Latest posts

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille:
Ik schrok op toen de deur openging en wankelde even terwijl ik direct voelde dat mijn hart een aantal slagen oversloeg in paniek. Mijn adem bleef even steken in mijn keel en het duurde dan ook even voor ik weer wat rustiger werd door het besef dat het Xavier maar was. Geen nieuwe indringer. Niemand die me pijn wilde doen. Alleen Xavier, de man van wie ik hield en wie ik volledig vertrouwde. Een lichte kreun van pijn ontsnapte aan mijn lippen op het moment dat hij zijn armen stevig om me heen sloeg en me tegen zich aan trok. Het drukte op de wond op mijn schouder, maar ondanks de pijn sloeg ik mijn armen ook om hem heen. Echter moest ik me daardoor wat uitstrekken waardoor de wond in mijn zij pijnlijk zeurde en ik een nieuwe kreun niet tegen kon houden. Bij zijn woorden, zijn verontschuldiging, schudde ik voorzichtig mijn hoofd, al luktlukt het niet om te praten, om uit te leggen wat er gebeurd was. Ik klampte me aan hem vast, nog meer dan ik in het klooster had gedaan, en sloot mijn ogen om de opwellende tranen van angst, pijn en shock tegen te houden. Ik Iiet me door hem kussen, maar was er niet genoeg bij om hem ook terug te kussen en het te menen, en klampte me dan ook weer direct aan hem vast toen ik daar de kans voor kreeg. Ik nestelde mijn hoofd tussen zijn schouder en zijn nek en beet op mijn lip. 'I did it... I... I kil... I killed him.' wist ik uiteindelijk met trillende stem uit te brengen, al was het slechts een een gedempte gefluister met mijn gezicht zo verborgen. Dat was ook het moment waarop ik merkte hoe erg ik stond te trillen en als ik in de spiegel had gekeken, had ik waarschijnlijk ook gezien hoe alle kleur uit mijn gezicht was getrokken. 'He attacked me... He was... He was here to fi.. to finish the job. I tried to defend myself and.... I killed him.' probeerde ik te vertellen, al viel mijn stem regelmatig weg en had ik moeite met het onder controle houden van mijn adem. 

Re: ORPG] How we need that security!

Florence
Ik zette net een mok thee op James' nachtkastje toen hij opnieuw opmerkte dat ik huilde. 'I'm fine.' mompelde ik hoofdschuddend terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg en mijn rug rechtte, maar het leek erop dat hij het niet los zou laten. Het was immers ook niet alsof hij veel anders had te doen. Ik beet even op mijn lip en liep toen om het bed heen om de deur inderdaad dicht te gaan doen - ik wilde niet dat iemand mee zou kunnen luisteren - en kwam daarna weer terug bij het bed. 'It's got nothing to do with what happened today. Or at least... Not really.' zei ik hoofdschuddend toen hij uitsprak dat hij niet boos op me was door wat er vandaag gebeurd was. Ik merkte nog steeds die vreselijke onrust in me en had dan ook niet het idee dat ik al op het bed kon gaan zitten. Ik pakte daarom nog wat extra kussens en hielp James wat meer overeind zodat hij daadwerkelijk kon zitten. Van de keren dat ik in de schouder geschoten was, wist ik nog wel dat ik vreselijk pijn in mijn rug had gekregen al dat liggen en half onderuit hangen. Soms was het veel prettiger om ook even daadwerkelijk rechtop te zitten. Toen ik dat ook had gedaan, in stilte, wist ik dat ik er niet meer onderuit kon. Ik kon nog honderden excuses maken om er niet over te praten, maar wat was daar het nut van? Ik kon het niet uit blijven stellen. Met enige tegenzin ging ik dan ook op het bed zitten en trok een been op waarna ik even op mijn lip beet. 'It's about that man who was on the TV. He... He was at the gala too.' gaf ik uiteindelijk toe waarna ik een pluk haar uit mijn gezicht streek. Nu het toch los zat en de kamer vrij warm was, droogde het velen malen sneller dan thuis waar ik het ook altijd vast droeg. 'He was a colleague of mine. In the army. He was in a different squadron, but we were on the same base in Iraq, Syria and Afghanistan.' vervolgde ik waarna ik mijn ogen neersloeg. Hoe moest ik dit in hemelsnaam vertellen? Tegen mijn moeder, mijn commanding officer en Isaac's commanding officer was ik heel erg direct en misschien ook wel wat matter-of-fact geweest omdat ik niet direct als "emotionele vrouw" bestempelt wilde worden en op dat moment ook niet goed had geweten hoe ik me erbij moest voelen, maar zij hadden met niet gelooft of het simpelweg in de wind geslagen dus hoe moest ik het nu aanpakken? 'About two years ago, we were stationed in Iraq and there was a party at the base. Things had been tough, we had lost a number of people, so they decided we should enjoy some time off and just have a change to relax. I went with a few of my female colleagues and we were just chatting and dancing a bit when he came over and asked me to dance. I hadn't really intended on staying long, but I was quite enjoying myself, so I agreed and we danced for a bit. He then offered me a drink, which I accepted, and then we danced some more...' begon ik toen te vertellen en ik beet even op mijn lip. 