Latest posts

Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

Langzaam liet Aeson zijn arm weer zakken. De elf vertrouwde hem niet. Heel raar kon hij het niet vinden. Ze wist waarschijnlijk niet wat haar overkwam. Aeson liet zijn glimlach weer zien.
"Dat was het advies dat ik gaf voordat iemand binnen kwam lopen en ons zag. Nu weten ze dat jij gezien hebt. En ze zullen je niet wegsturen," zei Aeson. Dit keer haakte hij zijn arm zelf rond de elf haar arm heen. Het zou beter voor haar aflopen als ze zelf met hem mee zou lopen. Nimfen waren niet gewelddadig en het enige geweld dat ze gebruikte was om hun eigen gemeenschap te beschermen. Ze zouden nooit uit zichzelf iemand aanvallen of een oorlog verklaren. Dat lag niet in de natuur van nimfen. Maar ze waren wel beschermend over hun geheimen.
"Het is inderdaad jouw fout niet, het is onze eigen fout," zei Aeson. Met de elf aan zijn arm wandelde hij terug naar de centrale hal waar de ouderen zaten. Met grote, donkere ogen keken ze vol afgrijzen naar de elf die aan Aeson zijn arm liep. Hij liep naar het midden van de halve cirkel waar de oudste nimfen in zaten.
"Verklaar," sprak één van de oudste. Nimara stond met gebogen hoofd voor Aeson en de elf. Het was einde verhaal voor haar carrière als wachtster als Aeson zou aangeven dat ze had gefaald in het bewaken van het best gehouden geheim van de nimfen. Ze verdiende het niet om op een jonge leeftijd al ontslagen te worden van wat ze graag deed.
"Nimara ondersteunde mij in de bibliotheek toen ik één van de vijf boeken wilde lezen. Ze was de enige in de buurt die kon helpen. Op het moment dat we samen het boek weer terug zette kwam onze gast binnen gelopen," sprak Aeson rustig. De groep nimfen keek hem argwanend aan. het zou niet de eerste keer zijn dat Aeson de regels had omgebogen naar zijn eigen ideeën. Nimara keek om naar Aeson. Ze wierp hem een dankbare blik toe.
"Je weet dat Nimara haar werk moet doen, waarom zou je haar afleiden op het moment dat je verteld is dat er een gast was," zei de oudste boos. Aeson wierp de groep nimfen een charmante glimlach toe. Hij wist dat ze hem niet zouden straffen, daarom nam hij liever de schuld op zich dan dat Nimara gestraft werd.
"Het spijt me dat ik mijn eigen educatie voor de veiligheid en bescherming van de geheimen heb gezet. Ik werd onvoorzichtig, het spijt me," zei Aeson langzaam. Hij keek even om naar de elf om te kunnen meten of ze zijn advies zou opvolgen. Een zucht ontsnapte de lippen van één van de oudere elfen.
"Breng haar naar de zuiderkamer, we moeten dit onderling bespreken," zuchtte ze uiteindelijk. Aeson draaide zich direct om. Voor nu was het beter als ze zo min mogelijk bij de ouderen in de buurt te komen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

Lura
Als verstijfd sta ik te kijken naar hem. Het is een hem, het is een nimf. Ik weet het zeker. Alles aan hem lijkt het te schreeuwen. Van zijn uiterlijk tot de manier waarop hij opstond en naar me toe wandelde. Zijn schoonheid was haast ongeëvenaard, zoals ik nooit eerder had gezien. Elven zijn een wonderschoon ras, waarin met gemak elke man knap was. Zijn uiterlijk was echter iets zoals ik nooit eerder had gezien. Intrigerend maar beangstigend, omdat het niet mogelijk zou moeten zijn.
'Maar... Ik... Als niemand zegt waar ik wel of niet welkom ben, is dat een beetje lastig. Grote oren, check, grote neus, niet zo'n check.' zeg ik een beetje opstandig en wijs naar mijn oren en mijn neus. De oren zijn net iets langer dan die van een mens en eindigen in een punt. Naast dat ze iets langer en groter zijn, zijn ze ook veel gevoeliger. Het aanraken van de oor was iets intiems, iets wat niet snel toe werd gelaten. Niet alleen de zenuwen waren gevoelig, ook het gehoor. Zo kon ik nu al horen dat iemand ergens in de verte het had over de elf die op bezoek was. Een kleine commotie ontstont, waarna ik mijn concentratie niet meer kon bewaren, door de jongeman die op me af kwam stappen. Argwanend en onderzoekend kijk ik hem aan. Hij is wel het allerlaatste wat ik had verwacht tegen te komen in het rijk van de nimfen. 'Er was geen wachter.' antwoord ik nog, een stuk minder fel dan eerst, maar meer verslagen. Het zou toch wat zijn als ik binnen nog geen kwartier verbannen werd uit het rijk van de nimfen puur en alleen omdat er geen bewaker stond die me tegen kon houden.
Klein glimlach ik om zijn opmerking en schud met mijn hoofd. 'Hoewel ik het graag zou voorstellen om hier ons geheim van te maken, is het voor een stille aftocht al te laat.' zeg ik, doelend op het feit dat de commotie verderop in het paleis steeds groter lijkt te worden. Momenteel wordt er gezocht naar mij, de vreemde elfse indringer. Grappig hoe ik binnen de korte tijd van afgezadigde naar indringer ben gegaan. Van wees welkom, naar hoe snel kunnen we haar te pakken krijgen om te verbannen. Die laatste paar gedachten maken me bang, Leilah zou me afmaken als ik nu al terug zou komen. Voor ik wil vragen waarom ik beter zo min mogelijk van hem mee kan krijgen, hoor ik zijn zachte opmerking.
'We willen de banden weer versterken met onze zusters... En broeder, zo te zien.' zeg ik, geoefend en welgemeend, hoewel de laatste paar woorden met een kleine glimlach gepaard gaan. Er gaan wel duizend en een vragen rond in mijn hoofd, maar er is geen tijd meer om die te stellen. Voetstappen klinken in de gang en ik zet een stap verder van hem af voor de deur open wordt geslagen. Ietwat angstig en beschaamd, wat deels gespeeld is, kijk ik de jonge vrouw aan. Ze is een strijder, dat zie ik direct. Hoewel de nimfen goed zijn met hun zwaarden en dolken, heb ik ook mijn training gehad. In een gevecht zou het er eerlijk aan toe gaan, elven en nimfen zijn altijd elkaars gelijke geweest en waar haar zwaard haar een voordeel zou moeten geven, zwakken mijn vechttrainingen dat weer af. Toch wek ik de illusie dat ik er niet veel vanaf weet en deins wat achteruit als ze haar zwaard op me wilt richten.
Met een opgetrokken wenkbrauw kijk ik naar de jongeman als hij zegt een opmerking maakt over mijn kleren. Schijnbaar denkt hij dat ik niets kan uitrichten in mijn outfit, maar niets is minder waar. Met de broek heb ik veel meer bewegingsruimte dan het magere boomscharminkel wat stom staat te zwaaien met haar zwaard. In een gebaar haal ik beide wenkbrauwen omhoog en richt mijn aandacht weer op het boomscharminkel. Met de woorden die de jongeman spreekt, voel ik het bloed wegtrekken uit mijn gezicht. Nee, we zouden toch juist niet die oude lijken erbij halen? Bijna laat ik een kreun los, maar weet mezelf in te houden. Opnieuw schiet mijn wenkbrauw omhoog als ik zie hoe snel en zonder te twijfelen het boomscharminkel zijn bevelen opvolgt. Hij moet vast een hoge pief zijn dat ze zo snel reageert.
'Niet te verdedigen? Dus als ze besluiten me weg te sturen en ik gestraft zal worden daarvoor, moet ik het maar over me heen laten komen zonder dat het mijn schuld was?' vraag ik ietwat verslagen aan hem. Zijn woorden zijn goed bedoelt, maar weten me niet te kalmeren. Twijfelachtig kijk ik naar zijn arm. Van dit alles is niets gespeeld. Mijn angst en zorgen zijn oprecht. 'Is dat wel het beste idee, je zei net dat ik beter niet gezien kan worden bij jou.' zeg ik zacht en kijk naar zijn arm en terug naar zijn gezicht.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

Aeson liet zijn boek dichtvallen. Terwijl zijn ogen op de elf gericht stonden schoof hij zijn boek weer terug in de boekenkast. De elf had duidelijk niet verwacht om hier tegen hem aan te lopen. Het was van haar gezicht af te lezen dat ze niet goed wist hoe ze hier op moest reageren. Aeson schraapte zijn keel.
"Dat is niet wat ze zeiden. Je bent welkom, echter niet overal welkom. Geloof me ik heb die woorden veel te vaak gehoord. De wachter bij de deur had je hier tegen moeten houden," zei Aeson simpel. Hij wandelde op een rustig tempo naar de elf toe om de deur open te trekken. De wachtte die voor de deur had moeten staan om pottenkijkers tegen te houden was weg. Een zachte zucht verliet Aeson zijn lippen. De kans was groot dat de elf precies in de wisseling van de wacht tussen de deur was geglipt. Het zou niet gunstig zijn voor de jonge elf dat ze hem had gezien. Voor Aeson zou het vrij weinig veranderen, waarschijnlijk zou zijn beveiliging sterker worden, maar de elf had iets gevonden wat ze niet had mogen zien.
"Het is beter als je zo weinig mogelijk hoort en ziet van mij," zei Aeson luchtig. Hij vouwde zijn armen voor zijn borst terwijl hij de elf bleef aankijken. Voor nu had hij nog geen haast om de anderen te rapporteren over deze gebeurtenis, hij was veel te geïnteresseerd in de elf die nu voor hem stond. Waarschijnlijk zou hij haar niet meer mogen zien na dit.
"Ik kan mij bijna niet voorstellen dat de elfen ons komen bezoeken," zei Aeson zachtjes. Er verscheen een zuinige glimlach rond zijn lippen. Er klonken haastige stappen vanuit de hal. Al hijgend kwam een nimf aangerend. Terwijl ze richting de deur rende wapperde haar witte jurk als een schaduw achter haar tengere lichaam aan. Haar bruine ogen keken angstig om naar Aeson en daarna naar de elf. Voor een paar seconden leek ze bezig te zijn met realisatie dat Aeson gevonden leek te zijn door een elf. Ze liet een zachte kreet uit voordat ze haar zwaard trok uit haar schede en die richtte op de elf.
"Doe geen moeite Nimara, ze doet niks. Ik zou het haar graag zien proberen in zulke kleren," zei Aeson zachtjes. Hij legde zijn hand op Nimara haar pols zodat hij de zwaard weg kon duwen. De nimf keek Aeson met grote, angstige ogen aan, niet wetend wat ze nu precies moest doen na het maken van deze fout. Ze realiseerde zelf ook dat ze hier eerder had moeten zijn.
"Laten we het er op houden dat je mij aan het helpen was met één van de boeken toen de elf binnen kwam lopen. We moeten de oudsten inlichten voordat ze ons zo zien. Ga heen," sprak Aeson. De nimf knikte, waarna ze terug rende waar ze vandaan kwam.
"Ik kan je adviseren jezelf niet te verdedigen, je kon hier niks aan doen. De oudste zijn erg snel op hun teentjes getrapt. Kom je mee?" vroeg Aeson. Hij stak zijn arm uit naar de elf, als teken dat hij zijn arm kon omhaken met haar arm.
"Ze doen niks, geloof me," zei Aeson.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia
Eigenlijk had ze in lachen uit willen barsten, toen de jongeman haar vertelde dat ze niets hoefde te dragen. In de tijd dat hij buiten het voertuig was geweest had ze over al haar opties gedacht, de twee verschillende setjes en of er eventueel iets anders was wat ze zou willen dragen. Maar zijn opmerking, waarvan ze betwijfelde of deze geheel serieus was, nam deze zorgen van haar weg. Echter gaf het haar wel de zekerheid van hoe de avond zou gaan, hoe deze zou gaan lopen. Ze hoefde niets aan, niet voor hem en niet voor wat ze zouden uitspoken. Het was verschrikkelijk verkeerd, niet alleen dat ze het zouden doen maar zeker ook dat het nu al vast stond. In lachen uit barsten, zoals ze eigenlijk had gewild, deed ze niet. Ze streek enkel haar trui goed zo gauw de jongeman haar los liet, en stak deze toen weer weg in de zakken die deze haar boden. "I don't have to wear, anything?" Ze had het gefluisterd, wilde immers dat ook dit en deze avond tussen beide zou blijven. De onbekende mensen die hier waren, hoefde ook geen weet te hebben van wat er voor vanavond op het menu stond. "I thought you'd like some teasing, as per usual.." Zachtjes grinnikte, voordat ze haar vingers even over zijn schouder liet strijken. "I'm ready," ze glimlachte, gaf hem nog een knikje voordat ze langs hem heen liep. Vrijwel meteen vielen haar ogen op een film poster, eentje die haar eng genoeg leek voor de avond. "Ross," bracht ze uit, voordat ze ernaar wees. "That one." Even keek ze op, al helemaal omdat de jongeman een kop groter was, en liet ze haar blik op die van de jongeman van. "Seems scary enough, to fall asleep in your arms." Ze grinnikte weer, ditmaal zachtjes en onschuldig - voor hoever dit mogelijk was, gezien haar woorden en die van hem zojuist alles behalve waren geweest. Niet dat het kon schaden, of dat ze het terug zou kunnen draaien. Het was tot haar geluk dat ze dit ook niet wilde, dat ze geen andere afloop van de avond zou kunnen wensen. Misschien maakte het feit dat ze pas net met haar vriend had gebroken het nog erger, maar ook dit kon haar op het moment niet deren. De jongeman zou krijgen wat hij had voorgesteld, wat hij haar zojuist duidelijk had gemaakt. Het mooiste was dat, op het moment, de jongeman waarschijnlijk niet zou verwachten dat ze zijn woorden letterlijk zou nemen. De gedachte liet haar grijnzen, voordat ze zonder er over na te denken haar had in de zijne plaatste, en hem aan zijn hand mee naar binnen trok.

i bet your momma named you goodlookin'

Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

Lura
Het voelt alsof alle ogen op mij gericht zijn. Vanuit elke hoek, elk gat, lijkt het alsof ik priemende ogen tegen mijn huid voel. Ze nemen elk detail in zich op. Van mijn oud-roze haar, tot mijn donkergoene irissen. Het was niet vaak dat ze een elf zagen, daarbij ben ik iemand van de jonge generatie. De meeste elven die op bezoek gingen bij de nimfen waren ouderen, waarbij het haar zijn pigment was verloren, maar ondanks de ouderdom er geen rimpels te zien waren. Vanaf hun twintigste leken elven niet ouder meer te worden, qua uiterlijk. In onze cultuur werden de ogen gezien als de waarheid. Daarin werd gemakkelijk afgelezen hoe oud de elf was en hoeveel wijsheid deze bezat. Mijn moeder had me altijd verdrietig aangekeken als ze een blik diep in mijn ogen wierp, omdat daar door Leilah al veel wijsheid was geplant.
Stilletjes loop ik achter de twee vrouwelijke wachters aan. Nieuwsgierigheid en spanning zijn de enige dingen die ik voel, hoe verder ik hun wereld binnen treed. Ik weiger mijn blik af te laten glijden en kijk strak voor me uit. Ze leiden me naar een immens groot paleis, dat waarschijnlijk grotendeels gebruikt wordt om afgezadigde te ontvangen. Eenmaal door de grote poort gelopen, die geopend werd door een stel vrouwelijke wachters, stappen we een grote ontvangstzaal in. De zaal is zo groot, dat ik mijn voetstappen hoor weergalmen. Ergens in de zaal zijn een paar nimfen liederen aan het zingen, wat zorgt voor een galmend en betoverend effect. Mijn oog valt op een groep van vijf nimfen, prachtige verschijningen die nog betoverender zijn dan de liederen. Ze zien er wijs en oud uit en ik weet wat me te wachten staat. Leilah heeft het wel duizend keer met me doorgenomen. Een voor een kijk ik ze aan, waarna ik me op een knie laat zakken en mijn hoofd voor ze buig. Dit zijn de oudste nimfen, die Leilah de Ouderlingen had genoemd. Zelf durf ik ze niet direct aan te spreken, dus laat ik mijn stilte voor zich spreken. 'Welkom, Lura Elanil Torren. Leef onze regels en gebruiken na en wees welkom hier.' spreekt de oudste en middelste nimf, waarna ik opkijk. Zacht knik ik en sta weer op. Zo te zien was dat de plechtigheid alweer, want de nimfen laten zich weer in hun stoel zakken en beginnen zacht fluisterend met elkaar te praten. Mijn elvenoren vangen de meeste gesprekken op en ik weet dat ik weg moet gaan. Het zou absurt zijn als ik direct zou vragen naar de wand, dus knik ik nog eens met mijn hoofd, waarna ik langzaam door de grote zaal loop.
Even sta ik mezelf toe mijn hoofd in mijn nek te leggen en kijk ik de grote zaal rond. Daarna begin ik in een willekeurige richting te lopen. Mijn intuitie trekt aan me, als een flinterdun lijntje dat me iets wil laten zien. Toen ik hierheen kwam, heb ik de ietwat ouderwetse gebruiken van de nimfen aan mijn laars gelapt. In een strakke donkere broek, een groen blousje van zijde en een stel zwarte allstars, loop ik door het paleis. Aan het einde van de gang zie ik een muur, die volledig van hout is. Mijn hand laat ik tegen het hout rusten, waarna ik de deur zacht open en naar binnen stap. 'Wauw.' fluister ik zacht, vol ontzetting en kijk de ruimte door. Het is een uitgehouwen boom, waarin duizenden boeken te vinden zijn. Mijn hand ligt nog steeds op het hout en ik vang een stem op, die me doet opkijken. Even frons ik, de stem klinkt laag en mannelijk.
Sprakeloos valt mijn oog op een jongeman. Het is overduidelijk een nimf, met een gebruinde huid en donkerbruin haar. Zoals elke andere nimf er ook uitziet. Toch is het een man, ik weet het zeker. Van schrik zet ik een stap schuin naar achter, waardoor ik tegen een tafeltje op bots. Onhandig als mijn actie was, vang ik zonder moeite de lamp op die er anders vanaf zou zijn gevallen. 'Sorry, het spijt me, het was mijn bedoeling niet.' stamel ik ratelend en ik zet de lamp terug. Ontzet en verbijstert kijk ik weer naar de jongeman toe. 'Ik... De nimfen zeiden dat ik overal welkom was, ze zeiden niet...' begin ik opnieuw en bijt hard op de binnenkant van mijn lip. 'Ik snap het niet. Wie ben jij?' vraag ik na een korte stilte nieuwsgierig. Leilah had me niets vertelt over een mannelijke nimf. Nimfen waren vrouwelijk, dat was altijd zo geweest. Een ras dat enkel vrouwen telde en kende. Tot nu.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

Nieuwsgierigheid kreeg de overhand in Aeson. Het lukte hem net om de laatste regel van zijn bladzijde uit te lezen toen hij zijn boek aan de kant legde. Bedenkelijk liep hij van zijn comfortabele stoel naar het grote balkon, waar hij neer kon kijken om de algemene doorgang van het nimfen rijk. Wanneer er gasten kwamen was het de bedoeling dat ze daar langst zouden lopen. De nimfen hadden verschillende grote schatten dat ze met hun leven beschermde, dus het was van belang om er voor te zorgen dat gasten niet achter die geheimen zouden komen. Aeson was één van die geheimen die moeilijker te beheersen waren. Nu hij een volwassen man was geworden begon zijn nieuwsgierigheid naar het grote land te groeien. Dat was ook de reden dat Aeson stiekem over het randje van het balkon keek naar de roze harige elf die achter de twee wachters aan wandelde naar het centrale paleis. Hij kon haar maar voor een paar seconden zien, maar dat was genoeg om een glimlach te laten verschijnen op het gezicht van Aeson. Het was altijd prachtig geweest om te kunnen kijken naar elfen. Allemaal waren ze zo wonderschoon en uniek. Ze leken zo veel op de nimfen, maar waren tegelijk ook zo verschrikkelijk verschillend. Waar nimfen vrijwel allemaal dezelfde, natuurlijke karakteristieken hielden, waren elfen gekleurd met onnatuurlijke haarkleuren. De nimfen waren gebonden aan hun natuur, de bomen of planten, waar elfen gewoon rond konden lopen zonder rekening te houden met hun bron van het leven. Nimfen leefden naar de cultuur die ze hadden voor de oorlog en elfen waren compleet veranderd. Zodra de elf uit zijn zicht was ontkomen had Aeson zich weer omgedraaid. Bedenkelijk wandelde hij terug de bibliotheek in, opzoek naar andere boeken. De elf was ondertussen Aeson weer ontschoten. De boeken hadden zijn aandacht weer getrokken. Onderzoekend was hij zijn boeken aan het doorlopen toen hij de deur naast hem hoorde open gaan.
"Is ze al weer vertrokken?" vroeg Aeson, zonder van zijn boek op te kijken. Toen hij geen antwoord kreeg, keek hij geïrriteerd op. Hij vond het maar niks als iemand hem geen antwoord gaf.
"Ik vroeg of ze...-" Aeson zijn woorden stierven weg toen hij opkeek van zijn boek. Hij had verwacht tegen één van de wachters aan te kijken, maar hij zag iets dat nog nooit in zijn leven zo dicht bij was gekomen. De roze harige elf stond in de deuropening.
"Je hoort hier niet te zijn," sprak Aeson laag en dreigend.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

Lura
Onderhuids gieren de zenuwen door mijn lichaam, maar ik mag er niets van laten merken. Al een paar minuten stond ik voor de gesloten poorten van de Nimfen, een afgesloten gebied waarin niemand kon doordringen tenzij ze daarvoor toestemming hadden. Momenteel was de wachter de toestemming halen. De brief die ik mee had gekregen, leek exact op een officiele brief van het hof van de Elven. Dat was het echter niet, het was een vervalste brief van de Inferni. Een groep waar ik sinds mijn jeugd al bij hoor. Op mijn tiende levensjaar hadden ze me opgenomen, toen mijn alleenstaande moeder ook lid was geworden. Zonder mijn vader konden we niet rondkomen, dus was de Inferni als een soort welvarende familie die hun armen opende voor ons. Mijn moeder is altijd sceptisch gebleven naar sommige aspecten van de familie, maar zelf geloof ik in alles. Momenteel zit ik in een van de laatste stadia om een priesteres te worden. Leilah was, in tegenstelling tot wat iedereen dacht, teruggekeerd. De Heer der Duisternis heeft haar terug gebracht. Leilah was een priesteres, geliefde en een van de hoogste leiders van de Inferni. Altijd al heb ik tegen haar opgekeken, met ontzettend veel respect. Zij was degene die me had opgeleid, in het grote kasteel buiten LA waar de meeste leden van de Inferni familie woonde.
Met mijn missie heb ik een andere achternaam aangenomen. Torren is de naam die me is gegeven, in plaats van Inferni. Het klinkt mooi, helemaal in het Elfs. Een naam die door Leilah zelf was goedgekeurd. Sinds het verraad van Tikka, had ze me onder haar hoede genomen alsof ik haar eigen zus was. Zij is alles wat ik wil zijn. Een strijder, een priesteres, een geliefde, wat onze heer ook van mij wenst. Deze missie is belangrijker voor me dan wat dan ook. We zijn het de wereld verplicht om de Heer der Duisternis terug te halen. Alleen dan zullen de elven weer uit de as herrijzen in een wereld die puur en licht kan zijn. Net zoals vroeger zullen we weer heersen over alleen de puurste wezens daarbuiten. De Brights. Pas wanneer we onze Heer terug hebben, zullen de andere Brights het inzien. De waarheid, de enige waarheid.
Tot die tijd zou ik me voordoen als Lura Torren, een afgezadigde van de elven die op staatsbezoek kwam. Het was jaren geleden dat de elven voor het laatst de nimfen bezochten. De missie was meer dan riskant, het zou me mijn leven kunnen kosten. De tweede wand moet ik zoeken, zijn locatie vaststellen en het liefst direct meenemen, waarna ik hier een deel van de Heer zou oproepen. In eerste instantie zou het niet lastig zijn. Ondanks mijn geloof, koester ik veel vriendschap en liefde, die zich nooit een weg naar buiten hebben kunnen vinden in de harde wereld van Inferni. Juist daarom, om de goedheid in mijn hart, heeft Leilah me gekozen. Haar woorden brachten me haast tot tranen, zelfs nu ik eraan terug denk voel ik me emotioneel. Mijn moeder was tegen de missie, ik kon het zien in haar ogen. Toch liet ze me gaan. 'Laat je leiden door je hart, dat is puur.' had ze gezegd toen ik vertrok.
De krakende en piepende poorten gaan voor me open en ik glimlach opgewonden naar de wachter die terug is gekeerd. 'Welkom.' zegt zij met een knikje, waarna ik terug knik en haar bedank. Wanneer ik een stap in hun territorium heb gezet, lijkt alles te veranderen. Overal is het groen en prachtig, haast magisch. Mijn voetstappen lijken het gras onder mijn voeten een beetje te verlichten, wat mijn mond wat doet open vallen. Verschillende nimfen stoppen hun wandeling om naar me te kijken, waarbij ze me allemaal welkom heten. Vriendelijk knik ik naar ze en bedank ze, niet helemaal wetend wat ik precies moet doen en waar ik precies heen moet.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O|| If you want to know what a man's like, take a good look at how he treats his inferiors, not his equals

Het was een grote schok geweest. Groter dan de realisatie dat de nimfen zich moesten bemoeien met een oorlog. Het moment dat de oudste een schreeuwende pasgeboren baby omhoog hield hadden alle bezoekende nimfen verwacht een prachtig meisje te zien. Niemand had wat durfen zeggen toen ze zagen dat het god geschonken kindje een jongetje was. De nimfen waren al duizenden jaren vrouwen geweest. Ze werden gezegend door de goden van bovenaf om een kindje te mogen dragen om de gemeenschap nieuwe talenten te kunnen bieden. De baby's werden dan ook in een geheel ritueel ontvangen vanuit de beschermende baarmoeder in de nieuwe wereld. Na Aeson zijn geboorte werd er voor het eerst sinds tientallen jaren weer een feest gevierd door de bescheiden nimfen. Voor dagen feesten ze, terwijl ze allemaal een warme kus hadden geduwd tegen het warme wangetje van de eerste mannelijke geboren nimf. Aeson werd vernoemd naar de Griekse Goden die hem zijn leven hadden geschonken en vanaf het moment dat de nimfen gemeenschap realiseerde dat het jongetje geboren was werd hij behandeld als een volledige god, en niet de halfgod die hij eigenlijk was. Vanaf jongs af aan werd Aeson getraind voor de missie die ongesproken was. Dagen lang trainde Aeson om een sterke man te kunnen worden en in de momenten dat hij niet trainde spendeerde hij zijn tijd in de bibliotheek om zich te verdiepen in duizenden jaren van geschiedenis tussen de verschillende rassen die leefde op deze aarde. Het was een gezegend leven voor Aeson. Hij werd beschermd door zijn tientallen zusters die zijn nieuws binnen de muren van de nimfen hielden. Als de mensen of elven zouden leren van het nieuws dat er een man zou zijn, dan zou dat betekenen dat er nieuwsgierige ogen zouden komen. Mensen zouden vrijwel direct weten dat Aeson de bright was die de wand van zijn volk moest beschermen en behouden. Daarom werd het blije nieuws voor tientallen jaren verborgen gehouden.

Ook deze druilerige dag bevond Aeson zich in de bibliotheek. Zijn lichaam was nog bezweet en vochtig van de lange training die hij had gevolgd met zijn trainster, maar hij was te nieuwsgierig geweest naar zijn huidige lesboek dat hij geen tijd had gehad om te douchen. Als enige bevond hij zich in de drie etage tellende bibliotheek dat was gehouwen uit een oude boom. Aeson zat onderuitgezakt op een comfortabele stoel toen de oudste naar hem toe kwam schuifelen.
"We hebben een bezoekster," sprak haar oude stem. Aeson keek over zijn boek heen naar de grijze vrouw in haar spierwitte jurk. Haar gras groene ogen keken hem vol belangstelling aan.
"Ik zal hier blijven totdat ze weer weg is, bedankt voor het mededelen" mompelde Aeson zachtjes. Hij draaide zijn ogen terug naar het boek, duidelijk makend dat hij geen zin had om een verder gesprek aan te gaan met zijn ouderen. De nimf bleef nog even bij zijn stoel staan, waarna ze zich met een zachte zucht omdraaide en daarna weer wegschuilende.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Ross
'Oh, stop inflating my ego.' lachte hij. Ross hield niet van opscheppen. Het was gewoon niets voor hem. Opscheppen en trots zijn was natuurlijk iets heel erg verschillends, het contrast tussen die twee was enorm groot, maar opscheppen? Nee, dat zou je hem niet vaak horen doen, niet op een serieuze manier in ieder geval - als flauw grapje wel. Maar hij wist hoe vervelend het kon zijn en zichzelf de hemel in prijzen pastte nou eenmaal niet in zijn karakter. Er waren mensen genoeg die wél dagelijks gebruik maakten van deze eigenschap, maar Ross had er nooit zoveel van weg. Het liet een hele verkeerde indruk op hem achter en meestal probeerde hij zo ver mogelijk uit de buurt te blijven van dat soort mensen. Hij vond het maar een nare eigenschap, die hij zelf niet over zou nemen. Nu wist hij dat Rabia hem enkel complimenteerde, en dit stelde hij natuurlijk op prijs, maar er uitbundig mee instemmen hoorde je hem niet doen.
'Right.' knikte Ross, en bedrukte een grijnsje ervan om door te breken op zijn gezicht. De dame vroeg erom, wist dat hij makkelijk in zou kunnen gaan op zulke opmerkingen en voorstellen. Zo was hij nou eenmaal, speels, gek op uitdaging en gek op háár, zonder dit werkelijk een keer overduidelijk aan haar bekend te hebben. De twee wisten van elkaar dat er gevoelens tussen hen in hingen, maar ze hadden het nog nooit recht in elkaars gezichten gezegd. Misschien ook niet omdat het besef dan zo groot was. Zowel het besef dat het serieus was, als dat het volkomen fout hoorde te zijn. Het was te definitief, voor Ross in ieder geval. Dit nam natuurlijk niet weg dat hij wel degelijk dingen voor haar voelde, dingen die steeds moeilijker werden om onder de duim te houden. Terwijl Ross de auto parkeerde, luisterde hij naar Rabia's woorden, die een glimlach op zijn gezicht tekenden. Hij stapte uit de auto, liep om het voertuig heen en opende aan de andere kant het portier voor Rabia. Hij stak zijn hand naar haar uit en trok haar op die manier de auto uit, net zodat ze iets te dicht op hem kwam te staan. 'You don't have to wear anything.' zei hij zachtjes, wist een grijnsje niet te bedrukken, maar liet hierna haar hand los. 'You ready?' vroeg hij haar, alsof hij hiervoor niets ongepasts gezegd had.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia
"Ofcourse i did! It is you we are talking about here, mister rockstar that rocks every instrument out there - almost." Ze grinnikte, keek weer even zijn kant op. Ze had het niet erg gevonden, mocht hij zijn elektrische gitaar mee hebben genomen. Voor haar broer of haar ouders kon ze niet spreken, al verwachtte ze dat zij het minder op prijs zouden stellen. Er was echter iets ontzettend aantrekkelijk aan de jongeman, met dat instrument in zijn handen. Ze had hem vaak genoeg zien spelen en keer op keer had het voor dubbele gedachtes in haar hoofd gezorgd. Bepaalde gedachtes die ze wel mocht hebben en bepaalde gedachtes die ze ergens ver weg zou moeten stoppen, in een hoekje waar zijzelf en niemand anders ooit zou komen. Ze zou uren naar hem kunnen kijken, naar hem kunnen luisteren. Al was het - het leukst om naar hem te kijken wanneer hij het zelf niet doorhad. Pas dan leek de jongeman helemaal los te komen - en als er iets was wat ze geweldig vond om te zien, was het dat wel.
Een lach van haar rolde door de auto toen de jongeman vroeg of ze zich realiseerde dat hij het als een serieus aanbod, aannam. Voorzichtig knikte ze voordat ze hem grinnikend antwoord gaf. "Well i will be needing someone to keep me safe right?" Het was niet zo dat ze absoluut niet tegen enge films kon, maar ze kon ook niet ontkennen dat ze de eerste nacht als een roosje sliep, na het kijken van zo een gruwelstuk. Zijn volgende woorden lieten haar echter denken, dat ze haar angst wellicht wat kon verergeren, voor haar eigen bestwil. Ergens ook die van hem, maar niet dat hij dit hoefde te weten. Haar mondhoeken krulde weer wat verder omhoog voordat ze even onschuldig op haar lip beet. "You'll show up at my door?" Die woorden had ze nog normaal uit gesproken, de volgende fluisterde ze. "Giving me the time to change into something special, Lynch?" Vergeet alle andere keren dat ze had gedacht, dat ze echt iets verkeerds had gezegd; dit sloeg alles. Maar hij had haar de perfecte kans gegeven voor de opmerking.. al had ze zichzelf nu wellicht verraden en was het voor hem geen geheim meer, waar haar gedachtes naar toe waren gedwaald. Misschien dat het zou zorgen voor een ongemakkelijke sfeer, voor de rest van de avond, al kon het haar niet zoveel schelen als ze deze avond in zijn armen zou eindigen. Ze had er, zoals hij haar al had bekend, alles voor over.

i bet your momma named you goodlookin'