Latest posts

Re: O ♥ If I was your girl

Grayson
Hij ging op in de felle lichten die er door de ruimte schenen, de harde muziek die door de boxen dreunde en de mensenmassa die over de club verspreid waren. Grayson kon intens genieten van een avondje uit, met name als hij merkte dat er thuis spanningen hingen, of wanneer hij gewoon de balen had van zijn saaie schoolcarrière. Het was voor hem een uitlaatklep, net zoals dit het voor tientallen andere tieners was. Grayson was best vaak op feestjes en dergelijke te vinden, het gaf hem een bepaalde adrenalinekick die hij soms hard nodig had. Bovendien hield hij er soms gewoon even van om de rest van de wereld te vergeten. Hij wist niet wat het betekende, dat hij hier behoefte aan had, maar daar maakte hij zich geen zorgen over. In een oogopslag, als je zijn leven van een afstandje zou bekijken, was er immers ook helemaal niets mis mee. Op school ging het niet vreselijk slecht - maar ook niet heel goed -, hij had vrienden waar hij altijd de gekste en meest roekeloze dingen mee uithaalde, had genoeg meisjes aan zijn voeten liggen en woonde in een prachtig huis met zijn vader en zijn stiefmoeder, met wie hij het allebei goed kon vinden. Tenminste, tegenwoordig kon hij het goed met de vriendin van zijn vader vinden. Dat was voorheen wel anders geweest. Niet omdat de vrouw niet aardig was, juist omdat Grayson moeite had met een nieuw moederfiguur in zijn leven. Hij had geen vervanging voor zijn moeder nodig, het voelde simpelweg verkeerd, alsof iedereen haar vergeten was. Hij leerde met tijd echter om de vrouw geven en was ontzettend dankbaar dat zij in zijn vaders leven gekomen was. Ze was goed voor het gezin, beter dan Grayson destijds toe had willen geven. Nu deed hij dit echter met liefde, er viel immers ook niet meer omheen te draaien. 
Grayson had de dansvloer even verlaten toen hij merkte dat hij wel weer zin had in een drankje. Bovendien begon het toch aardig op te warmen tussen al die mensen, hij kon wel wat verkoeling gebruiken. Grayson liet zijn glas hervullen, op dat moment nog niet volledig bewust van het feit dat dít drankje hem officieel aangeschoten zou maken. Ach, daar was zo'n clubavondje voor. Bovendien was Grayson niet iemand die rare taferelen tegenmoet ging als hij dronken was, alhoewel, misschien werd hij iets te lustig en flirterig, maar of dat als een slecht gevolg van alcohol beschouwd kon worden, verschilde per persoon. Gelukkig was hij zover nog lang niet, hij had nog alle controle over zijn hoofd en lichaam en dat hield hij graag zo.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie kriebelde Chris zachtjes. Ze had haar mond vol, maar het gebaar zei genoeg dat ze van hem hield en ze hem gelukkig wilde hebben. Ze wist wat belangrijk was voor Chris en daarom verrastte ze hem ook vaak genoeg met alle liefde. "Misschien hebben we ook bijna een normaal leven nu."
Het was vreemd om te denken dat dit normaal was, maar ze wilde niets liever dan dit. Hun huisje, Chris en hun hondje. Meer hoefde ze niet te hebben en het was zoveel beter dan waar ze vandaan kwamen. Ze keek op toen hij een kwart van zijn pizza had laten staan. Toch vroeg ze niets en pakte ze zijn bord om de rest van de pizza op te eten. Ellie was in principe geen grote eter, maar pizza was één van haar favoriete dingen om te eten en dus propte ze de rest erbij in. Haar buik zat vol en ze legde het bord weg, waarna ze zich lachend op Chris' schoot liet trekken. "Rabbit?" vroeg ze grinnikend en ze keek naar hun hondje die naar de keuken liep. "Neh, geen Rabbit. Dat past niet bij haar. Ze heeft iets schattigs nodig. Zoals Froppy inderdaad. Laten we Froppy doen."
Glimlachend streelde ze met haar hand langs zijn wang. Ze kwam iets dichterbij en likte een beetje tomatensaus weg uit zijn mondhoek. "Dan doen we de bossen."
Nog even bleef ze zo lekker liggen in zijn armen, tot ze besloot toch nog iets van beweging erin te gooien. "Ruim je het avondeten op? Dan pak ik nog even die laatste doos uit. Dan kunnen we morgen weg gaan van een huis die verhuisdoos-vrij is."
Ze drukte nog een kus op zijn hoofd en liep naar hun slaapkamer waar de laatste doos stond. Het waren voornamelijk kleine persoonlijke spullen en die borg ze het liefst op in hun slaapkamer. Ze had bijna alles opgeruimd op één schoenendoos na die in de doos zat. "Wat is dit?" mompelde ze tegen zichzelf.
Ze pakte het op en haalde de deksel ervan af. In de doos zaten allerlei cassettebandjes met labelletjes. Ze pakte er eentje en las het label. "Chris, drie jaar," las ze. Haar ogen werden groot en ze nam de schoenendoos mee.
"Chris!" riep ze uit. Ze sprak nooit op een luide toon, maar dit móést hij zien. Ze liep direct door naar hun tv en stopte de cassette band in de recorder. Ze drukte op play en gespannen keek ze naar het zwarte beeld. Net toen Chris de kamer in kwam gerend, sprong het beeld aan en was er een kleine Chris te zien die een grote hond aan het aaien was samen met een man die naast hem gehurkt zat. Ze draaide zich naar Chris om. Haar ogen voelde waterig aan en ze liet de doos zien waar meerdere bandjes in zaten. "Er zijn er nog veel meer."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Trots had Chris omgekeken naar de hond, zijn hond. Hij vond het heerlijk hoe casual Ellie hier over deed. Alsof een cadeau zoals dit niks was. Glimlachend had hij zijn bord met pizzastukken gepakt en was achter haar aan gelopen. Chris ging naast haar zitten en liet toe hoe ze tegen hem aankroop.
"Bedankt, heel erg. Je hebt geen idee hoe belangrijk dit voor me is," fluisterde Chris zacht. Chris had zo vaak gefantaseerd over hoe zijn leven had kunnen zijn. Nachten lang had hij naar de kale muur gekeken, nadenkend over de gezichten van zijn ouders die hij niet meer kon herinneren en het leven dat hij niet herkende. In Chris zijn gedachten hadden ze altijd buitenaf gewoond, in een klein huisje met wat diertjes en een hond. Hij kwam nu zo dichtbij om die fantasie werkelijkheid te maken met de boerderij, Ellie en de hond. Het enigste wat er miste waren zijn ouders. Misschien dat hij die ooit nog een keer op één of andere manier zou kunnen zien. Chris duwde een kus tegen Ellie haar haren.
"Mensen zouden bijna denken dat we een normaal leven hebben," zei hij. Chris kauwde lui op zijn pizzapunt. Hij was niet erg hongerig. Hij zat vol met emoties en gedachten. Hij had een kwart van zijn pizza weggezet, hij had er niet meer bij in kunnen duwen. Geduldig had hij gewacht totdat Ellie klaar was met eten. Zodra ze haar bord weg had gezet had hij haar benen vast gegrepen en haar over hem heen getrokken. Genietend hield hij zijn armen om haar heen.
"Ik vind Rabbit een leuke naam. Alice is zo menselijk. Of Froppy. Iets schattigs," zei Chris. Hij keek glimlachend op naar de hond die langzaam omhoog gekomen en richting de etensbak wandelde. Morgen voordat ze weg zouden gaan zouden ze nog wel wat extra spullen halen.
"Laten we naar de bossen gaan. Ik had op het werk een leuke B&B gevonden diep in de bossen. Dan kunnen we daar met haar lopen," zei Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara had de kokosnoot zo ver kapot weten te slaan dat ze er schilfers van had kunnen maken. De kokosschilvers stopte ze in een buideltje. Kiwi had een aantal schilders opgegeten, waarna ze terug was gevlogen naar Sebastian. Haar bruine ogen hadden geëntertaind toe gekeken hoe de grote man op haar bed was gaan glimlachen bij het voelen van de kleine voetjes op zijn buik. Ze was langzaam naar hem toe gelopen. Nog voor dat ze zelf op bed kon ploffen had Sebastian haar pols al gepakt hem haar bij hem getrokken. Lachend plofte ze naast hem neer.
"Ik denk dat het een goed idee is," glimlachte ze. Blind had ze een kokos schilfer uit haar buidel gepakt om die vervolgens voor Sebastian zijn lippen te houden. Hij was zo veel veranderd in deze laatste paar dagen. Zijn ogen waren weer helder geworden en Xiomara kreeg het idee dat hij niet meer in de greep was van alcohol. Al zou hij nog wel een tijd haar drankje moeten drinken. Terugval was makkelijk. Xiomara had haar hand tegen zijn borstkas gelegd, waarna ze hem weer terugduwde op zijn rug. Kiwi liet een luide kreet horen, waarna ze opvloog naar haar eigen plekje. Xiomara kwam op Sebastian zijn middel zitten. Haar vingers liet ze over zijn gespierde buik glijden naar zijn borst. Haar bruine ogen bleven liefdevol hangen op het knappe gezicht van Sebastian. Het was een grappig gezicht om hem zo te zien met de handdoek rond zijn hoofd.
"Je hebt geen idee wat je met mij doet," sprak Xiomara zacht. Sebastian maakte haar wereld groter maar tegelijk ook beperkter. Haar aandacht ging uit naar hem, haar visionen werden vergeten. Xiomara leunde naar voren om zacht haar lippen tegen die van hem te duwen. Ze zou nooit genoeg kunnen krijgen van Sebastian. Ze hoopte maar dat er geen wereld zou komen waar ze niet samen met hem was.

Jiro wist niet hoe, maar op één of andere manier had hij zichzelf en Ceto naar het bed weten te slepen. Het was lang geleden geweest sinds hij zo'n intens fijne en harde orgasme gehad had. Het was fantastisch geweest. Jiro opende zijn ogen toen hij hoorde dat Ceto begon te praten. Zijn arm had hij rond haar middel gelegd, zodat hij haar tegen hem aan kon trekken.
"Je was fantastisch. Ik ga zo spontaan weer hard worden als ik eraan terug denk, dus je bent gewaarschuwd. Ceto je voelde oprecht geweldig aan. Ik had op mijn tong moeten buiten anders had ik zo veel lawaai gemaakt dat iedereen ervan had kunnen genieten," zei Jiro. In tegenstelling tot Xio en Seb wilde hij niet dat het hele schip kon meegenieten. Hij wilde dit moment alleen met Ceto hebben. Jiro duwde haar terug op haar rug, waarna hij zijn eigen hoofd op haar borst liet liggen. Zijn hand bleef lui op haar buik liggen.
"Je hoeft niet aan jezelf te twijfelen. Ik zou juist bang moeten zijn dat ik niet goed genoeg was voor jou. Maar ik weet niet hoeveel vergelijkingsmateriaal jij gehad hebt," grinnikte hij. Jiro duwde zijn lippen tegen haar hals. Zo bleef hij liggen, genietend van haar heerlijke geur en aanwezigheid. Nooit in zijn leven had hij verwacht dat toen hij dit kleine scharminkel had aangenomen dat ze zo zouden eindigen. Al was hun interactie altijd al raar geweest. Ceto had iets gehad aan haar dat bijna duidelijk was dat ze een vrouw was. Maar Jiro was blind geweest.
"Dat ik je niet heb af geschrokken met mijn rare gedrag," mompelde Jiro zacht. Zeker met Xiomara had hij zich gedragen als een hork. Niet iets dat charmant was voor alle vrouwen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto liet zich verrast omdraaien. Ze hield haar adem een beetje in toen hij dichterbij kwam staan en zich langzaam bij haar naar binnen duwde. Een zachte kreun verliet haar mond en ze leunde iets naar achter op haar armen die achter haar geplaatst waren op het bureau. Ze keek naar hem op toen ze zijn voorhoofd tegen die van haar aanvoelde. "Je doet mij geen pijn," fluisterde ze. Ze was flexibel en helemaal aan hem toegewijd. Zolang hij haar niet weg zou sturen, zou hij haar nooit echt pijn kunnen doen. Haar ademhaling stokte bij zijn aanraking, zijn bewegingen. Ze tilde haar hoofd iets op en legde haar lippen uiteindelijk op de zijne.
Hijgend leunde ze tegen hem aan. Haar lichaam glansde lichtelijk van het zweet in het kaarslicht. Moe legde ze haar hoofd tegen zijn borstkas en ze liet zich door hem optillen, zodat ze beide op bed konden neervallen. Ceto streelde Jiro's onderbuik zacht en ze sloot haar ogen, terwijl ze nagenoot van het moment. Ze had niet voor meer kunnen vragen, maar minder zou ze niet willen hebben. Het was voor het eerst dat ze dit meemaakte en ze kon werkelijk voor niets beters wensen. Ze kwam iets overeind en kuste zacht een weg van kusjes van zijn schouder tot aan zijn lippen. Stil keek ze hem aan en nam ze al zijn gelaatstrekken in haar op. "Was ik oké?" vroeg ze uiteindelijk zacht. Het verbaasde Ceto niet dat Jiro dit vaker had gedaan met verschillende partners en het maakte haar ook niet uit hoe vaak hij het had gedaan en met wie. Het maakte haar wel uit of hij ervan had genoten. Of het net zo speciaal voor hem was geweest als voor haar. Het was immers haar eerste keer geweest en wellicht had ze meer ervaring nodig om hem nog meer te laten genieten dan wat hij had gedaan met de andere vrouwen. Ze wilde erboven stijgen.

Sebastian liet zich verder onderuit zakken toen Xiomara uit het bad was gestapt. Het water was nog enigszins warm dus zin om nu op te staan had hij niet. Over de rand van het bad keek hij toe hoe Kiwi al de vraag van Xiomara beantwoordde. "En wat als ik nee zeg?" vroeg hij met een klein grijnsje. Het vogeltje, die al op Xio's schouder was geland, begon luide kreetjes te maken. Hij lachte zacht. "Goed, goed. Je mag kokos."
Hij ging nog een keer onderwater en bleef heel even zo liggen, terwijl hij peinsde over Xiomara's woorden. Het was een ander perspectief om zich niet meer te laten leiden door een koers, maar door gevoel. Het was onlogisch, maar aan de andere kant was het wellicht juist wat ze moesten doen. Hij trok zichzelf aan de badrand overeind en stapte uit het bad. Hij liet het leeglopen en droogde zijn lichaam af. Daarna wikkelde hij de handdoek als een tulband rond zijn hoofd. Naakt liep hij de kamer in en zakte hij uiteindelijk neer op bed. Hij trok de dekens tot over zijn middel en propte een arm onder zijn hoofd, zodat hij naar zijn twee favoriete personen kon kijken. "Houd je nog wel wat over voor mij?" vroeg hij plagend aan Kiwi. Het vogeltje tsjirpte vrolijk en vloog daarna op hem af, zodat ze op zijn buik kon zitten. Liefkozend aaide hij met zijn wijsvinger haar buikje.
"Misschien moeten we een partner voor je vinden Kiwi," zei hij en hij keek even op naar Xiomara. Vaak had hij het gevoel dat Kiwi zich soms een beetje eenzaam voelde. Natuurlijk was hij er voor haar en Xio ook, maar het was niet hetzelfde als een andere vogel. Het hoefde niet per se een mannetje te zijn. "Zullen we gaan kijken of we een vriendje voor je kunnen vinden als we straks weer aan land zijn?" Kiwi hupste vrolijk rond over zijn buik en hij lachte, want het kriebelde. Hij pakte Xiomara's pols vast en trok haar zacht op bed. "Wat denk jij?" vroeg hij en hij hing half over haar heen.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie glimlachte en deed haar jas en schoenen uit. Het was schattig om te zien hoe de hond al zo gemakkelijk omging met Chris en hun huisje. Haast alsof ze hier al jaren had geleefd. Ellie zette de tassen neer waar alle spullen in zaten, zodat ze Chris' kusjes kon ontvangen. "Ja, ze is van ons," zei ze en ze sloeg haar armen rond de nek van Chris. "Ze zat al zolang in het asiel en ze is zo lief... Ik kon haar daar niet nog langer laten. Daarnaast kijkt ze net zo liefdevol als jij. Je zal haar alleen wel een naam moeten geven. Ze was gevonden aan een paal langs een verlaten weg. Ze had geen naamplaat of iets dus we hebben nooit een naam voor haar gehad. Misschien moeten we haar Alice noemen."
Het boek die hen samen had gebracht was immers over het verhaal van Alice. Ellie vond het toepasselijk, maar ze liet de keuze toch aan Chris over. Ze haalde de voerbakken alvast uit de tassen en zette de hondenkussen in de woonkamer. Al leek het erop dat de tapijt ook goed genoeg was. "Ik rammel," zei ze en ze liep met Chris terug naar de keuken waar ze de bakken neerzette. Nieuwsgierig opende ze de dozen om te zien welke pizza's Chris has gehaald. "Zullen we mixen? Krijg je een helft van mij en ik een helft van jou?"
Zonder op zijn antwoord te wachten, deed ze het gewoon en zette ze de pizza's op twee borden die ze daarna meenam naar de woonkamer. Ze zette de tv aan, zodat ze voor een keer relaxt pizza konden eten op de bank. Ze pakte een puntje en at er tevreden van. Hun huisje was zo goed als compleet en ze was zo trots dat ze het zo snel hadden aangekleed en uitgepakt. "Heb je nagedacht van waar je heen wilde?" vroeg ze nieuwsgierig en ze kroop dichter tegen hem aan toen hij eindelijk bij haar kwam zitten. Met haar vrije hand streelde ze wat haar uit zijn ogen. Zelf had ze nog niet echt een idee. Eigenlijk vond ze elke plek een leuk idee zolang ze met Chris was. Iets zei haar dat hij er hetzelfde over dacht, maar nu moesten ze ook denken aan hun derde gezinslid.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Zoals verwacht was de dag sloom geweest. Ze hadden voornamelijk onderzoek moeten doen en daar werd Chris altijd kriegelig van. Hij was een man geweest die hield van bewegen en actie, niet van een baantje aan een bureau. Maar hij had weinig keuze. In de middag had hij een paar uurtjes gesport en daarna was hij weer braaf verder gegaan met het onderzoek. Chris was dol bij toen de klok eindelijk aangaf dat hij mocht vertrekken. Op een hoog tempo was hij het bureau uitgelopen met zijn spullen. Zijn tas had hij op de achterbank gesmeten. Voordat hij naar huis ging was Chris langst gegaan bij een pizzeria. Daar bestelde hij twee kleine pizza's. Trots was hij naar boven gelopen. Normaal was Ellie altijd al thuis, maar dit keer was hij de eerste geweest. Daarom was hij met tegenzin begonnen met de afwas van vanochtend. Chris had net alle borden en bekers opgeruimd toen de deur open ging.
"Hey schoonheid," glimlachte Chris. Hij had naar Ellie willen lopen om haar in een knuffel en kus te trekken, maar een grote hond blokkeerde zijn toegang. Het was een witte hond met pluizig haar en een donker masker rond zijn ogen. Haar snuit was ooit zwart geweest, maar nu was het grijs geworden. Er verscheen een glimlach op Chris zijn gezicht.
"Wat is dit?" grinnikte hij. Chris zakte door zijn knieën. Voorzichtig woelde hij met zijn hand over de kop van de hond. Het dier zakte lui door zijn kont en liet zijn volle gewicht tegen Chris aanvallen. De glimlach veranderde in een grote grijns. Chris legde zijn armen rond de hond.
"Is ze van ons?" vroeg hij hoopvol. Hij had altijd ene hond gewild. Chris vond het idee dat hij nooit alleen thuis hoefde te komen en iets had om voor te zorgen geweldig. Grijnzend klikte hij de riem los, zodat de hond zichzelf weer overeind kon duwen en lui richting de woonkamer liep om vervolgens op het tapijt neer te ploffen. Het duurde hooguit een paar tellen voordat de hond zacht begon te snurken.
"Bedankt El," zei Chris zachtjes. Hij was overeind gekomen en had Ellie haar had gegrepen. Zacht trok hij haar dichter naar hem toe, zodat hij eerst een welkomskusje tegen haar lippen kon duwen en vervolgens een dankjewel kus.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG] Don't say a word while you dance with the devil...

"I would have liked it to have such a handsome stalker like you," grinnikte ze. Waarschijnlijk zou ze het eerst creepy vinden, maar ze wist wie ze was. Ze zou naar hem toe lopen om te vragen waarom hij haar volgde en wie weet wat er dan was gebeurd.
Lichtelijk verveeld keek ze naar de mensen in de tentjes. Er waren maar weinig mensen die haar interesseerden. Het zou haar eigenlijk niet eens uitmaken als deze mensen zouden omkomen. Er waren immers al genoeg mensen in de wereld. Het was eerder de gedachte dat ze dood zouden gaan door haar wat ervoor zorgde dat ze wilde dat ze in veiligheid gebracht zouden worden. Anders zou ze de moeite niet eens nemen. Het amuseerde haar dus wel dat Minsoo er anders over dacht. Hij was meegaander met de mensen, maar misschien kwam dat ook omdat hij langer rond liep op de aarde dan haar. Ze liep de tent in en keek nieuwsgierig rond naar alle hebbedingetjes van de headmaster. Mensen zaten vreemd in elkaar met hun collecties die per se meegenomen moesten worden. Het kamp was maar voor vier dagen. Waarom had hij al deze zooi meegenomen?
Ze keek op toen ze Minsoo haar naam hoorde zeggen. Een zachte glimlach kwam rond haar lippen en ze knikte. "They will forgive you," verzekerde ze hem. De headmaster zuchtte diep, maar stemde uiteindelijk in. Hij liep de tent uit om het nieuws aan te kondigen bij de leraren, zodat alles nu nog ingepakt kon worden en ze terug zouden gaan. Taeyang liep de tent eveneens uit en voegde zich toe bij de pawns die buiten hadden gewacht. "Those we were at camp with me; pack your stuff. We're going back. And those who were with Minsoo, please help out with the luggage," zei ze en ze liep door om naar haar tent te gaan en haar spullen in te pakken. Twijfelend keek ze naar haar spullen. Die wilde ze niet nog eens gaan sjouwen. Zou ze...? Ze hield haar hoofd schuin en glimlachte klein. Ze kon het proberen? Het voelde in elk geval wel aan alsof ze haar emoties als Taeyang beter onder controle had dan als Minji. Even ademde ze diep uit en ze beeldde zich het clubhuis in. Het beeld werd steeds sterker tot ze opeens een klik voelde. De beweging ging haast automatisch, alsof ze het vaker had gedaan, en een portaal opende zich onder haar spullen, waardoor ze op de vloer in het clubhuis vielen. Kritisch keek ze door het portaal naar haar spullen die neergekletterd waren op de vloer in het clubhuis. Er was enige controle, maar dit zou beter moeten gaan. Ze moest het preciezer maken. Met een knip in haar vingers sloot ze het portaal weer. Ze draaide zich om en zag dat Minsoo iets verder op stond. Waarschijnlijk had hij toegekeken. Ze liep naar hem toe en grinnikte. "Are you being a creepy handsome stalker now?" vroeg ze speels. Al was het niet echt de tijd voor plagerijen en daarom vertrokken ze met de rest van de kamp terug naar de school. Taeyang liep het clubhuis in en ging direct door naar Minsoo's kamer. Het was laat en ze was behoorlijk moe. Toch kon ze het niet laten om haar bovenkleding uit te doen, zodat ze naar haar ontblootte bovenlijf kon kijken in de spiegel. Een rode rechte lijn liep tussen haar borsten door met een linkse afwijking. Daar had ze het mes in zichzelf geduwd. Stil liet ze een vinger erover heen glijden, maar trok deze terug toen ze voelde dat het nog pijnlijk was. "Did you ever had to stab yourself as well?" vroeg ze zacht. "Or am I the only demon who once was a human?"

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie kon alleen maar glimlachen toen hij haar terug trok. Diep van binnen had ze het gewild en het was fijn om te weten dat hij precies over hetzelfde had gedacht. Ze lachte zacht en kneep speels in zijn bovenarm. "Die spieren verdwijnen niet meteen na één keer niet sporten," zei ze plagend. Hoewel het Ellie geen zak had uitgemaakt als hij chubby was geweest of tenger, moest ze wel toegeven dat ze zijn spieren een leuk extraatje vond. Het was verschrikkelijk sexy, maar bovenal voelde ze zich veilig bij hem. Ze was zo bang geweest toen ze net uit het instituut waren gekomen en door hem was ze daar aardig bovenop geraakt. Natuurlijk had ze nog haar nachtmerries, maar ze durfde alleen over straat en de dingen te doen die ze wilde doen. Het begon normaal te voelen, als een alledaags leven. Al zou ze graag nog naar de universiteit willen en door willen studeren... Dat was dan weer iets wat ze niet durfde. Nee, ze vond het prima bij het asiel. Het verdiende niet veel, maar ze voelde zich op haar plek. Er waren niet te veel prikkels en de mensen stelden geen vragen.
Liefdevol glimlachte ze en ze drukte een kusje op zijn neus. "Mm, ik houd ook van jou, Chris. En ik ben ook trots op jou. We doen het beide zo goed doordat we samen zijn. Ik herken je bijna niet meer terug van toen ik je voor het eerst ontmoette. Al moet ik toegeven dat ik het toen al leuk vond om in je armen te zijn," zei ze met een klein grijnsje. Ze herinnerde zich immers nog goed dat Chris haar in zijn armen had gehouden toen hij zijn kracht had gedemonstreerd aan haar. "Oké! Ik kijk ernaar uit."
Ze stak haar duim naar hem op en daarna viel de deur dicht en was het stil. "Ai, ai," mompelde ze en ze liep naar de badkamer om zichzelf te fatsoeneren. "Hij wordt nog mijn dood." Ze vouwde haar handen even over haar hart en grinnikte. Nooit had ze gedacht zoveel van iemand te kunnen houden. Haar hart zou straks nog ontploffen met alle liefde die ze voor hem voelde.
De dag was vrij traag voorbij gegaan. Als het niet druk was in het asiel en de dieren waren verzorgd dan spendeerde Ellie haar tijd aan het geven van aandacht aan de dieren. Ze vond het niks dat ze vast zaten en geen enkele vorm van intensieve aandacht kregen. Het was lastig om langs elk dier te gaan elke dag, maar ze probeerde het wel. Ze liep naar de laatste hok en opende de deur. "Hey," glimlachte ze naar de wat oudere dame die op de grond lag. Haar staart begon meteen te kwispelen toen Ellie bij haar neerknielde. "Je zit hier al zolang," verzuchtte Ellie. "En dat terwijl je zo lief bent."
De Huskador had een enorm zachte persoonlijkheid. Ze was geduldig, luisterde goed en ging altijd met de andere dieren en mensen om met uiterste zorgzaamheid. Ellie vond dat ze hier niet thuis hoorde. De hond hoorde in een warm gezin vol liefde die haar een aantal mooie laatste jaren kon geven. Iemand zoals... Zoals zij en Chris. Ze keek op haar horloge. Haar shift was eigenlijk al voorbij. Chris zou al wel onderweg zijn naar huis. Opnieuw keek ze naar de hond die haar zo liefdevol aan keek en voor een moment zweerde ze dat ze een deel van Chris terug kon zien in die ogen. "Ik neem je mee."
Hopelijk vond Chris het niet erg dat ze iets later was, want ze had een aantal dingen moeten kopen voor hun nieuwe gezinslid. Toch een beetje zenuwachtig liep ze de trappen op naar boven en stak ze de sleutel in het sleutelgat. "Chris?" vroeg ze toen ze binnen kwam. "Ik heb een verrassing meegenomen."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had zijn armen rond Ellie haar lichaam geslagen. Zijn hoofd liet hij tegen haar schouder rusten toen ze de kus had afgebroken. Nooit in zijn leven had hij gedacht dat hij zo gelukkig had mogen worden. Chris had zichzelf vaak genoeg in slaap gehuild, wetende dat hij zou sterven in het instituut, helemaal alleen. Maar iets of iemand had medelijden gehad en hem een engel gestuurd. Chris kreunde afkeurend. Zodra ze overeind stond trok hij haar weer op zijn schoot. Hij wilde nog geen afscheid nemen van haar warmte.
"Ik wilde vanochtend wakker worden met jou, samen ontbijten. Ik kan wel een keertje overslaan. Vandaag is rustig, dus waarschijnlijk ga ik vanmiddag even sporten," mompelde Chris. Hij liet zijn hoofd lui tegen haar aan hangen. Hij kon hiervan genieten, van haar rust en geur. Waarschijnlijk was hij te gehecht. Chris spendeerde de dag aan fantaseren over Ellie en wanneer ze samen waren wilde hij alleen maar aanraken en bij haar zijn.
"Ik hou van je El. Heel veel. Ik ben zo trots op hoe je dit allemaal doet. Je bent echt geweldig bezig," zei Chris. Hij liet Ellie van zijn schoot afglijden, waarna hij zelf ook overeind kwam. Hij duwde een laatste kus tegen haar lippen.
"Vanavond neem ik wel een pizza mee, dus je hoeft niet te koken," zei Chris. Hij greep zijn sporttas en sloeg die over zijn schouder. Zijn hand stak hij nog op naar Ellie voordat hij via de voordeur naar buiten liep. Haastig rende hij de trappen af naar zijn auto. Van het werk had hij een auto gekregen. Het was wonderbaarlijk wat je allemaal kon krijgen als je zo lang ontvoerd was. Chris klaagde er niet over. Hij vond het allemaal wel prima. Daarbij had hij een auto nodig gehad, ze konden niet voor altijd de truck lenen van Ellie haar vader.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven