ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Langzaam maar zeker verkende iedereen het klooster. Trap naar boven, terug naar beneden, naar de kelder. Links, rechts. Het was niet meer bij te houden en naar mijn vermoeden had ik al minstens vijf rondjes kunnen lopen, ware het niet dat ik mijn lint niet nogmaals tegen kwam en steeds een nieuwe ruimte volgde. Linten van anderen, met een andere kleur waren wel te zien, hoewel het er steeds minder werden. Gezien ik later begonnen was zag ik de anderen vaak alleen maar in de verte en verloor ik snel iedereen uit het oog. Iedereen leek zo zijn of haar eigen route te hebben. Het viel me op dat de mystiek in het hele klooster heerste, hoewel de versieringen niet alleen rijkelijk en mooi waren, maar ook duister. Zo viel mijn oog steeds vaker op hoorns, een duivelskop en meer. Ik kreeg steeds meer argwaan en was al meerdere keren blijven staan om terug te keren en een enkele keer was ik één ruimte teruggelopen voor ik me bedacht dat de Koning me vol vertrouwen had toegeknikt. Als dit zijn wens was... Ik had een paar keer diep in- en uitgeademd voor ik mezelf bijeen raapte om verder te lopen. Zou hij weten wat er aan het einde van elk lint op ons te wachten stond? Kwamen we weer bij elkaar? Dat was de gedachte toen ik het lint gespannen zag door een gesloten deur. Het einde, hopelijk. Met een beetje geluk was de rest er ook en konden we de koning feliciteren met zijn verjaardag. Echter was dat niet wat er uiteindelijk gebeurde. Ik had de deur opengetrokken en stapte de donkere ruimte in. Naarmate we dieper het klooster in geleid werden, was het al donkerder geworden, maar van enigszins licht naar pikkedonker was tóch een overgang waar je ogen aan moesten wennen. Van dat moment werd door anderen gretig gebruik gemaakt. Ik werd overvallen en vastgegrepen. Mijn hand schoot automatisch naar de plek waar normaal mijn degen hing maar grepen in het luchtledige. In gedachten vloekte ik terwijl ik me uit de kluwen armen probeerde te werken. Ik was er toch al van overtuigd dat niemand me zou horen, ik had al in vele gangen niemand meer gezien of gehoord. Ik was aan mezelf overgeleverd en zou de bittere strijd zelf moeten uitvechten.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Alles was, vooralsnog, volgens planning verlopen. Iedereen had een kaartje gekozen en was aan hun eigen speurtocht begonnen, zonder ook maar enig idee te hebben van wat hen te wachten stond. Precies zoals gepland was, ging de deur open en werd de nieuwkomer vastgegrepen. Het donker werd al snel vervangen door het licht van verschillende fakkels terwijl we de nieuwkomer eens goed bekeken. 'Captain du Guesclin. Welcome. You are right on time.' zei de leider van de groep terwijl hij tevreden toekeek hoe zijn handlangers Xavier vasthielden en naar hem toe stapte om het rode masker van zijn gezicht los te maken. 'Have you enjoyed the evening? No matter... Our enjoyment is only starting.' vervolgde hij met een grijns. Op datzelfde moment duwde zijn handlangers Xavier op een stoel en bonden zijn polsen vast met touw aan twee punten op de grond waardoor hij zijn armen gespreid moest houden. Dat zou makkelijker zijn als hij weigerde mee te spelen. 'You are about to play an all important game. A game of honesty.' zei hij terwijl hij naar een tafel in het midden van de kamer liep waarop een grote, koperen weegschaal stond - symboliek voor het evenwicht tussen goed en kwaad, waarheid en leugen. 'The rules are simple. I ask you a question or give you a statement and you must answer truthfully. Lie to us and there will be consequences. Big consequences, so take your time when deciding on an answer because you can't change it nor can we change the consequence of your answer. Don't answer, refuse to answer, and you will be the one experiencing the consequence. Is that clear?' vroeg de leider terwijl hij naar Xavier keek, zijn gezicht verscholen in een donkerbruine capuchon van een monniken gewaad. 'We shall start with a few easy ones... Pistol or sword? Knife or poison? Fame or loyalty?' begon hij in lage tonen. Dit kon nog wel eens erg leuk worden. Leuker dan verwacht.

