ORPG| Why is the rum always gone?

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto schudde haar hoofd. "Je wordt uitgebuit bij de VOC. Je bent niets meer dan een object waar ze de leiding over hebben en dat maken ze heel duidelijk," zei ze. "Ik wilde niets liever dan de mannen met hun achterlijke pruiken en poespas over boord gooien."
Haar ogen werden duister, donker. Alleen dan zouden de mannen schreeuwen om genade als ze eens haar ware vorm zagen. Ze had niets liever willen doen, ware het niet dat er zo'n vijftig man op haar af zouden komen met zwaarden. Ze was onsterfelijk qua ouderdom, maar ze had heus wel gemerkt dat ze kon bloeden boven water. In het land der mensen kon ze de dood tegemoet komen en dat was toch echt iets wat ze wilde vermijden.
Er kwam weer een glimlach rond haar lippen en de donkere blik verdween. "Dat zou ik fijn vinden."
Het idee dat ze zich een beetje kon verdedigen stond haar wel aan en Jiro zou haar geen pijn doen, daar was ze zeker van. Ze had zichzelf nuttig bewezen en die nuttigheid had hij nodig. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor hun queeste. "Een zwaard?" vroeg ze grinnikend. "Ik heb alleen dit."
Ze haalde een verroest mes uit haar schede en legde die op zijn bureau. "Ik ben mijn zwaard kwijt geraakt in de zee, tijdens de storm. Dit mes is het enige wat ik nog over heb. Maar het zwaard wat ik had was zwaar. Ik kreeg het nauwelijks opgetild, laat staan ermee zwaaien. Dus ik denk dat je gelijk hebt."
Ze stond op en liep naar het ronde raampje, waar ze naar buiten kon kijken. In de verte zag ze de bliksemschichten en niet veel later hoorde ze het geluid. De golven waren hoog en ze hield haar adem in. "Wanneer gaan we weer op zee?"

Sebastian was enigszins opgelucht dat hij mocht blijven. De storm was niet ver meer, want hij hoorde immers de donders. Hij sliep het liefst op een droog plekje dan dat hij in de storm op het dek moest slapen. Tevreden bleef hij dan ook zitten en keek hij haar lief aan toen ze met haar vingers over zijn wangen streelde. Hij hield ervan. Het was lang geleden sinds hij zo was aangeraakt door iemand en hoewel hij wellicht iedere vrouw om zijn vinger kon vinden met zijn looks, deed zijn alcoholistische geur velen afschrikken. En hij maar denken dat iedere vrouw een piraat sexy vond, mooi niet dus. In dat opzicht had hij niet veel geluk had, maar bij Xiomara was het anders. Zijn alcoholisme leek haar niet af te schrikken. Het leek haar zelfs naar hem toe te trekken.
"Dat hoeft niet per se. Hier is prima. Geen gedoe.," knikte hij. Hij was dankbaar dat hij binnen mocht blijven, maar die kans ging hij niet exploiteren door haar een plekje te laten maken.
Verrast ontving hij haar lippen. Hij legde een hand op haar onderrug en schoof lichterlijk naar de linkerzijde, zodat hij meer armlengte had om zijn fles op de grond te zetten. Hij sloeg zijn armen daarna geheel om haar heen en nam haar diep in ze. Haar warme zachte lippen waren een waar welkom en wellicht, als ze toch bij elkaar zouden slapen, dat het comfortabelere zou zijn op een andere plek dan in een stoel. Daarom stond hij ook op met haar in zijn armen zonder hun kus te verbreken. Wankelend liep hij de paar passen naar haar bed waar hij samen met haar erop viel. Het was niet iets waar hij over nadacht. Enkel iets wat hem leidde. Een gevoel. Hij streelde haar haar uit haar gezicht en kuste vanaf haar mond naar haar kaaklijn, naar beneden over haar nek en hals. Hij trok de touwtjes losser van haar blouse en kuste zijn weg verder naar beneden naar de heerlijke zachte boezem.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Een diepe, verbaasde frons verscheen op Jiro zijn gezicht bij het zien van de tandenstoker die Ceto op tafel gooide. Het was niet raar dat hij zich onveilig voelde als hij zich moest verdedigen met een mes zoals dat, zijn kam was nog dodelijker dan dit. Met een diepe zucht kwam Jiro overeind.
"Je zou jezelf nog niet kunnen neersteken met dit ding ben ik bang," zuchtte Jiro. Hij schuurde de poten van zijn stoel over het hout zodat hij overeind kon komen. Met vastberaden stappen liep hij naar één van de kasten. Jiro trok de kastdeur open en haalde één van zijn zwaarden uit de ingebouwde houder.
"Je mag deze gebruiken totdat je de mogelijkheid hebt om bij een smid een op maat gemaakte zwaard te kunnen maken. Hij is waarschijnlijk nog net iets te zwaar voor je, maar daar kan je wel mee leren omgaan," zei Jiro. Hij duwde de deuren weer dicht, waarna hij omkeek naar Ceto die bij het raam was komen staan. Bedenkelijk kwam hij bij hem staan, zodat hij met hem naar buiten kon kijken. De storm zou toeslaan binnen enkele minuten. Nieuwsgierig keek Jiro om naar Ceto.
