ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik glimlachte toen ze me bedankte voor het behandelen van de blauwe plekken. 'There's no need to thank me', sprak ik rustig en knikte toen ik hoorde dat ze naar omstandigheden wel redelijk had geslapen. Dat was fijn om te horen. 'The ball?', herhaalde ik. 'As all balls, music, a lot of dancing, we don't join the people on the floor and have to keep our eyes wide open while others having fun', zei ik en haalde mijn schouders op. Het was absoluut niet mijn favoriete taak, maar het hoorde er nu eenmaal bij. 'It's only sporadic that a Musketeer gets an invitation to join.', zei ik tegen haar. En om eerlijk te zijn voelde ik me in die gevallen meestal ongemakkelijk, je hoorde er ergens toch niet thuis. Toen begon ik te grijnzen. 'The King did not notice. I was there before he was', zei ik en grinnikte. 'Only a few minutes', zei ik met een knipoog.
Niet veel later toen ik had uitgesproken dat ik nog een sjaal voor haar ging halen, bedankte ze me opnieuw. Het was mooi om te zien hoe zeer je iemand kon helpen. 'You don't have to repay anything', verzekerde ik haar. 'Follow your heart, your dreams, be happy again. Today, tomorrow or later on', zei ik tegen haar. 'That's the only thing I want you to do.', sprak ik en merkte haar ongemakkelijkheid op waardoor ik op een ander onderwerp overstapte. 'I spoke to the King after the ball.', begon ik en keek naar haar. 'He wants to speak to you today. I will accompany you to him and even by him if you would like that. Otherwise I would wait for you by the door, so you both have some privacy', zei ik tegen haar.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik luisterde naar wat Xavier te vertellen had over het bal en knikte even. Natuurlijk. Zijn taak was om overzicht te houden en niet om zich in het feest te mengen. Zelf was ik niet de grootste fan van dat soort sociale gelegenheden, maar ik kon me voorstellen dat ik het toch wel lastig zou vinden om met enige regelmaat aanwezig te moeten zijn, zonder dat je daadwerkelijk aanwezig mocht zijn. 'I'm glad.' zei ik toen hij zei dat de koning niet gemerkt had dat hij laat was geweest. Gelukkig maar. Dat was in ieder geval een last van mijn schouders. Bij zijn volgende woorden sloeg ik mijn ogen weer neer. Het waren hele lieve, veelzeggende woorden die me op dit moment een beetje overvielen en waardoor ik niet goed wist hoe ik erop moest reageren. Hij kende me amper, maar toch leek hij me alles te gunnen. Doordat ik niet wist hoe ik moest reageren en ook geen ander woord uit mijn keel kreeg, bleef het even stil. Tegelijkertijd merkte ik dat mijn eetlust ver was verdwenen - mijn gedachten waren immers terug gegleden naar huis door zijn woorden, want daar was ik echt gelukkig geweest - dus stond ik op om mijn eten weg te gooien en het bord en bestek weg te zetten. Op dit soort momenten vond ik het altijd makkelijker als ik mensen niet aan hoefde te kijken en wat afstand kon creëren zodat ik me ook wat kon kalmeren. Gelukkig leek Xavier mijn onrust ook op te merken en begon hij over iets anders. De koning wilde me spreken. Ik kon het bijna niet geloven. Dat was geweldig nieuws! Wel merkte ik dat het me nerveus maakte. Wat als hij me niet zou geloven? Wat als ik dicht zou klappen en mijn verhaal niet kon doen? Wat als ze zouden denken dat ik een Spaanse spion was? 'No, please. I'd like you to be there.' zei ik zacht terwijl ik me omdraaide. Ik had hem nodig als ik naar het paleis ging. Op dit moment was hij het enige wat ik had, mijn enige steun.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Terwijl Camille was opgestaan en het restant van haar ontbijt, waar ze blijkbaar geen trek meer in had, weggooide, at ik het mijne verder op. Ik liet haar even op rust en liet het gezegde op haar inwerken. 'Then I'll be there with you', beloofde ik toen ze aangegeven had dat ze me er graag bij had. 'Do you need to prepare something?', informeerde ik rustig terwijl ik ook opstond om mijn spullen weg te zetten. Ik ruimde alles terug op. Ik zou me eerst opfrissen en schone kleding aantrekken voor ik de sjaal ging halen waarna we zodra Camille er klaar voor was konden vertrekken.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik had mijn hoofd geschud ten teken dat ik niets voor hoefde te bereiden. Nee, hier zou ik nooit klaar voor zijn, hoeveel tijd ik ook zou besteden aan de voorbereiding. Terwijl Xavier zich opfriste en omkleedde, bekeek ik mezelf kort in de reflectie van een raam. Ik streek de jurk nog eens glad, controleerde of hij overal op een degelijke manier zat en kamde door mijn haar met mijn vingers. In mijn hoofd probeerde ik niet al te veel na te denken over hoe ik mijn verhaal moest vertellen en wat ik de koning precies kon vertellen, maar dat was lastig. De rest van mijn leven hing er namelijk van af dus kon ik het niet al te licht opnemen. Ik was op de rand van een fauteuil gaan zitten en staarde wat naar de open haard terwijl ik zenuwachtig met mijn vingers bewoog. Waar moest ik beginnen met het verhaal? Kreeg ik überhaupt de kans om zelf mijn verhaal te doen of zou ik in een vragenvuur terecht gekomen? Ik was zo in gedachten verzonken dat ik dan ook schrok toen Xavier terug kwam en de sjaal voorzichtig over mijn schouders legde. 'Thanks..' mompelde ik voor de zoveelste keer tegen hem dat ik me af begon te vragen of hij nog geloofde dat er daadwerkelijk dankbaarheid achter zat. Ik deed mijn cape om en al snel liepen we richting het paleis.

Het was slechts een klein stukje wandelen geweest waardoor mijn zenuwen niet heel veel erger waren geworden, maar ze waren nog steeds aanwezig. Bij de poort werd ik onderzoekend aangekeken door de wachters, maar Xavier's aanwezigheid was genoeg om ervoor te zorgen dat ze mij ook binnen lieten. Om me af te leiden van de nervositeit besloot ik om me heen te kijken. Jaren geleden had ik al eens over deze marmeren vloer gelopen en had ik alle prachtige zalen gezien, maar dat nam zeker niet weg dat ik opnieuw onder de indruk was. Ik volgde Xavier door de eindeloze gangen. Het was dat hij de weg zo goed kende, want ik was zelf sowieso verdwaald. Het viel me op dat iedereen die hem zag hem erkende met een knikje, een glimlach en soms een volledige begroeting. Het was duidelijk dat iedereen wist wie hij was en enige vorm van respect voor hem had. Uiteindelijk hielden we stil voor een grote deur die twee wachters voor ons werd geopend. We liepen een enorme kamer in die ik me nog herinnerde als de troonzaal. In de ruimte zelf stonden nog een tiental wachters en een aantal lakeien. Ik hield stil aan het einde van de loper toen Xavier een hand op mijn bovenarm legde. Ik vouwde mijn handen in elkaar voor mijn buik in de hoop dat het zou verbergen dat ze lichtelijk trilden. In de stilte van de ruimte durfde ik niks te zeggen of te vragen. Niet veel later ging de deur open en zag ik een man naar binnen komen die gevolgd werd door mannen in hetzelfde uniform als de mannen die me de avond ervoor weg hadden gestuurd. De kardinaal en zijn Red Guard dus. Door mijn hoofd schoten direct duizenden gedachten. Hoe begroette je een kardinaal ook alweer? Hoe sprak je hem aan? Het was lang geleden dat ik dergelijke informatie had hoeven gebruiken en nu kon ik het me niet goed herinneren. Uiteindelijk maakte ik maar een buiging, net als de rest van de aanwezigen. 'Captain du Guesclin.' was het enige wat Cardinal Richelieu met een knikje naar Xavier zei. Daarna merkte ik dat zijn blik naar mij gleed en dat ik uitgebreid bekeken werd. Mijn ogen hield ik daarom op de grond gericht terwijl ik probeerde een rechte houding vast te houden en mijn handen te laten stoppen met trillen. 'The King shall join us shortly.' vervolgde de kardinaal terwijl zijn wachters zich ook over de ruimte verspreidde. Dit werd duidelijk geen privé audiëntie, maar een openbare waarbij ik mijn verhaal moest doen voor al deze mensen. Ik draaide mijn hoofd een beetje zodat ik een blik op Xavier kon werpen, maar toen ging een andere deur weer open en verscheen de koning met aan zijn zijde de koningin. De laatste werd gevolgd door een tweetal dames en achter de koning volgden nog een paar wachters. Om me heen echode de woorden "Your Majesty.' en 'Your Royal Highness' terwijl er overal diepe buigingen werden gemaakt. Ik deed mee met het laatste, maar het duurde even voor mijn stem had gevonden om de koning ook fatsoenlijk te begroeten. Bij het overeind komen van de buiging merkte ik dat ik wat wankelde en het koste me veel moeite om mijn evenwicht terug te krijgen zonder dat het men echt opviel dat ik het in eerste instantie verloren had. 'Captain Du Guesclin, Xavier, my friend. You must have had a rather short night after the ball as you're already back at your post now.' begroette de koning mijn metgezel waarna hij kort zijn hand schudde en toen plaatsnam op zijn troon. 'Could you please explain to those unaware who you've brought with you today? I haven't had the time to inform the Cardinal or my Queen yet, so if you'd do the honours?' vroeg de koning toen aan Xavier.

