ORPG | Gamers don&#039;t die, they respawn

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:12 PM

Clarkes zwaard was beter dan zijn wapens. Het had hogere stats en had al veel meer markeringen. Hij had gemerkt dat een wapen zich beter aanpaste aan zijn eigenaar als ermee gevochten werd, het reageerde beter en sneller en bracht meer schade toe. Hopelijk gold dat ook voor iemand die dichtbij de eigenaar stond, emotioneel gezien. En ten slotte was een zwaard een veel betere optie dan een boog bij een duel. Met een dolk zou hij weinig uit kunnen halen, zeker niet met dit zwakke excuus voor een dolk. Kortom: hij schreef zijn eigen doodvonnis als hij zijn eigen wapens gebruikte. Maar toch... Kon hij dit maken?
Hoewel haar woorden nep aanvoelden, vond hij het toch lief dat ze hem probeerde op te vrolijken. En daarbij waarschijnlijk ook zichzelf. "Je hebt gelijk," antwoordde hij dus maar. Er was geen enkele waarde aan die woorden gebonden, maar het laatste dat hij wilde was een zinloze discussie voeren over hoe ze er nu het beste van wilde maken. Het was raar en hij snapte het niet, maar om de een of andere manier was alle strijdlust die bij zijn uitdaging in zijn lijf had gezeten, vervlogen. Alles wat er overgebleven was, was een irritant stemmetje dat alleen maar de woorden 'je gaat verliezen, je kan toch niet winnen' bleef herhalen. Hij hoopte, meer dan hij ooit iets gehoopt had, dat zijn tegenstander morgen een hart had en hem niet tot het einde zou drijven. Hij zette door een paar handbewegingen en instellingen het vlees boven het spit zodat het kon gaan roosteren en hij niet op hoefde te staan. Zo kon hij naast Clarke blijven zitten.
"Je bent lief," zei hij. Hij sloeg een arm om haar heen en trok haar wat dichter tegen zich aan. Ondanks alles was ze bij hem gebleven en er zat zoveel liefde in haar hart dat ze langzaamaan naar hem open begon te stellen. En het voelde zoveel beter om haar liefde zo voor zich te winnen, dan wanneer ze zich vanaf het begin al aan hem overgegeven zou hebben.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:12 PM

Clarke
Het was moeilijk om met iets anders dan zorgen naar Adrian te kijken. Hij lijkt even in gedachten te zijn verzonken na te hebben gereageerd op mijn lege en emotieloze woorden. Moeizaam slik ik en weet mijn blik pas af te denken als hij naast me komt zitten. Even laat ik mijn gedachten los en staar even helemaal los van de wereld in de vlammen. Vroeger deed ik dit vaak, gewoon mijn blik ergens op richten en mijn gedachten helemaal op blanco zetten. Helemaal nergens aan denken, blij zijn dat ik nergens aan hoef te denken. Met Adrian's arm die hij om me heen slaat, kom ik knipperend weer terug op de wereld. Met een draai van mijn hoofd, kijk ik hem vanaf de zijkant aan. 'Zeg je dat soms tegen elke meid die dood gedierte meeneemt voor je?' vraag ik en voel hoe, helemaal vanzelf, er een glimlachje verschijnt op mijn gezicht. Misschien gaat dit doen alsof me nog goed af ook. Met Adrian zo dichtbij is het in ieder geval een stuk makkelijk om over andere dingen na te denken. Zoals hem. Met zijn gezicht zo dichtbij dat van mij, is het heel makkelijk om me plots een ander pad op te laten sleuren dan hetgene van het verdriet en frustratie. Mijn hoofd gedraaid richting dat van hem zorgt ervoor dat we elkaars adem delen en ik kippenvel over mijn hele lichaam krijg.
