ORPG | Gamers don&#039;t die, they respawn

27, female

ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:51 PM

Adrian Hall, 19
VR naam: Gabriël

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:52 PM

Naam: Clarke Amelia Hayes
Leeftijd: 18 jaar
VR naam: Elanore (Ela)

Clarke
Enthousiast zet ik de nieuwste versie van de VR bril op mijn hoofd en draai een rondje, waardoor mijn lange blonde haar als een waaier opbolt. 'Ik ben er zo blij mee, mam! Dankjewel!' roep ik verrukt uit en kijk haar door het donker getinte glas aan. Ze staat met haar handen ineen geslagen en ook met een glimlach. In het begin vond ze mijn hobby maar raar, maar inmiddels weet ze hoe blij ik van de VR wereld wordt. Met een goedkeurende zucht laat ik mijn vingers langs het strakke design van de bril gaan en doe hem weer af. Hij is zelfs draadloos! 'Echt waar, dankjewel.' zeg ik en loop naar mijn moeder toe om haar een knuffel te geven. Ze lacht en aait me over mijn bol. Van wie ik mijn lengte heb is altijd een grote vraag geweest, want zowel mijn moeder als mijn vader zijn beide twee koppen groter. Of tenminste, dat was mijn vader. Door die gedachte wend ik even mijn blik af en kijk naar de grond om mezelf te herpakken.
'Maar alleen een nieuwe bril is ook zo saai.' zegt mijn moeder en ik kijk verbaast op. Uit het niets tovert ze een ander cadeautje tevoorschijn en aan het formaat zie ik dat het een nieuwe game is. Verrukt slaak ik een gilletje en kijk haar met stralende ogen aan. Direct pak ik het aan en scheur de verpakking eraf. Mijn mond valt open terwijl ik naar de glimmende voorkant van de game kijk. 'Mam, hoe kom je hieraan?' vraag ik zacht en kijk dan haar even kort aan, waarna ik mijn aandacht weer focus op de game die ik in mijn handen heb. Asteria Cloud Online. De nieuwste VR game die vandaag pas in de release is! Eigenlijk wou ik in de ellendig lange rijen gaan staan, maar mijn moeder zei dat het gekkenwerk was. Om het vervolgens dus zelf te doen. 'Nou ik heb hem in ieder geval niet uit de wc gevist.' zegt ze sarcastisch en ik sla mijn armen stevig om haar heen en slaak een gilletje van verrukking. 'Dankjewel!' roep ik uit en voel de behoefte om een rondje door de kamer te dansen. 'Het is al goed, Clarke, beloof me dat je voorzichtig bent.' zegt ze en aait opnieuw over mijn bol.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Reply Edited on 01/06/2018 02:53 PM.

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:52 PM

Met oogleden zo zwaar als lood werd Adrian wakker. Er scheen een reepje zonlicht door de speet in zijn gordijnen schuin over zijn bed, maar hij kon er amper naar kijken zonder dat hij zijn ogen gepijnigd samen moest knijpen. Dus sloeg hij de dekens maar weer over zijn hoofd, zodat hij nog even verder kon slapen. En hij had net zo'n leuke droom...
Ho. Er was maar één reden waardoor hij nu zo uitgeput kon zijn. Hij had geen volleybalwedstrijd gehad de vorige dag, en zelfs als dat zo zou zijn, zou hij daar nu niet nog steeds zo moe van geweest zijn. Als gestoken door een wesp sloeg hij de dekens van zich af en sprong uit bed, om daarna ongelovig naar zijn bureau te staren. Je zou toch gedacht hebben dat hij het zich zou herinneren dat hij welgeteld vier uur en drie kwartier in een gore winkelstraat had gestaan, wachtend tot de deuren van één speciale gamewinkel zich zouden openen. En nu stond het daar dan, pontificaal en trots midden op zijn bureau: Asteria Cloud Online. Met een opgeluchte zucht plofte hij neer in zijn stoel en pakte het spel op, het plastic knisperde onder zijn grip. Dit was waarschijnlijk de enige keer in zijn leven dat droom werkelijkheid werd, letterlijk. Natuurlijk, er waren soortgelijke games die je in Virtual Reality kon spelen, maar ACO was zo'n gigantische hype op het internet geworden dat iedereen die lichtelijk in de game-community zat en het spel niet zo snel mogelijk in handen kreeg echt iets zou missen. En dat was precies de reden dat Adrian er zo lang voor in de rij had gestaan, met een thermoskan vol koffie en al.
Alleen het idee al, van al die gamers die het spel zo snel mogelijk uit zouden willen proberen, maakte hem al enthousiast. Het spel zou razend populair zijn, en hij was een van de mensen die het als eerste zou kunnen beleven! Hij schoof het gordijn een stukje open om wat licht binnen te laten, opende zijn raam en stommelde de trap af om even wat te eten voor hij zich vol overtuiging in de game zou storten. Hij verwachtte dat het wel even zou duren voor hij zijn gezicht beneden weer zou laten zien als hij het spel eenmaal opgestart had.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:53 PM

