ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

"Your presence can give happiness. I hope you remember that"  -  Jin-sama
Hotness guaranteed, 18+
Met Cori <3

Re: ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

Re: ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

Het was moeilijk om werk neer te kunnen leggen. Dae wist heel goed dat ze haar avonden zo vrij mogelijk hoorde te houden en dat een week van 40 uur werken meer dan genoeg was. Maar het was zo verschrikkelijk moeilijk. Ze had zichzelf de afgelopen vijf jaar compleet opgebouwd, van een simpele assistente had ze zichzelf opgebouwd naar CEO en eigenaar van haar eigen bedrijf. Ze had die weg niet kunnen afleggen en kunnen bereiken als ze niet tot laat in de avonden gewerkt had. Het resulteerde er nu echter in dat ze om 12 uur in de nacht in haar eigen kantoor zat, terwijl er op de verdieping beneden haar een feest gaande was te eren van het vijf jarig bestaan van haar eigen bedrijf.
"Werk stopt nooit, Shishi," zuchtte Dae tegen de slaperige herdershond die op het grote, pluizige kleed lag in haar kantoor. Nu ze hier zo vaak aanwezig was had ze van haar kantoor een soort huisje gemaakt. Er stond een gemakkelijke bank, een aantal stoelen en een grote boekenkast. Er was zelfs een klein badkamertje en zwart witte kunstwerken hingen op de muur. Ze was hier vaker dan gewoon thuis, haar super deluxe penthouse niet ver van hier. Ze plofte op de bank. Het leer kraakte zachtjes onder haar gewicht.
"Misschien moeten we zo maar gaan genieten van het feestje," zei Dae. Ze ging nooit ergens heen zonder haar hond. Het was vrijwel, naast een paar vrienden, haar enige echte gezelschap en daarbij ook een soort bescherming. Dae is en bleef een vrouw in de muziekindustrie waar mensen ontzettend intimiderend konden zijn. Shishi gaf haar een stuk zelfvertrouwen. Niemand deed haar wat als de herder grommend overeind kwam. Er klonk een zacht klopje op de eikenhoute deur van Dae. Voorzichtig ging het open. Nayeon stak haar hoofd glimlachend om de deur.
"Hey, geen zorgen ik kom zo," glimlachte Dae.

Er was een glimlach ontstaan van oor tot oor op Jin zijn gezicht. Nooit in zijn leven had hij verwacht dat een feestje, dat zo goed beveiligd hoort te zijn, een achterdeur had die zo onbewaakt was. Nooit had hij ook maar verwacht weer een band te kunnen starten. Niet na zijn gigantische succes een aantal jaar geleden. Hij had geforceerd moeten stoppen toen hij het Koreaanse leger in moest. Voor Jin was het een periode geweest waarin hij oprecht gedacht had dat hij waarschijnlijk nooit meer wat met muziek zou gaan doen op de manier waarop hij dat nu deed. Dat was totdat hij een paar andere ex leden tegen kwam, onder wie Shownu, de man waar hij nu ook het feest mee was binnen kunnen sneaken. Hij had het idee gehad om gewoon bij kantoren langst te gaan, zoekende naar een manager die een band vol exleden zou willen hebben. Jin had verwacht dat het makkelijk zou zijn, maar ze hadden al zeker drie afwijzingen gehad. Dit feest was vrijwel hun enige hoop.
"Nayeon moet hier ergens zijn, zij en Dae zijn super close van wat ik mij kan herinneren," mompelde Jin. Hij had eens samen gewerkt met Dae, maar dat was toen ze nog niet erg bekend was. Ze was nu haar enige hoop geweest en om bij haar te komen moesten ze gebruik maken van Nayeon. De vrouwen waren beste vrienden en hij wist dat als ze haar aan boord hadden, Dae vanzelf wel zou inspringen.
"Daar is ze!" riep Jin terwijl hij met zijn hand tegen Shownu zijn bovenarm sloeg. Hij greep hem bij zijn mouw en trok hem door de mensen menigte heen naar de vrouw die ze zochten. Met een grote glimlach was hij voor de zwartharige vrouw blijven staan.
"Hey, herken je mij nog? Jij en Dae werkte samen met onder andere mij aan dat ene album," zei Jin glimlachend.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