Zorgvuldig wend ik mijn blik af en staar in het vuurtje, waarbij ik automatisch wat dichter tegen Adrian kruip. Het voorstel van mezelf om er niet meer over na te denken of erover te hebben, valt me het ene moment zwaar en het andere moment licht. In een opwelling schud ik Adrians arm van me af en kruip ik op zijn schoot, mijn benen aan zijn weerzijden. Zittend op een brede boomstam lukt dit makkelijk, er is meer dan genoeg ruimte, helemaal nu ik niet de boomstam gebruik als oppervlak, maar zijn schoot. Als vanzelf dwalen mijn handen over zijn lichaam, voornamelijk langs de naakte huid van zijn nek. Nog steeds weet ik niet helemaal zeker wat ik tegen hem moet zeggen, of ik uberhaupt wel iets moet zeggen... Een vraag komt in me op en hoeveel ik er ook tegen vecht, uiteindelijk rolt hij toch fluisterend over mijn lippen. 'Waarom daagde je hem uit? Was je inventaris zo belangrijk?' vraag ik zacht. Mijn ene hand ligt achterin zijn nek, waar die zacht en loom langs zijn huid strijkt met mijn nagels, de andere hand ligt op zijn wang. Even overweeg ik om mijn blik neutraal te houden, maar ik herinner me dat ik me voor Adrian niet meer hoef af te schermen. Dus laat ik de gekwelde en bezorgde blik in mijn ogen verschijnen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:13 PM

Kon deze avond maar voor altijd duren. Dan kwam er geen morgen en zouden ze niet van dit plekje weg hoeven, dan bleef alles gewoon hoe het was. Diertje boven het spit, haardvuurtje, samen gezellig op de bank... Huisje boompje beestje, toch? Was het maar zo'n feest. Hij zou er alles voor over hebben om nu gewoon thuis te zijn en écht met haar op de bank te zitten, ver weg van deze rotgame.
"Je bent de eerste," glimlachte hij, en liet zijn blik even afdwalen naar haar lippen voor hij weer terugkeek naar haar ogen. "Maar ook de eerste die me dood gedierte brengt, eigenlijk." Hij deed even of hij er diep bij nadacht, maar trok zijn gezicht weer in de plooi. Dit was best een makkelijk spelletje om vol te houden als ze er beide maar genoeg in geloofden. Grapje hier, glimlachje daar, en het leek alweer bijna goed te zijn.
Toen ze haar blik afwendde, bleef hij naar haar kijken. Zodra ze even de concentratie verloor, was de verandering in haar gezicht al te zien. Haar mondhoeken trokken iets naar beneden en haar ogen stonden dof als ze maar eventjes een moment leek te krijgen om haar gedachten door te laten schemeren. Hij zou willen dat hij haar niet met deze last opzadelde. Als hij in de problemen kwam, was dat ook voor haar een hel. Een rilling trok over zijn ruggengraat toen hij eraan dacht dat ze misschien wel helemaal niet samen verder zouden trekken vanaf dit plekje. Niet aan denken, niet aan denken. Heel even dacht hij iets fout gedaan te hebben toen ze zijn arm van haar afschudde, maar trok verbaasd zijn wenkbrauwen op toen ze op zijn schoot kwam zitten, nog dichterbij dan ze net was geweest. Als vanzelf dwaalden zijn handen naar haar heupen en nestelden zich in haar taille, ervan genietend hoe haar handen over zijn huid gleden. De kleinste aanraking van Clarke zorgde al voor spanning onder zijn huid, waar hij meer en meer van wilde. Hij zuchtte tevreden en sloot zijn ogen toen hij voelde hoe zijn nekharen overeind kwamen toen haar nagels over zijn huid gleden en liet één van zijn handen onder haar shirt glijden en legde die op haar rug om haar ietsje dichterbij te trekken.
Zijn andere hand gleed langs haar billen naar haar bovenbeen, maar hield stil toen ze haar vraag stelde. Hij opende zijn ogen om haar aan te kijken, maar kon zo snel niet op een antwoord komen. Dus bleef hij eventjes stil, terwijl de duim van de hand op haar rug kleine rondjes op haar huid maakte. "Nee, dat was het niet. Ik weet het niet... Ik wilde niet dat ze jou iets aandeden." Haar blik boorde een gat in zijn hart, zo verdrietig zag ze eruit. "En ik wilde mezelf bewijzen, denk ik. Laten zien dat ik ook wel iets kan." Zijn stem zwakte af, tot het laatste woord amper meer dan een fluistering was. Hij wilde zich verontschuldigen, maar bedacht zich dat dat de stemming alleen maar meer onderuit zou halen. Daar was het dan. Zijn grootste onzekerheid in dit spel. Zijn angst dat hij niet goed genoeg was voor... voor alles, eigenlijk. Dat de rest allemaal maar beter was dan hij als het op echte skills aankwam.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:13 PM

Clarke
Een lach rolt over mijn lippen. Een echte en oprechte lach, waarmee ik mezelf nog wel het meeste mee verbaas. 'Wat een eer.' zeg ik dan en voel dat mijn mondhoeken nog niet naar beneden willen. Ondanks alles voel ik een tevreden en ietwat gelukszalig gevoel door me heen gaan. Ondanks tegenslagen en ruzies, kunnen we nog steeds het in elkaar vinden om het goed te hebben. Elk harde feit waar we mee moeten leven, vinden we wel onze eigen draai aan. Vast in een video game? Tenminste zijn we samen. Een gevecht wat wel eens slecht af kan lopen? Tenminste kunnen we elkaar ervan afleiden. Wanneer zijn handen langs mijn heupen glijden, voel ik haast hoe een last van mijn schouders valt. Ik haat mezelf erom, maar ik heb de afgelopen tijd gemerkt dat wanneer we elkaar niet aanraken, ik nog meer gespannen ben dan anders. Alleen al simpel contact zoals dit, zorgt ervoor dat ik mijn vaste spieren wat meer los kan schudden. Het kalmeert me op een manier dat niets anders kan.
Met zijn hand die onder mijn shirt glijdt en zich tegen mijn rug nestelt, voel ik de rest van de spanning wegebben, maar een ander soort spanning ervoor in de plaats komen. De inmiddels bekende warmte verspreid zich door mijn lichaam en ik moet mezelf streng in de hand houden om stil te blijven zitten. Helemaal wanneer ik voel dat zijn andere hand langs mijn achterste glijdt en zijn eigen weg naar mijn bovenbeen weet te vinden. Wanneer hij daar stopt, onderdruk ik teleurstelling en focus me op zijn gezicht. Dat is het enige wat ervoor nodig is om me wat meer te laten focussen. Adrian is zo'n verschijning dat ik vaak niet eens weet hoe ik erop moet reageren. Een korte stilte valt, waarin de hand op mijn rug cirkels begint te maken. Het zorgt voor een minimale beweging van mijn kant, een klein hollen van mijn rug.
De gekwelde uitdrukking op mijn gezicht verdwijnt en ik voel hoe mijn genegenheid voor hem alleen maar groeit. De woorden die hij erna spreekt, dat hij wilt laten zien dat hij ook iets kan, verzachten me van binnen en van buiten. Een zacht geluidje komt over mijn lippen. Een mengeling tussen een verstikt geluid en een zucht. Verder weet ik niets uit te brengen en in plaats van woorden te zoeken, overbrug ik de laatste afstand tussen ons. Pas wanneer onze lippen elkaar bijna raken en we een ademhaling delen, kijk ik in zijn ogen. 'Wat een eikel ben je ook, volgens mij begin ik van je te houden.' zeg ik zacht voor ik er erg in heb. Een plotselinge angst overspoelt me door mijn eigen woorden. Een angst die het bloed in mijn aderen laat bevriezen en ervoor zorgt dat ik niet meer durf te bewegen. Angst voor zijn reactie.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:13 PM

Er waren zoveel zorgen. Zoveel dingen om je druk om te maken. Maar het verbaasde hem hoe veel van die zorgen en problemen verdwenen zodra Clarke besloot om op zijn schoot te gaan zitten en daardoor een paar ideeën in zijn hoofd te brengen die heel veel van zijn gedachten in beslag namen. Gevecht wat? Clubje spelers wie? Game hoe? Alles leek als sneeuw voor de zon te verdwijnen, behalve het gevoel van haar lichaam onder zijn vingertoppen en haar gewicht op zijn bovenbenen. Zeker toen hij voelde hoe ze reageerde op zijn aanraking, al was het maar een klein beetje, had hij door dat hij op het goede spoor was.