Clarke
Zacht snuif ik en knik daarna dan toch. 'Ja mam.' zeg ik simpelweg en loop met het spel en de nieuwe VR bril terug naar mijn kamer, die ik zorgvuldig op slot doe. Het is een soort automatisme geworden dat elke keer als ik online ga, ik mijn kamer op slot doe. Je bent je namelijk helemaal niet bewust van het echte leven, wat ervoor zorgt dat je in principe zo kan worden aangevallen of in het ergste geval zelfs vermoord! Nu verwacht ik niet dat het zo'n vaart zal lopen, maar voor alsnog. Better save than sorry, toch? De woorden van mijn moeder galmen nog na en ik schud glimlachend mijn hoofd. Zij, net zoals eigenlijk iedereen, weet niet dat ik een beta tester van ACO was. Ongeveer een maand lang hadden we toegang tot ACO en mochten we vast de levels en eindbazen uittesten. Ik verwacht dan ook dat in ieder geval met de eerste zeg twintig levels ik geen moeite heb. Met een beetje mazzel heb ik zelfs nog mijn skills en exp van de beta versie, maar ik reken er niet op.
Voorzichtig zet ik de nieuwe VR bril vast op, waarna ik een pakje drinken open en het met grote slokken leeg drink. Daarna eet ik snel een energiereep en veeg de kruimeltjes van mijn gezicht af, hoewel het niet erg veel uitmaakt. Zodirect mag ik toch een hele nieuwe avatar maken en ik weet al ongeveer hoe ze eruit gaat zien. Ontzettend enthousiast en gevuld met spanning ga ik op bed liggen en zucht even diep. 'Link, start.' zeg ik zacht en sluit mijn ogen, waarna ik de VR game in word gezogen. Na een paar simpele vragen, zoals waar ik woon, welke taal ik wil en wat mijn avatar naam gaat worden, volgen wat meer vreemde vragen. Zo moet ik mijn lengte, leeftijd, gewicht en andere uiterlijke kenmerken doorgeven. Toch sta ik er amper bij stil, want hierna komt de stap dat ik een nieuwe avatar mag maken. Net zoals vroeger met Sims altijd, is je avatar een van de leukste bezigheden. Uiteindelijk settel ik voor een meisje dat langer is dan ik in het echt ben en die lang donkerbruin haar heeft, in plaats van mijn lange blonde haar in het echt. Uiteindelijk maak ik het af met een stel heldergroene ogen en ben helemaal blij met hoe mijn avatar eruit ziet. Haar kleding wordt zodirect random bepaald en kan ik altijd nog aanpassen met bepaalde aankopen. Snel klik ik op accepteren en word in de game gezet.
'Oh wauw...' mompel ik en draai heel langzaam een rondje. De graphics zijn zoveel beter dan bij de beta versie. Het is net echt... Zelfs het warme windje en de zon voelen echt en ik begin richting het bos te lopen. Er springt een melding op met introducties en aanwijzingen, dat ik direct wegschuif. Met een grijns trek ik mijn zwaard en ga opzoek naar de eerste paar monsters of dieren die ik kan verslaan om mijn levels direct omhoog te krijgen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:53 PM

Een zacht briesje waaide door zijn lichtblonde haren en de boog was een aangenaam gewicht op zijn rug. Als hij zich omdraaide of een plotselinge beweging maakte, klikten de pijlen in de koker die met een leren band over zijn borst bleef zitten tegen elkaar. Met samengeknepen, donkerblauwe ogen tuurde hij in het rond. De zon scheen in zijn ogen, wat zijn zicht een beetje belemmerde. Net toen hij zijn arm omhoog haalde om zijn ogen ermee te beschermen, flitste er een menu voor zijn ogen, waar hij geschrokken van achteruit deinsde. Het menu deinsde doodleuk met hem mee. Het was niet de eerste Virtual Reality game die hij speelde, maar wel de eerste met een uiterlijk als deze. Het liet hem bijna vergeten dat het niet de eigenlijke realiteit was. Maar god, wat was het fijn om te doen alsof.
Op zijn gemak ging hij het menu door, maar kon niets opmerken wat afweek van het normale soort menu. Na een paar uitvoerige handgebaren later had hij uitgevogeld hoe hij het menu ook weer weg kreeg.
Het benam hem haast de adem, hoe het gras ritselde terwijl hij er doorheen liep en hoe de bomen zachtjes waaiden in de wind, hoe de wolken langzaam voorbijdreven en het zonlicht de omgeving raakte. Het was niet te onderscheiden van een echte omgeving. Op het veld had hij geen enkele andere speler gezien, maar toen hij eenmaal richting een stel bijeengepropte gebouwen in de verte was gelopen, begon hij meer mensen te zien. Mensen die, net als hij, ook een comfortabel plekje in hun huis hadden opgezocht om in alle rust de game te kunnen spelen. Sommigen begroetten hem, maar anderen liepen straal langs hem heen, te geconcentreerd op wat ze dan ook van plan waren. Vrijwel iedereen had dezelfde soort kleding die hij aanhad aan, niemand had nog de tijd gehad om goede kleding, harnassen of wapens te verkrijgen.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:53 PM

Clarke
Tegen de tijd dat ik mijn zwaard terug stop in mijn schede, ben ik al aardig wat levels gestegen en heb ik al aardig wat geld verdient. Het is fijn dat de levels niet te zien zijn, niet van mij en niet van andere spelers. Waarschijnlijk ben ik op dit moment, net zoals andere beta-spelers, een van de weinige die al hoger is dan een de beginners. In het menu is de mogelijkheid wat andere kleding en uitrusting te kopen, maar ik besluit daar nog even mee te wachten. Het zou teveel opvallen als ik de Stad van het Begin binnenloop met al een hele fancy outfit. Toch besluit ik er maar heen te gaan, omdat ik mijn avatar een beetje moet onderhouden en mijn maag op een vreemde manier een beetje knort.
Mijn mond valt open tijdens de reis erheen en ik vraag me af hoe ze alles zo ontzettend levensecht hebben kunnen krijgen. Van het geritsel in de bladeren tot het haarscherpe uitzicht wat ik heb. Het is haast net echt. Kon het maar echt zijn. Mijn zwaard skills zijn nu al ontzettend hoog, voor het begin van het spel en ik wou dat ik mezelf in het echte leven ook naar mijn wensen kon aanpassen. Mijn lange donkere haar en groene ogen zijn een wens waarvan ik weet dat ze toch nooit in vervulling gaan. Een beetje afwezig slenter ik door de Stad en kijk rond. Her en der zie ik al wat handige plekjes en ik prent ze in mijn hoofd. Zo is een smit bijvoorbeeld heel handig voor het geval ik een nieuw zwaard wil. Even blijf ik staan bij een prachtig appartement, wat absoluut niet duur is. Toch twijfel ik, voornamelijk omdat ik niet vast wil zitten aan de Stad van het Begin. Met een kort schouderophaaltje draai ik me om, zodat ik de rest kan verkennen. Plots bots ik tegen iemand op en wankel naar achter. Helaas hervind ik mijn evenwicht niet en val op mijn achterste. 'Hey!' roep ik een beetje verontwaardigd uit en kijk omhoog. 'Eigenlijk deed dat helemaal geen pijn.' mompel ik en herinner me dat ik in de game geen pijn kan voelen, niet echt tenminste. Het is echter wel een vreemd idee, omdat je lichaam en hersenen verwacht dat je pijn gaat krijgen na een val.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:53 PM

