Latest posts

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
Door hem achterna te gaan, bracht ze zichzelf alleen maar in een vervelende situatie. Fallon had geen enkel moment stilgestaan bij de mogelijke gevolgen van haar actie. Pas nu ze tegenover Liam stond besefte ze zich dat het eigenlijk een stomme actie van haar was. Wat moest Michael wel niet denken als hij zag dat Liam ook niet aan zijn tafel zat? Door de hele situatie zou hij het niet vertrouwen. En terecht. Als hij het door had, dan zou deze avond, wat een leuke avond had moeten worden, omslaan. Hoogstwaarschijnlijk kwam er dan weer een hele discussie die wellicht uit kon lopen tot een ruzie. Ze had daar absoluut geen zin in, maar het was dan haar eigen schuld. Zodra Liam in haar buurt was, leek ze niet meer logisch te kunnen nadenken. Hij leek haar keer op keer van haar stuk te brengen. Het koste haar moeite om in zijn buurt haar woorden goed uit te spreken en zich niet te verspreken.
Een zucht rolde over haar lippen heen. Natuurlijk moest ze terug naar haar tafel. Dat besefte ze zichzelf ook weer. "I just want some answers. And then I'll go back to my table." Ze had ook echt vragen. Vragen waar ze niet het recht op had om ze te stellen, maar dat interesseerde haar niet. Haar wenkbrauw schoot omhoog. Dat zij hem volgde? Het moest niet gekker worden. Fallon had wel betere dingen te doen dan hem ergens naar toe volgen. Ze kon het ook niet laten om zachtjes te lachen. "Do you really think I'd follow you? I have better things to do than following you." Het kwam er misschien wat bespottelijk uit. Maar ze vond het ook belachelijk dat hij zoiets dacht. Waarom zou ze hem überhaupt moeten volgen? Bovendien zou ze hem echt niet volgen wanneer ze met Michael was, wetende dat Michael zich behoorlijk kon ergeren aan het zien en horen van Liam. Afgezien van nu, probeerde ze haar relatie niet op het spel te zetten. Ze had niet voor niets voor Culhane gekozen.
Zijn confronterende woorden lieten haar slikken. Hij had alle recht om een leuke tijd te hebben met een meisje. Het ging haar niets aan en dat kon ze zichzelf blijven zeggen, maar de jaloezie werd er niet minder door. Als ze eerlijk was, vond ze het niet leuk om hem te zien met een ander meisje. "Yes you can." gaf ze lichtelijk rollend met haar ogen toe. Hier kon ze moeilijk wat anders op zeggen, want dan zouden haar gevoelens voor hem zeker aan het licht worden gebracht. Hij vroeg haar waarom ze hier was. Fallon wist niet zo goed wat ze hierop moest zeggen. Want wat deed ze hier? Haar jaloezie had haar hierheen gebracht. "I was curious but now that I have my answers I'll return to my fiancé." zei ze maar om haar uit de situatie te halen voor ze het verergerde. Ze draaide zich om en keek regelrecht in de wantrouwende ogen van Culhane. Hij vroeg wat dit te betekenen had even wist ze niet zo snel iets te zeggen – wat haar zelden overkwam, want ze wist meestal direct wat te zeggen.

  

Fifty shades of fucked-up

Re: O] Just because someone stumbles and loses their path, doesn't mean they're lost forever

Voor een seconde had William gedacht dat Daisy hem zou kussen. Hij had haar ogen naar zijn lippen zien glijden, hij had de gedachten bijna door haar hoofd horen schieten. Maar voordat hij een stap kon zetten of het makkelijker kon maken voor haar draaide ze zich om. William kreeg een kleine glimlach. Soms was het lastig om te bepalen of ze het niet wilde of dat ze niet wist wat ze moest doen. Het zou hem zo gigantisch helpen als ze die stomme kracht van haar uit zou zetten zodat hij kon weten wat ze dacht. Hij had geen game op deze manier, al zijn moves, die hij vrijwel nooit gebruikte, waren afhankelijk van zijn kracht. En dat was nu weg. William pakte Daisy haar hand vast. Hij trok haar omhoog en legde haar hand tegen haar wang. Zijn lippen duwde hij tegen die van haar. De kus duurde niet lang. Het hoefde niet lang te duren. Zolang hij maar even haar lippen kon kussen.
"Hoeveel speelgoed moet ik Harry geven voordat je me toelaat dat ik je gedachten af en toe mag lezen. Want je maakt het me zo verschrikkelijk moeilijk," glimlachte William. Hij had haar weer los gelaten, maar niet voordat hij haar voorhoofd had gekust. William wierp haar een knipoog toe, waarna hij zichzelf omdraaide en terugliep naar de auto. Hij pakte de overige tassen en liep daarna naar binnen. Harry leek in een zevende hemel te zijn. Hij rende maar heen en weer tussen alle speelgoedjes, niet wetende wat hij nu als eerste moest pakken.
"Hij krijgt dalijk nog een rolberoerte," grinnikte William. Hij zette de tassen van Daisy op de bank, zijn eigen tas kon hij gelijk weggooien omdat het alleen maar simpele schoenen waren. William plofte op de stoel en keek toe hoe Daisy speelde met Harry. Hij was blij dat hij haar had kunnen helpen en dat ze het allemaal toeliet. Ze deed het zo verschrikkelijk goed en was al zo gegroeid.
"Dais, je weet dat als je vragen hebt je die aan me mag stellen, okay? Het maakt me niet uit waar het over gaat of wat het is, ik kan het aan. Ik hoor bijna dagelijks walgelijke en vieze gedachten van vrijwel iedereen. Dus ik kan veel aan," zei William na een stilte.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O] It's no longer all about faith, trust and pixie dust. It's about mercy.

Dit gevoel was heerlijk. Hij zou het voor geen goud willen veranderen. Hij zou Pan laten lopen voor een uur langer met Noa. Kane was zich goed bewust dat dit een liefde geweest was die nooit lang had kunnen duren. Waarschijnlijk zou ze dalijk terug zijn in haar wereld en verder gaan, wat hij hoopte dat ze zou doen. Ze verdiende het om een goede man te vinden en uiteindelijk mooie kinderen te krijgen. Kane zou misschien een keer haar wereld in glippen om haar te bekijken, of vragen bij Lil hoe het met haar was, en zien dat ze gelukkig zou zijn. Al die ideeën maakte zijn gedachten alleen niet beter. Hij bleef gigantisch verliefd. Hij bleef naar Noa kijken en genieten van het feit dat haar krullen aan zijn gezicht kriebelde en dat haar zachte stem kriebels veroorzaakte over zijn gehele lichaam. Ze zou zijn leven blijven beïnvloeden. Kane liet zijn lippen vlinderzacht over haar schouder glijden. Hij zou haar geur nooit meer vergeten.
"Denk niet na over de toekomst. Leef in het moment Noa. Dit is belangrijk, wij zijn belangrijk," fluisterde Kane. Hij wilde even niet meer nadenken over het moment dat sneller zou gebeuren dan hij zelf zou willen. Hij wilde alleen genieten van dit, van Noa. Onder het water pakte hij haar hand vast. Zijn vingers verstrengelde hij met die van haar. Kane had zijn ogen gesloten.
"Ik heb het nooit meegemaakt dat ik gevoelens als deze heb gekregen. Noa, ik ken iedereen op dit eiland. Ik ken alle wezens in de zee en de lucht. Vrijwel alle schatten zijn ontdekt onder mijn naam en niks, helemaal niks, maakte mij zo gelukkig als dat ik nu ben op dit moment," sprak Kane. Zijn lippen liet hij omhoog glijden naar haar hals. Zacht duwde hij kusjes tegen haar hals. Hij wilde dat ze wist hoe belangrijk ze was voor hem.
"Je hebt me zo veel geleerd. Leren liefhebben, leren nadenken. Ik kan je nooit genoeg bedanken voor alles dat je gedaan hebt voor mij. Weet dat er altijd een plek is voor jou op dit schip, er is altijd een plek in mijn hart," zei hij. Kane kneep zacht in haar hand, waarna hij weer kusjes tegen haar hals duwde.
"Ik hou van je," sprak hij.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Elke ochtend werd Chris glimlachend wakker. Zelfs op de dagen dat regen tegen de ruiten kletterde en hij nog diep in zijn eigen nachtmerries zat werd hij met een glimlach wakker. Alleen om het feit omdat hij in het mooie gezicht van Ellie kon kijken. Deze ochtend was de glimlach veranderd in een grijns. Hij werd wakker met niet alleen het rustgevende gezicht van Ellie, maar ook haar ring die in zijn ogen glinsterde.
"Fuck, wat heb ik een mazzel," zuchtte Chris tevreden. Hij wist zeker dat alles dat gebeurd was tot op dit punt het allemaal waard geweest was. Alles had hij opnieuw gedaan op deze manier als dat betekende dat hij samen uit kon komen met haar. Chris duwde een kus op haar wang en kwam vervolgens overeind. Neuriënd was hij de douche in gesprongen voor wat koud water. Hij had schone kleding aangetrokken en een kam door zijn haren gehaald, waarna hij richting de keuken was gewandeld. Vandaag had hij geen zin om te sporten. Hij wilde tijd doorbrengen met Ellie, even een keer samen ontbijten. Chris bakte een aantal pannenkoekjes en zette een pot verse koffie. Niet lang daarna kwam de liefde van zijn leven de slaapkamer uit gelopen.
"Goeiemorgen schoonheid," zei Chris. Hij duwde een kus op haar pols. Tevreden keek hij toe hoe ze een kop koffie pakte. Chris schoof het bordje met pannenkoeken naar haar toe.
"Heb deze voor je gemaakt," zei hij. Erg goed waren zijn pannenkoeken niet, maar als ze er genoeg stroop op zou doen kon het... er mee door.
"Ik zal ze de groetjes doen. Ik zat er trouwens aan te denken om morgen vrij te nemen. Zodat we een lang weekend kunnen nemen. Misschien dat we ergens heen kunnen rijden? Een hotel zoeken... even weg uit deze groep, deze omgeving," stelde Chris voor. Hij had er vooraf niet eens overgedacht. Het was iets dat hij spontaan nu zei zonder dat hij dat zelf eerst had kunnen plannen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG || Her skin smells of vintage books and pale moonlight, exotic things, forbidden loves and rainy nights.

Met een ondeugende twinkel in zijn ogen bleef Alex haar aankijken. Hij vond haar handen over zijn lichaam zo fantastisch lekker. Het herinnerde hem er weer aan waarom hij zo graag singel wilde blijven. Hij wilde zich geen zorgen hoeven maken over dingen zoals belangrijke data 's, romantische dates en gewoon gezeur. Het enige wat hij wilde waren de zachte vingertoppen van een vrouw over zijn buik voelen, haar stem horen in zijn oor.
"I am quite persuasive. I would have convinced you anyways," fluisterde Alex. Hij liet zijn tong over haar hals glijden. Alex liet een gesmoorde kreun uit bij het voelen van Sophie haar hand rond zijn lengte.
"No time for playing," gromde Alex. Hij had geen zin in voorspel. Het was allemaal leuk en aardig maar hij wilde gewoon seks en hij wist dat Sophie dat ook wilde. Hij greep haar pols vast en trok haar van de muur af zodat hij haar kon omdraaien. Alex hield één hand tegen haar nek, zodat hij haar tegen de muur kon blijven duwen, terwijl hij zijn andere hand op haar heup liet rusten. Sophie had fantastische billen. God wat had hij een mazzel. Haar heupen had hij wat naar achteren getrokken. Zijn lengte liet hij plagend tussen haar lippen glijden, voornamelijk om te testen hoe nat ze was.
"You're so fucking hot," zuchtte Alex. Hij duwde zichzelf naar binnen. Een diepe kreun verliet zijn keel. Dit was precies de reden waarom hij nog een tweede ronde wilde, ze was fantastisch.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG] How we need that security!

James:
Na de operatie was ik naar de kamer gebracht waar Florence wachtte. Onder zeil kreeg ik een hele poos niks mee, nog uitslapend van de narcose. Echter leek ik wat meer naar de oppervlakte te komen toen na een poos stilte weer wat gezegd werd, maar niet luid. Rustig, kalm en relaxed van de morfine opende ik mijn ogen en zag ik Florence op de stoel zitten die een verwoedde poging deed om tranen weg te vegen. 'You're crying', constateerde ik met een licht krakende stem door de irritatie in de keel van de tube die tijdens de narcose gebruikt was voor de beademing. Ik probeerde na te denken, maar ik was moe, mijn hoofd voelde zwaar en ik merkte toen ik rond keek dat mijn arm in een mitella zat. Pijn had ik echter niet. Aan de omgeving te zien leek het een ziekenhuis te zijn waar ik was en ik zou vast geen goed nieuws te horen krijgen als iemand Florence omver had weten te krijgen waardoor ze nu huilde. 'Why?', probeerde ik erop door te gaan. 'What happened?', vroeg ik haar. Hoe zeer ik ook trachtte om uit te vinden wat er gebeurd was, er leek een heel zwart blok te zijn van de afgelopen uren.  

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Liam Ridley
Of het volledig onverwachts was dat Fallon hem achterna kwam lopen, wist hij niet. Hij had gehoopt om zichzelf even op te kunnen frissen, zonder dat hij de confrontatie met Fallon aan moest gaan. Maar here she was, and there was no turning back. Meteen werden er meerdere vragen naar zijn hoofd geslingerd, die duidelijk maakte dat Fallon het niet helemaal pluis vond dat hij hier met een andere dame zat. Had hij het recht om met iemand te dineren? Ja. Ook als diegene een date was? Dat ook. Fallon had hem afgewezen, dus ze kon niet zeggen dat hij vreemd ging, of er uberhaupt iets van zeggen. Dat zou niet eerlijk voor Liam zijn. Ook al vond Liam Fallon woestaantrekkelijk, hij probeerde verder te gaan met zijn leven aangezien er een bruiloft in huize Carrington gepland stond. Zijn lichte ogen gleden naar die van Fallon. Hij zag er lichtelijk geschokt uit, en ook enigzins onzeker. Wat moesten hun dates wel niet denken als ze de lege plekken aan beide tafels zouden opmerken? Dat kon niet goed uitpakken. Niet voor zijn date, maar ook zeker niet voor de date met Fallon's verloofde. "Why are you here? Shouldn't you get back to your table?" vroeg Liam lichtelijk direct. Het was niet de bedoeling gemeen te zijn, maar ze speelde nu met haar relatie. Hier had Liam vrij weinig mee te maken. Fallon was degene die hem kwam opzoeken in de toiletten, en hield geen rekening met de eventuele consequenties. 
Liam slikte eventjes. Hij wist niet waarom en hoe, maar elke situatie waarin hij en Fallon zich bevonden, werd hun aardig lastig gemaakt. Het was wel héél toevallig dat ze beide hadden besloten om hier te gaan dineren, maar dat maakte Liam niet persé schuldig. Het idee om even weg te gaan met iemand anders, was juist om zijn hoofd op andere gedachten te zetten. Om Fallon hier dan weer tegen te komen, voelde als een straf. Hij zuchtte diep. De vragen die hij gesteld kreeg voelde wel als een soort verhoor. En waarom? Fallon was degene die hem had afgewezen. "I thought you were the one who'd followed me, but since you look pretty surprised as well, I believe it is a coincidence." Het kon niet anders, of Fallon moest héél goed geacteerd hebben. Maar aangezien ze redelijk pissig klonk omdat hij hier ook was, gokte hij dat het gewoon puur toeval was geweest. Liam schoot even licht in de lach. Serious? Fallon dacht dat hij indruk op haar probeerde te maken door een date mee te nemen? "I didn't know you'd be here. And no, it's not to impress anyone. Can't I have a nice time with a nice girl?" Misschien klonk het licht confronterend voor Fallon, maar uiteindelijk was zij degene die hem had afgewezen. Ze was gelukkig met Cullhane, en hoefde zich geen zorgen te maken over Liam en zijn eventuele volgende relaties. "I can't believe we're here together." Hij moest zich inhouden om haar niet te vertellen dat het lot hun hier samen had gebracht. Fallon zou hem meteen verbeteren en zeggen dat dat bullshit was, maar dit kón geen gewoon toeval zijn. "Why are you here anyways?" vroeg hij dan. "And I don't mean at the restaurant. I mean here." hij liet zijn ogen even in de hal glijden, richting de toiletten waar ze zich op dit moment bevonden. "Why'd you follow me?"

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
"Do you already know what you're going to order?" de stem van haar verloofde trok haar aandacht naar hem toe. Fallon had nog niet eens gekeken naar de menukaart. Nu was dit niet haar eerste keer hier, maar ze wist natuurlijk niet meer wat er exact werd geserveerd. "No, I don't know yet. I'm still looking." zei ze en probeerde haar ogen dit keer over de menukaart heen te laten scrollen. Wat ze ging nemen voor het voorgerecht had ze vrij snel besloten. Met het hoofdgerecht had ze wat meer moeite. Ze twijfelde enorm tussen twee gerechten. Echter besloot ze toch maar voor het gerecht te gaan dat ze normaal niet zo snel zou kiezen. Het dessert zou ze pas achteraf kiezen. Ze moest eerst maar eens zien of ze niet al vol zat na het voor- en hoofdgerecht. Soms waren die twee gerechten zodanig vullend dat er geen ruimte meer was voor een toetje.
Op het moment dat ze haar eigen kaart dicht sloeg om hem terug te zetten, merkte ze vanuit haar ooghoeken op dat Liam overeind was gekomen. Onopvallend volgde ze met haar ogen de richting waar hij op liep. Naar de toiletten. Dit was haar kans om hem aan te spreken zonder dat het Michael zou opvallen. "Excuse me. I have to use the ladies room." verontschuldigde ze zich, terwijl ze overeind kwam. Ze leunde ietsjes naar voren om dichterbij zijn gezicht te komen. "I'll be right back." vervolgens plantte ze een kus op zijn wang. Fallon keerde zich weg van hem en vervolgde de weg naar de toiletten toe, in de hoop dat ze Liam nog kon aanspreken voordat hij de herentoiletten in zou lopen. Hoewel ze er net zo goed achteraan zou lopen, gezien het haar niet zou interesseren dat het de herentoiletten waren. Ze wilde hem gewoon spreken, waar dat dan ook was.
Uit het zicht van Michael zette ze haar voetstappen sneller. In de gang die naar de toiletten leidde, zag ze de verschijning van Liam ietsjes verderop. "Liam." sprak ze hem met een luide stem aan. Hij moest haar immers wel kunnen verstaan. "We need to talk." Haar voetstappen brachten haar naar hem toe. "What are you doing here? I don't believe it's coincidence." Het kon toeval zijn, maar het moest wel heel toevallig zijn dat ze elkaar hier troffen. "And who's that girl you brought with you? Trying to impress her by taking her here?" het waren haar zaken niet met wie hij op date ging en waar hij haar mee naar toe nam. Maar toch wilde ze achter antwoorden komen. Vooral omdat ze al jaloers was en bevestiging wilde of hij echt al zo snel over haar heen wilde en kon komen.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | I still get butterflies even though I've seen you a hundred times.

''Ik heb zo'n voorgevoel.'' Zei Darya doodserieus. Zij had Alexis in zoveel staten meegemaakt en de boze 'ik ga wraak nemen op het meisje waarvoor hij me achterliet' staat was hierin geen uitzondering. Zij was altijd blij geweest dat zij niet één van die meisjes was geweest die brunette tegen zich in het harnas hadden weten te jagen. Niet te geloven dat zij nu één van die meisjes was die op haar hoede moest zijn voor een boze brunette. ''Misschien vergeet je dat ik Alexis al heel lang ken, nog langer dan dat jij haar kent. Ik heb haar in zoveel staten meegemaakt dat je zou kunnen zeggen dat ik haar door en door ken, maar toch is dit niet zo. Ik had nooit verwacht dat ze het lef had om zo tegen haar beste vriendin te doen.'' Sprak ze uit, terwijl ze haar tenen in het zowel zachte als koude zand groef. Ze had nooit verwacht dat Alexis haar zo zou vloeren dat ze met een zwaar gekneusde knie op de grond zou liggen. Darya had wel kunnen huilen, zo zeer had het gedaan. Ze wist dat Alexis zo deed tegen andere meisjes, maar had nooit verwacht dat ze ook het lef had om zo tegen haar te doen. Dat was ontzettend tegengevallen, alsof ze toch niet zoveel om de vriendschap had gegeven.
Haar ogen werden een stukje groter bij het horen van zijn volgende woorden. Haar lichaam liet ze weer glijden in haar jurk, maar ze kon er niets aan doen; haar mondhoeken trokken een stukje omhoog tot een oprechte glimlach. ''Ik houd ook van jou.'' Fluisterde ze zachtjes. Zijn zachte lippen op haar voorhoofd voelden hemels aan en ze wilde eigenlijk niet dat hij stopte met haar te kussen, maar wist dat dat het beste was op dit moment. Ze konden hier niet voor eeuwig buiten in de kou blijven staan. ''Ik beloof het.'' Zei ze oprecht na zijn woorden. ''Je weet als geen ander dat ik me aan mijn belofte zal houden'' voegde ze er nog aan toe. Darya wist dat ze haar belofte waar kon maken, het was nog om aan te zien of hij dit ook kon en of hij dit ook zou gaan doen. Ze wilde niets liever dan dit de waarheid was, maar wie weet zou er weer wat tussen komen. Zijn volgende woorden waren gevreesde woorden, ze had immers niet anders verwacht dan dat die vraag een keer zou komen, maar alsnog deed het pijn. ''Ik weet het niet, Chris.. Wij waren 'uit elkaar', voor zover dit kon, ik had iemand nodig, hij was er voor me.. Ik denk dat het gewoon gebeurde.''

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Liam Ridley
Wat een leuke, luchtige avond had moeten zijn, werd nu omgetoverd tot een ongemakkelijke date. Fallon's ogen kon hj bewijze van spreken in zijn rug voelen branden, en dat was geen fijn gevoel. Niet omdat hij dacht dat Fallon jaloers zou zijn, maar omdat Fallon waarschijnlijk dacht dat hij hier express naar toe was gekomen. Wat absoluut niet het geval was, het was puur toeval geweest dat ze hier elkaar weer mochten treffen. Het zou een stuk minder confronterend zijn geweest als Fallon hem niet zo gepassioneerd had gezoend op hun 'divored' party. Die ene actie had hun totaal van de kaart gebracht. Niet dat hij het erg vond om te weten dat Fallon ook (lichte) gevoelens voor hem had, maar het feit dat ze die gevoelens liet liggen was jammer. Daar zat ze dan, met de gelukkige Cullhane. Vast pratend over hun aankomende huwelijk. Het was geen geheim dat Liam Fallon voor zichzelf wilde hebben, dus jaloers was hij wel een beetje. Om zijn gedachtes nu te verzetten, en zich te focussen op zijn date was een aardige uitdaging. "What about you? Your last relationship. How long ago was that?" vroeg hij, terwijl zijn ogen even over de menu kaart gleden. Zijn apetite was momenteel helemaal niet aanwezig. Honger had hij totaal niet, nu hij wist dat Fallon gemakkelijk een oogje in het zeil kon houden. Niet dat hij iets verkeerd deed, maar het voelde gewoon raar om met een andere dame uit eten te gaan. Zelfs nu Fallon verloofd was met iemand andes. Zijn hart lag nog steeds bij haar, en hij wilde haar niet laten denken dat hij haar snel vergeten was.
Zijn date had zijn vraag beantwoord, maar eerlijk gezegd had hij geen moeite gedaan om écht naar het antwoord te luisteren. "Alright." zei hij met een knikje, waarna hij even kort zijn neus ophaalde. Hij voelde zich belabberd, en had even een pauze nodig. "Will you excuse me for a minute?" vroeg hij beleefd, waarna hij opstond, zijn stoel aanschoof en richting de toiletten vertrok. Het was even nodig om zich op te frissen, en tot zichzelf te komen.