Hij wilde zijn ogen al sluiten en het laatste stukje tussen hun lippen in overbruggen, maar hield stil toen ze sprak. Zijn ogen, half gesloten, sprongen open toen hij de betekenis van die woorden begreep. Volgens mij begin ik van je te houden. Die acht woordjes die elk hun eigen waarde toevoegden aan de waarde van de volledige zin lieten de heerlijkste rilling ooit over zijn rug glijden. Ooit wilde hij die woorden niet van een ander horen. Nu wilde hij niets liever dan ze uit haar mond horen. Zijn lippen hingen een stukje open in een bevroren houding, tot hij weer tot zichzelf kwam en naar voren boog en zijn mond op de hare drukte, wat vuriger dan bij een normale kus. De liefdesverklaring was zo... zo ontzettend Clarke.
Het duurde even voor hij zijn hoofd een stukje terugtrok, maar toen hij dat deed hield hij zijn gezicht zo dicht mogelijk bij het hare en zei zonder haar aan te kijken: "Volgens mij hou ik ook van jou." De woorden rolden als vanzelf over zijn tong naar buiten. Alsof er geen ander antwoord op die vraag bestond. Toen gaf hij haar nog een kus, en leunde wat naar achteren om haar aan te kijken. De hand die op haar rug lag, gleed wat verder naar boven en streelde de zachte donshaartjes die daar zaten. Nu, op dit moment, hier, had hij geen twijfels over wat hij wilde. Hij wilde háár. Haar liefde, haar lichaam, haar alles. En hij was er zo'n 99% zeker van dat zij hetzelfde voelde voor hem. Hij trok haar nog iets dichterbij op zijn schoot en kuste haar nog een keer op de mond, voor hij een spoor over haar wang en kaaklijn trok om zijn kussen zoenen naar haar nek te verplaatsen.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:13 PM

Clarke
Voor ik verder stil kan staan bij mijn eigen woorden en de akuute angst die ik erbij voel, overbrugt Adrian de laatste paar milimeters. Die eikel zorgt er binnen enkele momenten voor dat ik me weer volledig weet te ontspannen. De zoen is heviger dan anders. Vaak begint hij teder en lief, waarbij het uiteindelijk uitloopt tot dit. Vaak is dat hele proces al genoeg om ons voldaan te laten voelen, zeker na een dag hard trainen. Nu begint het hier al en ik voel direct dat dit niet het einde gaat zijn. Mijn woorden hebben iets laten ontwaken, hebben een bepaalde grens overschreden. Een grens waar ik eerst heel standvastig voor ben blijven staan, uit principes. Nu ik mijn gevoelens toe heb gegeven, kunnen die principes de pot op. Adrian is de eerste jongen waar ik van ben gaan houden, waarvoor ik ben gaan leren wat houden van is. Als hij er niet meer zou zijn, zou ik niet weten hoe ik uit dat gat zou moeten komen. Gelukkig is dat ook niet iets waar ik me bezig mee hoef te houden. In plaats daarvan kan ik me overgeven aan Adrian. Zijn handen die branden op de plaatsen waar hij me aanraakt, maar net niet genoeg zijn.
Wanneer hij mijn lippen loslaat, open ik mijn ogen een stukje en kijk naar hem. Hij ontwijkt mijn blik, waardoor ik me afvraag of ik er nu wel goed aan heb gedaan om mijn woorden uit te spreken. Nu ik mijn gevoelens onder woorden heb gebracht, voel ik dat er een laatste muur is doorbroken. Tot voorheen hield ik die altijd in stand, om mezelf te beschermen. Met zijn zachte woorden, voel ik de bevestiging dat ik die muur niet meer nodig heb. De kus neem ik in ontvangst en ik richt mijn ogen op hem als hij achteruit leunt. Mijn handen liggen verstrengeld in zijn nek, maar met een enkele vinger strijk ik langs zijn huid. Een zachte liefkozing, die zo natuurlijk uit mijn vingers komt als ademhalen. Zijn hand glijdt tegelijkertijd omhoog langs mijn rug, er opnieuw voor zorgend dat ik mijn rug wat hol. Spanning en opwinding giert door mijn lichaam heen als hij me dichter naar zich toe trekt. Gretig neem ik zijn kus in ontvangst en onderdruk mijn teleurstelling als ik voel dat hij zijn kussen begint te verplaatsen. Pas als ik door begin te krijgen dat hij zijn lippen verplaatst naar mijn nek, laat ik een spinnend geluidje van goedkeuring los. Elke slag van mijn hart lijkt wat sneller en harder te gaan en uiteindelijk houd ik het amper meer. Ik leg mijn handen op zijn kaken en breng zijn gezicht weer omhoog, om mijn lippen op die van hem te drukken. De zoen is hevig en duurt niet lang, omdat ik hem verbreek en mijn gezicht naar zijn oor breng. 'Niet stoppen dit keer.' fluister ik zacht, waarbij ik zijn oorlel een kort moment vast pak tussen mijn tanden.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:13 PM