Het leek gewoon écht op een middeleeuws stadje, hij kon het niet anders verwoorden. Voor zover hij wist hoe een middeleeuwse stad eruit zag, dan. De gebouwen waren wit, met de karakteristieke donkerhouten balken die er horizontaal, verticaal en schuin in verwerkt zaten. Hij keek zijn ogen uit terwijl hij door de straten liep, er was zelfs een heus café waar je iets kon gaan drinken! Zelf had hij het nooit bedacht, maar het voegde ongetwijfeld wat toe aan de stadse uitstraling. Er waren niet alleen winkels die je konden helpen bij de voortgang van je personage, maar dus ook dingen die je in een normale stad tegen zou komen. Hij vond het werkelijk prachtig.
Toen hij een groepje mensen om een lange, gespierde man zag staan, liep hij er nieuwsgierig naartoe. Constant leken er spelers af en aan te lopen. Het duurde vrij lang voor hij de connectie maakte dat het wel eens een eerste queeste kon zijn, het was zo apart om dat nu eens van dit punt te zien. Toen hij zijn games nog gewoon op het beeldscherm geprojecteerd zag, was zo'n ophoping van mensen dé trigger die het woord 'queeste' in hem op liet komen, maar nu leek het zo apart dat iedereen zich op één persoon stortte. Toch dacht hij er geen twee keer over na om zich bij de mensenmassa te voegen om ook maar zijn eerste opdracht in ontvangst te nemen. Wat moest hij anders, blindelings de bossen in? Nee, dan had hij liever een specifieke opdracht te doen. Het verkennen kwam later wel, als hij iets hoger dan level één was.
Niet veel later stond hij weer buiten de kring mensen, opgelucht dat het irritante gedrang ook weer voorbij was. Misschien was dat een van de weinige nadelen aan dit virtuele gedoe: je kreeg niet alleen de positieve kanten van het daadwerkelijk communiceren met anderen, maar ook de negatieve kanten. Maar ach, er was weinig wat hij eraan kon doen. Je wilde reality, of je wilde het niet. Met het doel van de queeste in zijn achterhoofd ging hij op weg. Het was het standaardriedeltje, jammer dat ze daar niet wat creatiever in geweest waren. 'de lokale dieren groeien te snel in aantal, snel, houd ze in toom!' of iets dergelijks, met vervolgens de opdracht om er zo'n tien te doden.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:54 PM

Clarke
Een gekweld kreetje hoor ik en het valt me direct op hoe jong het stemmetje klinkt. Het jonge stemmetje, wat overduidelijk bij een meisje hoort, begint wel honderd verschillende excuses te maken en helpt me moeizaam omhoog, waardoor ik eindelijk zie wie ik tegenover me heb. Het is een meisje en haar avatar is waarschijnlijk ergens rond de 13 jaar, waardoor ik ervan uitga dat ze zelf niet veel ouder is. Hoewel ik eigenlijk boos zou moeten zijn, of misschien verontwaardigd, kan ik alleen maar gemoedelijk glimlachen. 'Het geeft niets, het gaat goed.' reageer ik geruststellend en zie hoe het meisje haar rode wangen onder controle probeert te krijgen. 'Probeer een beetje op te letten, er komen steeds meer mensen online. Morgenavond rond een uur of 8 's avonds is de officiele opening, dus dan wordt er van je verwacht dat je online bent. Niet vergeten.' vertel ik haar en kan het niet laten om gemoedelijk een hand over haar hoofd te halen. Een herinnering komt opzetten, maar ik duw die herinnering met veel geweld weg. Ik ben hier niet gekomen om terug te denken aan het echte leven.
'Succes.' zeg ik nog een beetje stug en loop door. De Stad van het Begin is niet erg groot, eigenlijk precies hetzelfe als in de beta versie. Al snel heb ik hem helemaal verkend en loop ik weer naar het grote ontmoetingsplein. Mijn blik valt op een groep die zich staat te verzamelen rondom de eerste queeste. Ze gaan nu pas hun levels omhoog brengen en dat terwijl ik al een groot deel van de dieren heb weggevaagd. Toch maakt de groep me nieuwsgierig en loop ik er in stilte achteraan. Het is goed om te weten wat voor vlees dit spel nu in de kuip heeft, hoewel ik er vrij overtuigd van ben dat bij deze groep geen van de 100 beta testers zitten. Hoewel het me niet erg waarschijnlijk lijkt, is er altijd nog een kans dat de beta testers niet eens het spel gekocht hebben en dus actief zijn in ACO. Eenmaal in het bos heb ik al snel genoeg gezien en ga ik zelf weer op pad, veel dieper in het bos dan iemand zich durft te wagen en ik ga opzoek naar dieren met hogere levels, zodat ik zelf ook weer sneller omhoog ga. Het begint een beetje saai te worden dat mijn vaardigheden en spelervaring veel hoger is dan mijn level, dus ik wil zo snel mogelijk hoger komen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:54 PM

Het vasthouden van de boog voelde zo natuurlijk als het vasthouden van een pen. Of dat voor iedereen zo was, wist hij niet. Had de game daar rekening mee gehouden, dat de spelers niet eerst dagenlang moesten trainen om kans te hebben om een doelwit te raken? Hij mocht toch hopen van wel, voor de anderen. Voor hem was het vasthouden van een boog sowieso al wekelijkse routine, sinds een jaar of twee geleden. Toch was dit een compleet andere ervaring. Op de schietbaan had hij alleen de kans om keer op keer de roos te raken, in speciale gevallen een stuk schuim in de vorm van een beer. Hier had hij daadwerkelijk de kans om zich een jager te voelen, om een boog te gebruiken waar die voor gemaakt was. Hij ontblootte zijn tanden in een grijns en liep over het laatste stukje van het grasveld naar de bosrand, waar de zwijnachtige dieren zich bevonden.
Al snel kwam hij erachter dat de pijlen niet alleen in rook opgingen na een minuut of twee afgeschoten te zijn, maar ook dat de pijlen in zijn koker maar niet op leken te raken. Godzijdank hoefde hij niet steeds zijn pijlen uit de grond en dode dieren te trekken om niet al na het vermoorden van drie wezens zonder wapens te zitten. Als dat zo geweest zou zijn, was het kiezen van een boog wel een van de slechtste keuzes die hij had kunnen maken. Toen hij weer een knorrend zwijn in het oog kreeg, haalde hij een pijl tevoorschijn en spande zijn boog, maar net voor hij zijn vingers van de pees af wilde laten glijden kwam er iemand uit de bosjes gerend. De jongen had een groot zwaard in zijn twee handen geklemd en zwaaide er in het wilde weg mee, waardoor hij het dier een paar keer wist te raken. Adrian liet met een geïrriteerde zucht zijn boog zakken, maar hield zijn pijl er voor het geval dat nog op zitten. Met een zelfingenomen lachje keek de jongen hem aan. "Wie het eerst komt, wie het eerst maalt," zei hij nog voor hij zich omdraaide en weer wegliep, op zoek naar een volgend dier. Was het illegaal om per ongeluk een andere speler te raken? Hij besloot het niet uit te proberen, en draaide zich bruusk om om de andere kant op te lopen. Hij zou wel een rustiger plekje opzoeken, ergens waar anderen het niet om de haverklap op hetzelfde dier gemunt hadden.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female