ORPG | Gamers don&#039;t die, they respawn

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:54 PM

Het was zoals gedacht al stukken rustiger, een stukje dieper het woud in. Iedereen was in het begin blijven haken, en waarom zouden ze ook verder gaan? Waar ze nu waren, konden ze in alle rust de queeste voltooien. Als je het niet erg vond dat er constant anderen voor je voeten liepen, dan. Met een zwaard had hij het misschien ook minder irritant gevonden, maar met de pijl en boog was hij te angstig dat hij per ongeluk een ander zou raken. Niet dat hij zo slecht kon richten, maar anderen liepen constant in de baan van zijn pijlen. Plus, hij kon zich er minder goed door concentreren. Hier had hij rust. De wind liet de bladeren zachtjes ruisen, er klonk wat vaag vogelgefluit en vlakbij stroomde een beekje of een rivier, een van de twee. Water, in ieder geval. Zijn voetstappen klonken hard en lomp door het gebrek aan ander geluid, waar hij van baalde. Gedroegen beesten zich in deze game ook als echte wezens, jaagde hij ze nu allemaal weg?
Toen hij naast een boom bleef haken achter een opstekende wortel en bijna zijn evenwicht verloor, had hij al antwoord op die vraag. Zodra hij achter de beschutting van de boom vandaan kwam, zag hij een beest dat enigszins iets weg had van een uit proportie geschoten struisvogel. Het dier stond met de rug naar hem toe en leek niet te reageren op het kabaal dat hij net veroorzaakt had. Goed dan, dat was weer positief voor hem. Hij pakte een pijl uit zijn koker, legde die op de boog en haalde diep adem voor hij de pees uitrekte en tussen de schouderbladen van het dier richtte. Net voor hij wilde lossen klonk er van achter hem een schrille kreet, waardoor Adrian ineenkromp en van schrik de pijl losliet. Hij boorde zich in een boom, een paar meter van het beest vandaan. Niet dat hij zich daar nog om bekommerde. Geschrokken draaide hij zich om, net op tijd om eenzelfde soort dier dat hij had proberen neer te schieten op hem af te zien rennen. Snel pakte hij een nieuwe pijl en schoot die af. Hij raakte hem in zijn zij, maar blijkbaar was dat niet genoeg om hem te doden. Bij de zwijnen in het begin was dat wel zo geweest. Een beetje in de stress probeerde hij nog een pijl te pakken, maar het dier was al te dichtbij voor hij hem af kon schieten. Het beukte hem opzij en draaide zich na een meter of twee om zodat hij nog meer schade aan Adrian toe kon richten.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:54 PM

Clarke
Na een tijdje voel ik de energielevels van mijn avatar weer bijtrekken. Eigenlijk voel ik ook direct de behoefte om weer te gaan vechten. Het is best verslavend om je levels alsmaar hoger en hoger te zien gaan. Ergens denk ik te weten dat alleen ik en de andere beta testers ons druk maken over de levels. Op dit moment zijn ze makkelijk en snel omhoog te krijgen, omdat er genoeg kans voor is. Als straks iedereen de kans wilt om hogere levels te krijgen, als dat straks het enige is wat telt, dan is de kans veel kleiner. Daarnaast zullen we bepaalde levels moeten verslaan en dat gaat niet zonder hoge levels. Zacht zucht ik en trek mijn voeten uit het water, waarna ik mijn laarzen weer aantrek om terug te gaan. Nog even kijk ik om me heen en realiseer me dat ik het spel heb gemist. Met een grijns op mijn gezicht trek ik mijn zwaard, waarna het me opvalt dat hij inderdaad zwak een pulserend licht afgeeft. Hopelijk is dat iets waar ik invloed op heb, anders zou het wel zonde zijn in bepaalde situaties.
Mijn levels blijven maar stijgen terwijl ik me al vechtend een weg door het woud heen baan. Op een gegeven moment worden de dieren schaarser en begin ik langzaam terug te lopen richting de bewoonde wereld. Zacht en op mijn hoede loop ik door het woud en het maakt me blij dat ik amper geluid maak. Net wanneer ik gewend begin te raken aan de doodse stilte, hoor ik een schrille kreet, niet al te ver bij me vandaan. Het geluid van een worsteling volgt en ik begin te rennen richting het geluid. Van een afstand zie ik hoe iemand zich met twee dieren druk maakt. Het soort dier zelf is niet erg gevaarlijk en heeft niet echt een hoog level, maar toevallig weet ik dat deze dieren elkaar versterken. Zo kan een enkel dier een level 10 hebben, maar als ze samen vechten hebben ze beide level 20. Dat is dan wat lastiger te verslaan. De jongen wordt aan de kant gebeukt door het dier en ik zie zijn HP naar beneden schieten. Het dier draait zich om en wilt op de jongen afstormen, maar dan neemt mijn instinct het over. Zonder er over na te denken, zet ik me hard af tegen de grond en spring op het dier af. Met een kreet breng ik mijn zwaard in de lucht omhoog en doorklief het beest, die direct ontploft in een wolk van glitter en sparkelende bestanddeeltjes. Snel draai ik me om en doe hetzelfde met het andere dier, waarna ik met een zachte zucht mijn zwaard terug stop. Met een hand in mijn zij en de andere uitgestoken naar de jongen, kijk ik hem langzaam aan. 'Daar was je bijna een van je levens kwijt.' zeg ik met een klein glimlachje rond mijn lippen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:54 PM

Bogen waren dan wel ideaal om op een afstandje mee te vechten, maar als iets recht voor je neus stond, voelde je je ongemakkelijk weerloos. Adrian probeerde onhandig overeind te krabbelen, maar kreeg het niet voor elkaar om op zijn benen te gaan staan en wat afstand tussen hem en het beest te creëren. In een nutteloze reflex hield hij zijn armen voor zijn gezicht en zich voorbereidend op een klap of iets dergelijks – voelde je er eigenlijk iets van als je een leven verloor? – kneep hij zijn ogen dicht. Maar er kwam geen klap, geen pijn, niks.
Hij opende zijn ogen en het beest was weg, een meisje had zijn plaats ingenomen. Eventjes bleef hij verstijfd zitten, zijn ogen nog groot van schrik. Hij had haar niet eens aan horen komen. Had zij de dieren net gedood, met één slag? Een plotseling gevoel van jaloezie en schaamte borrelde op, maar dat onderdrukte hij meteen. Toen ze haar hand naar hem uitstak, pakte hij die aan en stond op. Zijn benen voelden enigszins wiebelig aan. "Zeg dat wel, jezus." Hij haalde diep adem en verplaatste zijn grip op de boog. "Ik denk niet dat ik ooit daadwerkelijke doodsangsten heb uitgestaan in een game, tot vandaag. Bedankt voor je reddingsactie," grijnsde hij wat schaapachtig. Nu de twee beesten verdwenen waren, leek het weer gewoon een vredig stukje bos, niets gaf aan dat de dieren hier je karakter daadwerkelijk konden vermoorden. "Misschien kan ik maar beter mijn geluk weer bij de zwijnen proberen. Die kon ik nog aan." Goed, hij had er niets tegen om door iemand gered te worden, maar het zorgde wel voor een deukje in zijn ego en een verlangen om beter te worden. Hij zou gewoon eerst die queeste moeten volbrengen, zoals de game van hem verwachtte. Dan zou zijn EXP stijgen op de voorbedachte snelheid, en zou hij deze vijanden aankunnen zodra dat van hem verlangd werd. Het gaf hem een bedrieglijk gevoel van zelfstandigheid en macht dat hij zijn eigen lichaam te besturen had, hij zou er bijna door vergeten dat hij nog steeds een allang voorbereide route volgde.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:54 PM

Eleanore
De jongen kijkt zo geschokt dat ik heel kort ervan in de lach schiet en hem snel overeind help. Zo te zien staat hij nogal wiebelig op zijn benen en ik knijp mijn ogen wat samen, alert voor een tweede reddingsactie. Het was leuk om te zien hoe hij op de wereld reageerde, omdat mijn eerste reactie niet heel anders was geweest. Uiteindelijk weet de jongen zich weer te vermannen. Zijn opmerking doet me glimlachen en ik trek een mondhoek omhoog als ik met mijn hoofd naar zijn boog gebaar. 'Misschien is het een idee om naast je boog een dolk aan te schaffen, zodat je op beide situaties voorbereid bent.' geef ik als tip. 'Vooral als je misschien ooit in een duel komt te staan, is het toch handig wat skills daarin te hebben.' voeg ik er nog aan toe met een behulpzame glimlach.
Een zachte lach rolt over mijn lippen en ik kijk de jongen met een schuin gehouden hoofd aan. 'Eerste VR game? Of gewoon de eerste die zo realistisch is?' vraag ik en laat mijn oog op een omgevallen boomstronk vallen, waarna ik een stap achteruit zet en erop ga zitten. Het is best vreemd dat ondanks dat je lichaam rustig op bed ligt, je moe kan worden van de VR game. Ergens knaagt het aan me dat ACO zó realistisch aanvoelt. De beta versie voelde al geweldig, maar dit begint bijna eng te worden hoe de wind mijn haren optilt en ermee speelt.
'Ik denk dat je deze ook wel aan had gekund.' zeg ik en kijk de jongen opnieuw aan. Een beetje onderzoekend laat ik mijn ogen langs hem glijden en vraag me af in welk level hij zit. 'Als je echt met je pijl en boog aan de slag wilt, is het misschien handig om de hoogte op te zoeken. Dat doen ze in films ook altijd, toch?' vraag ik en kijk als voorbeeld omhoog. De bomen hier zijn zeker goed te beklimmen, misschien dat ik die ook in mijn voordeel kan gaan gebruiken. Het laatste, over de films, voeg ik er expres aan toe. De jongen hoeft niet te weten dat ik een beta speler ben, dat kan me nog wel eens in de problemen brengen en daar heb ik geen zin in. Het enige wat ik nu wil is een hoger level krijgen en de geschiedenis boeken van ACO ingaan.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:55 PM

Wat beduusd keek hij naar zijn boog, maar toen knikte hij langzaam. Een boog was goed voor langeafstandsaanvallen ja, maar zodra een vijand binnen de paar meter kwam, was hij haast machteloos. Hij kon zijn pijl in de hand houden en het als één of ander steekwapen gebruiken, of er op een paar centimeter afstand eentje afschieten, maar hij betwijfelde of dat net zo effectief zou zijn als het leek tijdens een aantal van Legolas' acties in Lord of the Rings. "Ik denk dat je gelijk hebt, ja. Ik zal in de stad eens kijken of ze iets betaalbaars hebben." Hij kneep zijn ogen een beetje dicht toen hij naar haar keek om minder last van de door de bomen schijnende zon te hebben en legde zijn boog op de grond. Toen zij op een boomstronk ging zitten, zakte hij naast zijn boog neer op de grond en sloeg zijn benen in kleermakerszit onder zich. "Eerste realistische, ja. Ik heb de jaren hiervoor wel vaker met Virtual Reality gespeeld, maar tot voor kort alleen met de oude. Helm met zicht in de game, joysticks in de hand. Vergeleken met dit was dat nog zo..." hij zocht even naar het woord en liet daarbij de onafgemaakte zin in de lucht hangen. "Nep." Besloot hij uiteindelijk. Daar stond je nog gewoon in je kamer, zelfs als het in de game hevig regende, bleef jij droog. Voelde je je droog. Als het hier begon te regenen, was Gabriël ook meteen zeiknat. En hoewel de op het bed liggende Adrian dat niet was, voelde hij zich dat wel. "En hoe zit het met jou, heb je al vaker meer realistische games gespeeld, of pas je je gewoon snel aan?" Ze leek hier al een stuk meer thuis dan hij zich voelde, in ieder geval.
Hij volgde haar blik naar de bomen, dankbaar voor het advies dat ze hem gaf. "Dat zou wel eens kunnen werken, ja..." mompelde hij, nadenkend over de mogelijkheden. Het gaf hem niet veel bewegingsvrijheid en hij zou aan zijn evenwicht moeten werken, maar het zou kunnen. Als hij erop zou oefenen, wie weet? Het idee stond hem wel aan, om soepel door de bomen te kunnen bewegen. Van tak tot tak te springen en ook nog eens constant zijn pijlen af te vuren. Dát zou hem nog eens een voordeel geven tegenover de tegenstander. "Hé zeg, bedankt," grinnikte hij. "Ik denk dat ik dat maar eens moet proberen, inderdaad." Een snelle scannende blik over haar uitrusting maakte al duidelijk dat ze met een zwaard vocht, en hij knikte er met zijn kin naar. "Vecht het trouwens fijn, met een zwaard?" Hij kon het zich wel voorstellen dat het soepel vocht. Zeiden ze dat niet altijd in fictie, dat een zwaard een verlengstuk van jezelf was?

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:55 PM

Eleanore
De beduusde blik op zijn gezicht, doet mijn mondhoek omhoog trekken en ik wend mijn blik even af, zodat ik niet in de lach schiet. Het is haast aandoenlijk. Ook is het opvallend dat deze speler nu pas nadenkt over het wapen dat hij heeft gekozen. Bij de betaversie was ik echt een half uur met mezelf aan het discussieren over welk wapen ik zou nemen, maar het zwaard won het eigenlijk toch wel. Mijn lessen in schermen toen ik klein kind was, maakte de doorslag. Ook al had ik het maar twee jaar gedaan en moest ik toen stoppen door gebrek aan geld, het was altijd een passie gebleven. Net zoals pianospelen, hoewel ik een beetje verward ben dat dit ineens op komt zetten in mijn eigen gedachten. Daarom kijk ik weer naar de jongen, zodat ik niet te ver afdwaal.
Als antwoord op zijn opmerking knik ik en glimlach even vriendelijk. Mijn ogen volgen zijn bewegingen. Het is niet verboden voor een andere speler om me aan te vallen buiten de steden, dus ik ben op mijn hoede. Toch lijkt me dit een jongen met een redelijk groot gevoel van eer, dus zou hij het volgens mij nooit zomaar doen. Niet zonder aanleiding tenminste en vooral niet midden in een gesprek. De glimlach keert terug op mijn gezicht als hij het heeft over de oude gear voor de VR games, vooral omdat ik de nostalgie echt voel. Mijn oude gear staat nog op mijn kamer, eigenlijk als een soort pronkstuk. Geen twijfel over mogelijk dat over een aantal jaar die dingen gewild zijn en laat die van mij nou net in perfect staat zijn.
'Nep.' zeg ik instemmend en laat mijn vingers als bewijs langs het schors van de boom gaan, waarna ik ze naar mijn gezicht breng en ernaar kijk. Mijn hand zakt als ik zijn stem hoor en ik kijk hem aan. Opnieuw schiet er een glimlach over mijn gezicht en ik kijk even rond, waardoor mijn nieuwe kapsel als een rivier opspat, waarna de wind het spel overneemt. Dan kijk ik hem weer aan. 'Niet mijn eerste realistische VR game, maar wel degene die inderdaad het meest echt voelt. Anderen waren wel, net zoals ACO full body, zeg maar, maar toch niet zo prachtig als dat het hier is.' zeg ik en leg mijn handen op mijn schoot, waarna ik hem weer aankijk. 'Ik moet ook zeggen dat de mensen me niet tegenvallen, hoewel je de eerste bent waarmee ik echt praat. Naast degene die me daarnet omver liep in het dorp.' merk ik op en leun wat voorover, omdat de boomstam zo lekker toch niet zit. 'Daar heb ik ook ontdekt dat je hier geen pijn kan voelen.' zeg ik en leun wat verder voorover om een pijl uit zijn pijlenkoker te pakken. Als demonstratie leg ik de pijl tegen mijn handpalm aan en trek een lijntje, waardoor er wel een snee ontstaat, maar het niet bloed en dus geen pijn doet. 'Helemaal niets.' zeg ik en kijk hem aan. 'Heel vreemd wel.' merk ik mompelend op en geef de pijl voorzichtig terug.
De jongen lijkt oprecht dankbaar met mijn advies en ik glimlach opnieuw. Het besluit om een solo player te worden, lijkt onnozel nu ik hem heb ontmoet. Misschien zijn mensen toch te vertrouwen, hier beter dan in het echt. Toch blijf ik bij mijn besluit, ik wil niet rekening houden met iemand die eventueel geen rekening met mij houdt. Dit spel is mijn ontsnapping aan realiteit en die laat ik niet verpesten door iemand die niet hetzelfde erin staat. Dat risico wil ik niet lopen.
'Ontzettend fijn.' verzucht ik haast en trek mijn zwaard uit haar schede. Ze pulseert nog steeds en lijkt zich steeds verder te vormen, naarmate mijn level stijgt. Ze is werkelijk prachtig. 'Het voelt haast niet eens als vechten met dit zwaard, meer als een soort ingewikkelde dans.' zeg ik en kijk hem dan aan, waarna ik haar terug in haar schede stop. 'Dat klinkt waarschijnlijk heel zweverig en stom, maar waarschijnlijk is het onderdeel van de game. Als je je verder traint, zal jou misschien hetzelfde overkomen met je boog of eventuele dolk.' zeg ik, terugverwijzend naar het idee om voor een dolk te kijken in het dorp.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:55 PM

"Ik snap wat je bedoelt, ja. Ben ik ook met je eens, het is hier adembenemend." Hij plukte wat grassprietjes uit de grond en liet die in zijn open palm liggen, zodat ze al snel door de wind opgepakt werken en dansend uit het zicht verdwenen. Hij keek ze na. Ja, het was gewoon écht. Anders kon hij het niet verwoorden. Hij voelde alles, de vochtige bosgrond onder zijn handen en het stugge katoen van zijn shirt tegen zijn borst. De leren armbeschermer tegen zijn rechterarm. Het insect dat op zijn hand landde en daar weer vanaf stuiterde om in het gras te verdwijnen. Ongelofelijk, gewoon. Hij benijdde de gamemakers met de kennis en vaardigheden om zoiets tot leven te wekken. Hoe ze vroeger de games op de beeldschermen maakten, kon hij nog wel begrijpen. Vroegere virtual reality ook nog wel. Dat was voornamelijk gewoon code schrijven. Maar dit? Het leek hem onmogelijk dat dat hier ook alleen het geval kon zijn.
"De mensen hier zijn wel stukken leuker dan in de chatgroepen op het internet," gaf hij lachend toe. "Dat verbaast me niets. Niemand heeft hier de ballen om zich zo te gedragen als ze soms online doen." Dat was misschien ook wel het voordeel, je kon je minder goed verstoppen achter je scherm. Alles wat je hier deed of zei, of hoe je in eerste instantie reageerde, zou de ander ook meteen zien. Handig, hoor.
Hij fronste even bij wat ze daarna zei. Geen pijn? Hij wilde al bijna verder vragen, had zelfs zijn mond al opengedaan, maar klapte die weer dicht toen ze het voordeed. Even vertrok zijn gezicht, hij verwachtte bloed of een nare wond te zien. De pijlen waren niet bepaald bot, als hij er wilde dieren mee kon doorboren. Maar er was amper wat te zien. "Hé?!" bracht hij verrast uit, en hij schoof meteen wat dichter naar haar toe. "Laat eens zien," mompelde hij bijna op hetzelfde moment dat hij haar hand al vastpakte, door zijn nieuwsgierigheid niet in staat om geduld te hebben. Bewonderend bekeek hij haar handpalm uit meerdere hoeken en liet zijn vingers er overheen gaan. Zelfs de kleine snee die even te zien was, vervaagde alweer.
"Jezus, wat gek," zei hij toen hij klaar was met zijn inspectie. Hij liet haar hand weer los en schoof een stukje naar achteren om haar en zichzelf wat meer persoonlijke ruimte te geven. "Het is best logisch toch, maar het klopt niet in mijn hoofd," grijnsde hij. "Alles is zo echt, maar dan ineens dat weer niet. Maar ik vertel je daarbij vast niets nieuws meer. Ik ben blij verrast, om even een understatement te maken." Nu hij er zo over nadacht, die beuk van het beest van net had ook geen enkele schade achtergelaten. Geen fysieke, dan. Zijn HP was wel wat gezakt, was hij net achter gekomen. Balen. Maar hij kon het wel waarderen dat ze eraan gedacht hadden dat het vechten en verdere leven in de game wat moeilijk ging als je een gapend gat in je buik had zitten waar constant bloed uit vloeide, mocht dat eventueel gebeuren. Daar kwamen alleen maar trauma's en rechtszaken van.
Haar woorden over haar zwaard maakten hem aan het lachen, wat ze misschien wat verkeerd opvatte. "Nee, nee," ontkende hij met een lach op zijn gezicht. "Het klinkt inderdaad wat zweverig, maar het klopt wel. 't Zag er haast ook zo uit toen je tot de redding kwam, best elegant met dat dunne zwaard. Het heeft wel wat." Het was hem inderdaad opgevallen dat haar zwaard niet een van de keuzes was geweest toen hij zijn wapen uitkoos bij het maken van zijn personage. Wat vet, dat ze ook zoiets nog toe hadden gevoegd. Een extra drijfveer om je level omhoog te krikken, als het ware.
"Over die dolk gesproken, ik denk dat ik die maar eens ga kopen. Dan kan ik daar ook nog wat mee trainen voor ik vanavond uitlog." Als hij genoeg geld had, dan. Hij stond op en veegde wat aarde van zijn broek. "Kom je mee?" De vraag kwam er zo makkelijk uit, dat hij er niet over nadacht. Ze kenden elkaar amper. Maar vrienden waren altijd welkom, zelfs in een game. In je eentje was er maar weinig aan.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:55 PM

Eleanore - Clarke
Een vlaag van een glimlach verschijnt op mijn gezicht en ik kijk voor het eerst eens goed naar de jongen. Zijn gezicht is niet heel apart, gewoon een alledaags en normaal gezicht, iemand die je wanneer dan ook tegen kan komen. Anderen, vooral in het dorp, zag ik toch wel helemaal buiten het boekje gegaan. Oogkleuren die verschilden tussen knalrood of gewoon donkerpaars. De jongen tegenover me herken ik uiteraard niet, maar voor alsnog is het tenminste geen gekke of extravagante gast. Dat kan ik wel waarderen, vooral omdat ik zelf ook niet echt wild ben gegaan. Mijn blik volgt de grassprietjes die hij los heeft gelaten, tot ze oplossen in het niets. Aan alles zit een houdbaarheids datum, van de materialen voor kleren tot eten en dus ook tot de natuur. Blijkbaar overleeft gras niet lang nadat je het hebt afgesneden van de voedingsbron. Interessant. 'Adembenemend is het juiste woord ja,' zeg ik zacht en laat mijn vingers langs de madeliefjes op de grond gaan.
Zijn volgende opmerking doet me weer naar hem kijken en mijn mondhoek trekt omhoog. 'Ik heb om eerlijk te zijn nog niet echt met mensen gepraat, behalve met jou,' geef ik toe met een glimlach en kijk nog eens naar mijn handpalm. 'Ik was eigenlijk van plan solo player te blijven...' geef ik dan toe en maak van mijn open handpalm een gesloten vuist, waarna ik hem aankijk en mijn hand weer ontspan. Ineens zit hij voor me, voor ik ook maar een seconde tijd heb om achteruit te deinsen of te reageren op deze plotselinge beweging. Uit reflex trek ik bijna mijn zwaard, maar zijn aandacht is volledig gefocust op mijn hand. Mijn hart bonkt ontzettend hard in mijn borst en ik kijk hem strak aan als hij mijn hand nogal zacht in die van hem neemt.
Langzaam laat ik mijn ingehouden adem los, waarvan ik niet eens wist dat ik hem vast hield. Mijn hand bevindt zich dichtbij zijn gezicht en ik blijf hem nog steeds strak aankijken, hoewel de geschrokken uitdrukking inmiddels weer is verdwenen. Die heeft plaats gemaakt voor een geinteresseerde blik en ik adem weer diep in als ik voel hoe zijn vingertopjes langs mijn handpalm strijken. Wauw, de gamemakers hebben zich vast uit de naad gewerkt. Zijn aanraking is écht. Mijn zenuwuiteindes registreren een echte aanraking en het echte gestreel van zijn huid op die van mij. Mijn mond zakt er een stukje door open en ik kijk naar onze handen. Wat prachtig. Pijn is dus niet te voelen, maar wel andere strelingen. Handelingen zonder geweld zijn wel voelbaar. 'Ik ben verrast dat ik je aanrakingen wel voelde. Dat voelt ook heel echt,' zeg ik als hij wat naar achter gaat en ik pak mijn handpalm vast, waarna ik hem een beetje verward aankijk.
Door zijn lach, verschijnt er ook een glimlach op mijn gezicht. Als alle spelers zo zijn, dan moet ik toch nog maar eens kijken of ik echt soloplayer wil blijven. De jongen tegenover me is gezellig en aardig, gewoon heel vriendelijk. 'Best elegant?' herhaal ik met een plagende glimlach en trek een wenkbrauw omhoog. 'Ik ben eleganter dan menigeen hier, hoewel ik in het echte leven niet eens normaal van een trap kan lopen zonder te struikelen,' geef ik glimlachend toe en schud dan zacht mijn hoofd. Het is een soort onuitgesproken regel hier dat je niet praat over het echte leven. Toch voelt het met deze jongen niet als een overtreding van regels, maar als een gewoon gezellig gesprek, zonder teveel gedachten erachter.
Altijd alert volg ik zijn bewegingen als hij opstaat en kijk omhoog naar hem. Zijn vraag komt uit de lucht vallen en voor een kort moment kijk ik hem aan, in stilte vragend of hij het zeker weet. Dan sta ik soepel en snel op, rek me even uit en zet een hand op mijn heup. 'Hoewel ik dat aanbod graag zou aannemen, ga ik niet met vreemden mee. Daarom,' begin ik te praten en steek mijn andere hand naar hem uit. ', mag je me hier Eleanore noemen,' maak ik mijn zin met een glimlach af. Inmiddels ben ik toch best wel benieuwd naar de naam van deze aardige vreemdeling.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:55 PM

Er was iets aan haar wat hem ontzettend op zijn gemak deed voelen. De manier van praten of doen misschien, al was ze niet het soort persoon waar hij normaal sterk naartoe zou trekken. Zijn vrienden en hij waren allemaal vrijwel hetzelfde qua interesses en dergelijke, niemand kroop echt snel in zijn schulp en allemaal hielden ze wel van een goed feestje. Niet dat zij dat per definitie niet zou doen, maar ze leek anders. Rustiger, vooral. Het was niet onaangenaam. Ze gaf hem niet het gevoel alsof hij zich op de één of andere manier moest bewijzen voor ze een gesprek met hem aanknoopte, dat was het vooral.
Een soloplayer. Hij had er niet eens aan gedacht, zelf deed hij dat nooit. Altijd als hij zulke games speelde zat hij vrij snel in een gilde, het maakte de dingen een stuk gezelliger en soms ook nog eens makkelijker. Je kon met meerdere mensen een boss aanvallen, of queestes volbrengen. Het scheelde tijd en moeite, en iedereen werd er beter van. De beloningen moest je dan wel delen, maar hij ging er vanuit dat de mensen die hij in de gildes had ontmoet niet zo achterbaks zouden zijn om alles voor zichzelf op te eisen. Meestal ging dat goed, maar heel af en toe zat er een rotte appel tussen. Zulke mensen werden dan ook meteen uit de vriendenkringen geschopt, als het aan hem lag. Zulk soort mensen belandden uiteindelijk als soloplayers, zij paste totaal niet in dat beeld. Maar aan de andere kant verbaasde het hem nou ook niet echt dat zij het wel van plan was. Leuk vond hij het niet, maar hij snápte het. Je was afhankelijk van jezelf, alléén jezelf. Als je iets goed deed kreeg je daar maximale beloning voor, als je iets fout deed was het je eigen schuld. Het zou sociaal gedoe schelen. Maar dat was nou net waar hij zelf wel van genoot, sociaal gedoe.
Aan het einde van die gedachtegang realiseerde hij zich pas hoe hij nu al haar volledige karakter in zat te vullen, terwijl hij nog helemaal niets van haar wist. Misschien was ze helemaal niet zoals hij dacht, en had hij het compleet fout. Het zou niet de eerste keer zijn. Des te meer reden om haar beter te leren kennen.
Hij was er al bijna van overtuigd dat ze zijn aanbod af zou slaan toen ze opstond, en haar woorden gaven hem gelukkig niet genoeg tijd om zijn gezicht te laten betrekken. Wat sullig zou het zijn, om eerst beteuterd te gaan kijken en daarna weer vol geluk op te springen door haar 'daarom'. Er verscheen een geamuseerde grijns op zijn gezicht toen ze haar naam noemde, blij dat ze hem niet meteen al zat was geworden, en schudde haar hand. Eleanore was geen naam die hij vaak in het dagelijks leven hoorde, hij betwijfelde of er zelfs eentje op zijn school zat. Dat was dan ook de herinnering aan zijn eigen naamverandering hier, het was zó gemakkelijk om zichzelf gewoon voor te stellen als Adrian.
"'t Is me een genoegen. Ik ben Gabriël," zei hij dus maar. Na haar hand kort geschud te hebben liet hij hem weer los en begon te lopen in de richting waar hij vandaan gekomen was, terug naar de stad. Hier en daar waren weer zwijnen te zien of te horen, maar hij besloot dat die wel konden wachten. Dan had hij vanavond tenminste nog iets te doen. Tijdens de wandeling dacht hij na over dingen die hij aan haar kon vragen, iets om het afgekapte gesprek mee voort te zetten, maar vrijwel alles wat hij bedacht had met haar leven buiten het spel te maken. Waar ze woonde, of ze studeerde, wat waren haar hobby's, deed ze aan sport? Maar dat kon hij allemaal niet vragen, wat hij ergens wel jammer vond.
"Wat deed je eigenlijk zo diep in het bos? Ik zag daar helemaal niemand, behalve jij. De rest blijft allemaal een beetje hier hangen," zei hij uiteindelijk. Ze liepen nu weer wat meer tussen andere spelers, die druk bezig waren met het slachten van de zwijnen. Het was misschien maar een vraag om de stilte mee op te vullen, maar ergens was hij oprecht nieuwsgierig.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female