Nayeon liep het liefst rond in een highwaist spijkerbroek met een simpel shirtje of hemdje erboven. Echter was dit een feestje en had ze zich zowaar een beetje formeel aangekleed in een zwarte highwaist pantalon en een witte blouse. Rond de kraag had ze met een zwarte lint een strik gemaakt met lange losse uiteinden. In haar hand had ze een glas champagne. Zoekend had ze rond gekeken naar de mensen op het feest, maar zoals gewoonlijk zag ze Dae daar niet tussen. Het verbaasde haar na al enkele jaren niet meer. Ze legde haar glas op de tafel naast haar en maakte met haar camera een aantal foto's. Net toen ze op het punt stond om een foto te nemen, werd het beeld voor haar camera zwart. Verrast keek ze op in het gezicht van Jin. "Kim Seokjin," glimlachte ze. "Natuurlijk herken ik je nog. Je band was samen met Big Bang en SHINee een van de meest succesvolle."
Zulke bands vergat ze niet snel, zeker niet als ze de kans had gehad om met hen samen te werken. Voor de albums 'Her', 'Tear' en 'Answer' had ze samen met hen gewerkt aan de fotoboeken van de albums. Ze had de albums zelf nog in een kast staan. Het waren mooie herinneren. "Ik kan mij niet herinneren dat jullie op de gastenlijst stonden."
Een wenkbrauw ging even omhoog, maar al gauw kreeg ze het verhaal te horen. Meteen raakte ze enthousiast. Wie wilde nou niet een mashup van twee enorm bekende ex-bands? Het was een nieuw concept, verfrissend. "Goed, ik zal met haar praten, maar ik kan niets garanderen."
Ze wenkte de jongens mee naar het kantoor van Dae en gebaarde daar dat ze er even moesten wachten. Na geklopt te hebben, stak ze haar hoofd om de deur om Dae aan te kijken. "Je komt beter maar snel. Ik heb twee speciale gasten voor je mee naar boven genomen en een geweldig concept."

Shownu had geen enkel idee gehad of het zou werken. Het was een plan geweest van hun twee, maar was het uitvoerbaar? Naar binnen komen was makkelijk genoeg, maar binnen blijven? Als iemand hen zou opmerken en zou zien dat ze niet op de lijst stonden dan werden ze er geheid eruit gegooid. Al was het één van hun weinige unieke kansen om een manager face-to-face te zien in plaats van e-mails. "Ik hoop dat ze je herkent, Jin," mompelde hij. Het was maar goed dat ze gekleed waren voor een feestje in hun zwarte broeken, witte hemden en stropdassen met een jasje. Het zag er allemaal chique uit. Hij keek het feestje rond en probeerde de vrouw te vinden die aan Jin's beschrijving voldeed. Hij keek op toen Jin riep dat hij haar zag en op de hielen van de jongen volgde hij hem. Nayeon leek erg snel gewonnen te zijn door Jin's uitleg - iets wat hij niet had verwacht na alle afwijzingen tot nu toe. Samen met Jin volgde hij de vrouw de lift in en kwamen ze uit op de hoogte verdieping, waar het uitzicht het mooist was. Even keek hij om zich heen. Hij zou liegen als hij zei dat hij niet nerveus was. Wellicht was dit hun enige kans en die wilde hij niet verknallen. Pas toen de CEO naar buiten kwam en de mannen vragend had aangekeken, maakte hij een buiging. "Hyun-Woo Sohn, van Monsta X," stelde hij zichzelf voor. "En dit naast mij is Seokjin Kim, van BTS."
Even keek hij naar zijn vriend om, voor hij Dae weer onder ogen kwam. "We komen net uit het leger met een aantal andere exleden. Ondanks dat we hebben moeten stoppen, willen we niet stoppen met muziek maken. Wij geloven dat we een hechte band kunnen vormen met een visie. De fans kennen ons al. Ze missen ons. Een mix-up comeback is nieuw en zou teleurgestelde fans weer kunnen verblijden. De fans zijn er al. Geef ons een kans en we zullen ze bij elkaar brengen en opnieuw succesvol zijn."