'After a little while, maybe no more than ten minutes, I started to feel... Drunk, I suppose. I felt like I was really, really drunk. My vision became a bit blurry, everything around me started spinning and I just felt really tired. Normally I don't drink on the job and I hadn't had any alcohol in some time, but I can handle quite a lot, so this whole sensation was really weird. He offered to walk me to my barrack, to make sure I arrived safely in bed and I accepted because I didn't really feel like I could walk all that way on my own. I remember walking out of the building and... That's it.. After that everything is a blur. I just remember waking up the next morning, feeling like something was off, like something had gone wrong, but I couldn't remember what.' vervolgde ik met een zucht. 'I then noticed I was in my colleagues bed and not my own and I couldn't find my clothes from the night before and something was just off. I thought that perhaps I had just been really drunk, so I didn't really think about it anymore until one of my friends came up to me and asked me if I had locked the barrack when I went to bed. We normally never did that because everyone's on different shifts, so I asked her if she was sure and she told me that she had tried to get in but the door had been locked and she had heard something inside, though she wasn't sure what. So she went back to the party and when she came back later the door was open again and I was asleep in her bed. The next day another colleague found my dress under her bed, ripped and torn, and none of us could make any sense of it.' ging ik verder en ik beet hard op mijn onderlip. Ik had het mezelf veel makkelijker kunnen maken en die vijf woorden er in een keer uit kunnen gooien, maar op de een of andere manier lukte dat niet. Ik had het ook nog nooit zelf gezegd. Ik had altijd uitleg gegeven en geknikt als mensen juist gokten, maar de woorden zelf over mijn lippen laten rollen lukte nog niet echt. 'A few days later I had to see our doctor because of my shoulder injury and when she asked how I was I told her about the things that had happened and that I couldn't clearly remember anything and... I will never forget the look on her face. She... She told me that I had been... That it was highly likely... That I was drugged and raped.' wist ik uiteindelijk toch te zeggen. 'I just got so angry, furious. I went up to him to confront him and he just laughed at me. He looked me in the eye and laughed. Said that I had asked for it, that it had been my decision. I punched him in the face and broke his nose, so I had to report to my commanding officer, who wasn't willing to do anything about it either, who said that I should just leave it because it would ruin morale. I then went to his commanding officer, told him the same and he stood with him, agreed that I had probably asked for it. A few days later, I was sent home on indefinite leave and welll... Here we are.' eindigde ik, mijn schouderophalend en mijn blik op mijn schoot gericht. Ik was nog steeds zo kwaad om wat er gebeurd was, zo gefrustreerd dat het gewoon was genegeerd, maar nu ik hem vandaag weer had gezien en hem had horen zeggen dat het niets had voorgesteld, was ik vooral bang. Wat hield hem tegen om het nog eens te doen? Wat hield een ander tegen? Ik schaamde er ook bijna voor. Dat ik, als sterke, onafhankelijke vrouw, het niet tegen had kunnen houden. Ik had me altijd groot weten te houden, had oog-in-oog gestaan met terroristen en dergelijken, maar mijn eigen collega had ik niet eens tegen kunnen houden, want dat had hij me afgenomen. Ik zou blij moeten zijn dat ik van de daad zelf zo goed als niets had meegekregen - slechts geluiden in de verte of vage contouren van iemand boven me - maar het maakte me alleen maar kwader. Ik had altijd controle gehad over mezelf, mijn gedachten en mijn lichaam en dat had hij me ontnomen. 'He came up to me at the gala like nothing ever happened. I hadn't seen him in two years. I've tried not to think of him or what happened for two years, but seeing him just made me throw up and panick. I was distracted by the fact that he was in the room and that's why you were shot. Because I wasn't strong enough and I'm sorry.' verontschuldigde ik me nogmaals aan James, al lukte het me niet goed om hem aan te kijken. Oh. Ik haatte dit. Ik haatte kwetsbaar zijn en emoties laten zien. Het was zoveel makkelijker om koelbloedig te handelen, niet na te hoeven denken over hoe ik me voelde.

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Liam Ridley
Ook al was de jaloezie eerder op de dag af te lezen van Fallon's gezicht, toch probeerde ze op haar manier te zeggen dat als hij het goed wilde maken, er gewoon nog een andere date ingepland moest worden. Dat wist hij ook wel. Zijn date van vandaag hing aan zijn lippen. Het was alleen niet het meisje van wie hij aandacht wilde, en daarom zat een tweede date er niet echt voor hem in. Misschien lullig, maar hij ging de dame ook weer geen valse hoop geven. "I'll make sure to call you first, next time I have a date. So we won't interrupt each other's evening." Sprak hij grappend. Mocht hij in de toekomst een nieuwe date hebben met een andere dame, wilde hij zeer zeker niet dat Fallon weer op zijn vingers zat te kijken. Niet dat ze er dit keer wat aan kon doen, maar het was van beide kanten duidelijk dat dit niet nog een keer kon gebeuren. Hij liet het doorzichtige goedje alcohol even door zijn glas rondcirckelen. Ook al had hij aardig wat drankjes op, de hoeveelheid alcohol in het drinken maakte hem dorstig. Alcoholische drankjes gingen die dorst niet verhelpen. Liam's lippen verbreedde een beetje waarna een kleine glimlach op zijn gezicht ontstond. Fallon noemde het een gebroken hart, en dat was ook wel zo. Maar was hij niet van plan om dat écht toe te geven, ook al was het redelijk vanzelfsprekend hoe hij zich over de afwijzing voelde. "You might've bruised it." verbeterde hij haar op een speelse toon. Ze wiste beide veel beter. "Or you did break it, and I'm trying to find the glue." Maar waar dat hulpmiddel te vinden was, god mocht het weten. Liam gaf haar een veelbelovend knikje. "You drink tequila like you're trying to break a record." Fallon was een aardige drinker, en op dit moment was dat niet eens zo positief. Ze wist heus wel wat alcohol kon doen met mensen die stiekem gevoelens voor elkaar hadden, en er nuchter té eigenwijs voor waren om eraan toe te geven. Alcohol zorgde ervoor dat grenzen werden verlegd, en alles een stuk makkelijker ging. Ze waren alle twee niet bepaald verlegen aangelegd. Als het duo dronken zou worden, zou dit verhaal nog een aardig staartje kunnen krijgen. "Cheers." sprak Liam, waarna hij het glas tegen die van haar aan ketste, en vervolgens het glas leeg dronk. Zijn gezichtsuitdrukking schoot in een bittere stand. Even snel schudde hij zijn hoofd, een hopeloze poging om de smaak weg te krijgen. Tequila was zeker niet zijn favoriete drank.
De vragen waarvan hij had gehoopt die niet gesteld zouden worden deze avond, werden toch gesteld. Jammer, maar het was te verwachten. Wat kwam hij hier eigenlijk doen? Wat was er zo belangrijk dat hij met Fallon wilde praten? Zijn ogen keken haar onschuldig aan. Inmiddels was zijn blik al wat 'softer' gaan ogen, alsof er een lichte waas voor zijn ogen hing. "I kinda wanted to see you. And I knew you were desparately looking for a drinking buddy, since you feel like shit." Deze gevoelens deelde ze ook samen. Ze waren niet alleen gek op elkaar, ze hadden ook een aparte avond achter de rug, die zeker nog niet voorbij was.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
'Thank you', bedankte ik de eigenaar voor de informatie. Hij had ook helemaal gelijk. Dat we hier levend uit gekomen waren, was zoveel meer waard dan de bende die we achter lieten. Ik liep vervolgens naar de trap om richting Camille te gaan. Bij de trap keek ik toch kort om me heen en toen ik merkte dat niemand keek, liet ik het mezelf ook toe om een kort moment van zwakte te tonen door me wat meer via de leuning omhoog te hijsen dan ik anders zou doen door de snee in mijn been. Eenmaal boven keek ik even naar beneden. Ik zou waarschijnlijk voorlopig wel last hebben van de wond en misschien moesten we de randen aan elkaar naaien, maar we moesten toch zo snel mogelijk naar Parijs toe. Dan had ik onderweg maar wat meer last. Het scheelde dat het paard en ik elkaar goed aanvoelden en ik zodoende niet veel bij hoefde te sturen met mijn benen. 
Ik keek één voor één de kamers in, hoewel ik het vermoeden had dat ze gewoon bij ons op de kamer zou zitten. Toen ik onze kamerdeur open deed, zag ik Camille algauw staan. Echter viel mijn oog direct op het lichaam van de man achter haar en werd ik overvallen door schuldgevoel. Ik sloeg mijn armen stevig om haar heen en trok haar dicht tegen me aan. 'I'm so sorry, Camille. I didn't check the upper floor. So stupid of me.', verontschuldigde ik me ervanuitgaande dat iemand anders de man had gedood en hem daar had laten liggen. 'And meanwhile telling the owner everything's safe. Idiot that I am.', mopperde ik op mezelf. Langzaam liet ik haar wat losser en keek ik haar aan waarna ik mijn lippen op de hare drukte. 'We're safe. Everything's over now.', zei ik tegen haar.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie nam een sip van haar koffie en sloot haar ogen bij het zwarte bittere goedje wat ze door slikte. Vaak was ze een ochtendpersoon, maar er waren van die ochtenden waarop ze écht niet wakker was. Het scheelde dat het donderdag was. Het was vaak een van de rustigste dagen, terwijl vrijdag enorm vol kon lopen. Het was alsof iedereen besloot om snel nog een diertje te halen, zodat ze niet eenzaam het weekend in gingen. Glimlachend opende ze haar ogen en keek ze nieuwsgierig naar het bordje wat Chris haar toegeschoven had. "Oh," zei ze verrast en ze zette haar mok neer. "Dat ziet er lekker uit!"
Het maakte Ellie niets uit of iets lekker was gemaakt of niet. Het ging om de gedachte immers en daarnaast was ze geen kieskeurige eter. Ze schonk wat stroop erover heen en nam gelukzalig van het lekkere ontbijtje een hapje. "Ging je niet altijd sporten op donderdagmorgen?" vroeg ze en ze hield haar hoofd een beetje schuin. Chris miste nooit zijn sport ochtenden met de jongens. Al vond ze het niet erg dat hij een keer bij haar aan de ontbijttafel zat. Daarom legde ze haar hand ook even op de zijne en streelde ze zijn vingers met haar duim. Ze nam weer een slok en keek over de rand van haar mok naar hem toen hij voorstelde om een dag vrij te nemen. "Ik stem voor," grinnikte ze. "Ik werk morgen een half dagje, tot twaalf uur, maar ik denk dat ik mijn shift wel kan ruilen met Sammy. Ik heb immers al wat shiften van haar overgenomen dus ik denk niet dat ze moeilijk zal doen."
Enthousiast glommen haar ogen, terwijl ze nadacht waar ze heen konden. "Misschien kunnen we kijken of we richting de bossen kunnen of... Of de zee? We zouden zoveel kanten op kunnen rijden vanaf hier."
Al hoefde ze niet naar een grote stad. Hun gezichten hadden zich vaak genoeg in de pers begeven en ze had niet zoveel zin om veel mensen onder ogen te moeten komen die weer vragen zouden stellen. Nee, ze wilde gewoon genieten van het samen zijn met Chris en alles wat ze dan met hem zou doen. Ze at haar pannenkoekjes op en ruimde de tafel daarna verder af. "Laten we anders tijdens het werk nadenken waar we heen zouden willen en dan kunnen we vanavond kiezen waar we heen gaan."
Ze kwam bij Chris op schoot zitten en drukte een lieve lange kus op zijn heerlijke lippen. Het liefst wilde ze niet gaan werken en weg gaan van Chris, maar er waren een hoop lieve snoetjes die op haar aan het wachten waren. Haar blik viel op de klok en ze zuchtte zacht. "Je komt nog te laat als je nu niet gaat," grinnikte ze en ze kwam overeind. Zijzelf ook trouwens.

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
De alcohol in haar systeem had haar keuze om hem hier te zien beïnvloed. Als ze nuchter was geweest, had ze hem wellicht afgewezen omdat ze dan helder had na kunnen denken. Hoewel ze er misschien ook wel nuchter mee akkoord was gegaan na die ruzie met Michael. Fallon had de behoefte aan iemand om haar heen hebben. Iemand die goed gezelschap was en dat was Liam wel degelijk. Ondanks dat ze deed alsof ze hem niet graag zag, was dat stiekem wel het geval. Ze vond het leuk om hem te zien. Het was alleen minder leuk dat zijn aanwezigheid haar relatie beïnvloedde. Daar was ze ook niet zo blij mee. Zijn aanwezigheid maakte het haar wel moeilijk. Als hij niet in haar leven was gekomen, had ze immers die gevoelens voor hem niet gekregen. Maar onderhand zou ze ook niet willen dan dat hij in haar leven was gekomen. Haar beeld tegenover Liam was zeker tegenstrijdig.
Verbaasd keek ze zijn kant op. Er was geen sorry nodig? Dat had hij eerder mogen zeggen. Fallon verontschuldigde zich zelden. Meestal kon er geen sorry vanaf. Ook niet als ze zelf wist dat ze fout zat. Ze vond het vrijwel vaak niet nodig om haar excuses aan te bieden. Het was dus een uniek moment als oprecht haar excuses aan iemand aanbood. "She will get over it. You probably can make it up to her with another date." kwam er uit haar mond. Nou vond ze het geen leuke gedachten als hij nog een keer op een date zou gaan met de dame, maar goed. Hij was vrij om te daten met haar of met ieder ander meisje. Ze kon ook niet van hem verwachten dat hij de rest van zijn leven hang up on her zou blijven. Dat zou veel te egoïstisch zijn om dat van hem te verwachten. Net zoals zij recht had op geluk, had hij dat ook.
"I know. You're sweet for wanting the best for me while I broke your heart." zei ze, zacht slikkend. Liam had een goed hart. Zelfs nadat ze hem had afgewezen, wilde hij voor haar dat ze gelukkig was. "It's also not worth it to talk about. I want to try to make this night better than it now is." Ze wilde het er niet langer over hebben. Het was gebeurd. De ruzie was niet terug te draaien. Ze zou Michael nog onder ogen moeten komen, maar ergens hoopte ze dat wanneer ze thuiskwam hij al aan het slapen was of dat zij als eerste in slaap kon vallen. Gewoonweg om haar problemen te ontlopen en er pas later mee te hoeven dealen.
Een brede grijns sierde haar mondhoeken op. "You know I can handle alcohol well." Fallon dronk vaak genoeg dat ze tegen aardig wat alcohol kon. Ze moest behoorlijk wat drinken om dronken te raken. De twee glazen werden voor hun neuzen neergezet. Ze pakte opnieuw eentje op en tikte hem tegen de zijne aan. "Cheers to you staying in Atlanta." zei ze met een grijns en sloeg het shotje achterover. Het glas zette ze terug op de bar. "You wanted to talk? Where do you want to talk about?" ze was bijna vergeten dat hij hier was gekomen om te praten en niet enkel om haar gezelschap te houden.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] How we need that security!

James:
Voorzichtig schudde ik mijn hoofd om mijn schouder niet teveel te bewegen, gezien ik had gemerkt dat lachen voor pijnscheuten zorgde. 'Then next time you stay inside with me. If needed, literally, by my side.', zei ik tegen haar. We konden er vast een mouw aan passen. Het was nu toch al gebeurd en nu lag de nadruk op herstellen en het voorkomen dat het vaker zou gebeuren. Het was vervelend, maar dat was voor iedereen zo. Kon ik hier kwaad om zijn? Heel goed, had het nut? Nee. We kenden elkaar nog niet zo lang en misschien was het ook nodig om meer dingen samen te doen, desnoods in de vorm van teambuilding in "privésfeer" om op elkaar ingespeeld te raken en te weten wat we aan elkaar hebben.
Ik knikte als antwoord toen ze antwoordde dat alleen ik was neergeschoten en er verder niks gebeurd was. Dat scheelde al een hele hoop. Glimlachend keek ik naar haar toen ze zo bezorgd was en op verschillende manieren probeerde het zo prettig mogelijk voor me te maken. 'Yes, I am. Thank you', zeii k tegen haar. Ik moest toegeven dat de extra steun onder mijn arm erg welkom was. Dat Florence zelf de rust niet kon vatten, leek zich ook op mij te resulteren. Ik bleef zoeken in de leegte die ik had naar antwoorden die uit mezelf nooit zouden komen. Me zorgen makend om de rest van de situatie, over wat mensen wel niet van ons zouden moeten denken na deze schietpartij. Of ik niet met een kladblok en een pen een verklaring moest schrijven die het ministerie of Florence naar buiten moest brengen over mijn gezondheid of over de gebeurtenis. Ik was eigenlijk van plan om haar daadwerkelijk om pen en papier te vragen toen ik opnieuw haar tranen zag, bij alles wat ze deed. 'You're crying again.', zei ik zacht. 'Don't lie to me', zei ik vriendelijk en wenkte haar. 'Please come to me', zei ik en klopte naast mijn benen op het bed terwijl ik ze verlegde. Ik voelde me toch verantwoordelijk voor haar. 'Otherwise I will come to you', "dreigde" ik met een flauw lachje wat om mijn lippen speelde en een knipoog. Ik wist nog niet hoe ik dat zou moeten doen met de mitella en het pompje, maar met wat vertraging zou ik er vast wel uitkomen om naar haar toe te gaan. 'Close the door if that makes you more comfortable', liet ik de keus aan haar. 'I want you to tell me what's on your mind.', zei ik rustig. Ik wilde haar nergens toe dwingen, maar haar trieste aanblik raakte me. 'I want to help you as well, as good as I can, even when I'm in the hospital', zei ik met een kleine glimlach. 'You know... the things that hurt you must be told, before anyone can help you', zei ik vriendelijk. 'They are part of you, if you want it or not.', zei ik tegen haar. 'And I want you to know that I'm not angry of you because of this or any other thing.', verzekerde ik haar.

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Liam Ridley
Het vreemde van deze ontmoeting was, dat het veel minder ongemakkelijk was dan in het restaurant. En dat terwijl ze nu af hadden gesproken zonder dat één van hun dates (al stelde zijn date niet veel voor) het wist. Cullhane was de echte reden waarom deze ontmoeting niet plaats had moeten vinden. Als hij hierachter kwam, zou Liam zeker weten problemen krijgen. Waarom wilde Fallon eigenlijk met hem afspreken? Liam was nu niet echt het persoon om bij uit te huilen, want dan zou er zeer zeker meer ontwikkelen aangezien Fallon in een emotionele staat was. Door de alcohol werd dat alleen maar versterkt, en Liam zelf was ook niet helemaal scherp meer. Het glas dat hij in één teug had leeggedronken, plaatste hij weer terug op de bar. Zijn tong werd omsingeld door een bittere, overheersende smaak. Niet heel aangenaam, maar het was iets. Fallon merkte iets op over zijn avond met zijn date. Zei ze nu werkelijk sorry? Dat was een vrij uniek moment, om Fallon oprecht sorry te horen zeggen. Het was eerder voorgekomen, maar het bleef een bijzonder moment om die combinatie van woorden uit haar mond te horen komen. "No need to say sorry. I could've stayed, so I basically ruined it for her." Daar zat hij nog het meest mee, dat hij de date had afgeblazen. Hoe moest zijn date zich nu voelen? Afgewezen? Liam wist hoe pijnlijk dat gevoel kon zijn. "We didn't plan to cross paths. So yeah... Leaving sounded like the best option for me." Daarbij had hij gedacht aan de gevoelens voor Fallon, niet bepaald voor die van Cullhane.
Of het slim was om haar een ander drankje aan te bieden, waarschijnlijk niet. Maar wat maakte hem dat uit? Zelf zat hij inmiddels ook aan zijn vierde drankje, en aangezien hij niet zo'n alcoholistisch probleem had als Fallon, vielen de liquor drankjes hem nogal zwaar. Het zorgde ervoor dat de alcohol sneller in zijn systeem ging werken, met als gevolg dat hij zich redelijk aangeschoten voelde. Liam was niet vaak dronken, maar vandaag liet de gelegenheid het toe om zich eens flink te bezatten. Liam slikte toen Fallon opbiechtte waarom ze zich neerslachtig voelde. Ze hadden wel degelijk ruzie gemaakt, en het idee dat zijn aanwezigheid de trigger geweest kon zijn, bracht een schuldgevoel met zich mee. "It's fine, Fallon. I just want you to be happy. He shouldn't fight with you. It's not worth it." Waarom zou je ruzie maken met iemand die voor jou had gekozen? Was dat niet genoeg? Door het defensieve gedrag van Michael, ging Fallon zich misdragen. Door te drinken, en met Liam af te spreken. Want nuchter had ze dit waarschijnlijk écht niet gedaan. En als het nog pluis zat tussen haar en Cullhane, ook niet. Een lichte grijns bespeelde zijn lippen toen Fallon om nóg een ronde vroeg. "Damn girl." hij grinnikte licht, en stak overdreven zijn vinger in de lucht om haar te laten zien dat hij instemde met nog een ronde. Liam had geluk dat Fallon het smsje van hem niet al te serieus had genomen. Hij wilde praten, maar waarover eigenlijk? Om haar te zien was al genoeg, en deed hem al veel. Het feit dat ze hier nu zat, betekende iets. Opnieuw werden er twee glazen tequilla voor hun neus geserveerd. "Cheers, to...?" met vragende ogen keek hij haar aan.

Re: ORPG] How we need that security!

Florence
Ik stond op om de afstandsbediening weer terug te leggen op het nachtkastje aan de andere kant van James' bed en probeerde rustig in en uit te blijven ademen, al merkte ik dat de tranen weer in mijn ogen brandden. 'It is my fault. I went outside and lost sight of you...' schudde ik mijn hoofd toen James opmerkte dat het vast niet mijn schuld was geweest. Ik wilde nog verder tegen hem in gaan, maar zag toen zijn door pijn vertrokken gezicht en besloot er tegen. Dat kwam vast nog wel een keer. 'You should rest. Try and sleep.' zei ik tegen hem terwijl ik naar het raam liep. Op de vraag waarom ik de tv uit had gezet, gaf ik geen antwoord. Ook daar was het nu geen tijd voor. Ik moest hem niet lastigvallen met zoveel informatie en ik wist ook nog steeds niet of ik het überhaupt wel kwijt wilde. De afgelopen jaren had ik het ook alleen mijn moeder verteld en die had me niet gelooft dus waarom zou ik het James vertellen? Wat schoot ik daarmee op? 'It was just you. Nothing else happened.' beantwoordde ik zijn laatste vraag nog wel omdat ik kon horen dat hij bezorgd was. Ik liep toch maar weer terug naar zijn bed. 'Are you comfortable? Do you need any more pillows or another blanket?' vroeg ik terwijl ik hem heel voorzichtig een beetje overeind hielp en de kussens wat beter legde. Daarna pakte ik het dunne laken dat over de dekens lag, vouwde deze dubbel en rolde hem daarna op waarna ik deze onder zijn arm legde. 'That should be more comfortable. Try and rest your shoulder as much as possible, but keep moving your fingers and wrist.' zei ik met een zwakke glimlach waarna ik in de stoel naast zijn bed ging zitten. Mijn blik gleed even naar de klok. Vier uur 's ochtends. Ik was praktisch al vierentwintig uur wakker en daar zou minstens een uur of twaalf bijkomen. Een korte zucht verliet mijn lippen. Het viel me tegen hoe lastig het bleek om Isaac uit mijn gedachten te bannen. Waar het me voorheen altijd zo goed was gelukt en waardoor ik haast had kunnen doen alsof het niet gebeurd was, leek het wel alsof het zien van hem weer iets getriggerd had, iets wat ik met geen mogelijkheid los kon laten. Tot mijn grote ergernis rolden er een paar tranen over mijn wang, maar ik veegde ze niet weg, bang dat het dan niet meer zou stoppen. Ik moest afleiding hebben, maar hoe? Er viel niet veel te beleven in de kamer en ik kon James uiteraard niet alleen laten. Ik stond op en begon zijn dekens wat beter in te stoppen, zette de waterkoker aan om thee te maken en probeerde me vooral bezig te houden, al was het lijstje van dingen die ik kon doen maar kort. Tevens hielp het voor geen meter, want er rolden nog steeds tranen over mijn wangen. 

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
Met een opgetrokken wenkbrauw keek ze hem aan. Zijn avond was slecht, omdat haar avond slecht was? Wat was Liam ook meelevend. Iets wat zij in de meeste gevallen niet was. Haar woorden lieten haar meestal meelevend overkomen, maar als het op gevoel aankwam, dan leefde ze echt niet met iemand mee. Misschien ook omdat Fallon vooral om haarzelf gaf. Er waren maar een paar mensen in haar cirkel waar ze ook oprecht om gaf. Dat waren haar geliefden; haar broertje, Culhane, haar vader en sinds kort ook Liam. Met haar moeder had ze een te complexe band om toe te geven dat ze diep vanbinnen wel om die vrouw gaf. Maar ze kon haar moeder het meeste van de tijd niet eens uitstaan. En dat was dan haar moeder. De vrouw die haar op de wereld had gezet en wiens bloed zij in zich had. Je moest wel heel bijzonder zijn voor Fallon, mocht ze je als een van haar geliefde – iemand om wie ze gaf – beschouwen.
Een tevreden grijns verscheen een moment op haar gezicht toen ze hem twee tequila's hoorde bestellen. Eindelijk wat sterkere drank. Zonet had ze het gehouden bij een paar glazen wijn zodat ze niet heel snel dronken zou raken. Ze was wel al aangeschoten. Dat hadden de paar glazen wijn haar aangedaan. Alcohol stroomde inmiddels door haar bloed heen en dat was aan haar te zien. Nu was ze maar lichtelijk aangeschoten en was alleen haar reactievermogen iets minder. Verder was ze er nog wel bij met haar hoofd en kwam ze goed genoeg uit haar woorden. Maar misschien dat ze tegen het einde van de avond daar niet meer in staat toe zou zijn. Het lag er maar net aan hoelang ze hier bleef en hoeveel drankjes ze nog achterover zou slaan.
"You're such a gentleman, Liam." grinnikte ze. Michael had haar eigenlijk op straat gelaten. Hij was haar rit geweest. Misschien een lullige actie van hem, maar ze zou toch niet bij hem in de auto zijn gestapt. Daar had ze niet de behoefte aan gehad. Ze kon sowieso wel thuiskomen. Of dat nou was door een bekende, zoals haar vriendin Monica, te bellen of een taxicentrale; thuis kwam ze wel. "Sorry for ruining your date night." het was haar schuld dat hij geen leuke date had gehad. Ze was jaloers, maar besefte dat ze het voor hem had verpest en dat was tegenover hem niet aardig van haar. "It already was an awkward situation." haar schouders trok ze op. Het was al ongemakkelijk geweest toen hij weg was gegaan, maar het was wel beter geweest dat hij de keuze had gemaakt om met zijn date te vertrekken. "But thank you for leaving. It was probably for the best. I think that Michael would have lashed out to you if you had stayed." Deze dagen wist ze immers niet waar Michael in staat toe was.
Een van de drankjes pakte ze op. "We ended up fighting and then he left. He clearly doesn't trust us near each other. And I'm done with him not trusting me." verzuchtte ze. "Sorry. I shouldn't bother you with my problems with Michael." het glas tikte ze tegen het zijne aan. "Cheers to a shitty night." stemde ze in en sloeg de tequila in een keer achterover. Haar gezicht vertrok eventjes uit reactie op de sterke alcohol. "Another round?"

Fifty shades of fucked-up