Dat hij zich zo lang had in kunnen houden, was al een hele kunst geweest. Hun zoenpartijen waren nooit verder gekomen dan gewoon zoenen en wat verdwaalde handjes, zelfs niet wanneer dat 's avonds laat in bed gebeurde. Ze had het niet gewild en daar had hij zich aan gehouden, maar nu ze van mening was veranderd, ontkende hij niet dat hij hiernaar gesnakt had. Het voelde goed nu, het mocht en met elke aanraking wilde hij dichter bij haar zijn. Misschien was het nu zelfs nog wel beter, omdat hij er zo lang op had moeten wachten. Elke keer dat hij had gedacht dat ze misschien toch- misschien nu- zou ze-, maar zich dan toch omdraaide om te gaan slapen voor hij er zeker van had kunnen zijn, hadden dat verlangen om haar te hebben vergroot. Nu hoefde hij niet meer voorzichtig te zijn of te wachten op het moment dat hij iets deed waardoor ze hem tot halt riep. Het was heerlijk.
Hij voelde hoe haar vingers in zijn nek minuscuul bewogen, maar hoe kleiner de aanraking, hoe groter zijn verlangen werd. Hij wilde die handen op zijn huid voelen, dat die vingers elke centimeter van zijn lichaam in brand zetten met hun aanraking. Zelfs van haar stem wilde hij meer. Kleine, genietende geluidjes die hij in zijn geheugen zou planten om nooit meer te vergeten.
Heel even gierde er paniek door zijn lichaam, toen ze zijn hoofd in haar handen nam en hem lostrok van haar nek. Ze zou toch niet tóch-? Maar hij werd gerustgesteld door haar lippen op de zijne, een kus die van zijn part nog veel langer had mogen duren. Hij zou er nooit genoeg van krijgen om haar te zoenen. Haar zachte, volle lippen met een onderlip die perfect was om zachtjes plagend op te bijten. Even dacht hij dat zij nu van plan was om zijn nek te kussen, maar dit was nog veel beter. Met gesloten ogen dacht hij een dankgebedje aan elke god die hij in die korte tijd kon bedenken en er klonk een kreunend geluidje uit zijn keel toen ze die woorden sprak en haar aandacht op zijn oorlel richtte. Toen draaide hij zijn hoofd zo dat hij haar nog eens kon zoenen: een lange, diepe zoen nu. Zijn handen gleden van waar ze rustten naar onder haar bovenbenen om daar grip te vinden voor hij opstond en haar daarbij optilde. Eventjes bleef hij staan om zijn evenwicht te vinden, maar begon toen richting de tent te lopen met haar in zijn armen. Het was maar een paar stappen naar de tent en hij was zichzelf innig dankbaar dat hij het voor elkaar kreeg om niet te struikelen. Voor de opening zakte hij op zijn hurken en boog ietsje voorover in een kus.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:13 PM

Clarke
Het geluid wat Adrian loslaat is een mengeling tussen een kreun en een zucht en zorgt ervoor dat er kippenvel over mijn hele lichaam verschijnt. Iets wat ik niet eens voor mogelijk had gehouden, kippenvel binnen deze game. Dan moet er ook wel direct worden gezegd dat ik ontzettend veel niet had verwacht binnen deze game. Eigenlijk voelt deze game helemaal niet aan als een spel. Wat ik hier heb, met Adrian, met de persoonlijke ontwikkelingen, is meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. In zowel het spel als in het echte leven. Momenten zoals dit zou ik in mijn gekste en wildste dromen niet eens hebben kunnen verzinnen. Het geluid wat hij uitbrengt, maakt meer in me los. Gewoon, meer. Meer verlangen, meer liefde, meer passie. Voor ik er teveel over na kan denken, drukt hij zijn lippen weer op die van mij.