"Waarschijnlijk morgenmiddag. Het ligt er net aan hoe de storm op dat moment is. En hoe de bemanning is natuurlijk," zei Jiro. Hij pakte Ceto bij zijn bovenarm, zodat Jiro hem dichter naar hem toe kon trekken. Met een bescheiden zucht bond Jiro het holster voor zijn zwaard rond Ceto zijn middel.
"Probeer daarboven eens handig te worden met dit ding. Raak gewend aan het gewicht en de lengte. Dan kunnen we op zee beginnen met je eerste lessen," zei Jiro. Hij liep weer bij Ceto vandaan naar zijn bureau. Tevreden plofte hij weer neer.
"Oh en laat de anderen niet te veel zien van je nieuwe speelgoed. Ze gaan je alleen maar uitdagen," zei Jiro.

Genietend had Xiomara haar armen rond Sebastian zijn brede nek geslagen. Een tevreden zucht verliet haar lippen toen ze op haar rug gegooid werd door Sebastian. Xio wist dat een dame nooit met een man zou omgaan op deze manier, niet als ze niet getrouwd was tenminste. Maar ze wist dat ze, sinds haar nieuwe leven, geen dame was. Ze hoefde zich niet te gedragen zoals vele meisjes geforceerd werden. Ondanks dat ze gevangen was, was ze vrij op haar eigen manier. Ze was vrij om te doen en laten met wie ze ook maar wilde. Xio sloot haar ogen bij het voelen van Sebastian zijn baard tussen haar borsten. Dit waren momenten dat ze oprecht kon genieten. Xiomara legde haar handen tegen Sebastian zijn brede cshouders. Ze duwde hem van haar af, waarna ze op zijn middel kwam zitten. Kiwi was ondertussen luid krassend van Sebastian zijn schouder gevlogen. Met een ondeugende glimlach rond haar lippen was ze begonnen met het losknopen van haar korset. Ze had haar leren jasje al van haar schouders geschud en zodra ze haar rode korset van haar lichaam getrokken had, tezamen met haar riem zat ze alleen nog in haar witte onderjurk. Ze leunde naar Sebastian toe zodat ze haar lippen tegen die van hem kon duwen. Hongerig liet Xio haar handen over Sebastian zijn borst glijden. De eerste keer dat ze hem ontmoet had had ze hem zo graag mee willen nemen naar haar huis, zodat ze hem kon voelen. Maar het was er nooit toe gekomen, hij had te veel respect gehad voor haar. Maar nu leek ze alsnog haar zin te krijgen. Plagend liet Xiomara haar heupen langzaam bewegen over de duidelijk beginnende erectie in Sebastian zijn broek. Ze vond het heerlijk. Vrouwen waren altijd gezien als zwak, als iets dat gewoon zou moeten opvolgen. Maar op dit soort momenten hadden vrouwen de leiding, of mannen dat nou wel of niet wilde inzien.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto schrok licht toen Jiro haar plots bij de arm pakte. Ze was er wel van bewust dat bijna zijn hele hand rond haar bovenarm paste. Als ze ooit in de problemen zou komen met hem dan zou ze nooit uit zijn armen komen. In elk geval niet als ze een normale mens was geweest. Hij had haar losjes naar zich toe getrokken, maar Ceto kon voelen dat de man een ijzersterke grip kon hebben. Iets was ze ook van hem bewonderde.
Het gewicht aan haar heup voelde niet verkeerd aan. Nieuwsgierig bekeek ze het ding. Het was enorm mooi versierd en ze was lichtelijk verbaasd dat Jiro zo'n zwaard aan haar wilde uitlenen. "Aye, Cap'n."
Voorzichtig haalde ze het zwaard uit de schede en voelde ze aan het gewicht wat ze nu in haar hand had. Ze kon het omhoog tillen al trilde haar arm wel lichtelijk. "Ik moet meer trainen," glimlachte ze en tevreden deed ze het zwaard weer netjes terug. "Ik zal u niet teleurstel-," begon ze, tot ze ruw onderbroken werd door geluiden die haar al te bekend voor kwamen. De onderdelen die Jiro aan de muur had gehangen schudde door het stevige gebonk. "Ehm... Ik ga weer verder," stamelde ze en ze snelde snel de kajuit uit. Net toen ze de deur achter zich dicht deed en ertegen leunde, begon het te plenzen. Grinnikend keek ze op naar de lucht. "Ja, ja, ik ga weer aan het werk," mompelde ze tegen Poseidon. Geen tijd voor leuke dingen dat was duidelijk. Ze maakte haar weg naar het onderdek waar haar hangmat was en maakte die gereed om in te slapen. Haar nieuwe speelgoed verborg ze onder de lakens. Ze kneep haar kleding en haren uit en stapte daarna haar hangmat in. Morgen zouden ze waarschijnlijk de zee weer op gaan en Ceto kon niet wachten. Drie dagen aan land was drie dagen te veel voor haar.

Vermoeid lag de brede man in Xiomara's bed met de vrouw in zijn armen. Zijn hart bonkte nog hard in zijn nek, terwijl hij naar het plafond staarde. Hij kon zich niet herinneren dat hij ooit zulk heerlijk seks had gehad. Eerst waren ze op het bed begonnen en uiteindelijk had hij op het bed tegen de muur aan gedrukt met haar kont naar hem toe. Hij hield van de rondingen beneden en zo kon hij ook nog eens gemakkelijk aan haar boezem komen aan de voorkant. Tevreden zuchtte hij dan ook even en trok hij Xiomara dichter tegen zich aan. Aangezien het nu behoorlijk begon af te koelen trok hij eveneens de dekens over hen heen.
