet vast veel geduld hebben.'' Hij keek de jongedame met een grijns aan voordat hij zijn blik weer op het schip richtte, wachtend tot er een man zou verschijnen die jonger was dan de gemiddelde sifu, aangezien hij opgepikt had dat de sifu die hem les zou geven 'jong' zou zijn. Jong in menselijke termen of jong in sifu termen, had hij zichzelf afgevraagd.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki
De twee dagen waren zo snel om, dat ik me afvroeg of vadertje tijd een spelletje met me aan het spelen was. Het leek oneerlijk, maar aan de andere kant had ik niet erg veel om te missen als ik hier eenmaal weg was. De boeken had ik met gemak uitgelezen, waardoor ik wat kennis had opgedaan over niet alleen het eiland, maar ook over etiquetten en met name omgangsvormen in het Noorden. Naar mate ik meer kennis opdeed over dat laatste, hoe meer angstig ik werd. Er was een reeële kans dat de jongeman die ik zou moeten trainen, een enorme stijfkop was. Ondanks hun gebruiken, had ik me al voorgenomen dat ik hem absoluut niet met titels zou aanspreken. Hij kon het bij mij doen met "Sifu" of als ik in een goede bui was met mijn voornaam, maar in mijn rang zou ik volgens de Zuiderlijke omgangsvormen boven of op hetzelfde hoogte staan als de royals. Aangezien we in het Zuiden dan ook nog een koningshuis hebben en in het Noorden ze met een stamhoofd werken, lijkt het me dat ik niet meer dan schappelijk ben in mijn besluit.
Erg veel warme of zomerkleding had ik niet in mijn kast, maar gelukkig kon ik op korte termijn iemand vinden die wat van mijn oude kleding kon omtoveren in luchtigere items. Hier op de Zuidpool had ik het altijd koud, dus hoop ik dat ik straks op Ember eiland gekleed kan in luchtige kleding zonder dat dat een probleem zal zijn. Voor de zekerheid heb ik toch in een van mijn koffers een warme deken van een witte-tijgerzeehond-bont ingepakt, voor de wat koelere avonden. In de rest van mijn koffers heb ik voornamelijk kleding, verder hecht ik niet veel waarde aan mijn bezittingen. Met enkel een grote hutkoffer en een kleine koffer ernaast, is mijn reisbagage zeer bescheiden. Kenmerkend voor een Sifu, maar voor alsnog zeer bescheiden. Alle zeelieden waren verrast toen ze het zagen, wat gelijk zorgde voor een positieve start van de reis. Het duurde niet lang voor ik de rest van de mannen had ontmoet en direct een goede klik met ze had. Voor een stel Noorderlijke matrozen, waren het vriendelijkeen sympathieke mannen, vol respect voor een jonge Sifu. Na veel gediscussier, heb ik uiteindelijk toegestemd met dat een iemand me naar de kust roeit met de koffers. Uiteraard stond ik erop dat ik mezelf erheen kon sturen, maar zij stonden er weer op dat het zo hoorde, dat een Sifu zo behandeld moest worden. Dat deed me opnieuw afvragen wat voor jongeman ik zo zou ontmoeten.
Al snel kwam ik daar achter. Hoe dichter we bij het eiland kwamen, hoe meer mijn mond open zakte. Nooit had ik het voor mogelijk gehouden dat een plaats zoveel groen kon bevatten. Zelfs het strand zag goudgeel van het zand, behalve een plek waar een klein stipje steeds groter uitgroeit tot een figuur. De glimlach die onbewust op mijn gezicht was verschenen, veeg ik er vanaf en ik haal diep adem terwijl ik mijn rug wat recht en afwacht tot we dichterbij zijn. De jongeman die me op staat te wachten is niets met wat ik had verwacht. Zijn zwarte haar zit warrig op zijn hoofd en zijn borst is ontbloot. In deze warmte heb ik zelf niet meer aan dan een blauw hemdje en zwarte nauwsluitende broek van een dunademende stof, waarvan de pijpen zijn opgerold tot mijn knieën. Hoewel de matroos hard roeit, is mijn ongeduld te groot en spring ik al van de boot voor die helemaal in het zand ligt. Het water komt tot iets boven mijn enkels en doet me klein glimlachen, omdat het een aangename temperatuur heeft. Wanneer het water de voeten van de jongeman, Tatsuo neem ik aan, raakt, merk ik hem pas op. Voor ik ook maar iets kan zeggen, heeft hij zijn mond al open getrokken. De zon brand in mijn gezicht en ik voel hoe ter plaatse de sproeten wortel schieten in mijn gezicht.
De woorden die hij spreekt, slaan me volledig uit het veld, hoewel ik het niet laat merken aan mijn gezichtsuitdrukking. Mijn ogen laat ik enkel gericht op zijn gezicht, maar vanaf daar zie ik al dat zijn lichaam in een goede conditie is, wat me een goed begin lijkt. De matroos achter ons begint mijn koffers op het zand te zetten, buigt voor de jongeman en daarna ook voor mij, hoewel het aanzienlijk korter en minder diep is. Een spiertje in mijn kaak spant zich aan als hij verder praat. Dit zal zijn arrogantie alleen maar voeden, maar wellicht zal het ook de eerste hint zijn dat ik het buigen waard ben, dus geen hulpje ben. Zijn laatste woorden laten me klein glimlachen en ik wend mijn blik af, terwijl ik naar het helderblauwe water kijk. 'Eigenlijk heb ik dat niet.' zeg ik dan, reagerend op zijn statement dat ik vast veel geduld moet hebben. 'Laat dit een eerste les zijn,' begin ik en voel hoe het water direct reageert onder de kleinste gebiedende beweging van mijn vingers. De glimlach groeit wat en ik kijk naar hem op. Zonder nog iets toe te voegen aan mijn zin, stuur ik het water omhoog en laat ik het hem insluiten, zijn hoofd en twee armen laat ik vrij, en bevriezen. Het zal vast lekker koel zijn in die warme zon en het zal vast niet al te lang duren voordat het genoeg smelt voor hem om zich vrij te breken. Daarom besluit ik hem daar te laten zitten, eigenlijk is het best een goede eerste les. Nog even kijk ik hem aan, waarbij ik mijn emotieloze gezicht in plooi houd maar me verbaas over zijn schoonheid. Daarna wend ik me af, pak mijn koffers op en loop het strand verder op. Waakzaam houd ik een laagje van het water rond mijn voeten, zodat deze niet verbranden op het zand.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Het ene moment stond hij nog quasi-vrolijk tegen het meisje te praten, het volgende moment was hij deels opgesloten in een brok van ijs. Het was zo snel gegaan dat Tatsuo niet in de gaten had wat ze van plan was geweest. Verbaasd keek hij naar het ijs, dat heerlijk koud aanvoelde tegen zijn huid. Zo erg vond hij het misschien nog wel niet, al was het... stijfjes. Hij keek de jongedame aan en er begon een klein lampje bij hem te branden. Misschien was de 'jonge' sifu ook echt jong. Oops. Hij had misschien zojuist degene die hem zou gaan trainen een ietsiepietsie beledigd. Ze kon het hem niet kwalijk nemen, hij had nog nooit een jonge sifu gezien. Voor zover hij wist duurde het jaren voordat iemand de titel sifu kreeg. Niet dus. Terwijl ze hem een laatste blik gunt probeert hij die blik te doorgronden, maar hij faalt. Haar gezicht lijkt wel een ijsharde muur, niet doorheen te breken. Nog niet in ieder geval. Als de jongedame weg begint te lopen draait Tatsuo zijn hoofd mee, voor zover dat lukte. Zijn oog liet hij over haar vormen gaan, ze had een goed gevormd lichaam met de perfecte rondingen als het aan hem lag. ''Feisty.'' Mompelde hij zachtjes tegen zichzelf en zijn oog viel op haar kont. Hij besloot ter plekke dat dat zijn favoriete deel van haar was. Verder dan over zijn schouder kon hij niet kijken, dus gaf hij het al snel op. Een zucht verliet zijn mond, hij zat opgesloten in het ijs. Ze had hem opgesloten in ijs... Hoelang zou dit wel niet gaan duren? Tatsuo was niet dom, hij kon één en één wel bij elkaar optellen. Het ijs zou hier sneller gaan smelten aangezien deze plek aanvoelde als een stoofpot, maar hij vond het toch wel prettig om te weten of hij voor het middaguur bevrijd was of niet. Hij nam de gok dat hij voor de middag nog vrij was.

Zodra de zon hoog aan de hemel stond was het ijs genoeg gesmolten dat Tatsuo probeerde om eruit te breken. Hij spande al zijn spieren aan en probeerde zijn bovenlichaam te draaien. Her en der hoorde hij het ijs zachtjes kraken en zag hij scheurtjes ontstaan. Perfect! Hij probeerde steeds verder te draaien totdat het ijs op een gegeven moment, minuten later, genoeg gebarsten was dat hij zijn bovenlichaam ervan kon bevrijden. Nu zijn benen nog. Het ijs daar was nog wat dikker maar hij had een klein hulpmiddel bij zich. Een waterstuurder had zichzelf hier allang uit bevrijd, maar Tatsuo wilde niet op die mogelijkheid bouwen. Uit de huls die met een leren riem om zijn middel zat pakte hij zijn geliefde kapmes. Als de enige die niet kon watersturen had hij zich altijd meer gefocust op fysieke kracht en op jagen, zodat hij alsnog ergens nodig voor was. Met een krachtige haal stak Tatsuo in het ijs, een paar keer achter elkaar op dezelfde plek. Hij begon bovenin, waar het ijs dunner was en zou langzaam zijn weg naar beneden werken totdat hij zichzelf uit het ijs kon halen. Het duurde nog een tijdje voordat Tatsuo eindelijk uit het ijs kon stappen. Hij kon het niet laten om niet te grijnzen toen hij uit zijn gevangenis bevrijd was. Een korte blik op zijn bagage herinnerde hem eraan dat hij al zijn spullen nog steeds naar zijn hut moest gaan zeulen, hij zuchtte maar besloot dat de hutkoffers zichzelf niet weg zouden brengen. Hij had vijf stuks bagage in totaal. Twee grote en drie kleinere. Eerlijk gezegd wist hij niet eens wat er allemaal in zat. Hij had zelf wel willen inpakken, aan een grote buidel had hij genoeg gehad maar toen hij zijn kamer had betreed zag hij dat de hutkoffers al voor hem klaar stonden. 'Gepakt en wel.' Was op het briefje geschreven dat op een van de hutkoffers lag. Toen had hij alleen zijn schouders op gehaald, echter nu vroeg hij zich af wat ze in de naam van de Avatar allemaal hadden ingepakt. Hij voelde zich bijna een vrouw, aangezien hij wist dat zijn nicht van vaders kant altijd een half kasteel aan bagage meenam als ze weer eens langs kwam. Opnieuw zuchtte Tatsuo en hij besloot te beginnen met de grootste hutkoffers. Hij greep de koffer die het dichts bij hem was bij de hendels en tilde deze op zijn schouder. Zijn spieren stonden gespannen zodat hij de koffer in balans kon houden. Hij begon met lopen, zodat het wegwerken van zijn eerder klaar zou zijn. Toen hij dichter bij de hutjes kwam, stond hij even stil. Hij had geen flauw idee welk van de twee hutjes zij had uitgekozen. Iene miene mutte, rechts en hij liep naar het rechter hutje toe. Zonder enig huf of puf liep hij de trap op en zette de hutkoffer op de grond, zodat hij de deur kon openen. Echter zodra hij de deur opende en de koffer half naar binnen sleepte merkte hij op dat de hut niet leeg was. Hij keek op en zag de jongedame staan. Niet goed. Zo langzaam als hij naar binnen kwam, zo snel duwde hij zijn hutkoffer weer naar buiten, waardoor hij het bijna van de trap af duwde doordat hij nogal wat kracht erachter had gezet.
''Wrong cabin.'' Mompelde hij voordat hij zelf de hut uit liep en de deur weer achter zich dicht deed. Alsof hij nooit binnen was gekomen. Met een kleine zucht keek Tatsuo naar zijn hutkoffer voordat hij deze weer oppakte en zijn weg naar de andere hut begon.