Camille:
Ik volgde nog altijd mijn lint, maar kreeg met iedere stap meer het idee dat ik om moest keren. Het was simpelweg te stil in de gangen, te donker. Mijn probleem was alleen dat ik geen idee meer had hoe ik terug zou kunnen komen. Ik had inmiddels als zoveel gangen en ruimtes gezien dat ik het spoor totaal bijster was en me absoluut niet kon herinneren waar ik heen moest. Daarom bleef ik, hoe hard ik van binnen ook tegen mezelf schreeuwde om om te draaien, doorlopen. Uiteindelijk kwam ik voor een grote, zware deur uit. Zou dit het einde van mijn route zijn? Ik keek nog eens achter me en haalde diep adem voor ik de deur voorzichtig open duwde. Ik liep enigszins twijfelend naar binnen en hoorde de deur toen achter me dichtslaan. Meteen draaide ik me om, maar ik kreeg de deur niet terug open. Ik voelde paniek opkomen. Wat moest ik nu? Na het nog een paar keer geprobeerd te hebben, draaide ik me toch maar om zodat ik de ruimte waar ik terecht was gekomen kon bekijken. Het was vreemd. Voor mijn gevoel zat ik ver onder de grond, in de kelder van het klooster, maar de ruimte straalde alleen maar warmte uit. Hij was klein, maar er stond een brandende open haard, een paar comfortabele stoelen en een tafeltje. Waarom was ik hier terecht gekomen? Ik keek weer naar mijn lint dat door de gesloten deur en een van de stoelen was gespannen. Natuurlijk. Mijn kaartje. Echter snapte ik het nog steeds niet helemaal. Hoe moest dit een thuis voorstellen? Pas toen ik goed om me heen keek, realiseerde ik me dat er overal aan de muur spiegels hingen waardoor ik overal mijn gezicht zag. Wat was dit? Wat was dit voor spel?

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
In het donker en door het onverwachte had ik me niet voor kunnen bereiden. Ik had niet tegen de groep opgekund. Ze waren met teveel. Echter hield dat niet in dat ik vrede had met de situatie en stribbelde tegen, waarbij ik soms langere tijd ertussen liet in de hoop hen te kunnen verrassen. Het had allemaal geen nut en het kwam erop neer dat ik op een stoel zat met mijn armen wijd uit elkaar. Kwetsbaar voor hetgeen wat zou komen.
Ze hadden al snel door wie ze voor zich hadden, gezien mijn naam genoemd werd. Misschien was de vermomming toch niet zo spectaculair of was ik net als de Koning goed te herkennen? Ik wist het niet. Ik had één van mijn wenkbrauwen vragend opgetrokken toen er een "speluitleg" volgde. Het draaide om eerlijkheid en als ik zou liegen zouden er gevolgen zijn... Ik antwoordde de man niet toen hij vroeg of het duidelijk was. Het zou zeer zeker duidelijk zijn en ik was er absoluut niet blij mee. Ik hield er niet van om de ondergeschikte partij te zijn en me de les gelezen te laten worden. Het was me in zoverre duidelijk dat de andere linten vast ook ergens op uit moesten komen met niet het prettigste wat hen te wachten stond. Mogelijk de gevolgen van mijn keuzes. Nauwlettend keek ik om me heen en deed ik een poging om de groep te ontmaskeren. Echter kon ik door de pij die ze droegen geen figuur herkennen en door de kap geen gezicht zien. 'Foolish bastards', zei ik zacht, maar op een boze toon. 'How do you dare to do this? To assault somebody and play some nasty games. And don't show your identity, to do this all in anonymity. Don't make me laugh.', zei ik zonder enig respect. Voor deze types had ik dat immers niet. Je hoorde je te gedragen. Ik rechtte mijn rug en voelde direct hoe de touwen strak getrokken werden om mijn polsen. Uitdagend keek ik in het verhulde gezicht. 'Sword, knife, loyalty.', zei ik zonder twijfel. Hier kon nog weinig fout gaan. Het leken me de mensen die niet zouden wachten als ik stil zou blijven zitten. Echter was ik niet van plan me zeer meewerkend te gedragen. Ik zou hier eens uitkomen, de rest was in gevaar en ik had zo mijn beloftes naar de Koning en de Koningin toe. Ik moest ze behoeden voor gevaar - al was dat nu niet gelukt, maar voor erger zou nog gaan. Als ik hier maar weg zou komen...

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Een lach ontsnapte aan de leider door Xavier's woorden. 'Oh, I am not planning on making you laugh. No, rather the opposite.' reageerde hij met een lichte grijns waarna hij de schalen van de weegschaal liet kantelen en daarna weer in evenwicht bracht. 'Good... Good... I told you those were the easy ones. Are you ready to continue?' vroeg hij waarna hij even wachtte, al was het dan niet op antwoord. Het maakte immers niet uit of Xavier wel of niet klaar was om verder te gaan, want die keuze had hij simpelweg niet. Die luxe was er niet. Het spel ging gespeeld worden, hoe onwillig de speler dan ook was. 'Perhaps the next one is not a hard question either. Cardinal or King?' vroeg hij waarna hij de jongeman voor zich weer even bekeek. Nee, dit moesten ze langzaam opbouwen, hem frustreren met machteloosheid en makkelijke vragen en dan pas toeslaan met de enige keuzes. De vragen die er echt toe deden. De vragen met consequenties. 'Loyalty or honesty? Following orders or following your heart? Duty or love? Love or position?' vervolgde hij terwijl hij de man voor zich goed in de gaten bleef houden. Hopelijk zouden alle anderen hun posities ook in hebben genomen, maar om er zeker van te zijn, besloot hij nog wat meer tijd te rekken. Daarom speelde hij wat met de gouden weegschaal, liet telkens de ene kant naar beneden zakken om alles daarna weer in balans te brengen. 'You know... Life is all about balance. It's about honesty, truths and lies, but more importantly the thin line between those two. Sometimes it's better not to tell someone the whole truth, but is that the same as telling them a lie? I don't think so... But I am forgetting myself. I'm sorry. Shall we continue? So far there have not really been any consequences, but not to worry. I can assure you there will be.' begon hij wat te praten, niet helemaal zeker waar hij heen wilde, maar het vooral gebruikend om Xavier af te leiden, hem uit zijn concentratie te halen.

Camille:
Ik werd gek van mijn eigen spiegelbeeld dat me overal aanstaarde en liep terug naar de deur waarna ik nog een poging deed deze te openen. Tevergeefs. Het massieve hout gaf nog geen millimeter mee. Misschien was dit deel van de grap? Deel van het spel? Kijken hoe lang ieder het vol zou houden in z'n eentje. Ik liet me daarom dan ook in een van de stoelen neerzakken en keek even naar de open haard. Waarom zou de koning dit doen? Waar was iedereen? Ik begon steeds meer het idee te krijgen dat er iets veel groters aan de hand was en dat het veel ernstiger was dan ik eigenlijk in de gaten had. Maar wat moest ik doen? Ik keek de kamer rond om te zien of ik iets kon vinden waar ik de deur mee zou kunnen openen, maar er was niks te zien behalve die verdomde spiegels. Wat was daar het nut van? Waarom hingen ze daar op iedere centimeter van de muur? Ik liep nogmaals naar de deur en probeerde deze met een harde duw van mijn schouder te openen. Dat leverde echter alleen maar pijn op. Ik besloot een paar keer op het hout te bonken, maar ook dat leek geen effect te hebben of iemands aandacht te trekken. Ik legde mijn oor tegen de deur, sloot mijn ogen en probeerde te concentreren op eventuele geluiden buiten in de gang.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik had voor mezelf al besloten dat ik me niet teveel van deze mensen aan moest trekken. Ik deed mijn best om de stemmen te herkennen, echter hoorde ik er dagelijks zoveel dat ik lang niet iedereen kon plaatsen; zo ook de leider en tevens woordvoerder niet.
Bij de volgende keuzes begon toch de twijfel toe te slaan. Mijn hart riep dat ik voor de koning moest gaan, maar wat als juist hem iets zou overkomen in plaats van de Kardinaal? Ik dacht even na en besloot om eerlijk te zijn. Iedereen in mijn omgeving wist hoe ik erover dacht, al was het maar door de houding die ik tegen hem aannam. Dan wisten ze dat ik zou liegen en zouden er consequenties volgen. 'King', besloot ik om de naar de volgende reeks te luisteren. Trouw of eerlijkheid, trouw is belangrijk, maar met eerlijkheid kom je vaak verder... Toch zou ik niet snel ontrouw zijn aan de Koning. 'Honesty', sprak ik ditmaal met een kalme stem. Misschien moest ik me neerleggen bij mijn lot en in stilte naar ontsnappingsmogelijkheden zoeken, zwakke momenten, zwakke plekken. 'Following my heart and love', antwoordde ik, 'twice', voegde ik na enkele ogenblikken toe. Voor liefde zou ik alles op willen geven. Er was vast een andere manier om te overleven en gelukkig te zijn ergens anders. Daar kon geen werk tegenop. Ik kantelde mijn hoofd iets toen ik naar de stem luisterde die sprak over eerlijkheid. Was verzwijgen hetzelfde als liegen? Nee, zeker niet, niet in mijn ogen. Soms was het nodig, ook voor de veiligheid voor een ander om dingen zelfstandig op te lossen zonder dat de ander zich ergens zorgen over hoefde te maken of er iets van merkte. Je zaaide immers alleen maar onrust en meestal was het allemaal niet zo serieus. De weegschaal schitterde in de ruimte en leek het enige te zijn wat deugde en puur was. Het gebabbel van de man probeerde ik verder naast me neer te leggen, het draaide me nu vooral om de veiligheid van de gasten.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

De man grijnsde nog eens. Het was duidelijk dat de Musketeer voor hem bij deze vragen al meer begon te twijfelen. Mooi. Dat was precies de bedoeling. 'Ah... So you're the romantic type? My, my... Who would've know that a soldier could be so soft at heart? Not a great trait in this game, I must warn you.' reageerde hij op Xavier's woorden waarna hij weer even stil was, hopend dat de ernst van de situatie meer op de man in zou werken. Vooralsnog leek hij namelijk te kalm, te rustig, om het spel echt leuk te maken. 'Let's move on to some statements. All you have to answer is true of False. Easy enough, right?' vervolgde hij na een tijdje waarna hij een rondje rond de tafel met weegschaal liep en daarna naar Xavier stapte. 'You have never, for a moment, regretted saving the King's life at the battlefield.' zei hij op kalme toon voor hij met nog een paar statements volgde. Hoe meer er achter elkaar volgde, hoe makkelijker het was om te testen of iemand twijfelde - die persoon zou dan langer stil zijn om na te denken - en hoe sneller iemand ook op de verkeerde vraag antwoord gaf en daarmee loog. Het was niet eerlijk, maar het leven was niet eerlijk. 'You would easily kill any of your men, your Musketeer friends, I you believed there posed a threat to the country. You would give up your position of Captain of the Musketeers if you believed it was better for France. You would defy the orders of your King if you believed you knew better.' vervolgde hij daarom ook in lage tonen, zonder al te veel tijd te nemen tussen de stellingen door. Ongetwijfeld dat deze vragen hem al enigszins zouden doen twijfelen, maar dan wist hij nog niet wat hem daarna te wachten stond. Nee, de vragen die nog zouden volgen, zouden pas echte consequenties hebben.

Camille:
Ik hoorde alleen maar absolute stilte in de gang. Sterker nog, de enige geluiden die ik überhaupt hoorde was mijn eigen ademhaling en het knisperende hout in de haard. Met gebalde vuisten bonkte ik nogmaals op de deur, maar hier kwam opnieuw geen reactie op. Zou ik om hulp schreeuwen? Zou dat helpen of zou het me alleen maar in de problemen brengen? Nog altijd wist ik niet goed wat dit alles voor moest stellen. Of het was een zieke grap van de Koning of er was iets veel ernstigers aan de hand, al kon ik niet direct zeggen wat. Ik bleef nog een paar tellen bij de deur staan en liep toen weer naar de stoel waar ik eerder op had gezeten. Er zat niets anders op nu dan te wachten. Voorlopig was ik veilig - hoe vreemd dat ook klonk in deze situatie - en zou ik alleen maar energie verspillen door me nu druk te maken. Ik moest zitten en wachten tot de situatie duidelijker werd of de deur weer open zou gaan. Toch gleed mijn blik weer naar de spiegels. Waarom hingen ze daar toch? Wat was het nut van de muren bekleden met spiegels? Zelfs de grootste ijdeltuit zou daar niet gelukkig van worden, leek mij. Ik legde mijn masker, die ik al die tijd nog vast had gehouden, op mijn schoot en liet me wat terugzakken in de stoel. Zouden de andere aanwezigen zich in dezelfde situatie als ik bevinden? Na een aantal maanden had ik de Koning wel wat beter leren kennen en daarmee ook zijn vreemde vorm van humor, maar dit paste absoluut niet binnen dat plaatje. Dit was niet zijn werk en ook niet die van de Koningin. Nee, ik wist niet wat er gaande was, maar ik was er zeker van dat het foute boel was.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Ik was opgelucht om te horen dat de voorgaande antwoorden geen consequenties hadden gehad. Ik hoopte ten zeerste dat dit voorlopig ook nog het geval zou zijn. Ik negeerde het feit dat ik mijn zwakke plek waarschijnlijk had bloot gelegd voor dit heerschap. Ik was er inmiddels van overtuigd dat in elk van de monnikspijen een man verborgen zat. Het drukte me des te meer met mijn neus op de feiten. Het had me de afgelopen tijd al bezig gehouden dat ik madame Michaud wel erg interessant vond en van haar gezelschap genoot. De keren dat ze toevlucht zocht bij mij of de zeldzame keren dat ik haar wist op te zoeken. Een kleine glimlach kwam op mijn gezicht. Ze zou vast veilig op het paleis zijn, net als de andere ladies. Want tja... erg close met de Koning was ze niet. Dat was toch een geruststelling. Algauw volgden de volgende stellingen weer. De eerste was gemakkelijk voor me. Ik had hem beschermd en bijna mijn leven daarvoor gegeven. Echter nam ik het de Koning niet kwalijk, het was mijn eigen keus geweest. Degene die me de wond had toegebracht, die had ik kunnen vervloeken in de weken dat ik aan bed gekluisterd geweest was. Hij had zich niet tegen de Koning van Frankrijk moeten keren, nooit binnen moeten vallen en op dat moment was de harde krijger tevoorschijn gekomen om de Koning te beschermen. Later zouden de gevolgen wel komen. Toch had ik doorgestreden in de strijd tot het bittere eind voordat ik toe gaf aan het bloed wat uit de wond gutste en alles wat steeds maar moeilijker geworden was. De overwinning ging boven alles op dat moment. Echter had ik nooit spijt gehad van mijn keuze om het te doen op de manier waarop het was gelopen. 'True', antwoordde ik dan ook terwijl ik in mijn hoofd de veldslag opnieuw beleefd had. Ik moest mijn hoofd er goed bijhouden om de andere stellingen te horen en te onthouden waardoor een frons zich over mijn voorhoofd trok. 'False', was het volgende antwoord. Vrienden doden, daar was niemand goed in. Ik was het type wat er liever een andere oplossing voor zocht. Gevangenschap, een goed gesprek aangaan of de actie terugdraaien of tegengaan. 'Maybe', antwoordde ik vervolgens. Ik kon me op het moment niet voorstellen dat het beter voor Frankrijk zou zijn als ik zou opstappen bij de Musketiers of als hun hoofd. Het zou helemaal van de situatie afhangen, maar aan de andere kant had hij aan de stelling toegevoegd op het moment dat ik daarvan overtuigd zou zijn. 'If, I say, if I would have believed that, true, but in deliberation with the King himself', vormden mijn lippen uiteindelijk. Maybe was geen antwoord geweest, geen keuzemogelijkheid tenminste. Het was maar de vraag of de leider van de groep er genoegen mee zou nemen. Je kon je vele dingen niet of maar moeilijk voorstellen en de situatie zelf was echter toch anders. Echter hield de laatste vraag me bezig. Ik had maar zelden meegemaakt dat ik en de Koning van mening verschilden. Vaak kwamen we er wel uit door met elkaar te praten, met argumentatie of voorbeelden uit het verleden. Echter wist ik van mezelf dat er ook een eigenwijs mannetje in me zat die soms zijn eigen wil door zou drijven. Zo had ik immers lady Camille opgepikt. Ik had de tijd genegeerd waarop ik eigenlijk op het paleis had willen of beter gezegd moeten zijn. Ik had me met haar bemoeid voor ik terug ging en dat er bijna voor had gezorgd dat ik de Koning een verklaring schuldig was zonder het zelf te willen of kunnen vertellen. 'I'm not going to answer the last one', was uiteindelijk het besluit wat ik nam. Ik had geen enkel idee wat mij te wachten stond nu, maar tevens gaf het me een beeld wat een ander aangedaan zou kunnen worden als het antwoord niet naar wens was. Ik kon echter niet kiezen. Elke situatie was weer anders. Wie weet zouden deze figuren me al een poos gevolgd hebben of hierna nog volgen als ik ze niet kon uitschakelen. Wat zou er dan gebeuren als ik mijn woord niet nakwam? Dat de praktijk toch anders bleek dan wat ik nu bij de stellingen gekozen had? Zoveel vragen doemden er in me op dat ik even het hier en nu kwijt raakte en in mijn eigen hoofd verdwaalde tussen de knopen die gecreëerd werden. Het was niet verstandig, maar niet tegen te houden.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Het werd steeds duidelijker dat ze op een lastig punt terecht waren gekomen. Waar de Musketeer in eerste instantie nog met alle gemak en op haast uitdagende toon antwoord had gegeven, duurde het nu langer voor de antwoorden kwamen en daarbij ook de eerste fouten. De eerste twee stellingen werden nog prima beantwoord, maar de twee daarna werden niet naar de regels beantwoord. Een lachje ontsnapte dan ook uit de mond van de leider. 'And so it begins...' grijnsde hij waarna hij een klein gebaar maakte naar zijn handlangers. Die pakten ieder een van de touwen rond Xavier's polsen vast en gaven er een flinke ruk aan. zodat zijn armen nog wijder werden getrokken 'Trust me, Captain... A lot more unpleasantness is waiting for you. Do you not understand the rules? I thought they really were quite simple.' vervolgde hij waarna hij de weegschaal weer uit balans bracht. 'However, you broke the rules twice, so I suppose you deserve a second punishment, don't you?' zei hij nadat hij een tijdje stil was geweest. Met trage passen liep hij weer naar Xavier toe en bekeek zijn kostuum even. 'Hmm... That red thing needs to go. It'll only be in our way.' mompelde hij vervolgens tegen een van de handlangers die Xavier's cape losmaakte en vervolgens ook de riem die hij over zijn hemd droeg. Uit het niets haalde de leider uit naar zijn rug, met de leren riem in zijn hand, en raakte hem midden tussen zijn schouders. Ondanks dat er een hemd tussen zijn huid en de riem zat, galmde het geluid van de zweepslag wel door de hele ruimte. 'Let's continue, shall wel? You are now partly aware of the consequences, so I think you'll understand better what's at stake now... And the stakes are high, but I'm sure you see that.' vervolgde de man daarna op kalme toon terwijl hij weer voor Xavier ging staan, de riem nog altijd in zijn hand. 'You don't feel at ease when you cannot watch over people, especially when they're people you care about.' was daarom het eerste statement wat hij opgaf. Vervolgens bleef hij een hele tijd stil, Xavier de tijd gevend om na te denken over de vraag. Juist bij deze vraag was hij niet op zoek naar een verkeerd antwoord, maar wilde hij ervoor zorgen dat Xavier de juiste mensen voor zich zou zijn, na zou denken over iedereen die relevant was in deze situatie. Hem bang maken. Dat was uiteindelijk het doel van dit alles. 'You are afraid that there are people who will get hurt because of you. You fear you bring the people around you in danger.' zei hij na een lange stilte op zachte toon. Ook hierna bleef het weer enige tijd stil. Iedere vraag, iedere stilte was bedoeld om hem van zijn stuk te brengen, op zijn emoties in te spelen. 'Oh... I think you'll enjoy this one! You would kill your King if it was the best for the country.' eindigde hij daarna terwijl hij Xavier aanstaarde.

Camille:
Ik merkte dat ik steeds onrustiger werd van het wachten, maar wat kon ik anders? Voor de tweede keer stond ik op om de ruimte te inspecteren, maar ik zag niets wat me kon helpen hier weg te komen. Er was niets waarmee ik de deur kon proberen te forceren en in de deur zelf zat nog altijd nul beweging. Het lukte me nu echter niet meer om rustig te gaan zitten en te wachten dus begon ik nerveus te ijsberen. Mijn hersenen draaiden overuren terwijl ik me probeerde te bedenken hoe de situatie in elkaar zat? Wie had profijt van een ziek spel zoals dit? De Koning zeker niet. Dat deed mijn gedachten naar iets anders afglijden. Als ik hier vast zat, was de kans ook vrij aanwezig dat de Koning en Koningin in dezelfde situatie zaten. Wat als hen wat zou overkomen? Met grote passen liep ik naar de deur waar ik meerdere malen op bonkte. Voor even dacht ik voetstappen aan de andere kant te horen dus schreeuwde ik om hulp, maar voor ik het wist was het geluid weer weg. Mijn blik gleed langzaam naar een van de spiegels. Ik had ooit eens iets gehoord over een doolhof van spiegels en hoe mensen daarin compleet hun verstand waren verloren. Was dat hier ook de bedoeling van? Het leek niet echt op een doolhof, al moest ik toegeven dat ik nu al wel nerveus werd van het feit dat waar ik ook keek, ik mezelf altijd terug zag kijken. Gefrustreerd haalde ik een hand door mijn haar en sloot even mijn ogen. Misschien was dit slechts een droom. Misschien was het gewoon een nachtmerrie zoals ik die zovele had gehad na Courdemanche. Ik kneep mijn ogen stijf dicht en bracht mijn hand vervolgens naar mijn bovenarm om mezelf daar even te knijpen. Op het moment dat ik mijn ogen opende, was er echter niet veranderd en stond ik nog steeds in dezelfde ruimte die nu alleen maar verstikkender voelde, omdat ik wist dat het echt was.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Zoals voorspeld zouden er consequenties volgen. Als ik niet antwoordde, waren deze voor mij. Ik moest toegeven dat de mannen consequent te werk gingen en ook daadwerkelijk van plan waren om het spelletje hard te spelen. Vanuit mijn ooghoeken zag ik de mannen op me afstappen, of beter gezegd, de touwen die van mijn polsen naar twee ijzeren ringen in de vloer van de kamer leidden. Ik vulde mijn borstkas met lucht en wachtte op wat komen ging: een flinke ruk aan mijn armen. Onprettig, maar het was te doen, zeker omdat mijn armen niet permanent verder uit elkaar getrokken werden. Hierdoor konden de weefsels zich algauw op hun natuurlijke plek terugleggen in mijn armen en volgde een zeurend gevoel in de spieren door de plotselinge kracht die er voor kort op had gestaan.
Het was lastig om mijn mindset aan de steeds veranderende situatie aan te passen. Woorden die ik niet wilde horen kon ik niet het ene oor in, het andere er weer uit laten gaan door de stellingen die hij tussen zijn praatjes door aan me voorlegde.
De tweede straf die volgde was maar vreemd, de cape werd verwijderd en de riem die voor een taille in de blouse had gezorgd ook. Het werd me duidelijker op het moment dat ik me een klap en een pijn tussen mijn schouderbladen gewaar werd. Door mijn tanden met moeite op elkaar te klemmen wist ik ervoor te zorgen dat ik geen geluid produceerde. Echter was het mijn wens geweest om ook fysiek niks te tonen, alsof de klap me niks had gedaan. Dat mislukte door het onverwachte van de klap waardoor mijn gezicht in een natuurlijke reactie kort van de pijn verbeten was. Ook realiseerde ik me dat dit een riem was geweest. Zwepen of de kant met de gesp zou iemand harder getroffen hebben en zeker met de verschillende uiteindes van zwepen kon iemand flink bewerkt worden. Ik had nog geen zweep zien staan en kon ergens alleen maar hopen dat me dat lot bespaard bleef.
De inzet was hoog, zo kreeg ik te horen en ik beeldde me in dat ik niet de enige was in een kamer als dit. De Koning en de Koningin zouden net als mij in een kamer als dit zitten. Mogelijk ook een vragenvuur moeten ondergaan waarbij alle antwoorden consequenties zouden kunnen hebben. Een onzeker spel.
De volgende stelling volgde weer en ik moest me focussen om erbij te blijven. Godzijdank was dit een makkelijke stelling, al meende ik onbewust hun tactiek te doorgronden. Door mensen heen prikken, net zo lang tot ze er zelf aan onderdoor gingen. Hierdoor dwong ik mezelf opnieuw wat kalmer en wist ik op een neutrale toon het antwoord te brengen: 'True'. De vragen en de antwoorden legden mijn ziel bloot en ik nam het mezelf al kwalijk dat ik zo dom was geweest om als een kip zonder kop het lint te volgen. Ik had inderdaad getwijfeld, maar doorgezet. Mijn grenzen verlegd, omdat ik destijds van mening was dat het beter voor mij, voor de Koning en iedereen zou zijn. Echter kwam ik van een koude kermis thuis in deze ruimte met alles behalve prettig gezelschap. Ik had verdorie nog altijd de opdracht om ze te beschermen, uit functie en als vriend uitgenodigd of niet. Ik trok het mezelf wel degelijk aan. Waarom had ik niet beter opgelet? Waarom had ik niet vaker en steviger bij de Koning aangedrongen om erachter te komen wat het feest in hield? Waarom was ik zo goedgelovig geweest om op zijn woord te vertrouwen dat ik niks hoefde te regelen? Waren de musketiers er maar of zelfs de Red Guard had ik kunnen waarderen op een moment als dit.
Nieuwe stelling, focus. De twee daarop volgende stellingen was ik verplicht om 'True', te antwoordden. Deze onbekenden hadden me ver genoeg doorgrond dat ze ongetwijfeld een beeld gevormd zouden hebben van mij en wisten van het grote plichtsgevoel. Iets wat ik mezelf misschien wel oplegde. Op de boerderij was het altijd wel meegevallen, alhoewel het werk moest gebeuren of het nu stormde of niet. Het vee en de gewassen waren nu eenmaal afhankelijk van mij en mijn familie en konden niet voor zichzelf zorgen. Zo had ik jaren geleden de Koning trouw gezworen en plechtig beloofd hem en zijn vrouw in bescherming te nemen. Het frustreerde me dat ik mijn woord aan hen niet na kon komen. De machteloosheid van de touwen om mijn polsen was verschrikkelijk en herinnerde me er nogmaals aan dat mijn keuzes invloed konden hebben op alles en het meest ondenkbare wat je je voor mogelijk kon houden.
Als door een wesp gestoken had de leider van de groep mijn aandacht opnieuw toen hij aankondigde dat ik de komende stelling leuk zou gaan vinden. Vermoedelijk was het tegenovergestelde waar. De vonken sprongen nog net niet uit mijn ogen en als blikken konden doden lagen er nu drie in de kamer bij het horen van de stellinf. Jammer genoeg was dat niet de werkelijkheid. Hoe durfde iemand het lef te hebben om een stelling als dit te verwoorden?! Dit was pure landverraad! De onrust greep opnieuw zijn macht over me en gefrustreerd, mogelijk zelfs woedend, trok ik opnieuw aan de touwen. En opnieuw gaven deze niet mee. Ik moest iets anders verzinnen om hieruit te komen. Een smoes of ander verzinsel waardoor de touwen losgemaakt zouden worden. Even twijfelde ik of ik het woord "false" naar hem uit zou spugen. Alleen was het "leuke" van dit spelletje dat je geen concrete situatie had en in onzekerheid zat over de consequenties. Als een man van mijn woord zou ik zo lang als het ging zelf de consequenties op me nemen. Zou ik deze vraag ook moeten weigeren? Waar was de Koning? In welke situatie bevond hij zich? Voor hetzelfde geldt stuurden ze mij op hem af om hem te doden of me toe te laten kijken bij een ander. Niets was vreselijker dan onmacht. Dat een naaste pijn gedaan werd, mogelijk door jou of jouw keuze terwijl je toe keek en je hart schreeuwde en smeekte om het te laten stoppen en jezelf op te offeren met de gedachte dat ze daarna alsnog hun plan uit konden voeren. 'I refuse to answer this one as well', antwoordde ik met minder zelfvertrouwen dan gewenst. Het voelde vreemd om er zelf voor te kiezen om afgestrafd te worden, maar met deze stellingen was er geen sprake van maar één waarheid en was het meer gebaseerd op visies en iets wat anderen van je wilden horen. Je antwoord kon altijd verkeerd zijn. Ik hoopte door voor mezelf te kiezen ik het lot van een ander kon besparen in de wetenschap dat je met wilskracht een heel eind kon komen.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

De Musketeer wist zijn pijn beter te verbijten dan hij in de gaten had. 'You're more resilient than we had realised. Good... That makes the stakes even higher, I should think.' reageerde de leider dan ook voor hij weer wat afstand nam van Xavier. Er volgden nog verbazend veel antwoorden. Ergens had hij verwacht dat de musketeer niet zou antwoorden op de meeste van deze stellingen, omdat het iemand toch kwetsbaar maakte. Tegelijkertijd was het voor de mannen alleen maar goed om bevestiging te krijgen dat Xavier gaf om de mensen om zich heen. Het zou de rest van het spel leuker en intenser zijn. De laatste stelling werd echter niet beantwoord. 'How awfully loyal you are... And why? The King's a fool, yet you would still protect him. A waste of energy and time. He can't be saved. Digging his own grave, so to speak...' grijnsde de leider waarna hij de riem even tussen zijn vingers liet glijden. Hij liep een rondje rond Xavier en ging toen weer voor hem staan voor hij de riem opzij gooide. 'You know what to do...' mompelde hij tegen zijn mannen waarna hij met een lichte grijns naar Xavier keek. Op hetzelfde moment dat een van zijn handlangers uithaalde naar zijn rug met de gesp van een riem, haalde de leider met zijn vuist uit naar Xavier's wang en neus. 'It's all very noble and touching that you sacrifice yourself in this way, but tell me... Is it worth it? Are you sure they are worth it?' vroeg de man daarna op zachte toon waarna hij weer wegliep. 'No matter... The game is slowly getting to an end. We might have a small surprise for you, but all in good time.' zei hij terwijl hij weer naar de weegschaal liep om daarmee te spelen. Voor enige tijd bleef het stil en was er niets anders te horen dan het metalen geklik van de weegschaal. 'You believe that not everyone in the palace is who he seems. True or false?' vroeg hij na een tijdje om vervolgens plaats te nemen op de tafel, naast de weegschaal. 'However, you are certain that your friend, Camille Michaud, is not a Spanish spy. True of false?' vervolgde hij na een tijdje waarna hij opkeek om Xavier's reactie te kunnen zien bij het horen van die naam. Echter begon hij al snel weer verder te praten, geen kans gevend om hem er teveel over na te laten denken. 'Now, let's get back to the choices. Are you ready? Money or happiness? Pistol or poison? King or Queen?' vervolgde hij, met extra nadruk op de laatste vraag. De andere vragen waren makkelijk genoeg en zouden de musketeer hopelijk op het verkeerde been zetten zodat hij ook de laatste vraag zou beantwoorden, al was dat waarschijnlijk niet zijn bedoeling. 'I believe we can add another one to that. King ...' begon hij waarna hij een nieuwe stilte liet vallen. '... or Camille?' maakte hij zijn zin vervolgens op doodkalme toon af.