Re: Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Zonder problemen kwamen we het terrein op en leidde ik ons naar de juiste ruimte toe en zag de spanning in de lichaamstaal van Camille. Ik glimlachte vriendelijk om haar gerust te stellen. Ik zou niet van haar zijde wijken. Echter hield ik mijn adem even in toen de deuren opengingen en kardinaal Richelieu binnenkwam. Ik vertrouwde die man niet, al vanaf de eerste keer dat ik hem gezien had. Ik was meteen alert en zeker met de hoeveelheid wachters die hij met zich mee bracht. 'Cardinal', was dan ook het enige wat ik op vlakke toon zei met een lichte knik naar hem toe. Een buiging was hij mij niet waard. Even ging mijn blik naar Camille toe, ik had deze opkomst ook niet verwacht en eerder gerekend op een privé audiëntie. Echter toonde deze organisatie vanuit de Koning wél dat hij de zaak serieus nam.
Niet veel later opende een tweede paar deuren waardoor de koning binnen kwam met zijn vrouw. Zoals het hoorde, maakte ik een diepe buiging en kwam ik overeind toen hij naar me toe kwam. Ik pakte zijn hand met mijn beide handen aan en schonk hem een warme glimlach. 'So did you.', reageerde ik toen hij het had over de korte nacht die we beiden achter de rug hadden. 'I'm always at your service', zei ik met een glimlach. We waren beiden harde werkers en dat was een eigenschap die we allebei waardeerden.
Ik knikte toen ik het verzoek kreeg om Camille te introduceren. 'It's my pleasure.', zei ik met een kleine knik naar de Koning voor ik me met een glimlach omdraaide naar Camille. 'I brought this lady with me. Madame Camille Michaud from Courdemanche. I met her yesterday in the park with the Red Guard, who stopped her at the gate of the palace while she was upset.', begon ik en wierp een koele blik naar de Kardinaal toe. Hij zou weten wat zijn wachters deden en het kon me niets schelen dat ik het uitsprak. 'They bullied her when she was weak.', sprak ik nadrukkelijk en met zware stem. Hiermee liet ik duidelijk blijken dat ik het daarmee niet eens was en liet expres een stilte vallen voor ik verder ging. 'I was on my way to my post at the ball when I saw this situation and intervened it. She is a messenger, a refugee.', zei ik en wierp een geruststellende blik naar Camille toe. 'Courdemanche has been destroyed by fire. On purpose.', zei ik en liet deze informatie kort inwerken. 'She is the only survivor and came to Paris to inform us.', introduceerde ik haar. 'Madame Michaud, would you tell them what you told me yesterday?', vroeg ik met een knikje aan haar en pakte kort haar hand vast waarin ik een bemoedigend kneepje gaf.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik probeerde niet te laten merken hoe nerveus ik was terwijl Xavier me introduceerde aan de aanwezigen. Mijn blik bleef vastgepind op de rand van het tapijt aan de Koning's voeten en mijn handen hield ik nog altijd samengevouwen voor mijn buik. Xavier's woorden ging half langs me heen en ik schrok dan ook lichtelijk op toen hij kort mijn hand vastpakte. Wat werd er nu van me verwacht? De laatste woorden waren me ontgaan, maar ik voelde dat alle ogen op mijn gericht waren en ik kon wel een inschatting maken van wat ik nu moest doen. Het duurde de Kardinaal echter te lang voor ik sprak, want hij trok zelf zijn mond open. 'Surely you know what happened, girl? Or do you still need to make the story up?' sprak hij met enige minachting. 'Come come, Cardinal. No need to be so firm. But please, milady. Do tell us.' was de reactie van de Koning die me vervolgens ook aankeek met een lichtelijk dringende blik. Ik slikte even en beet op mijn lip. Waar moest ik beginnen? 'My father, the Comte Courdemanche. We were celebrating our annual harvest festival. All of our family was invited over and so were the tenants. We had just finished dinner and the dancing was beginning when I left the house to go for a walk. On my way out I came across a few men who I thought were some more tenants who were simply late. I think I'd been away for twenty minutes..' begon ik op zachte toon, proberend om de trilling in mijn stem te verbergen. Daarna vervolgde ik het verhaal en vertelde hoe ik terug was gewandeld en het vuur had gezien. Hoe ik de binnentuin in was gerend en daar was vastgegrepen door een Spanjaard. Naarmate ik meer vertelde, merkte ik dat het ook steeds lastiger werd en moest ik de grootste moeite doen om de tranen terug te dringen.
'I knew your father. He was a great friend to mine. Very differently opinionated, but a good and wise men.' was de eerste reactie van de koning nadat ik was uitgesproken en het even stil was geweest. 'Yet, I believe you have been asked to take a position at court once and you declined. Why?' vervolgde hij terwijl hij me vragend aankeek. Even keek ik hem niet-begrijpend aan. Wat had dat met deze situatie te maken? Ik had inderdaad als eens de positie als lady in waiting aangeboden gekregen, maar het afgewezen omdat het niets voor mij was. Het had me wat moeite gekost om mijn vader daarvan te overtuigen, maar uiteindelijk had hij me gelijk gegeven en de koning geschreven om hen te bedanken. 'I did not believe it would suit me, Your Majesty.' antwoordde ik maar eerlijk, ondanks dat ik nog steeds de relevantie ervan niet zag. 'Right... Normally, a King never asks twice, but in this case I might make an exception. Don't you think that's good of me, Cardinal?' zei de Koning en hoewel de Kardinaal het er niet mee eens leek te zijn, knikte de man toch. 'My Queen, I suppose you agree to adding a new lady in waiting to your company? Alright. Then that is all settled. I shall have some of my men look into Courdemanche and the information you have given us, Lady de Michaud.' vervolgde de Koning op zakelijke toon. Even snapte ik niet goed wat er zojuist gebeurd was, maar ik had ook weinig tijd om erover na te denken, want de Koning stond alweer op en verliet de zaal. Ik maakte opnieuw een diepe buiging waarvan ik enigszins wankelend overeind kwam. Nog altijd stonden de tranen met nader dan het lachen en stond ik gigantisch te trillen op mijn benen. Ik had met heel veel moeite mijn verhaal kunnen doen en nu werd het behandeld alsof het een business deal was? Misschien was dat de normale gang van zaken, maar ik voelde me niet bepaald opgelucht door het feit dat ik het verhaal nu kwijt was. Op dat moment kwam de Koningin echter naar me toe lopen. 'I am sorry for your loss, Lady de Michaud. I hope you will find some peace and happiness here at court.' zei ze op vriendelijke toon waarbij ze kort een hand op mijn schouder legde terwijl ik opnieuw een buiging maakte. 'Thank you, Your Majesty. Serving you will be a great honour.' wist ik zacht uit te brengen, maar op dat moment liep ze al door naar Xavier. 'Captain du Guesclin. I appreciate your taking care of Lady Michaud. You are of great importance to us all and we owe you a lot for your service. I do believe you'll understand that it would inappropriate for her to stay with you after today, but I would ask you to keep an eye out for her as you have been doing for me and my husband for years now. I trust you'll keep her safe as you've kept us safe because the Lord knows what she's been through. I would not like seeing any more harm come to her.' sprak de Koningin op zachte toon tegen Xavier zodat het alleen hoorbaar was voor hem voor ze hem nog een glimlach schonk en de zaal verliet, haar man achterna.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik luisterde nogmaals naar het verhaal waar ik tevens nog enkele nieuwe dingen in hoorde. Bijvoorbeeld dat ze de dochter van de Comte was. Dat had ze me niet eerder verteld... Ik keek naar haar en een gevoel van schuldigheid kwam over me heen, omdat ik zag hoeveel moeite ze ermee had om de woorden over haar lippen te laten komen en zichzelf bijeen te houden.
Wat daarop volgde ging ontzettend snel. Blijkbaar had de Koning al een plan in zijn hoofd gehad voor haar. Misschien had haar naam een belletje doen rinkelen. Ze werd opgenomen in het paleis als lady in waiting. Daarmee had ze het zeer zeker slechter kunnen treffen. Echter twijfelde ik of ze er echt gelukkig mee zou zijn, gezien ze van mening was dat het niet bij haar paste en ze de functie eerder had afgewezen.
De audiëntie werd algauw tot een einde gebracht waarna de Koningin nog even naar me toe kwam. Ik maakte een diepe buiging voor haar en toen ik opstond luisterde ik naar haar woorden. Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen ze haar dankbaarheid uitte voor wat ik voor haar en haar man betekend had de afgelopen jaren. 'As you wish', zei ik met een kleine buiging op haar verzoek en wierp een korte blik naar Camille toe op het moment dat de Koningin vertrok. Ze had werkelijk geen idee.
'Lady de Michaud', sprak ik haar aan met een glimlach en bood haar mijn arm aan. 'May I show you your room and the palace?', zei ik tegen haar met een kleine buiging. Ik zou haar graag wegwijs maken en ervoor zorgen dat ze op de juiste plek terecht kwam en vervolgens de andere ladies in waiting te laten ontmoeten. Dan zou ik later de spullen van haar die nog bij mij thuis lagen komen brengen.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik was nog altijd diep in gedachten verzonken toen Xavier me aansprak en keek dan ook pas enkele momenten daarna op. 'Yes, thank you.' ging ik in op zijn voorstel waarbij ik voorzichtig zijn arm aannam. Hopelijk zou hij niet teveel opmerken hoeveel mijn handen nog altijd trilden, al wist ik ook dat hij me daarvoor waarschijnlijk niet zou veroordelen. Ik probeerde te glimlachen als reactie op zijn buiging, maar dat lukte me nog niet echt. Ik had gehoopt nu opluchting te kunnen voelen, maar dat gevoel leek nog mijlenver weg. Er was natuurlijk niets wat mijn familie of huis terug zou kunnen brengen, daar was ik me heel erg bewust van - hoe pijnlijk die gedachte ook was - maar ik had toch wel verwacht dat ik nu een soort rust zou kunnen vinden. Dat het genoeg voor me zou zijn om te weten dat de koning het verhaal zou kennen en daar wat mee zou doen, maar nu het eenmaal zo ver was, voelde het alsof er werkelijk niets veranderd was. Misschien had het gewoon tijd nodig. Tijd en afleiding. Dat laatste hoopte ik dan maar te vinden in mijn nieuwe positie.
Onderweg naar mijn kamer was ik stil, nog altijd nadenkend over wat er allemaal gebeurd was. Ik zou haast vergeten zijn dat Xavier naast me liep, ware het niet dat ik zijn arm vasthield en deze aanraking me er bij iedere stap aan herinnerde. Ik wierp een blik opzij om hem even te bekijken, maar wendde toen mijn blik weer af. Het was vreemd hoe erg hij hier thuis leek te zijn, maar tegelijkertijd in zijn eigen huis ook het meest op zijn gemak leek. Misschien was hij simpelweg het type dat met gemak overal thuishoorde en dat hij daarom ook zo geliefd leek bij iedereen. Echter was het me eerder wel opgevallen hoe hij zich had gedragen tegenover de Kardinaal. Het was beleefd geweest, maar niet warm zoals hij zich wel tegenover de Koning had gedragen. De dag ervoor had ik dergelijk gedrag van hem tegenover the Red Guards. Ergens was het vreemd hoe makkelijk hij leek te wisselen tussen zijn warme, vriendelijke persoonlijkheid en de koele, harde soldaat die hij ook had laten zien. Het was zijn werk, realiseerde ik me, en het zorgde ervoor dat hij fatsoenlijk kon functioneren in stressvolle situaties, maar ik wist zeker dat ik het niet zou kunnen. Ik reageerde vaak vanuit emotie, vanuit impuls. Dat was immers ook de reden dat ik naar Parijs gevlucht was. Er waren echt wel andere opties geweest, als ik daar drie tellen langer over na had gedacht. Nu was ik echter hier en moest ik proberen er het beste van te maken en hopen dat ik inderdaad rust en geluk kon vinden, zoals de Koningin dat had uitgesproken.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik glimlachte toen ze me toestond om haar rond te leiden en wachtte rustig tot ze mijn arm vastpakte en we de zaal verlieten in stilte. Ik merkte hoe ze nog wat trilde en hield haar daarom ook extra goed in de gaten. Ik kon het me goed voorstellen. De afgelopen dagen moet ze in een roes beleefd hebben. De brand, de Spanjaarden, de reis naar Parijs, dat ik haar opgevangen had en nu hier als lady in waiting. Het was allemaal ongelofelijk snel gegaan.
'How are you?', informeerde ik zachtjes bij haar toen we in een gang liepen waar verder niemand aanwezig was. 'It happened very fast', zei ik zacht en legde mijn hand ter steun kort op de hand die mijn arm vasthield. Misschien moest ik komende tijd wat minder diensten op mijn schouders nemen en wat meer aan de administratie werken en met de Koning samen. Dan zou ik vaker in het paleis zijn en ik kon er ook altijd slapen. Ik had een eigen kamer waar alles stond wat ik nodig had, maar vooral als werkkamer was ingericht. Dat kon tevens een veilige haven worden voor Camille waar ze terecht kon als ze dat wilde. Dan kon ik alles een beetje in de gaten houden, wat vaker een rondje lopen door de gangen en mijn oor te luisteren leggen en kijken hoe ze zich tussen de mensen zou ontplooien.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ondanks dat ik Xavier nog niet lang kende, voelde ik me wel veilig en vertrouwd aan zijn arm. Misschien was het gewoon de vriendelijke blik in zijn donkere ogen die me nergens toe dwongen en altijd met geduld afwachtte of het feit dat hij langer en breder was dan ikzelf en me daarmee letterlijk zou kunnen beschermen als dat nodig was, maar in zijn aanwezigheid voelde ik me tot op zekere hoogte geborgen. Ik was altijd ontzettend trots geweest op mijn zelfstandigheid en onafhankelijkheid, maar het was me ondertussen wel duidelijk geworden dat ik het alleen niet zou redden. Momenteel was ik te verward, verdrietig en boos om fatsoenlijke beslissingen te maken of mezelf weer op de rails te krijgen en als ik dan toch hulp moest accepteren, was die van Xavier meer dan welkom. Er hing simpelweg een bepaalde charme om hem heen en ik had al wel gemerkt dat ik niet de enige was die dat op was gevallen; de dames die de Koningin hadden gevolgd eerder waren allemaal behoorlijk geïnteresseerd geweest in hem, besefte ik nu ik terug keek op de situatie. Omdat ik zo in gedachten verzonken was, schrok ik lichtelijk op door Xavier's vraag. Ook de openheid van de vraag bracht me even van mijn stuk. Hoe was het eigenlijk met me? Als ik het zelf zou weten, zou ik waarschijnlijk zonder problemen antwoord kunnen geven, maar nu ontstond er een brok in mijn keel. Als ik een woord moest kiezen om mijn gevoelens nu te omschrijven, was overweldigd misschien het meest passende. Een paar dagen geleden was ik nog verschrikkelijk gelukkig geweest met het leven dat ik had, met mijn familie om me heen, waarna alles was omgeslagen in het gevoel dat ik alles en iedereen kwijt was geraakt terwijl ik zojuist weer een dak boven mijn hoofd had gekregen en daarbij een kans waar velen een moord voor zouden plegen. 'I'm fine...' loog ik uiteindelijk op zachte toon. Het was geen complete leugen. Tot op zekere hoogte was ik oké. Toen hij opmerkte dat alles snel was gegaan en daarbij zacht in mijn hand kneep, knikte ik even voor ik mijn blik afwendde want ik merkte dat er weer tranen opwelden. Ik wilde niet dat hij me weer zag huilen - of dat iemand me überhaupt zag huilen, omdat ik mensen liever niet liet zien waarmee ze me konden raken - dus probeerde ik de tranen terug te dringen, maar dat ging moeizaam. Met enige tegenzin bracht ik dan ook mijn vrije hand naar mijn gezicht in een poging mijn ogen te drogen voor er daadwerkelijk tranen zouden vloeien.