ORPG | Gamers don&#039;t die, they respawn

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:56 PM

De stad kwam al dichterbij. Vanmiddag was het al een prachtig aanzicht geweest, het silhouet van de gebouwen in het tegenlicht van de zon en de haast lichtgevende, blauwe lucht. De zon was bezig met haar afdaling en kleurde de onderste rand van de hemel een dieprode kleur, gemengd met wat oranje en roze gekleurde schapenwolkjes. Hij zou er bijna amper aandacht aan besteden. Als een pc-game zulle graphics had, zou hij er tientallen screenshots van gemaakt hebben. Maar nu was het zo echt dat het net een normale zonsondergang leek, zoals hij die thuis ook elke avond uit zijn slaapkamerraam kon zien als hij wat uit zijn raam hing.
Terwijl hij nog naar de dichterbijkomende stad staarde, maakte Eleanore een opmerking waardoor hij het niet kon laten om te grinniken. "Ik, gered worden? Dat was om je waardigheid te bepalen. Engelen laten zich niet zomaar met iedereen in, daarvoor moet je jezelf eerst bewijzen. En daarbij", ging hij door, "kwam ik langs om je op het goede pad te leiden, niet om je fysiek te redden. Je moet geen soloplayer worden joh, is geen reet aan. Het is stukken gezelliger met een gilde." Met een goedbedoelde grijns keek hij haar aan. Het was zo makkelijk om te lachen in haar bijzijn, haar aanwezigheid alleen maakte hem al stukken vrolijker dan hij normaal zou zijn. Ook de omgeving zorgde ervoor dat hij zich vredig voelde, alsof alles even goed was en er geen nare dingen bestonden. Hij hoopte maar dat dat nog even zo zou blijven.
"Jij liever dan ik," merkte hij gnuivend op. Hij was het voorval met de struisvogels nog lang noet vergeten. "Ik kan het denk ik maar beter nog even bij de zwijnen houden, hoe irritant het ook mag zijn. Het grinden is wel stukken tijdrovender dan het op een PC is."
De stad kwam snel dichterbij en voor hij het wist werd het zachte gras al vervangen door de oneven straatkeien van de stad, die bij elke voetstap vrolijk onder zijn voeten klakten. Op een bankje bij de ingang lag een man met zongebruinde huid en een strooien hoed, hij leek in slaap gevallen te zijn. Het leek op een doodnormale speler, maar Adrian herinnerde zich nog dat dit de man was waar men zich moest melden als ze de zwijnenqueeste volbracht hadden. Via hem kreeg iedereen dan zijn verdiende geld en EXP. Schijnbaar was de massa alweer doorgegroeid naar de volgende queeste, of nog bezig om de steeds maar regenererende zwijnen af te slachten. De man had in ieder geval een moment rust. Jammer dat hij zelf nog maar 13 van de 20 zwijnen gedood had, hij zou nog een moment moeten vinden om die eens te doden zodat hij eindelijk eens kon beginnen met levelen. Hij kwam hier uiteindelijk wel om te winnen, natuurlijk.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:56 PM

Clarke
Het grinnikje dat over zijn lippen rolt, doet me glimlachen. Het is gemakkelijk om te vergeten dat alles hier nep is, dat we eigenlijk op twee compleet verschillende plekken liggen, ons niet bewust van wat er met ons lichaam gebeurd. Het blijft een vreemd fenomeen, aangezien het lichaam wat ik nu heb exact voelt als mijn eigen. Oké, dat is niet helemaal waar, dit lichaam voelt beter. Leniger, lichter, sneller... Beter. Ik weet nu al dat ik deze game vaak zal gaan spelen, het is nu al mijn favoriet.
Een wenkbrauw schuift wat omhoog in een opstandige maar speelse manier. 'Mijn waarigheid?' herhaal ik. 'Je weet dat ik je waarschijnlijk met een simpele aanval al heb verslagen, hè, almachtige engel Gabriël.' zeg ik een beetje plagend en geef hem een zacht duwtje tegen zijn schouder aan. Hij begint opnieuw over soloplayer zijn en ik voel opnieuw het verscheurende gevoel. Het liefst zou ik gelijk toezeggen, maar de herinneringen aan de eenzaamheid van de middelbare school staan me nog net iets te vers in het geheugen. Soms werd ik toegelaten in een groepje of uitgenodigd voor een feestje, om er later alleen maar achter te komen dat ze me gebruikten. Hier is dat anders, maar voor alsnog zie ik niet heel veel voordelen in het aansluiten bij een gilde. De enige reden die ik kan verzinnen om het wel te doen is Gabriël, ik mag hem wel.
'Nou nou, echt grinden is het nou ook weer niet. Het is toch de begins queeste? Dat is dan wel als je die queeste accepteerd, maar grinden is wel echt een kenmerk van een slecht ontworpen game. Dat kan je van ACO niet zeggen hoor.' zeg ik bedenkelijk. Grinden is ontzettend saai, vooral als je het enkel voor EXP doet. Nu ik erover nadenk, was ik eigenlijk ook aan het grinden net. De queeste had ik bewust niet aangenomen. Echt grinden was het niet, ik wou gewoon zien wat deze wereld te bieden heeft. Het is zoveel meer en beter uitgewerkt dan de beta versie.
De NPC die de begin queeste uitdeelt, is net zo goed uitgewerkt als onze eigen avatars en ik zou bijna gewoon naast hem zitten om een praatje met hem te maken. 'Oké, de smid is daar, ik zorg wel voor wat te eten.' zeg ik en wijs naar de smidshop verderop. 'Ontmoeten elkaar weer hier? Ik weet een tentje wat meer downtown waar ze lekkere snacks verkopen. En ja, het is mogelijk dat er lekker eten is in een game. Vraag me niet hoe, maar je proeft het zo!' zeg ik enthousiast en geef hem een duwtje in de richting van de smid, terwijl ik zelf de andere kant op begin te rennen, enthousiast om mijn ontdekking te delen met hem.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:56 PM

Hier in de stad liepen meer spelers rond. Een aantal samen, een aantal alleen. Het was makkelijk te zien dat dit niet was zoals het in een echte stad zou gaan. Hier liep iedereen met opgeheven hoofd, trots op zijn eigen avatar, zelfverzekerd en ervan overtuigd dat ze er knap en krachtig uitzagen. Hij nam het ze niet kwalijk, eerlijk gezegd. Hoewel hij zelf ook goed wist dat hij niet lelijk was, had hij zijn kleine imperfecties niet verwerkt in zijn avatar. Hij had hem ietwat puntigere oren gegeven, een huid zonder menselijke putjes en kleine littekens overgehouden aan de puberpuistjes en natuurlijk een lichaam zonder grammetje vet te veel. Voor hem waren het kleine aanpassingen, maar voor anderen kon de optie om een perfecte versie van jezelf te maken misschien een wereld van verschil zijn.
Hij liet zich een stapje opzij duwen en stapte toen grijnzend terug naar haar zijde. "Zelfs engelen hebben nog wel eens wat te leren," wierp hij terug. Het was zeker anders dan een paar knopjes indrukken, deze manier van vechten. Hier voelde je de vermoeidheid ook echt in je spieren, terwijl je die in sommige games alleen maar op een balkje zag totdat je je een seconde niet kon bewegen terwijl het zich opnieuw oplaadde. En was je soms ook beperkt tot de dingen die je lichaam kon uitvoeren. Geen sprongen van twee meter hoog of drie salto's achter elkaar. De avatars konden wel meer dan de meesten normaal konden, maar het waren zulke subtiele veranderingen dat je ze amper opmerkte. En waarschijnlijk zouden ook die verbeteren als je hogere levels bereikte. Hij keek er nu al naar uit.
"Daar heb je een punt!" gaf hij toe, toen ze begon over het grinden. Hij deed het in andere games wel eens omdat hij er niet tegen kon dat hij zulke lage levels door moest komen, maar hier was het toch een stuk saaier. En minder snel, leek het wel.
Het idee om nu even alleen door te moeten, stond hem niet zo aan. Het was maar voor een halfuurtje, maar haar aanwezigheid was zo gemakkelijk om gewend aan te raken. Dat je iemand had om iets tegen te zeggen zodra het in je opkwam, dat je ergens kon lopen met de zekerheid dat je niet alleen was, dat had hij nodig. Hij deed het niet zo goed zonder vrienden, was hij achter gekomen. Dus had hij zich vanaf de basisschool constant omringd met mensen. Maar om nou depressief te worden over een half uurtje alleen zijn, ging hem ook wat te ver. Dus knikte hij, met een blik naar de smid die ze aanwees. "Dan hoop ik maar dat het niet tegen gaat vallen, nu heb je me wel verwachtingen gegeven!" riep hij nog na toen ze al haar eigen kant op rende. Heel even keek hij haar nog na, tot ze een hoek om verdween en hij alleen maar een straat vol vreemden zag. Toen liep hij naar de smid toe, vurig hopend dat hij iets kon kopen van het weinige beetje geld dat hij had.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:56 PM

Clarke
Mijn benen dragen me, sneller dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Volgens mij komt het dat ik zo snel kan rennen, omdat mijn level al zover omhoog is. Telkens wanneer ik een level hoger kom, zie ik mijn EXP stijgen, er zit vast ook ergens een verborgen Special EXP, voor mijn snelheid dan. Waarschijnlijk ook voor defence, maar er is nog zoveel in dit spel onduidelijk dat ik er niet direct achter kan komen, daarnaast wil ik de snacks komen voor Gabriël en mij. Waar het enthousiasme om op deze jongen indruk te maken, vandaan komt weet ik niet. Toch ga ik er niet tegenin, omdat het me eigenlijk best fijn doet voelen dat ik hem blij kan maken met iets onzinnigs als een snack.
Wanneer ik een hoek rennend om wil slaan, kom ik slippend tot stilstand. Een verwarde uitdrukking glijdt over mijn gezicht en ik probeer me te bewegen, maar het lijkt alsof al mijn ledematen vast zitten met dikke stroop. 'What the...' mompel ik als mijn lichaam zich omdraait en op een haast militaire manier terug begint te begeven. Wat is dit voor vreemde bug? Mijn lichaam neemt me mee, dieper het stadje weer in. Hoe dichterbij ik weer bij de drukbevolkte stukken aankom, hoe meer ik zie dat meer mensen hier last van hebben. Het irriteert me mateloos dat blijkbaar de gamemakers deze controle over onze avatars hebben, dat ze ons zomaar over kunnen nemen. Het bevrijdende lichaam voelt ineens als een kooi en ik wou dat ik uit kon loggen. Dat gaat helaas niet, mijn nieuwsgierigheid is te groot.
Uiteindelijk realiseer ik me dat mijn lichaam me naar het immense plein brengt. Dan begint er een lampje te branden, dat dit waarschijnlijk het begin van de game is. Eenmaal op het plein, heb ik de controle nog niet terug. Dat is tot iedereen er blijkt te zijn en er een koepel over het plein valt. Zonder er ook maar naar te kijken, weet ik dat het ondoordringbaar is. Toch zijn er, domme, mensen die het proberen aan te raken en geschokt worden. Mijn blik glijdt langs de mensen, langs verschillende gezichten die me niets zeggen. De een gekker dan de ander, de ander juist beeldschoon en sommigen hebben juist expres een afgrijzelijk gezicht gekozen. Uiteindelijk zie ik hem en besef me dat ik weer kan bewegen, dus ik loop naar hem toe. Net wanneer ik naast hem stil sta en mijn mond open om wat te zeggen, verschijnt er een immens grote zwevende avatar, boven het plein. 'Welkom, ACO spelers van over de hele wereld.' zegt hij en ik kan niet meer van hem wegkijken. Waarschijnlijk weer een trucje. Ik begin er ziek van te worden dat ik geen controle heb over mijn lichaam, maar merk dat ik verder nog wel alles kan, behalve mijn blik afwenden. Dus laat ik mijn vingers die van Gabriël vinden en omsluit ze met mijn hand, waarna ik een zacht kneepje geef.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:56 PM

Er klingelde een belletje toen hij de winkel binnenliep, wat het hele scenario nog authentieker maken. De winkel was gevestigd op de begane grond van een stel rijtjeshuizen van twee verdiepingen en zag er precies zo uit als hij een middeleeuwse smid voorgesteld had. Oud hout, zware balken die het gebouw ondersteunden en een geur van metaal in de winkel. Er stond een man achter de toonbank die hem vriendelijk aankeek. Was het ook een NPC? Hij kon het niet zo snel zien. En om het nu meteen te vragen...
Meer tijd om erover na te denken kreeg hij niet. Hij had naar voren willen stappen, maar het eindigde in een rare poging tot moonwalken toen zijn lichaam een stukje naar achteren schoof voor hij zijn voet neer had kunnen zetten. Hij was geen centimeter verder gekomen. De man leek niets op te merken, wat zijn vermoeden dat het een NPC was versterkte. Adrian kreeg het niet voor elkaar om nog een stap te zetten, want zijn ledematen begonnen te bewegen alsof hij een bespeelde marionet was. Hij liep weer naar de deur, legde zijn hand op de klink en stapte naar buiten. Daar liepen meer spelers zag hij, de een trok nog een verwardere blik dan de ander. Hij vond dit niet leuk. Het was alsof geestenhanden hem naar voren duwden, aan zijn armen en benen trokken om hem verder te laten lopen. Nu kon hij haast de druk op zijn ledematen voelen, en wenste dat hij de vergelijking niet in zijn hoofd gemaakt had. Zijn handen jeukten om de spookhanden weg te slaan, alsof dat hem de controle terug zou geven, maar hij kon zijn handen net zo min als zijn armen gebruiken.
Pas toen hij omringd door anderen op het grote plein stond, viel de druk van zijn spieren af. Hij sloeg zijn armen om zich heen in een poging zijn lichaam weer wat meer eigen te laten voelen. De koepel strekte zich tot ver boven hen uit en gaf de lucht een ziekelijke blauwpaarse kleur. Een aantal vogels vlogen langs en ontweken de koepel simpelweg door wat hoger te gaan vliegen, volkomen apathisch over wat er onder hen gebeurde. Ze moesten eens weten.
Opluchting overspoelde hem toen hij Eleanore's gezicht op zag doemen tussen de mensen en een last leek van zijn schouders te vallen. Hij had het niet eens doorgehad, maar zijn onrust werd deels veroorzaakt door haar afwezigheid en het feit dat hij niet wist waar ze was en of ze wel oké was. Het was goed om haar weer aan zijn zijde te hebben.
Veel tijd om opgelucht te zijn was er niet. Er begon een stem te spreken en zijn blik werd naar voren geforceerd, weg van Eleanore. "Allereerst wil ik mijn excuses aanbieden dat ik jullie allemaal zo abrupt hiernaartoe heb laten komen, maar ik heb een uiterst belangrijke mededeling," ging de figuur met zijn rommelende stem verder. Adrians handen vielen langs zijn zijde toen hij voelde hoe Eleanore haar hand naar hem uitreikte, en gaf dankbaar een kneepje terug toen ze zijn hand vastpakte. Ze waren niet alleen, ze hadden elkaar. Hij was er nog steeds niet zeker van waarom ze hier waren en wat de zwevende avatar van hen wilde, maar wist zeker dat het niet lang meer zou duren voor hij daar achter zou komen.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:57 PM

Clarke
Hoewel het waarschijnlijk helemaal nergens voor nodig is, voel ik mijn hart wat sneller kloppen als ik mijn blik vestig op het grote en zwevende figuur. Naast de duistere kleur van de koepel, lijkt het figuur ook donker en duister, alsof het niet veel goeds in de zin heeft. In de beta versie heb ik de spelmaker zijn avatar ook eens gezien, hoewel die in geen enkel opzicht te vergelijken is met wat er nu voor ons zweeft. Het zachte kneepje van Gabriël doet me wat rustiger worden, hoewel ik het gevoel van onbehagen niet van me af kan schudden. Alles aan dit hele gedoe schreeuwt gewoon fout, in hoofdletters en met veel uitroeptekens.
De woorden van de spelmaker klinken te diep en doen mijn lichaam een beetje sidderen, het is vast een trucje, maar hij straalt zoveel macht uit dat de behoefte om me klein te maken onder de zware stem, erg groot is. Ondanks het feit dat ik het simpelweg niet kan, zou ik het toch niet doen. De spelmaker moet ons toch hier hebben, wij zijn toch zijn consumenten? Zijn klanten? Wij hebben zijn game gekocht, gekregen of misschien zelfs wel gestolen, omdat het de game van nu is. De oplage van 10.000 exemplaren was razendsnel uitverkocht, iedereen is waarschijnlijk online.
Een uiterst belangrijke mededeling? En wat mag dat dan wel zijn? It better be good. Anders ben ik voor niets uit mijn enthousiasme gerukt. Het voelt zelfs alsof deze harde ruk aan mijn enthousiasme, me nog wat cynischer heeft gemaakt dan eerst. De spelmaker gaat rustig door, alsof het niets is wat hij zojuist uit heeft gehaald. Iedereen die als zombies hierheen is gehaald en nu als hersenloze standbeelden staat te kijken en te luisteren. Van ergernis laat ik bijna een kreet los, maar de dwang op mijn avatar houdt me tegen, hoewel het lijkt te schrikken van mijn opstandigheid. Voor een seconde lijkt de blik van de spelmaker naar Gabriël en mij af te dwalen, maar het kan ook schijn zijn. 'Het eerste wat ik jullie moet vertellen, is dat jullie hier vast zitten.' zegt hij en een gesmoorde golf van reacties gaat door de spelers heen, die niet in staat zijn te reageren met open mond, maar weldegelijk geluiden kunnen produceren. Zo komt er een laag gegrom uit mijn keel terwijl ik naar boven kijk. Wat is dit voor zieke grap? 'Jullie kunnen niet meer uitloggen en andere spelers kunnen niet meer inloggen. De spelers die nu online zijn, krijgen vijf levens. Als je je vijfde leven verspeeld hebt, zal je avatar stoppen te bestaan, net zoals de vitale tekenen van leven bij je menselijke lichaam zullen stoppen. Je sterft dus in beide werelden.' legt hij uit en van schrik laat ik Gabriëls hand los. Als er geen grip op mijn lichaam zou staan, zou ik als een slappe pop neervallen nu. Mijn hartslag versnelt zich en blijft maar hoger en hoger worden, een paniekaanval staat op het punt van beginnen. Ik kan mijn moeder niet alleen laten? Ze overleeft het niet. Als zij het niet overleeft, is er voor mij toch geen reden meer om ook in leven te zijn. Het enige wat ik kan doen door mijn paniek aanval te uiten is een gesmoord geluid laten en mijn ogen zich met tranen laten vullen. Hoe je het ook wend of keert, mijn leven lijkt voorbij. In elk opzicht.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:57 PM

De woorden van de figuur sloegen hem in het gezicht. Klap na klap, het werd steeds erger met elk woord dat hij zei. Maar reageren deed hij niet, de reactie bleef uit. Het was te veel om nu te verwerken, meer dan hij kón verwerken. De betekenis van de woorden was overduidelijk, zelfs al waren ze niet hardop gezegd. Ze zouden hier doodgaan. Hoe je het ook wendde of keerde, uiteindelijk zou iedereen hier doodgaan. Hoeveel keren was hij wel niet doodgegaan in zijn games? Soms misschien nog wel vijf keer voor hij nog maar level 10 gehaald had. Als dat was, had zijn laatste uur bij level tien al geslagen. Eerder, waarschijnlijk. De gevechten werden steeds moeilijker, naarmate je zelf ook sterker werd.
Zelfs in de geschokte trance waarin hij zich bevond, voelde hij hoe de warmte van Eleanore's hand de zijne verliet. Nee! Alsof het de levenslijn was waaraan hij zich vastklampte, greep hij haar hand weer vast. Hij had de zekerheid dat ze nog naast hem stond nodig. Als hij hier alleen zou zijn, was hij zodra zijn lichaam dat toestond in elkaar gezakt. Hij kon niet eens kwaad zijn, hoe graag hij dat ook wilde. Ergens binnenin hem sluimerde het, klaar om naar boven te spuiten zodra hij van de schrik bekomen was. Hoe de dreigende figuur het lef had om hen dit aan te doen, wat hem bezielde en wat hem in godsnaam deed denken dat hij de macht en het recht had om zoiets te doen. Maar de gevoelens bleven in hem borrelen, hij had de kracht niet om ze tot echte gedachten om te vormen. Zijn gezicht bleef een onveranderd masker, de mondhoeken in een chagrijnige trek omlaag getrokken en de wenkbrauwen samengetrokken tot er een rimpeling tussenin ontstond. Zijn ogen daarentegen verraadden de complete radeloosheid die hij voelde.
"Ik zou geen game-developer zijn als ik jullie geen spel zou geven. Asteria Cloud Online bestaat uit 50 verdiepingen, zoals iedereen weet. Ik geef jullie een kans. Een manier om tegen me te spelen. Te winnen, misschien. De spelers die alle vijftig bosses kunnen verslaan, één op elke verdieping, zullen de game mogen verlaten. Alleen dan."
Hij geloofde zijn oren niet. Zelfs nu, zelfs met alle spelers die met doodsangst en verdriet in hun ogen naar de admin keken, durfde hij zulke dingen te zeggen. Het was nog steeds gewoon een spel voor hem, een simpel spelletje met winnaars en verliezers. Al was de prijs in dit geval je leven terug, terwijl de straf voor verliezen de dood was. Zijn grip op Eleanore's hand verstevigde en hij drukte de nagels van zijn vrije hand diep in zijn handpalm, de enige woede die hij hier nu kon uiten.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:57 PM

Clarke
Hoe snel ik Gabriëls hand los heb gelaten, zo snel pakt hij mijn hand weer vast. Als ik kon praten, had ik hem bedankt. Zijn hand is het enige wat echt lijkt, de rest lijkt slechts een zieke grap. Alsof ik zometeen wakker wordt nadat ik flauw ben gevallen na het opgesloten worden in een kluisje op school. Het zou de eerste keer zijn, hoewel er vaker gedreigd mee is. Langzaam aan begint het besef tot me door te dringen. Iedereen zal hier doodgaan uiteindelijk. We hebben dan wel vijf levens, maar wat zou er gebeuren als je de vijf levens uit hebt geleefd? Het eeuwige leven heeft niemand, hoewel ik eigenlijk niet denk dat het mogelijk is om vijf levens uit te leven, je menselijke lichaam wordt namelijk gewoon ouder. We zullen hier dus zo'n 60 jaar vast zitten, als het lot gunstig genoeg is. 60 jaar van een niet-echt leven in een niet-echte wereld, hoe echt hij soms ook aanvoelt. Nee, ik zal 60 jaar door moeten brengen hier, waar alles nep is, zonder mijn moeder. Alleen, 60 jaar lang. Tot een dag mijn hart stopt met kloppen, of erger.
Nieuwe woorden rollen over de lippen van de spelmaker en ze doen me verwoed knipperen, zodat de tranen uit mijn overgelopen ogen rollen en ik weer scherp zie. Een kans? Een kans! Mijn mond zakt een stukje open en ik voel hoe ik aandachtig luister naar zijn woorden. Opnieuw versnelt mijn hartslag, dit keer door het simpele feit dat ik zo'n kans voorgeschoteld krijg. Mijn rug recht zich haast direct en ik knijp kort in Gabriëls hand, mijn hoop is terug.
Een kans, dat is het enige waarop ik heb kunnen hopen. Zelfs als het de kleinste kans is en ik dood zal gaan tijdens het proberen, een kans is het enige wat ik wilde. En nu heb ik die gekregen, op een giftige zilveren schotel. Ondanks alles, alle risico's en alle problemen die zich nu al voordoen, ik ga het doen. Waarschijnlijk zelfs zometeen al, ik ga op zoek naar de eerste boss. Ik zal hem verslaan, of dood gaan. Mijn tranen zijn gedroogd en in plaats van de verslagen blik, heb ik een harde blik vol met strijdslust. De spelmaker maakt geen woorden meer vuil, kijkt slechts nog even rond en verdwijnt. De koepel verdwijnt, van beneden lost hij op naar boven.
Dan pas realiseer ik me dat ik Gabriëls hand nog vast heb en laat hem los, waarna ik enkel mijn hoofd naar hem draai. 'Ik vrees dat die snacks moeten wachten.' zeg ik, waarna ik hem nog even aankijk en langzaam een stap achteruit zet, gevolgd door een andere stap. 'Ik ga.' is het enige wat ik zeg en ik kijk hem aan, terwijl de strijdlustige blik nog in mijn ogen brandt.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:57 PM

Een kans. Dit was niet eens een kans te noemen. Wat was dit voor ziek gebeuren, wat ze allemaal maar moesten accepteren? Een game verslaan was niet onmogelijk, verre van, maar dit waren toch wel heel andere omstandigheden. Normaal kon hij zijn spel opslaan en blindelings een vijand aanvallen, de eerste keer misschien alleen maar om te zien wat hij moest verwachten en hoe hij zich voor kon bereiden. Hier kon dat niet. Dit was echt.
De realisatie was als een zure smaak in zijn mond. Dit spel was echt. Niet alleen het gras en de zonsondergang, niet alleen het gevoel van de wapens, niet alleen je eigen lichaam, maar alles. Dood was dood, net zoals het in de echte wereld zou gaan. Was de maker nu nog genereus geweest met de vijf levens die ze gekregen hadden? Ach, schei toch uit. Die man was ziek in zijn hoofd. En zij zaten vast in zijn grootste fantasie.
Toen de grote koepel eenmaal verdween en hij opnieuw Eleanore's hand uit de zijne voelde glijden, deze keer gecontroleerder en definitiever, keek hij naar haar om. Uit het publiek stegen stemmen langzaam op: eerst zachtjes, daarna harder. De emotie was overal om hem heen te voelen. Verdriet, angst, woede. Hij voelde ze allemaal. Maar Eleanore leek iets anders uit te stralen, haar ogen stonden fel en beslist. Van schrik zette hij een stapje achteruit, hoe kon ze in deze situatie zo strijdlustig kijken? Ze hadden net verdomme hun doodvonnis te horen gekregen. Ze spiegelde hem door ook een stap achteruit te zetten, maar deed er daarna nog een, tot er wel een meter tussen hen in stond.
"Ik ga." Twee woorden, vier letters. Zo simpel. Maar ze voelden als een klap in zijn gezicht. Ze wilde weg, in haar eentje. Had hun ontmoeting dan helemaal niets met haar gedaan? Niemand kon het in zijn eentje overleven hier, dat was gekkenwerk. Zou ze echt zo dom zijn om in haar eentje te proberen de game te winnen? De blik in haar ogen deed hem haast denken van wel. Er gleden verschillende emoties over zijn gezicht, waarvan hij niet eens de moeite deed om ze te verbergen. Schrik; wát gaat ze doen? Woede; hoe durfde ze hem achter te laten? Gekwetstheid; wilde ze zonder hem verder?
Voor ze nog een stap kon zetten die de afstand tussen hen in te groot zou maken, stapte hij naar haar toe en keek haar aan met een blik waarin alle drie emoties samenkolkten.
"Neem me mee?" Het was zijn bedoeling geweest om het als een feit te laten klinken, een bevel haast, maar het kwam er zo onzeker uit dat het eerder een vraag was. Zijn blik verzachtte, en daarmee zijn hele gestalte. "Alsjeblieft?"
Het was dan misschien gekkenwerk en een onmogelijke opgave, maar met Eleanore wilde hij het wel proberen.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female