Re: ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

Terwijl Nayeon duidelijk maakte dat er gasten waren die haar graag zouden willen spreken vouwde Dae haar armen voor haar borst. Ze had geen zin om nu mensen te moeten ontvangen. Sowieso was ze officieel niet aan het werk nu, daarbij was het een feest. Het was niet netjes om nu zaken te willen doen. Was het iemand anders geweest dan Nayeon had Dae zonder na te denken geroepen dat ze maar een afspraak moesten maken. Maar als Nayeon het belangrijk genoeg vond zou ze het een kans geven. Ze liep naar de deur. Twee bekende gezichten stonden verscholen achter het kleine gestalte van Nayeon. Beide mannen waren ooit groot geweest in Korea, zo'n twee jaar terug. De meeste jongeren stopte in hun latere twintigere jaren om gefoceerd het leger in te gaan. Maar weinig wilde ook echt terug komen als artiest.
"BTS en Monsta X samen?" zei Dae. Ze keek even om naar Nayeon. Ze kende de bands en beide hadden gigantische grote verschillen. Het klonk fantastisch, twee grote bands samen brengen, maar in theorie zou het zo veel vragen dat het bijna onmogelijk was. Alleen al de verschillen in de muziek. Een zucht verliet Dae haar lippen. Ze draaide zichzelf om en wandelde terug haar kantoor in.
"Kom binnen," zei ze zuchtend. Dae zat achter het bureau. De beide mannen kwamen op de twee stoelen zitten die voor het bureau stond. Het was aan ze te zien dat ze gespannen waren.
"Hoe gaan jullie het verschil overbruggen? Wat gaat het imago worden? Hoe denk je om te gaan met het feit dat jullie originele bands nog steeds bestaan? Het gaat jullie concurrentie worden," begon Dae haar vragenvuur. Ze ging het niet netjes opbouwen of alles sugarcoaten. Dae vouwde haar armen weer voor haar borst.

Voor een paar seconde had Jin verwacht dat de deur in zijn gezicht dicht gegooid zou worden toen Dae wegliep. Maar ze werden uitgenodigd om binnen te komen. Jin hield de deur netjes open zodat Nayeon als eerste naar binnen kon lopen, waarna hij en Shownu samen naar binnen stapte. Nog voor Jin goed en wel kon gaan zitten werd hij overspoeld door een vragenvuur. Met grote ogen keek hij van de vrouw terug naar zijn vriend. Ze hadden er natuurlijk allemaal over nagedacht, maar nu het zo in één keer naar hem toe gegooid werd koste het een paar tellen om zichzelf te hervatten.
"Uhm... wij...eh. Zien het als een kracht. BTS begon een beetje hetzelfde als Monsta X. We kunnen beide stijlen combineren," zei Jin. Hij zou liegen als de doordringende blik van Dae hem niet licht intimideerde. Bedenkelijk draaide hij zijn ogen naar Shownu.
"En veel van de oude bandleden zijn nog vrienden, maar we laten dat niet weerhouden van onze droom. Ze respecteren dat. En opnieuw, het kan alleen maar in ons voordeel werken. We kunnen eens samenwerken, we kunnen in voorprogramma's. Er zijn veel opties," begon Jin. Dae leunde met haar onderarmen op haar bureau. Hij was opgelucht toen ze opkeek naar Nayeon.
"Wat is jouw mening hierover?" vroeg Dae. Direct draaide Jin zijn hoofd zo snel om naar de vrouw dat hij een spiertje voelde protesteren. Hoopvol keek hij omhoog naar Nayeon.
"Laat ik het zo zeggen. Jullie zijn een groot risico, maar als het werkt zou het goed uitwerken. Jullie kunnen morgen een liedje presenteren en als Nayeon het goed genoeg vindt krijgen jullie een contract. Zij gaat jullie managen," zei Dae.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