De regen die hij buiten op het dek hoorde kalmeerde zijn gedachtes. Hij dacht aan zoveel dingen wanneer hij sober was en dat was ook de reden waarom hij dronk; om de gedachtes te stoppen en te vergeten. Er waren nu al zoveel maanden voorbij die hij zich niet kon herinneren. Hij had vandaag ook aardig wat gedronken. Hell, hij was bijna dronken toen ze op elkaar gesprongen waren, maar nu... Nee, hij was helder en toch dacht hij nergens aan. Enkel aan de zachte huid van Xiomare die hij met zijn hand streelde. Hij kon er haast niet vanaf blijven. "Je bent speciaal," mompelde hij. "Weet je dat?"
Hij sloot zijn ogen en legde zijn vrije arm onder zijn hoofd. Sebastiaan was niet een standaard konijn zoals de rest van de mannelijke piraten. Het liefst nam hij zijn tijd en aandacht voor een vrouw. Het moest een speciaal gedeeld moment zijn waarbij beide partijen genoten. Het moest iets betekenen in zijn ogen. In eerste instantie had hij daar helemaal niet aan gedacht toen hij in Xiomara's bed was gedoken, maar achteraf had het zeker wel iets voor hem betekend. Ze gaf om hem en hij om haar. Ondanks zijn dronken bui had hij geprobeerd haar geen pijn te doen en toen ze genoot leek ze haast licht te stralen (of misschien was dat dan toch de drank). "Je hebt me toch niet betoverd?" mompelde hij grinnikend.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Genietend had Xiomara haar hand onder haar hoofd gelegd. Ze streelde met haar vingertoppen over de gespierde borstkas van Sebastian. Xio had in haar jaren vele zeemannen meegemaakt, maar geen van alle waren zo prachtig gespierd en toch zo verschrikkelijk teder zoals Sebastian. Ze leunde naar hem toe en duwde zachtjes een kus tegen zijn ruwe huid. Het was entertaining om te voelen dat hij op dit moment zo rustig was. Voordat ze in bed gelegen waren was Sebastian zijn gedachten vol geweest, maar nu leek hij zo verschrikkelijk vredig. Het maakte haar blij. Haar donkere ogen keken glimlachende op naar Sebastian.
"De enige vloek die ik nooit op mensen uitspreek is de vloek der liefde," zei ze. Xiomara duwde een nieuw kusje tegen zijn huid. Ze had vaker gehoord dat ze speciaal was. De gehele reden dat ze geëindigd was op deze manier was puur en alles omdat mensen haar speciaal hadden genoemd. Ze wist dat het een compliment moest zijn, zeker van Sebastian zou ze het opvatten als een compliment. Maar het liet een bittere smaak in haar mond achter. Xio legde haar hoofd tegen zijn borst, haar hand liet ze over zijn buik glijden. Ze vond het altijd heerlijk om een man zijn spieren te kunnen voelen, om het werk te kunnen merken dat ze gestoken hadden in hun lichaam. Tevreden sloot Xiomara haar ogen. Het was fijn geweest om even geliefd te kunnen worden. Zeker onder Jiro zijn tirade was dat soms nodig.
"Je bent een goede man, met een prachtige toekomst voor je. Wees niet bang, de Goden zijn met je gezind," zei Xiomara zachtjes. Ze trok de dekens omhoog tot haar neus. Het enige dat ze nu wilde was slapen. Het zal waarschijnlijk niet nog eens gebeuren dat ze zo zou eindigen met Sebastian, dus ze wilde er nu van kunnen genieten ook.

De nacht was druk geweest. Omdat niet alle bemanning er was had Jiro het op zichzelf genomen om regelmatig het schip rond te lopen. Daarbij waren de geluiden die hij van zijn buurvrouw hoorde niet uitnodigend om in zijn kajuit te blijven. Hij had al wel gemerkt dat Xiomara interesse had gehad in de nieuwe stuurman en de stuurman had groot gelijk dat hij haar aantrekkelijk vond. Maar Jiro had niet verwacht dat ze iemand werkelijk op die manier toe zou laten. Tot nu was Xio alleen maar hatelijk en gemeen geweest. Pas laat in de nacht waren die twee weer rustig geweest en tegen die tijd kon Jiro niet meer slapen. De ochtend kon hem niet vroeg genoeg komen en tot zijn geluk was het weer zo omgeslagen dat het vaarbaar was. Het was nog koud, de wind was nog stevig maar het regende tenminste niet en dat was genoeg voor Jiro om snel weg te gaan.
"Ik wil geen gezeik horen, jullie drinken dan draag je de gevolgen in de ochtend!" brulde Jiro tegen een aantal matrozen die nog kotsend over de reling hangen. Hij had geen genaden door dronkenlappen die niet konden werken. Als ze zo doorgingen wilde Jiro snel van ze af en daar was maar één manier voor op een schip. Bedenkelijk stommelde Jiro de trap op naar boven. Daar stond de nieuwe stuurman met een papagaai op zijn schouder. Jiro vouwde zijn armen voor zijn borst en wandelde langzaam naar hem toe.
"Dus... ik merk dat je interesse hebt gekregen in mijn heks?" zei Jiro. Hij had zijn schouders iets opgetrokken en bleef Sebastian aankijken. Jiro was niet onder de indruk van iemand die er misschien groter en gevaarlijker uitzag. Hij had meer macht en dat won op het einde.
"Weet dat je haar niet kan vertrouwen. Ze zuigt het bloed uit je zodra ze de kans heeft," zei Jiro.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto had slecht geslapen. Dat deed ze altijd als ze bij de bemanning moest slapen vanwege slecht weer. Daarom had ze sinds de vroege uurtjes haar magie gebruikt om de storm te kalmeren. In elk geval goed genoeg, zodat ze boven in haar nest verder kon slapen. Daarnaast zou dat ook goed genoeg zijn om weer uit te varen en dat was precies wat ze wilde. Ze had de ochtend gebruikt om te oefenen met haar nieuwe speelgoed, maar uiteindelijk was ze in de middag naar beneden geklommen. Het water hier was enorm diep en daarom maakte ze zich geen zorgen om het schip. Een andere knaap was het nest in gegaan om uit te kijken voor andere schepen.
Ze klopte op Xiomara's deur en liep naar binnen toen ze het antwoord kreeg dat ze binnen mocht komen. Snel deed ze de deur achter zich dicht en ademde ze diep uit. Met haar hand graaide ze in haar broek en viste ze een hoorn eruit die ze op een tafel neer zette. "Allemachtig. Hoe werken mannen met zo'n slurf tussen hun benen?" vroeg ze licht gefrustreerd. Ze droeg het enkel om een waanbeeld op te houden dat er iets in haar broek zat.
Ceto kwam op een stoel zitten en begon de doek rond haar hoofd los te wikkelen. De dames hadden immers afgesproken dat Xiomara haar haar zou gaan knippen vandaag. Haar lange witte lokken vielen tot aan haar kont naar beneden. Ze pakte het vast en rook eraan. "Ew," zei ze met een vies gezicht. "Misschien moet ik het eerst wassen."
Ze kwam overeind en maakte de schede rond haar heupen los die ze op de grond neerzette. Daarna liep ze naar de kop water waar wat zeep naast lag en gebruikte dat om haar haren te wassen. Geen haar op haar hoofd die eraan dacht om Xiomara aan het werk te zetten met vies ruikend en vettig haar. (See what i did there?)
"Ik heb zitten denken," begon ze. "Een leven op een schip is slecht voor mijn hart. Ik..." Ze zuchtte even zwak en kwam met natte haren weer terug op de stoel zitten. "Ik ben bang dat mijn om afstand te houden niet werkt om menselijke gevoelens te vermijden." Lipbijtend keek ze een beetje verslagen weg. "Ik weet dat hij vreselijk is tegen jou en ik vind het verschrikkelijk om dat aan te moeten zien – ook door wat hij jou allemaal heeft aangedaan –, maar toch kan ik het niet helpen. Heb je geen anti-liefdesspreuk?"

Moeizaam was Sebastian uiteindelijk uit Xiomara's bed gerold. Zijn hoofd bonkte lichtelijk, maar aanzienlijk minder dan normaal gesproken. Het viel hem nog best mee. Hij had zich aangekleed en na een laatste blik op de slapende Xiomara te hebben gericht, was hij naar buiten gegaan voor brunch. Niet veel later was het sein gegeven dat ze zouden vertrekken en daarom had hij zijn plek bij het roer genomen. Zijn stevige armen leunden tussen de spijlen van het roer en hij keek uit op de rustige zee. De golven waren niet te hoog, maar de wind was wel onverbiddelijk. Voor het eerst had hij eens niet ontbeten met drank. Nu zijn kater eens niet al te erg was, wilde hij wel eens proberen om zonder te kunnen. Althans, wat hij zich van gisteren kon herinneren was... Wel, het was speciaal. Misschien dat hij het nog eens kon proberen. Hij voelde zich goed, maar dat stemmetje in zijn hoofd werd wel steeds luider. De rust die hij gister in zijn hoofd had gehad, begon langzaamaan weg te ebben. Hij werd uit zijn gedachtes gehaald door de kapitein die opeens voor hem stond met zijn armen voor zijn borst geslagen. Sebastian grinnikte. Ah, hij wist dat hij er problemen mee ging krijgen.
"Ik ken haar al langer dan gister, capt'n. Je hoeft je geen zorgen te maken om mij," zei hij en hij glimlachte vriendelijk naar de man. Sebastiaan was een rustige man. Hij werd niet snel kwaad en hij vond het dan ook zeker niet erg dat de kapitein een stukje kleiner was dan hem. Natuurlijk merkte hij wel op dat Jiro enigszins een houding had aangenomen om autoriteit uit te stralen, maar naar zijn mening was het compleet overbodig. "Wijs mij een hangmat aan. Dan heb ik geen excuus meer om in haar bed te mogen."

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Het was fijn om een andere vrouw aan boord te hebben. Niet alleen was het fijn om iemand te hebben waar ze zich niet bij op haar hoede hoefde te voelen. Maar het was ook fijn om vrouwen dingen te kunnen doen, zoals bezig zijn met haren. Xiomara mocht dan wel een heks zijn en volgens velen gezien worden als vies en gemeen. Maar ze hield van persoonlijke verzorging. Als ze Ceto daarbij kon helpen was ze alleen maar blij. Xio was achter de vrouw komen staan en borstelde voorzichtig met een borstel door haar witte haren. Ceto had prachtig haar, niet wild zoals dat van Xiomara.
"Als ik een oplossing zou hebben voor liefde zou ik een rijke heks zijn," zei Xiomara zachtjes. Ze wist dat Ceto een kleine verliefdheid had op Jiro. Het was moeilijk om te beseffen dat iets dat zo puur en mooi was verliefd kon worden op iets zo verrot als Jiro. Maar de Goden hadden blijkbaar iets anders in beeld. Hij had iets gedaan waardoor hij Ceto verdiende. Xiomara had een schaar gepakt en begon voorzichtig met het afknippen van de dode puntjes van Ceto haar lange lokken. Veel zou ze er niet afknippen, ze vond de lengte die ze had prachtig. Xiomara had net de eerste paar plukjes afgeknipt toen ze hoorde hoe haar houten deur open kraakte. Vliegensvlug schoot ze overeind om voor Ceto en de indringer te kunnen staan. Met haar adrenaline hoog had Xiomara de schaar die ze vast had in de lucht gestoken, iets anders van een wapen had ze namelijk niet. Sebastian keek haar verbaast aan. Kiwi liet op zijn schouder een verloren schreeuw uit.
"Sebastian, allemachtig," zuchtte Xiomara toen ze doorhad dat het haar kleerkast was die naar binnen was komen lopen. Hoofdschuddend stapte ze voor Ceto weg. Sebastian was te vertrouwen, ze wist dat hij niks zou doen.

Ongelovig keek Jiro naar zijn nieuwe stuurman. Hij kon niet geloven dat iemand werkelijk interesse had in Xiomara op die manier. Met een iets wat walgende blik keek Jiro de zee over. Het was rustig, ontzettend rustig.
"Ik hoef je niks te wijzen, je kan pakken wat over is. Er hangt nog wel een aantal leeg. En van mij mag je slapen waar je wilt, ook al is het tussen haar benen. Ik heb je gewaarschuwd, je weet dat je met haar geen spelletjes kan spelen," zei Jiro schouderophalend. Hij keek even met een schuin oog naar de vogel op Sebastian zijn schouder die hissend en met wijd uitstaande veren naar Jiro keek.
"Je kan trouwens even een pauze nemen, ik wil haar varen. Wanneer het weer lastiger wordt kan jij het overnemen," zei Jiro. Hij bleef de kapitein en dit bleef zijn schip. Het was het fijnste wanneer hij zelf zijn eigen boot kon besturen. Jiro keek toe hoe Sebastian wegliep en vervolgens verdween. Zuchtend nam Jiro plaats achter het roer. Hij vond het fijn om hier te staan, ook al lukte het hem bijna nooit meer. Tevreden keek Jiro de zee over. Niets maakte hem gelukkiger dan te kunnen kijken naar het eeuwige blauw dat voor het was. Op de achtergrond hoorde Jiro het geluid van zijn bemanning die hard aan het werk was.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian schudde zijn hoofd licht bij het zien van Jiro's walgende blik. "Ze is niet slecht, Jiro. Een enkele vraag werkt beter dan geweld," zei hij en hij liet daarna het stuur los. "Het is te rustig."
De zee was zo enorm rustig vergeleken met de storm die voorafgaand was gaan razen. Het was onwerkelijk in Sebastian's ogen. Hij vaarde al jaren en nog nooit had hij dit mee gemaakt. Hij stopte zijn handen in zijn broekzakken en liep daarna op zijn dooie gemakje naar Xiomara's hut. Zonder aan te kloppen opende hij de deur en keek hij lichtelijk geschrokken op naar Xiomara die een schaar in de lucht geheven had. Hij had zeker niet verwacht dat ze zo zou reageren na gisteravond, maar al snel werd het duidelijk toen ze opzij stapte. Snel deed hij de deur achter zich dicht, want hij had de hint wel ontvangen dat dit een geheim was.
"My, my," zei hij en hij bekeek het tengere meisje in de veel te grote stoel waar hijzelf gister nog in had gezeten. Haar witte haren en de diep donker blauwe ogen tezamen met de sereniteit die ze om zich heen droeg, zelfs in de vuile kleding, liet hem weten dat dit niet zomaar een mens was. "Jij bent de reden van de vergevende zee."
Hij keek naar Xiomara op. "Jiro weet hier niet van ofwel?" vroeg hij en toen schoot het hem te binnen. "Je had het gister over haar, nietwaar?"
Zijn hersenen gingen een stuk sneller nu hij geen alcohol op had. Hij zag een stuk helderder en dacht daardoor ook beter. "Jiro maakt haar af als hij erachter komt," mompelde hij en hij zakte neer op een stoel. Xiomara zou het immers moeten weten. Ze had zelf ervaren hoe Jiro kon zijn. Sebastian besloot toen ook om haar beter voor Jiro te beschermen. Zijn oog viel op de halflege fles waar hij gister nog uit had gedronken. Voor een moment probeerde hij het te negeren, maar uiteindelijk pakte hij de fles toch op.

Ceto keek stil voor zich uit. "Als dit voorbij is, Xio," begon ze zacht. "Dan geef ik je al mijn menselijke geld. Op de bodem van de zee heeft het immers geen enkele waarde."
Uiteindelijk zou ze terug moeten keren van waar ze was gekomen als het voorbij was. Ze wist dat Xiomara het absoluut niet makkelijk had in het leven en als ze zelfs een fractie daarvan kon verzachten dan deed ze dat. Ceto had het altijd wel goed gevonden met heksen. Ze was zelf immers een mythische wezen en heksen geloofden in alle verhalen zonder twijfel. Ze zou de mensen enorm missen. Wellicht dat ze contact kon houden met Xiomara via haar glazen bol, maar ze zou Jiro ongetwijfeld nooit meer zien of spreken. De gedachte daaraan alleen al maakte haar verdrietig, maar ze ging daardoor niet de missie saboteren. Het was haar eigen schuld dat ze haar hart was verloren. Een beetje geschrokken keek ze op toen de deur open vloog en lipbijtend schuilde ze achter Xiomara, totdat zij opeens opzij stapte. Onderzoekend keek ze naar de breed gespierde man die gister uit de hemel was komen vallen. Ze keek naar Xiomara vragend op, maar als haar vriendin vond dat hij te vertrouwen was dan volgde Ceto haar blindelings. "Hallo," glimlachte ze wat bescheiden. "Ik ben Ceto, een Nereïd."
Ze liet Xiomara haar haar verder knippen en bekeek het resultaat daarna tevreden in de spiegel. Glimlachend knuffelde ze Xio. "Je hebt het weer prachtig gedaan. Dankjewel," zei ze. Haar lichaam verstijfde echter toen er een hoop lawaai te horen was op het dek. Snel pakte ze Jiro's zwaard van de grond en wikkelde ze haar haren weer in haar doek. Ze rende naar de deur en opende deze. Nog net op tijd dook ze weg voor een vliegend mes die vast kwam te zitten in de deur achter haar. Het was chaos. Er werd gevochten en de kanonnen werden gereed gemaakt. Waarom was er geen alarm afgeslagen? Dat was het eerst wat een kraaiennest man moest doen. Ze kon ergens al wel raden dat de jongen niet had opgelet. Haar ogen zochten direct naar Jiro. Hij stond bij het stuur te vechten. Haar hart maakte een angstige sprong. Niet alleen omdat ze hem niet gewond wilde hebben, maar ook omdat hij nodig was in haar missie. Daarom rende ze naar hem toe, terwijl ze zoveel mogelijk slagen probeerde te ontwijken. Net toen ze de trap op rende richting het roer, zag ze hoe iemand over de rand klom met een mes tussen zijn tanden. Jiro leek te gefocust op zijn eigen gevecht om hem op te merken. Ze rende de laatste treden op en net op het moment dat de man Jiro had willen steken, sprong ze ervoor. Daardoor had ze Jiro opzij geduwd. Haar ogen werden groot van de plotse pijn die ze in haar zij voelde. De valse grijns van de piraat die nog op de reling zat, liet haar koken van woede. Ze hield haar hand rond het lemmet van de mes die aan de linkerkant van haar onderbuik zat. Haar hand voelde nat aan. Ze hapte naar adem en met haar laatste kracht duwde ze de man hard naar achter. Alleen Poseidon zou hem de juiste straf geven die erger zou zijn dan wat zij ooit zou kunnen geven.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara had haastig opgekeken toen ze de kreten van een aanval hoorde. Ondertussen had ze er al meerdere meegemaakt, dus het was niks raars. Maar het bleef altijd lichtelijk spannend. Nog voor Xio ook maar iets had kunnen zeggen of doen was Ceto er al vandoor geschoten. De jonge vrouw had geen ervaring in vechten, des ondanks gooide ze zichzelf in een gesprek alsof het helemaal niks was. Xiomara keek even naar Sebastian, waarna ze met haar jurk iets opgetrokken het dek op rende. Een schip had zich vanuit hun flank aangevaren, doormiddel van touwen en loopbruggen waren ze hun schip op gerend en probeerde ze nu het schip over te nemen. Een zucht verliet Xiomara haar lippen. Normaal liet ze de mannen maar vechten, het was entertaining om te zien. Daarbij kon toch niemand haar pijn doen. Maar vandaag wilde ze het gevecht niet aan. Xiomara keek kwaad om haar heen, waarna ze haar ogen liet dichtvallen en haar palmen tegen elkaar duwde. Zacht fluisterend sprak ze een spreuk uit. Het liefste gebruikte ze dit soort magie niet, het was ontzettend uitputtend en ze had er gewoonweg een hekel aan. Zodra Xiomara haar ogen had geopend waren ze donker weggetrokken. Het wit van haar irissen had een donkere kleur. Xiomara sloeg haar hand naar links. Verschillende stukken touw schoten omhoog en grepen zich rond de enkels van de zeelieden die geen plek hoorde te hebben op het schip. Xiomara zette een stap naar achter, waarna ze met haar andere hand naar het water wees. Al schreeuwend werden de zeemannen het water in gelanceerd. Er viel een doodse stilte op het schip. Het enige geluid was het geluid van verdrinkende zeelieden.
"Had je dat niet eerder kunnen doen!" schreeuwde Jiro van het stuur. Xiomara schudde haar donkere krullen arrogant over haar schouder.
"Ik werk niet voor jou," zei Xiomara simpel.

Jiro liet een kreet uit toen hij omver werd geduwd. Hij kneep zijn ogen dicht, wachtend op het gevoel van een zwaard die door zijn huid zou snijden. Maar er kwam niks. Jiro opende zijn ogen en zag hoe de piraten die het schip hadden willen overnemen het schip af geslagen werden. Jiro kon het niet laten om een kreet uit te laten richting Xiomara, er was maar 1 persoon die dat zou kunnen uithalen. Hij wilde overeind komen, maar zag toen pas dat Ceto kermend van de pijn op het dek lag.
"Gewonde!" riep Jiro. Hij dook naar Ceto toe en duwde zijn handen tegen de bloedende wond in zijn zij. Het was Ceto geweest die hem aan de kant had geduwd en de messteek voor hem had gevangen. Jiro duwde de man op zijn rug, waarna hij zijn blouse open scheurde. Jiro moest zien of de wond diep was. Voordat hij alles goed aan de kant had kunnen duwden voelde Jiro hoe hij voor de tweede keer opzij werd geduwd, dit keer door Xiomara.
"Blijf van haar af!" riep ze boos. Een diepe frons verscheen op Jiro zijn gezicht. Zijn oog viel op Ceto, zijn blouse was zo ver open gescheurd dat Jiro kon zien dat ze bindingen rond zijn borst droeg.
"Wat...waarom haar?" fluisterde Jiro. Met grote ogen keek hij hoe Xiomara Ceto op tilde. De doek die de man rond zijn hoofd droeg viel daar bij af. Prachtig wit blond haar viel over zijn schouders en opeens leek alles duidelijk. Het rare gedrag, geen ervaring in vechten en Xiomara die zo gek leek te zijn op Ceto.
"Ze is een vrouw!" brulde Jiro. Woest keek Xiomara op naar Jiro.
"Het maakt me niet uit dat ik je niet kan doden, doe haar pijn en ik zal je zo ver vervloeken dat je overgrootkinderen je nog zullen zien als het zwarte schaap," siste Xiomara woedend.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto had nog nooit zulke immense pijn gevoeld. Met moeite had ze het mes uit haar lichaam getrokken. Het maakte haar duizelig van de pijn en dus was ze op haar knieën gezakt. Ze begon steeds verder weg te zakken tot ze plots twee paar stevige handen tegen haar borstkas voelde die haar op de grond duwde. De plotse klap liet haar wakker schrikken en ze sperde haar ogen wijd open toen die handen op de wond drukte. Ze gilde het haast uit. Vaagjes zag ze hoe Jiro opzij werd geduwd en ze langzaam omhoog werd gehesen. Ze deed zo enorm hard haar best om alles weer scherp te zien en voor een moment deed ze dat ook toen ze de woeste blik van Jiro zag, met zijn uitspraak dat ze een vrouw was. Het was overduidelijk dat ze niet gewenst was en iets in haar brak. Het was een pijn die sterker was dan de pijn in haar zij. "Na alles wat ik voor je heb gedaan," kreeg ze er moeizaam uit. "De honderden stormen die ik gesust heb, de orkanen die ik van koers heb laten veranderen, de gunstige wind in de zeilen... Is dit echt hoe je mij, de zee, verraad?" vroeg ze. De tranen waren in haar ogen, maar daarachter was een woeste vuur. Adrenaline schoot door haar lichaam. De wolken trokken donker. De wind stak op en de golven werden in een paar seconden enkele meters hoog. Het schip onder haar voeten kraakte en schommelde gevaarlijk. IJskoude regen begon uit de lucht te vallen. Voor slechts een moment keek ze Jiro aan. "Je schip had het nog geen week langer volgehouden zonder mij," mompelde ze en ze liet haar ogen zakken. De regen stopte, de golven kalmeerden en de wind ging weer liggen. Ceto hoefde Jiro niet meer te zien en daarom liet ze zich vrijwillig meenemen door Xio, waar ze op bed werd gelegd. Verdoofd keek ze naar het plafond. Ze sloot haar ogen toen ze de branderige kruidenlucht rook van Xio. "Je had gelijk," fluisterde ze. "Ik dacht te zien dat hij anders was, diep van binnen, maar hij is net zo zelfzuchtig en egoïstisch als ieder ander piraat." Een enkele traan gleed over haar wang. Ze merkte nu pas hoe moe en zwak ze was en hoe de zee steeds verder uit haar handbereik leek te gaan.

Sebastian was direct opgesprongen toen de vrouwen de kamer uit gingen om te gaan vechten. Hij zou geen man zijn als hij ze niet tenminste probeerde te beschermen. Met de fles nog in zijn hand en zijn zwaard in de andere liep hij het dek op. Een kogelschot klonk en zijn fles spatte in duizenden scherven uiteen. Woedend keek hij op naar de man die de trekker over had gehaald. "Oh nee," mompelde hij. "Daar kom je niet mee weg."
Hij zette lange grote stappen naar de man toe, maar net toen hij in handbereik kwam, vloog de man voor zijn neus weg. Zuchtend stopte hij zijn zwaard terug in zijn schede en keek hij om naar Xio. "Had je er niet eentje voor mij kunnen bewaren?" vroeg hij. Hij had wel zin gehad in een gevecht, maar dat was direct weg toen Jiro riep dat er een gewonde was. Er was maar één iemand die dat kon zijn in zijn hoofd en dat was het tengere meisje met het te grote zwaard aan haar zij. Hij snelde ernaar toe, net op tijd om te zien en horen hoe Xiomara Jiro waarschuwde. Hij zou toch behoorlijk bang in zijn schoenen staan als hij Jiro was geweest, maar niets was enger dan wat erna gebeurde. Die golven, die wind en die regen... Het kwam hem al te bekend voor en de angst klemde rond zijn hart. Kiwi liet een bange kreet horen en kroop zo dicht mogelijk tegen Sebastian's nek aan. Het was precies eenzelfde soort storm toen... Toen...
Het had niet eens zo lang geduurd. Waarschijnlijk minder dan een minuut en de storm was weer gaan liggen. Het was duidelijk dat Ceto enorm gekwetst en teleurgesteld was in Jiro en toch... Toch had ze de storm bedaard en was ze met Xio mee gegaan om opgelapt te worden. Sebastian schudde de angst van zijn schouders en pakte het roer vast. "Ze is een deel van de zee waar je zoveel van houdt," zei hij. "Ze is een Nereïd, weet je."
Kiwi kwam voorzichtig onder zijn haren vandaan en vloog toen naar het roer waar ze op ging zitten. "Weet je," herhaalde ze hem.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Een diepe zucht was Xiomara haar mond ontsnapt. Ze zou zichzelf niet als zwak omschrijven, alles behalve, maar Ceto van boven helemaal naar beneden tillen was toch lastiger geweest dan ze had verwacht.
"Het is niet verstandig om dingen te roepen als je boos bent," mompelde Xiomara op Ceto haar tirade. Ze was naar haar kast vol met drankjes en poedertjes gelopen. In één keer genezen kon Xiomara niet, maar ze wist wel hoe ze het kon versnellen en het leed makkelijker kon maken. Ze pakte verschillende potjes en liep weer terug naar het bed. Xiomara haalde de blouse volledig van Ceto haar lichaam, waarna ze met een doekje het bloed weg begon te vegen. Zorgvuldig smeerde Xiomara verschillende zalfjes en kruiden over de wond heen, waarna ze met een schone binding druk uitoefende op de wond. Uiteindelijk gaf ze Ceto een poeder om in te slikken die de pijn zou verzachten.
"Je krijgt een heftige nacht, maar ik blijf bij je. Het gaat goed komen," zei Xiomara glimlachend. Ze kwam op het randje van het bed zitten, zodat ze de hevig geëmotioneerde Ceto aan kon kijken.
"Het liefste zou ik je alle slechte dingen van Jiro vertellen, zodat jij hem voor mij zijn nek om kan draaien. Maar je houdt van hem, Ceto. Laat zijn verbaasdheid en schok geen baas worden over jouw emoties. Je bent een sterke, onafhankelijke vrouw. Laat hem zien dat hij de grond onder je voeten zou moeten kussen omdat je zo geweldig bent," zei Xiomara simpel. Ze aaide een aantal vochtige plukken haar van Ceto haar gezicht, waarna ze weer lief glimlachte.
"We kunnen hem wel een klein beetje vervloeken voor onze lol," zei Xiomara. Ze had nog wel iets liggen waardoor hij zelf een aantal nare nachten zou hebben.

Nog steeds verbaasd zat Jiro op zijn kont bij het roer. Hij wist niet wat er zojuist allemaal gebeurd was. Eerst werden ze aangevallen, daarna bleek iemand van zijn bemanning een vrouw te zijn, die ook nog magische krachten had en iedereen behalve hij leek daarvan te weten. Zelfs de nieuwe wist het.
"Het kan me niet schelen waar ze onderdeel van is, verraad is verraad. Vrouwen brengen ongeluk, dat zie je wel met Xiomara. Zij heeft dit wicht aan boord laten komen," siste Jiro. Hij trok zichzelf overeind. De meeste bemanning stond nieuwsgierig overboord te kijken naar de drijvende lijken van het andere schip.
"Snij de touwen door, we laten het schip achter!" brulde Jiro. Hij wilde dat rammelbak van de anderen niet, daar mocht iemand anders zijn geluk mee doen. Jiro sloot zijn handen om de reling, met grote ogen staarde hij voor hem uit om te beseffen wat er zojuist allemaal gebeurd was. Het leek niet waar te zijn. De vrouw aan boord was een directe contactpersoon met Poseidon, waarom hielp ze Jiro niet met het sussen van haar leider. Waarom moest Jiro dit oplossen. Jiro voelde zijn woede groeien. De enige die wist wat er aan de hand was, was die vuile heks. Woest greep hij zijn eigen mes, waarna hij de trap af stommelde en naar de deuren van Xiomara rende. Luid begon hij er op te bonken.
"Ik wil dat je mij verteld wat er aan de hand is voor ik het zelf uit je trek!" brulde Jiro kwaad. Het duurde even voordat er antwoord leek te komen.
"Ik praat niet met mensen die zo praten," hoorde hij Xiomara arrogant antwoorden.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven