ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/23/2019 08:19 PM

Xavier:
De reactie die het gekriebel met haar eigen haren over haar wang teweeg bracht leek de sfeer even luchtiger te maken. Zij lachte, ik grinnikte om haar. Alsof er op dat moment niks anders was om ons zorgen over te maken. Alleen dit moment dat telde met haar. Echter was het onvermijdelijk dat er toch weer over gesproken werd. We zaten er immers nog midden in. Zou het ooit over zijn? Het zou kunnen, het zou ons ook altijd kunnen achtervolgen. 'You can't be friends with everyone. Even a Musketeer can't', zei ik tegen haar terwijl ik de haren die haar wang kriebelden had vervangen door mijn vingers die eroverheen streelden. 'I don't know, I really don't know.', beantwoordde ik haar vraag met een zucht. 'Not everyone likes that the King and Queen have the throne. If you protect them, you're an enemy for them...', zei ik tegen haar. 'Maybe it's only now, maybe it will last forever.', zei ik snel gevolgd door 'I hope it won't'. Nu we toch ons hart aan het luchten waren en Camille op zoek leek te zijn naar de waarheid, kon ik de mogelijkheden beter direct verklaren. 'Or maybe it isn't because of that. Because of them. Maybe it's because of me. You saw the fight. I don't believe Leon's the only one who hates me. Maybe I just don't know them. Or maybe I do, but they're hiding it. I don't know, Camille.', zei ik eerlijk. 'There is only little that I'm sure of. Unfortunately not these things. Maybe it's Fontaine, maybe it was the battlefield, maybe it's being a Musketeer or even be their Captain.', zei ik tegen haar. 'Maybe not. Worst case, it could be you. But I'm not letting them hurting you. Not if I can prevent that. And I'm sorry I couldn't today.', bood ik haar mijn verontschuldigingen aan. 'I hate it to see you hurt. Even if it should be with another man. I would want you to be happy.', zei ik en drukte een kus op haar voorhoofd terwijl ik de brok in mijn keel wegslikte. 'Maybe there isn't another man and Anne needs you for something different. Maybe this all was bad luck. There are so many things unsure. It's better to forget the knowledge we don't have and try to enjoy the things we do have. We have to let it go, Camille.', zei ik tegen haar. 'Nothing can brings you happiness if you have to fear at all times. That is what enemies want. For you to fear. We have to be strong. Stronger than anybody. And I'm sure, we can do this together. I never, I really never met somebody like you.', zei ik en streelde over haar wang heen. 'If anybody can do this, forget fear, fight for our future and the things you have, you are. We are.', zei ik tegen haar. 'Therefore we have to get to Paris. Depending on your wounds we can travel now or in a few hours, maybe a day or more. But we have to go. We got the letter, Anne needs you and I secretly hope that everyting will get better there. Or easier. We know the people there, we have friends over there. We should be safer in Paris, how conflicting it maybe sounds.', zei ik tegen haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/24/2019 02:13 PM

Camille
Ik had niet verwacht dat Xavier zo diep op mijn vraag in zou gaan, dat hij de waarheid niet uit de weg zou gaan en me zou vertellen dat hij het ook niet wist, dat hij ook geen idee had wanneer het over zou zijn. Ik knikte langzaam op zijn woorden, probeerde ze tot me door te laten dringen en schudde mijn hoofd toen hij opnieuw zijn verontschuldigen aanbood voor het feit dat hij niet had kunnen voorkomen dat ik gewond was geraakt vandaag. Hij had er niets aan kunnen doen. Ik was zelf te eigenwijs geweest om in m'n eentje naar boven te gaan. Xavier had me nog gewaarschuwd, me gevraagd voorzichtig te zijn, en dat had ik niet gedaan. Ik glimlachte op zijn laatste opmerkingen, dat als er iemand was die zich hier doorheen zou kunnen slaan, wij het wel waren. Misschien had hij ook wel gelijk. We hadden beiden al zoveel doorstaan. 'I know.' knikte ik waarna ik me wat overeind drukte in het bed. We zouden in Parijs ook veiliger zijn. De vraag was alleen hoe snel ik zou kunnen reizen. Ik voelde de pijn nog steeds in mijn zij. Mijn arm deed een stuk minder pijn, maar ik had geen idee hoe de wonden eruit zagen. 'Could you... Could you take a look at them?' vroeg ik aan Xavier waarna ik rechtop ging zitten, al kostte dat me wat moeite. Ik knoopte mijn jasje los en trok mijn chemise voorzichtig los uit mijn rok zodat Xavier bij mijn zij zou kunnen. Ik wilde me wat meer draaien zodat hij er beter bij zou kunnen, maar dat veroorzaakte alleen maar pijn. Even had het gevoeld alsof het gestopt was met bloeden, maar door de beweging voelde ik weer kleine druppels van de warme vloeistof uit de wond komen. 'Is it bad?' vroeg ze terwijl ze hem aankeek.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/24/2019 07:52 PM

Xavier:
Toen ze ging verliggen en ik haar gezichtsuitdrukking zag, voelde ik de pijn bijna zelf. Ik beet op mijn lip. 'Can I help you? Is there anything that I can do for you?', vroeg ik en kwam al half overeind toen ze de vraag stelde. Ik knikte als antwoord en liet haar uiteindelijk toch haar eigen gang gaan. Ze voelde zelf wat het prettigst voor haar was en wat ze kon. Het duurde voor mezelf ook even voor ik een houding had gevonden die niet al te vervelend voor mijn been was en waarmee ik ook goed zicht had op haar verwondingen. Voorzichtig bracht ik mijn vingers tot enkele centimeters rondom de wonden om ze te inspecteren. 'Is it bad?', hoorde ik haar vragen waardoor ik weer terug naar de realiteit gebracht werd en mijn blik naar de hare ging. 'The wounds are quite deep. But they have sharpe edges... As far as I can see, nothing important has been hit.', zei ik tegen haar. 'How do you feel?', informeerde ik bij haar. 'I think we can depend more on how we feel ourselves than how the wounds look. Like it is on the battlefield. Sometimes you feel quite fine and can do something, the other time you're not.', zei ik tegen haar. 'No matter what, you have to be careful.', raadde ik haar aan.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 03/01/2019 08:54 PM

Camille
Ik had even op mijn lip gebeten van de pijn toen ik wat bewoog op het matras omdat Xavier overeind kwam en het gewicht daarmee weer anders verdeeld werd maar keek daarna voor me uit. Hoe meer ik bewoog, hoe lastiger het voor hem zou zijn om te wonden goed te inspecteren. Ik was wel blij om te merken dat hij voorzichtig was want ik had de dokter in Courdemanche wel eens een diepe snee van een van mijn broers zien inspecteren en die had dat behoorlijk hardhandig gedaan. Niet dat ik van Xavier echt iets anders verwacht had, maar toch. Het was fijn dat hij zo zachtjes deed. Ik knikte langzaam op zijn woorden. 'Okay, I think... It hurts but it isn't too bad. I suppose if we bandage it, it should be fine.' beantwoordde ik de vraag die daarna volgde voor ik me wat boog in een poging zelf de wonden te zien, maar daarvoor zat het net op een verkeerde plek. 'We'll stay here tonight and then we'll leave tomorrow morning. I should be alright.' stelde ik voor waarna ik, met behulp van het nachtkastje, opstond van het bed. Daar zag ik echter al snel weer de dode man liggen waardoor ik me weer omdraaide. 'Can we... Can we get rid of him?' vroeg ik met zachte stem terwijl ik probeerde mijn blik niet opnieuw af te laten glijden naar de man.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 03/02/2019 07:04 PM

Xavier:
Ik knikte toen ze zei dat wanneer we de wond zouden verbinden het in orde zou zijn. Het idee om morgen pas te vertrekken leek ook mij het beste. Wonden hadden nu eenmaal rust nodig. Het zou te lang duren voor de wonden van haar als die van mij volledig geheeld zouden zijn. We zouden op deze manier richting Parijs moeten om meer problemen te voorkomen. 'Yes, let's do that', stemde ik ook mondeling in. 'We'll see tomorrow if we're good enough to ride.', zei ik tegen haar. Ik wilde haar niet teveel druk opleggen. Wat niet ging, dat ging niet. Dat zou Anne ook wel snappen. We deden immers ons best en meer dan dat kun je niet doen. Ik keek naar haar toen ze zichzelf overeind hielp met behulp van het nachtkastje. Ik knikte toen ze me vroeg of we van de man die ze vermoord had af konden komen. 'Yes, I will take care of that immediately', antwoordde ik. Hierop stond ook ik op, liep ik naar haar kant van het bed toe en tilde het levenloze lichaam op. 'I will be back in a few minutes', zei ik tegen haar. Voor ik de man had opgepakt had ik er kort over nagedacht om hem simpelweg uit het raam naar beneden te gooien, maar ondanks dat hij het wel zou verdienen. Het idee stond me toch niet aan. Ik zou hem via de trap naar beneden tillen en buiten neerleggen uit het zicht. Ik durfde er bijna voor te wedden dat Camille hem morgen bij vertrek niet nog eens wilde zien of als ze uit het raam keek. Wat onhandig opende ik de deur en liep ik met mijn kiezen op elkaar geklemd naar beneden toe. Het was niet prettig om met dit extra gewicht rond te lopen en ik zou blij zijn als ik het lichaam gedumpt had voor de wilde beesten. Op de terugweg merkte ik dat de wond weer was gaan bloeden doordat er een stroompje over mijn been begon te lopen. Ik haalde daarom mijn riem los en bond deze strak om mijn been heen voor ik weer naar binnen liep richting Camille. Nu het been afgekneld werd, stroomde het bloed niet zo snel meer en was de pijn gemakkelijker te dragen. 'Shall I get us some bandage or do you want to come downstairs?', vroeg ik Camille.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 03/03/2019 12:05 PM

Camille
Ik was blij om te horen dat Xavier het met me eens was, al merkte hij daarna al snel op dat we maar moesten kijken of we ons dan allebei goed genoeg voelden. Dat moest dan maar. Ik zou hier niet langer willen blijven dan nodig was. Het zou waarschijnlijk een eeuwigheid duren voor ik eindelijk had afgeschud wat er vandaag gebeurd was en hoe sneller we hier weg waren, hoe sneller dat proces zou beginnen. 'Thank you..' fluisterde ik zachtjes op het moment dat Xavier meteen opstond om de dode man uit onze kamer te halen. Even twijfelde of ik hem moest helpen, want ik kon zien dat het niet zo gemakkelijk als normaal ging, maar alleen het idee al om de man aan te moeten raken, maakte me vreselijk misselijk. Ik wendde daarom ook mijn blik af en hield me even vast aan de vensterbank terwijl ik probeerde diep in en uit te ademen. Na een tijdje verdween de misselijkheid en verscheen Xavier weer in de kamer. Ik draaide me naar hem om en zag direct de riem die hij rond zijn been had gebonden. Het was dus wel degelijk erger dan hij had laten merken. 'I will come down. I want to see if everyone is alright.' beantwoordde ik zijn vraag waarna ik wegliep van de plek waar ik gestaan had. Ik stapte over de bloederige plas heen waar de man eerder had gelegen en liep zo snel als ik kon de kamer uit. Misschien dat we die avond een andere kamer moesten nemen. Ik had zo'n naar voorgevoel dat ik anders maar weinig zou slapen. 'I'll take a look at your leg when we're downstairs.' zei ik tegen Xavier waarna ik de trap af begon te lopen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 03/03/2019 02:32 PM

Xavier:
Het sierde Camille dat ze per se naar beneden wilde om te kijken of iedereen in orde was. Ik volgde haar met mijn ogen toen ze de kamer doorliep. Klaar om een stap naar voren te zetten, mocht ze haar evenwicht verliezen. Echter was het niet nodig en was ze de deur al door voordat ik het door had. 'And I'll look to yours.', zei ik tegen haar. 'Mine can wait. It started bleeding all over again and the belt is stopping it. It's bearable.', verzekerde ik haar terwijl ik me omdraaide om haar achterna te komen op de trap. Aan die woorden was niks gelogen. Het was wel degelijk draaglijk op deze manier en ik maakte me veel meer zorgen over haar. Mede doordat ze meerdere verwondingen had en ik niet verwachtte dat ze vaak wonden had gehad. Ik had me er op de een of andere manier altijd doorheen kunnen slaan en ik was bang dat als ik er niet voor zorgde dat ze voldoende rust zou nemen, dat het er niet beter op zou worden.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 03/03/2019 03:19 PM

Camille
Ik begon te trap af te lopen en beet op mijn lip toen ik de ravage beneden zag. Gelukkig was het vooral materiële schade. De ramen waren kapot, tafels en stoelen hadden afgebroken poten. Ik wierp een blik over mijn schouder, naar Xavier, voor ik richting de schuilkelder liep, want het leek erop dat de aanwezigen zich daar nog altijd verzameld hadden. 'Thank you.' bedankte ik de eigenaar van de taverne. Hij zou wel weten waarvoor. Het bleef een feit dat ik mijn post had verlaten en het aan hem over had gelaten. Gelukkig waren de kinderen en vrouwen ongeschonden gebleven waardoor die na een kort praatje ook weer gerustgesteld waren. Ik wilde met naar Xavier omdraaien, maar mijn onderlichaam wilde niet helemaal meewerken waardoor alleen mijn torso draaide en dat veroorzaakte vreselijke pijn. Ik greep me dan ook aan de bar vast en beet op mijn lip om een schreeuw van pijn binnen te houden. Het was mijn bedoeling geweest Xavier te vertellen dat ik eerst naar zijn been zou kijken omdat ik me ook wel redde en de Koning en Koningin het me waarschijnlijk niet in dank af zouden nemen als ze gehandicapte Captain of the Musketeers terug zouden krijgen. Echter leek dit een teken dat hij eerst naar mij zou moeten kijken en niet andersom. 'I'm okay.' wuifde ik de taverne-eigenaar weg toen de pijn weer een beetje weg trok.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 03/03/2019 03:39 PM

Xavier:
Ik liep achter haar aan en liet ook mijn ogen weer door de ruimte glijden. Het was een puinhoop. Maar een puinhoop was nog te redden. Ik keek weer naar Camille en de plek waar haar jurk rode bloedvlekken achter had gelaten toen ze zich wilde omdraaien en aan de bar vastgreep. De kleur leek wat uit haar gezicht te trekken en dat was het moment dat ik direct naar haar toe ging en haar tegen me aan trok. 'Please lay down for me so I can take care of your wounds', zei ik tegen haar en pakte met een van mijn armen haar vast, zodat ze niet om zou vallen en haakte met de andere haar vingers los van de bar. Voorzichtig legde ik haar op de grond neer terwijl ik mijn gewonde been strekte om deze niet extra te belasten voor ik bij haar kwam zitten op mijn knieën. 'Jodium or some alcohol and bandages, please', commandeerde ik de eigenaar. Het was niet bars, maar je kon nu eenmaal niet alles tegelijk. Ondertussen zorgde ik ervoor dat de stoffen niet meer in de weg zaten en keek nogmaals naar haar wonden. Misschien zouden ze wel gehecht moeten worden, maar ik was geen arts. Ik kon de eerste noodhulp toepassen, zoals me dat in het slagveld bijgebracht was en voor de rest waren altijd de artsen geweest. Ik stond er ook niet op te wachten om met een doodnormale naald en draad aan de gang te moeten. Ik probeerde liever de wonden goed schoon te maken en te stelpen, misschien wat kruiden of een mengsel ervan dat de pijn zou verlichten en het helen zou moeten versnellen. Goed afbinden zou al veel uit kunnen maken, goed verbinden. Mocht het mogelijk zijn dat we morgen zouden rijden wilde ik eigenlijk twee dingen. Zo snel mogelijk in Parijs zijn en haar na laten kijken door een dokter, maar tegelijkertijd had de wond rust nodig. De eigenaar kwam aan met wat alcohol en het "verband" dat Camille zelf eerder die dag al voorbereid had. 'This is going to hurt a little.', waarschuwde ik haar voor ik met mijn ene hand de hare vastpakte en met de andere hand bij de randen van de wonden begon te deppen tot ik uiteindelijk bij de wonden zelf kwam en ook deze ontsmette waarna ik ze verbond. 'This must be enough for now. Maybe I can get some herbs for the healing on the way.', zei ik tegen haar.

29, female