Nayeon keek Dae voor een seconde ongelovig aan. Zij? Die de jongens zou moeten managen? Ze had wel enig idee hoe het werkte, aangezien ze zoveel met bands had samengewerkt. Maar zij? Vertrouwde Dae dat haar echt toe? Het zou een mooie kans zijn, zeker nu ze geen werk had. Het was op dat moment dat ze door had dat haar mond open had gestaan. Ze sloot die snel.
"Het kan goed werken. BTS en Monsta X zullen stoppen met bestaan als de jongere leden ook het leger in moeten en dat zal snel gebeuren," zei ze. "Ik ben enthousiast over het concept, maar..."
Nu keek ze de twee jongens zijlings wel even aan. "Uiteindelijk gaat het om de uitvoering. Dus ik verwacht veel voor het nummer van morgen."
Als zij zichzelf hier ook bij in moest gooien en de jongens moest representeren dan wilde ze wel dat het de moeite waard was. De jongens waren individueel goed, maar ze moesten bewijzen dat hun concept echt kon werken aan haar. Ze moest enthousiast worden over het nummer. Ze moest een beeld zien van alle jongens bij elkaar. Een imago, een droom haast. Dat was immers wat de fans moesten zien in de jongens. "Dus jullie hebben nog veel te doen," glimlachte ze naar hen. Daarna keek ze weer naar Dae. "En wij hebben een feest te vieren. Hoe kan het feest gaande blijven zonder de persoon die dit allemaal voor elkaar gekregen heeft?"
Ze liep het kantoor uit en wachtte daarbuiten tot de jongens en Dae ook kwamen. "Ik verwacht de gehele band morgen om tien uur hier. Meld je bij de receptie en dan kom ik jullie halen."
Ze keek beide jongens nog even serieus aan, voor ze zich tot Dae richtte en glimlachte. Ergens had ze een goed gevoel over de jongens en ze hoopte dat ze een succes kon betekenen voor Dae. Dat gaf ook weer een goed imago voor haar bedrijf. 

Shownu was ook redelijk verbaasd geweest dat ze naar binnen werden uitgenodigd. Het scheelde dat Jin gelijk het woord nam. Ook al was hij gewend dat te doen, was hij niet voorbereid geweest voor de vragen die Dae stelde.
Hij knikte instemmend op wat Jin aan haar vertelde. Iedereen had goede relaties met de bandleden die nog in de band zaten. Die jongens wilden juist dat ze weer een kans kregen op muziek. Het betekende zoveel voor hun. Hoewel hijzelf maar twee jaar had getraind als trainee, had zowel hij als Jin zo enorm hard gewerkt om in de industrie te komen. "Vooral met de geschiedenis van BTS zal een mix-up goed gaan," vulde hij nog aan.
Die nummers waren nog heftiger dan de nummers van Monsta X. Ook hij keek toen om naar Nayeon en bij de volgende woorden van Dae, keek hij naar zijn beste vriend Jin. Hij hoopte maar dat de connectie die Jin met haar had sterk genoeg was om hen een deal te laten sluiten. Gelukkig waren ze als band voorbereid geweest met het feit dat ze zichzelf moesten bewijzen. Ze hadden al een aantal nummers bedacht, geschreven en uitgewerkt. Morgen moest het enkel vlekkeloos verlopen. Hij liep achter de rest aan naar buiten en knikte naar Nayeon. "We zullen er zijn," bevestigde hij haar. Als dit hun enige kans was dan moesten ze die met beide handen aanpakken. Hij keek even om naar Jin toen de vrouwen vooruit waren gelopen om terug naar het feest te gaan. "Wat doen wij? Gaan we terug en de rest op de hoogte brengen of zullen we nog een glaasje mee pakken? En hoe hoog schat je onze kansen bij Nayeon? Ze was makkelijk genoeg over te halen, maar nu ze onze manager moet worden lijkt het een stuk serieuzer."
Hij was graag op de hoogte van de feiten en zaken. Zo wist hij de risico's en kon hij de rest ook op de hoogte houden. Het waren van die trekjes die hij nog had van toen hij een leider was geweest. Het was zijn taak geweest om iedereen up-to-date te houden en om ze te beschermen van risico's die slecht afliepen.