Voor ik me ook maar druk kan maken om wat de volgende stap is, nu ik mijn beslissing heb genomen, tilt Adrian ons op. Alsof ik werkelijk niets weeg, staat hij op met mij op zijn schoot. Mijn benen verstevig ik wat rond zijn middel en laat hem zijn gang gaan. Eerlijk is eerlijk, ik ben diep onder de indruk dat hij al zoenend de weg naar de tent weet te vinden. Zonder te struikelen, want dan had ik hem eigenhandig afgemaakt. Al snel raakt mijn rug de zachte ondergrond van onze matrasjes en slaapzak. Het is meer dan ik ooit voor had kunnen wensen, vooral wanneer hij zijn lippen opnieuw zacht tegen die van mij drukt. Mijn hand houd ik in zijn nek gelegd en onze lippen blijven aaneen geplakt als ik achteruit kruip en hem daarin meetrek. De kus loopt opnieuw uit tot een zoen en hoewel ik mezelf er helemaal in kan verliezen, vraagt een stemmetje in mijn achterhoofd wat de volgende stap is. Moet ik mezelf gaan uitkleden? Doet hij dat? Moet ik eerst handwerk verrichten? Moet híj eerst handwerk verrichten? Doet iemand die verdomde rits van de tent nog dicht? Hoewel mijn hoofd druk is, lijken mijn handen wat minder druk en vinden haast automatisch een weg onder zijn shirt. Mijn vingers streken de naakte huid van zijn rug en flanken.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:13 PM

Hoewel er zoveel tot dit moment had geleid en er net nog tienduizend dingen waren om zich zorgen over te maken, voelde hij geen greintje zenuwen. Ze was natuurlijk niet zijn eerste, maar het was wel de eerste keer met háár en vanaf het begin al had hij Clarke anders gevonden dan alle andere meiden waar hij ooit mee omgegaan was en waar hij wat mee gekregen had. Clarke was vertrouwd. Net zoals nu. Die heerlijke combinatie van vertrouwd, maar toch spannend en nieuw. Hij had wel een idee gekregen van haar lichaam en haar reacties, maar nog nooit zo erg als hij nu zou meemaken.
Van wat ze hem verteld had en had laten zien, had hij wel bedacht dat hij haar een beetje moest leiden. Niet dat hij daar bezwaar tegen had. Hij kroop met haar mee verder de tent in en legde zijn handen aan beide kanten van haar om zichzelf overeind te houden toen ze op de matrasjes kwam te liggen. Voor de zoveelste keer in deze game was hij verbaasd en blij verrast dat alles hier zo ontzettend echt voelde. Elke aanraking, hoe licht ook, voelde hij na een minuut nog op zijn huid nagloeien. Reagerend op haar handen onder zijn shirt, deed hij bij haar hetzelfde. Zijn handen gleden over haar zachte huid, van haar taille naar de inkeping die van haar navel tot tussen haar borsten liep. Daarbij kwam het shirt verder omhoog en trok hij het nog een stukje verder, zodat ze wel los van elkaar moesten komen om het over haar hoofd te trekken. "Je bent mooi," fluisterde hij voor hij het shirt in een hoek gooide en haar opnieuw kuste terwijl één van zijn handen naar haar rug gleed om de sluiting van haar bh los te maken. Dat was ook echt zo, hij vond haar prachtig. Nog steeds kon hij het ergens niet geloven dat ze bij elkaar waren gekomen en vooral waren gebleven, maar hij was ontzettend opgelucht dat ze het samen niet opgegeven hadden. Nu haar bovenlichaam naakt was, hadden zijn handen meer ruimte om haar aan te raken en hij legde een hand op één van haar borsten. Zachtjes masseerde hij de huid even, maar haalde toen zijn hand weer weg om haastig zijn eigen shirt uit te trekken. Daarna kuste hij haar weer, maar realiseerde zich toen iets waar hij nog geen moment over nagedacht had in deze game. "Hebben we..." begon hij, zijn hoofd ietsje terugtrekkend om haar aan te kijken. "Moeten we iets gebruiken? Bescherming?" Kon ze überhaupt zwanger raken? Dat hoopte hij toch van niet.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female