Re: ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

Feestjes en drukke gelegenheden was niks voor Dae. Ze hield er niet van wanneer er veel mensen in één ruimte waren en ze hield er al helemaal niet van wanneer die mensen er waren om haar. Mensen verwachtte het echter niet van haar. Het beeld bestond dat omdat ze in de muziekwereld zat ze er wel van moest houden, alle drukte en al het gedoe om haar heen. Maar ze haalde er geen energie uit. Dae was een werkpaard, ze haalde energie uit het behalen van doelen. Het was dan ook niet verrassend dat ze na een goed uur handjes schudden samen met Shi naar huis was gewandeld. Voordat Dae alles goed en wel doorhad zat ze al weer in haar eigen kantoor, met het zonnetje dat net tussen de wolkenkrabbers door scheen.
"Laten we naar de receptie lopen," zei Dae. Ze had haar telefoon weer terug in de houder gelegd. Nayeon was net haar kantoor binnen komen lopen toen Dae een telefoontje kreeg dat de jongens van gisteren stonden te wachten bij de receptie. Ze greep haar tas van de grond en gooide die over haar schouder. In eerste instantie had ze zich niet willen bemoeien met het mini optreden, maar ze zou liegen als ze niet zou zeggen dat ze nieuwsgierig was. Het was een gigantisch risico, maar als dit goed zou uitwerken zou het haar bedrijf nog zo veel groter kunnen krijgen. Samen met Nayeon stapte ze de lift in, zodat ze naar beneden konden.
"Ik blijf er bij, maar jij krijgt de leiding. Ik ben er uit mijn eigen nieuwsgierigheid," glimlachte Dae bemoedigend. Ze duwde plagend met haar heup tegen Nayeon. Het was leuk om te zien dat ze opeens verantwoordelijkheid zou krijgen.
"Als je er vertrouwen in hebt na dit optreden krijg je van mij een contract. We mogen het officieel maken als je zulk belangrijk werk gaat doen," zei Dae.

In eerste instantie was Jin niet zenuwachtig geweest. Hij was juist extra vroeg wakker geworden om nog even te kunnen sporten en een goede outfit uit te zoeken die zou passen bij de anderen. Maar toen hij de marmeren vloer op stapte en naar de receptie wandelde was het toch een gevoel die wel langzaam binnen begon te dringen. Twijfelend was Jin langzamer gaan lopen, zodat hij uiteindelijk ver achteraan in de groep viel. Hij liet de anderen nu maar het woord doen. Praten met iemand was makkelijk, maar nu moest hij zichzelf gaan bewijzen. Als hij het fout zou doen, zou de hele groep daar de gevolgen van kennen. Al snel kwamen Dae en Nayeon uit één van de liften gestapt. Ergens was hij blij dat hij indruk moest maken op Nayeon en niet op Dae. Op één of andere manier intimideerde Dae hem veel te veel. De groep volgde de twee vrouwen naar een grote ruimte, met een podium en een groot scherm helemaal achterin. Het was niet groot genoeg om een heel concert in te kunnen houden, maar waarschijnlijk wel geschikt voor een hele grote meeting of wat dan ook."Ik heb opdracht gegeven dat alles klaar is gezet hier. Op de tafel naast het podium liggen microfoons," riep Dae, waarna ze in één van de vele stoelen kwam zitten. Jin kon zijn hart harder voelen kloppen met elke stap die hij dichter naar het podium zette."Volgens mij vond ik die grote optredens minder eng dan nu dit," mompelde Jin. V grinnikte zacht, maar leek ook een klein, instemmend knikje te geven. Jin kreeg zijn microfoon aangereikt. Een diepe zucht verliet hem. Hij moest gaan presteren, dit zou goed gaan en ze zouden een nieuw platencontract krijgen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

Wellicht waren de jongens niet zenuwachtig, al verwachtte ze van wel, was ze het zelf ook. Het was tevens haar eerste kans op een vaste baan, een zekerheid. En het was ook nog eens werk wat ze leuk zou vinden om te doen. Geen kopzorgen meer om rond te komen, huurachterstand, voldoende eten in huis... Ze hoopte dat de jongens beter haar zouden overdonderen, want dan was het een win-win situatie voor hun beide. Al begreep ze heel goed dat haar werkleven een stuk drukker ging worden. Een band managen was immers niet niks. Ze keek Dae aan in de lift en glimlachte. "Waarom verbaasd mij dat niet?"
Als ze zelf de beslissing niet nam dan had ze er alsnog bij willen zijn uit nieuwsgierigheid. "Het is een grote kans, Dae. Maar als ze echt zo goed zijn dan zal ik je niet teleurstellen. Heb ik je ooit teleurgesteld?" vroeg ze glimlachend. Nee, niet op het werk en ook niet als vriendin had ze Dae ooit laten zitten of in een slechte positie gezet. Ze begroette de jongens vriendelijk en nam ze mee naar een zaal waar ze een podium hadden met alle benodigdheden. Changkyun, ookwel bekend als I.M., kwam op haar afgelopen met een CD in zijn handen. "Waar kan ik dit-," begon hij, maar Nayeon wees naar de zwarte kast die iets achter de gordijn stond. Dit was al één stapje in de goede richting. Ze had verwacht dat de jongens zonder muziek zouden optreden immers. Ze zette een statief klaar met een camera en liet deze alvast lopen. Dit soort audities werden altijd opgenomen. Daarna nam ze plaats naast Dae vooraan en zette ze haar tas op de grond. Eruit haalde ze een kladblok met criteria en een pen. "Ready when you are," vertelde ze de jongens.

Shownu had zijn ogen een beetje uitgekeken in de zaal. Hij was wel wat gewend sinds zijn contract bij Starship, maar het bedrijf van Dae was toch een heel ander verhaal. Het was groter. Hij had ook zo het gevoel dat de dans ruimtes minder krap zouden zijn als bij Starship. In elk geval zag het bedrijf eruit alsof het de zaken beter op orde had. Nu hij hier terug was, wilde hij niets liever dan weer aan de slag gaan. Hij wilde de danszalen in, de studio en weer zingen. Hij wilde weer optreden en de fans toereiken. Heel zenuwachtig was hij dan ook niet. Natuurlijk was hij een beetje nerveus, maar optreden was iets wat ze allemaal jaren hadden gedaan. Hij was er zelfverzekerd genoeg in dat het goed zou komen. Glimlachend nam hij een microfoon aan van Kihyun en stapten ze het podium op. Hij liep naar Changkyun toe, toen hij merkte dat hij moeite had met de geluidsinstallatie. Na een paar seconden knalde hun muziek eruit. Shownu zette het snel terug en keek naar zijn bandleden en of ze al klaar stonden. Toen V een duimpje opstak, zette hij de muziek weer aan en rende hij snel naar zijn plek toe. Ze hadden zelfs een dans ingestudeerd, zodat ze hun publiek helemaal van hun stoel konden blazen. Al had niemand hen willen zien op Nayeon en Dae na. Hij behandelde hun optreden ook niet als een auditie, maar eerder alsof het voor de horde fans was. Tijdens de dans maakte hij wat knoopjes open van zijn hemd en gaf hij die blikken die de fans altijd gek maakte. Al was V daar een meester in en was Jimin een persoon die maar al te graag zijn abs liet zien. Gelukkig deed hij dat nu niet. Shownu had iedereen wel aangespoord om hun stage versie naar boven te halen, maar niet om een heel shirt omhoog te trekken. Er was een grens. Na hun nummer, wat vlekkeloos ging voor zijn gevoel, keek hij naar de twee vrouwen op. Hij hijgde licht van hun intense dans met het zingen, maar hij voelde zich goed. Hij liep naar Jin toe en sloeg een arm om zijn schouder. Van iedereen uit de groep had hij immers het meest nerveus geleken, maar hij had geweldig gezongen. Zacht gaf hij een kneepje in de schouder van hem.

Nayeon had enkel verwacht dat de jongens zouden zingen, niet dansen. Het was een leuke verrassing en dat schreef ze ook bij het criteria formulier. Ze kruiste wat dingen aan en luisterde echt naar iedereen hun stem. Na twee jaar in het leger te hebben gezeten zonder zangtraining kon er immers wel wat dingen veranderen. Al was dat niet zo. Elke jongen zong de noten perfect en ook al waren ze van twee verschillende bands, werkten ze samen alsof ze één waren. Ze was behoorlijk overdonderd, enthousiast. Het nummer wat ze hadden laten zien was tevens origineel en ze kon de fans al erop dansen. Zelfs zij, en Nayeon danste nooit, zou erop willen dansen. Het was een goed teken. Even keek ze om naar Dae, om haar gezicht te lezen. Maar zoals gewoonlijk was Dae's uitdrukking niet te lezen. Ze zuchtte even en bekeek haar criteria formulier. Er waren wat punten waar ze aan moesten werken om het écht juist te krijgen. Al twijfelde ze er niet aan dat de jongens daar hard aan zouden werken. "Goed," zei ze en ze legde het kladblok en de pen weg. "Ik ben blij om te horen en te zien dat iedereen nog een goede zangstem heeft en soepel kan dansen. De samenwerking ziet er goed uit, maar het moet nog strakker. Een choreograaf zal daarbij helpen. Verder moet iedereen aan zijn persoonlijkheid werken. Jullie zijn een mix en misschien waren jullie origineel in jullie oude groep, nu zie ik een aantal dingen die te veel op elkaar lijken. Suga en I.M. vooral jullie moeten hieraan werken. Verder moeten Kihyun en V hier ook aan werken. Het is mooi en leuk dat er twee jongens zijn die de fans gek kunnen maken, maar er moet een balans zijn. Verder, Jin," zei ze en ze keek de jongen aan. "Je valt achter. Je moet meer opvallen. Misschien zijn het de zenuwen nu, maar ik verwacht van je dat je een sterkere persoonlijkheid op zet. Anders is het de rest en wie nog meer? Oh, ja, Jin."
Ze wilde niet streng tegen hem zijn, maar het moest even als ze het echt wilden laten werken. Daarnaast, met al deze opmerkingen hadden ze vast al wel haar antwoord door. "Ik neem jullie aan als band. Ik verwacht dat iedereen zijn best doet en de zang- en danslessen opneemt. Evenals de brainstormsessies om aan de persoonlijkheden te werken. Ik zal een dorm voor jullie regelen en over een week, nadat ik jullie heb zien groeien met de lessen en trainingen, zal ik beslissen wie de leaer, main vocalist, main rapper, main danser en visual wordt, oké?"

Re: ORPG| Your presence can give happiness. I hope you remember that.

Dae had haar benen over elkaar geslagen. Een notitieblok liet ze op haar been balanceren, terwijl ze haar kin ondersteunde met haar hand. Bedenkelijk had ze toegekeken naar de show die de jongens opvoerde. Ze waren niet zo slecht als dat ze verwacht had, ergens had ze juist meer tegenstrijdigheden verwacht. Maar ze waren nog verre van klaar voor optredens. Er zou veel veranderd moeten worden, ze zouden een strak regime moeten krijgen en een manager die ze goed onder de duim kon houden. Zelf had ze het niet aangenomen, niet omdat ze geen kansen zag, maar omdat het te veel werk zou worden voor haar persoonlijk met de bands en mensen die ze nu begeleidde. Daarom was dit perfect voor Nayeon. De jongens hadden zelf al enige ervaring, ze wisten wat ze nodig hadden. En zij kon dat geven, als ze haar volle willen erin zou zetten tenminste. Al zou Dae haar waarschijnlijk nog wel enigszins begeleiden. Ze had dit nog nooit gedaan. In stilte had ze geluisterd naar haar beste vriendin die opnoemde wat het plan van aanpak zou worden. Ze deed het nu al verschrikkelijk goed. Als iemand niet beter zou weten zouden ze zeggen dat ze al een professional was. Dae keek terug naar de jongens. Er was van hun gezichten af te lezen dat ze blij en opgelucht waren.
"Ik denk dat het verstandig is dat jullie voor nu beginnen met het opbouwen van jullie social media. Maak nog niks bekend, maar laat wel doorschemeren dat jullie met iets bezig zijn. Tweets, post en foto's moeten eerst gekeurd worden door Nayeon als het gaat over muziek. We gaan iets groots opzetten om jullie weer aan te kondigen in de muziekwereld," zei Dae. Ze kon het niet helpen toch geprikkeld te worden en vol te stromen met ideeën. Het was spannend en het zou verschrikkelijk goed uit kunnen werken als ze het goed zouden aanpakken. Dae keek glimlachend om naar haar beste vriendin.
"En jij bent ook aangenomen," sprak ze zachtjes, zodat de jongens het niet zouden horen. Dae duwde zichzelf overeind uit haar stoel. Ze zouden nu contracten moeten gaan opstellen, voordat ze weggekaapt zouden worden door iemand anders. Dae schudde haar donkere lokken over haar schouder.
"Jullie kunnen je opfrissen in de toiletten. Ik laat mijn assistente contracten opstellen die we vandaag nog kunnen tekenen, Nay zal die met jullie doornemen," zei Dae glimlachend.

Hijgend was Jin uiteindelijk tot stilstand gekomen. Zijn donkere ogen keken hoopvol naar de twee dames die een paar meter verderop stonden. Hij had zijn best gedaan. Voor het eerst sinds tijden had hij weer zijn volle 100% gegeven. Of het genoeg was wist hij niet, maar hij hoopte het wel. Jin kon de woorden van Nayeon niet eens horen. Het enige geluid dat hij hoorde was zijn eigen gehijg en zijn hart die drie keer zo snel leek te kloppen. Pas toen V hem hard op zijn schouder klopte en hij de blije gezichten van de jongens zag realiseerde hij zich dat het gelukt was. Een grote grijns van oor tot oor sierde het gezicht van Jin. Wat er verder gebeurde kreeg hij opnieuw niet mee. Zijn lichaam was nog gespannen, vol met energie. Zonder te weten waarheen liep Jin achter de jongens aan naar wat later bleek de toiletten te zijn.
"Dat ging fantastisch!" brulde Suga nog voor dat de deur echt dicht gevallen was achter hen. Jin keek even op naar zichzelf in de spiegel. Zijn wangen waren vuurrood en zijn haar stond alle kanten op door V die net wild door zijn haren had gewoeld. Jin liep naar de kraan toe. Hij stak zijn handen onder het koude water. Een goede plens koud water in zijn gezicht zorgde ervoor dat zijn hartslag het weer enigszins omlaag ging en hij weer fatsoenlijk kon horen. Trots keek hij om naar zijn vrienden.
"Worden die twee beide onze managers? Begrijp me niet verkeerd, m'n ogen zouden dat alleen maar leuk vinden," grijnsde Jimin. Jin leunde met zijn kont tegen de wasbak. Het verbaasde hem niet dat Jimin eerder zou letten op de looks van de twee vrouwen. Jin draaide met zijn ogen.
"Alleen Nayeon. Volgens mij heeft Dae die taak aan haar overgedragen tenminste. Denk ik," zei Jin bedenkelijk. Hij wist het zelf allemaal ook niet zo goed. Hij wist dat ze aangenomen waren en dat Dae en Nayeon er beiden in betrokken waren, maar de hoogte daarvan had hij eigenlijk nog geen idee over. Ze zouden dat nog wel merken.
"Gister hadden we helemaal niks en nu kunnen we gewoon een contract gaan tekenen binnen een paar uur. Dit is zo ziek snel gegaan," riep I.M. die het voorbeeld van Jin had genomen en zijn gezicht nat had gemaakt onder de koude kraan.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven