Latest posts

Re: Orpg || If you fill my heart with love, then you'd fill my voids above 18+

Harvey Alexander - 20 - hij gaat naar het conservatorium en als bijbaantje werkt hij in een café, hij wil niet dat zijn seksualiteit zijn muzikale carrière bepaald en daarom houdt hij deze voor zichzelf.

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia
Normaal gesproken zat ze al boven op haar kamer, met haar oude en te grote shirt als haar pyjama en haar dekens tot over haar oren. Vaak dan nog op haar telefoon, een filmpje te kijken of youtube of op goede dagen nog wat bij praten met een vriend of vriendin. Zo ging het eigenlijk altijd - al viel deze avond net buiten het bootje. Het was niet zo dat het warm was, en dat ze niet had kunnen liggen in haar eigen zwembad van zweet. Al was het ook niet zo koud geweest dat haar dekens haar niet genoeg komfoor hadden gegeven. Zelfs had ze het gegooid op haar vermoeide ogen, die haar op de een of andere manier tegen werkte. En de tijd, gezien het voor anderen nog te vroeg was om een oog dicht te doen. Dus nu zat ze beneden, dan wel in haar te grote slaapshirt. Deze viel normaal gesproken over haar billen heen, en gezien ze thuis was stoorde ze zichzelf hier nooit aan, noch deden anderen dit. Nu zat ze echter, met haar benen gekruist en een kussen om het zicht tussen haar benen te blokkeren. Haar telefoon had ze niet bij zich, deze lag boven, al was ze nog niet klaar met elektronica. Ze zat met haar broer in de woonkamer, en hoewel het was gezegd dat ze samen een serie zouden kijken, leek hij niet geïnteresseerd te zijn. Niet dat ze het erg vond, of dat het haar verbaasde. Zo goed was de serie niet, en normaal gesproken keek ze deze met haar moeder. Niet echt iets voor de jongeman dus, maar gezien ze zelf de afstandsbediening had, kon hij er niet veel tegenin brengen. Ze keek dan ook even zijn kant uit, grinnikte even voordat haar ogen weer op de Tv vielen. Misschien, bedacht ze zich, wist ze wel waarom ze niet boven met haar telefoon was. Haar vriend had haar de gehele dag al niet met rust gelaten, en als ze ergens naar opzoek was, was het dat wel. Maar goed, ze wilde haar broer er ook niet mee opzadelen, en ze had haar mond dan ook gehouden. Met een beetje geluk zou de jongeman het opgeven voordat Mateo door zou krijgen dat hij haar vandaag niet alleen kon laten.
Rust zelf, in stilte, leek er echter niet in te zitten. De bel ging, en gezien haar ouders de volgende dag ook nog niet thuis zouden komen, schatte ze de kans dat zei het waren ontzettend klein. Ze bleef echter zitten, liet haar broer de deur open doen. Door haar serie kon ze niet horen wie het was, al werd dit duidelijker toen degene die had aangebeld voet binnen het huis had gezet. De lach van de beste vriend van haar broer viel te horen, en vrijwel meteen liet ze haar benen tot de grond zakken. Eigenlijk was er niks mis met haar outfit, ze kende de jongeman al lang zat als de beste vriend van haar broer. Er was echter iets dat Mateo niet wist, en wat ze zelf liever dan ook even vergat. De houding waarin ze nu zat, zou dat misschien moeilijker maken. Al kon dat ook liggen, aan haar manier van denken. Al was dit niet het enige wat door haar hoofd ging, want wat moest de jongeman hier? Voorzichtig stond ze op, zette ze de Tv wat zachter en stapte ze op het halletje af. Gelukkig voor haar was de keuken de zelfde kant uit, en kon ze doen alsof ze hier heen liep toen de twee jongemannen de hal uit liepen. "Ross," bracht ze uit voordat ze vriendelijk naar hem glimlachte. "What a surprise, what brings you here at this time?" Ze glimlachte, openende de koelkast en keek nogmaals naar hem. "You look terrible, what happend? Was Mateo rude again?" Ze had zijn naam uitgesproken zoals haar moeder dit ook deed, op zijn spaans inplaats van het amerikaans. Iets wat ze graag deed, vooral bij haar broer. Zachtjes grinnikte ze weer voordat ze een pak melk pakte, en vervolgens een glas om het goedje in te gieten.

i bet your momma named you goodlookin'

Orpg || If you fill my heart with love, then you'd fill my voids above 18+

Waarschuwingen:
* 18+
* seks(talk)

- past aan als dit nodig is - 

Blake Wilson - 19 jaar - werkt al bijna een jaar bij een soort seksclub bij hem in de buurt, vanwege geldproblemen. Blake is bijna tot alles in staat, als het om seks draait en hij houdt de klanten graag tevreden.

 

Re: O l BFS - Best Friend's Sister

Ross Shor Lynch

Zijn ogen gleden door de donkere straten heen en bij de zucht die tussen zijn lippen door glipte werd een dampwolkje onthuld. Hij had geen idee hoe lang hij al door de straten strompelde, besef van tijd was hem allang ontgaan. Zo hier en daar leek het er zelfs op alsof hij voor de zoveelste keer een bepaald huis passeerde, maar hij wist dat dat bedrog was. De straten leken nou eenmaal veel op elkaar nu ze dezelfde donkere gloed over zich heen gekregen hadden. Het verschil tussen de straten in daglicht en nu, was groot. Ross zou bijna zeggen dat hij door een hele andere buurt heen liep. De enige verlichting die Ross hielp te zien waar hij zijn voeten veilig neer kon zetten, was de maan. De lantaarnpalen die naast de weg stonden vervulden niet bepaald hun taak, aangezien ze of helemaal geen licht afstraalden, óf er een storend knipperend lichtje te voor schijn kwam om de zoveel tijd. Ook was de temperatuur niet bepaald aangenaam, wat maakte dat Ross iets dieper in zijn jas kroop en hij zijn handen in zijn zakken begroef. Hij merkte op dat de gedachtes die hem gepasseerd waren alleen nog maar negatief geweest waren, maar zelfs met dit besef, deed hij geen moeite er verandering in te brengen. Bovendien was dit ook niet een makkelijke opgave, gezien alles tegen zat op dat moment. De reden dat hij op straat liep rond dit tijdstip was immers niet omdat hij even een luchtje wilde scheppen voodat hij zijn bed in dook. Alles behalve. Ross was opgegroeid in een groot gezin, en grotendeels genoot hij hier intens van, maar op momenten zoals deze, drukte het een bepaald gewicht op zijn schouders waar hij moeilijk mee om wist te gaan. Nu wilde Ross niet iedereen in het gezin over een kam scheren, want één persoon in het speciaal maakte het hem soms erg lastig. Hij had er opnieuw voor gezorgd dat er woede door Ross' aderen begonnen was te stromen, alsof het zijn eigen bloed was. Riker, zijn oudste broer, was de stichter van deze grimmige situatie. Hij leverde Ross inmens veel commentaar op alles wat hij deed, letterlijk álles. Zijn broer leek zich meer zorgen te maken over hem dan hij ooit gedaan had om zichzelf. Hij wist als geen ander hoe hij aan Ross' kop moest zeuren en door moest drammen over alles wat je maar kon bedenken. Het was werkelijk om gek van te worden. Hij had het al lang genoeg moeten ondergaan, keer en keer opnieuw. Het was uitputtend en Ross was niet de leukste als hij kwaad was, Riker bovendien ook niet. Het was dan ook geen wonder dat het een paar minuten geleden uitgelopen was op een verhitte ruzie tussen de twee broers.
Nog een tijdje had Ross met zijn gitaar op zijn rug en een andere tas in zijn hand de straten bewandeld, totdat er een bekend huis in zijn gezichtsveld opdook. Hij versnelde zijn pas en bereikte hierdoor al vrij gauw de deur. Nog geen vijf tellen nadat hij op de bel gedrukt had, ging de deur open. Een straal licht bescheen de helft van Ross' lichaam en creeërde een schaduw achter hem. Mateo verscheen in de deur opening. 'You just can't live without me, can you?' hoorde hij de jongen zeggen. 'Oh shut up.' Lachte Ross hem hoofdschuddend toe. Mateo duwde de deur een stuk verder open, wat hem de kans gaf om naar binnen te stappen.

Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky. 

Re: ORPG| But I don't want comfort. I want poetry. I want danger. I want freedom. I want goodness. I want sin.

De volgende morgen ben ik al vroeg wakker dankzij de alcohol. Nog altijd heb ik geen idee waar het aan kan liggen, maar met alcohol in mijn systeem kan ik echt maar enkele uurtjes slapen. Voorzichtig ben ik dan ook uit bed gekropen, proberend om Soo niet wakker te maken. Geruisloos sluit ik de deur dan ook achter me, waarna ik besluit om eerst maar wat te gaan eten. Neuriënd maak ik dan ook een smoothie bowl voor mezelf klaar, maar besluit dan ook nog om verse gemberthee te maken. Op mijn uitgaansleven na heb ik best een gezonde levensstijl, echter kennen veel mensen me niet op die manier. Ik neem dan ook plaats op een van de barkrukken om mijn ontbijt op te eten en mijn thee op te drinken. Nadat ik de vieze kom en het kopje in de gootsteen heb gezet draai ik kort een rondje om mijn as, zoekend naar iets wat ik kan doen. Een van de ramen in het leefgedeelte van mijn appartement open ik dan ook op een kier om wat frisse lucht binnen te laten komen, maar al gauw besluit ik dan om nog een douche te gaan nemen. Eenmaal in de badkamer werp ik een blik in de spiegel en laat zachtjes mijn vingertoppen langs mijn lip glijden, maar voel al gauw een kleine pijnscheut door mijn lip trekken. "Damn it." mompel ik dan ook zacht, maar kleed me dan uit. Zodra ik onder de douche sta voel ik eigenlijk pas hoe stijf mijn lichaam is en de pijn die ik toch voel, als naschok van de klap die ik in mijn gezicht heb mogen ontvangen. Nog steeds voel ik de woede richting de familie van Milan en het feit dat hij het ook gewoon heeft laten gebeuren. Wat dat betreft is Milan een belangrijke speler, maar hij zou nooit tegen zijn neven in opstand komen.
Zodra ik een schoon lingeriesetje heb aangetrokken en mijn tanden heb gepoetst besluit ik mijn haar te gaan föhnen en mijn make-up te doen, zodat ik er nog enigzins toonbaar uit zie. Met foundation en concealer weet ik dan ook de beurse plek op mijn gezicht te verbergen, waardoor ik glimlach. Wat niet weet, wat niet deert. Mijn kimono - zoals op de afbeelding - trek ik dan ook rond mijn lichaam, aangezien schone kleding gewoon in mijn kast ligt, maar ik Soo niet wakker wil maken. Ik ruim de badkamer dan ook op, maar zucht diep. De kans dat Lynn vragen gaat stellen is groot, maar de kans dat ze het heeft gezien is nog groter. Ik ben dan wel met opgeheven hoofd weggelopen, maar de beste wraak zou zijn om naar het volgende feest te gaan en het ontzettend naar mijn zin te hebben. Milan weet wel wat hij mist, maar tegelijkertijd is dat het grootste gevaar. Voor zolang ik me kan herinneren heb ik al een slechte smaak in mannen gehad, altijd ga ik voor de mysterieuze types, die uiteindelijk mijn ondergang betekenen.
Na nog een tijdje te hebben gewacht besluit ik toch om me gewoon aan te gaan kleden, in de hoop dat Soo niet wakker wordt. De kimono laat ik dan ook van mijn schouders glijden, waarna deze op de grond valt. Kort twijfelend sta ik dan voor mijn kast, maar besluit dan om een high-waisted broek aan te trekken. Zodra ik die aan heb laat ik mijn handen langs de verschillende shirtjes en blousejes glijden die in mijn kast hangen, maar bijt zacht op de binnenkant van mijn wang. Wat moet ik nu aan? Ik kies dan voor een simpele zwarte blouse die soepel rond mijn lichaam valt. Ik zorg ervoor dat deze bij mijn broek inzit zodat het mooi valt, waarna ik nog enkele sieraden omdoen. Terwijl ik mijn schoenen aan doe ga ik kort op de rand van het bed zitten, maar kijk dan op als ik beweging voel. "Morning sleepy head." grinnik ik dan zachtjes, maar kijk dan naar Uisoo. "How long have you been awake for?' lach ik dan zachtjes, bedenkend dat hij misschien mijn littekens heeft gezien en er vragen over gaat stellen.

Re: ORPG| But I don't want comfort. I want poetry. I want danger. I want freedom. I want goodness. I want sin.

De manier waarop ze zijn naam zei en zijn hand vast pakte, zorgde ervoor dat hij niet kon doen wat juist was. Weg gaan. Hij keek naar hun handen en onbewust streek hij met zijn duim over haar hand. Echter nadat ze zei dat ze zich veiliger zou voelen als hij blijf, kon hij niet meer weg gaan. Hij was verslagen, waardoor hij onhoorbaar zuchtte. Iets in hem schreeuwde dat hij haar tegen zich aan moest houden, haar moest omhelzen om het dreigende gevoel te laten verdwijnen maar hij deed het niet. Hij luisterde alleen naar haar, en was lichtelijk verbaasd dat ze hem niet op de bank zou laten slapen. Aan de ene kant wel fijn, maar aan de andere kant... Ze had beloofd om niets te doen en Uisoo besloot haar daar aan te houden. De kus die ze op zijn wang drukte brandde nog kort na, waardoor hij terug dacht aan wat er zojuist gebeurd was. Ondanks dat het zo prettig had gevoeld om iemand te beminnen, al was het maar voor even, was het een no-go. Vanaf de volgende dag zou hij strenger voor zich moeten zijn, geen slippertjes meer.
''I'll stay,'' zei hij zachtjes waarna hij opnieuw haar hand streelde, ''and I'm sorry it came to be like this.'' Zijn zoveelste verontschuldiging sloeg ze in de wind en Uisoo keek toe hoe ze weg liep. Hij zuchtte opnieuw zodra ze weg was en keek om zich heen. Achteraf was het misschien beter dat hij bij haar in bed zou slapen, aangezien hij nooit van zijn leven languit op de bank had gepast. Het enige wat hem te doen stond was opzoek gaan naar de slaapkamer. Er waren niet veel deuren die naar een andere kamer zouden leiden, en door een van die deuren was Reagan gegaan. Het leek hem verstandig om niet die deur te nemen. Iene, miene, mutte, die. Uisoo besloot de deur aan zijn linker hand te nemen, die tot zijn genoegen uitkwam in haar slaapkamer. Het was geen hele grote kamer, maar ook zeker niet klein. In ieder geval groter dan de zijne. Hij liep de kamer in, en sloot de deur achter zich waarna hij om zich heen keek en de kamer bestudeerde. De ruimte voelde warm en op een of andere manier ook vertrouwd aan. Een nieuwe zucht verliet zijn mond terwijl hij ging zitten op haar bed, die verassend comfortabel was. Hij had voor haar willen zorgen, zodra ze had gezegd dat ze zich veiliger met hem zou voelen. Die urgentie, het gevoel om over iemand te waken.. Dat had hij niet meer gehad sinds zijn eerste zaak. Het beeld van het tengere meisje in het ziekenhuisbed zou hem altijd bij blijven. Hij kon haar nog helder voor zich zien; een vermagerd en beschadigd gezicht, sneetjes en hechtingen die over haar blote armen liepen, de slangetjes die aan haar vast zaten. Het was een naar gezicht geweest. Uisoo wreef over zijn gezicht en ging daarna op het bed liggen. Zijn handen legde hij onder zijn hoofd terwijl hij naar het plafond keek en verder terug dacht aan zijn eerste zaak. Haar stem had zo gebroken geklonken toen ze met hem had gepraat. Naast het feit dat ze uitgedroogd waardoor ze schor was, leek het verdriet altijd hoorbaar te zijn. Hij herinnerde zich al hun gesprekken, elke poging om bij haar een herinnering op te wekken die ze konden gebruiken.
Uisoo was zo in gedachten verzonken geweest, dat hij niet had opgemerkt hoeveel tijd er verstreken was. Tot Reagan ineens in haar kamer stond. Haar woorden hadden hem uit zijn gedachten trokken, waardoor hij verrast naar haar had gekeken. Zij had met dezelfde verbazing, en opluchting, terug naar hem gekeken. Hij knikte en schoof daarna naar de andere kant van het bed.
''I said I'd stay.'' Zei hij met een kleine glimlach op zijn gezicht. Met diezelfde glimlach op zijn gezicht keek hij toe hij ze in haar bed kroop en al snel ook tegen hem aan kroop. De manier waarop ze tegen hem aan was gekropen, zorgde ervoor dat zijn hart een slag oversloeg. Hij tilde haar hoofd lichtelijk op en plaatste zijn arm eronder, waardoor ze in feite zijn arm als kussen gebruikte. Met zijn hand begon hij haar rug te strelen, terwijl hij nog kort naar het plafond keek. Hij hoorde haar nog wat mompelen, maar achtte er weinig aandacht aan. Echter toen zijn hand over haar schouderblad ging voelde hij een soort van rimpel in haar huid. Hij liet zijn vingers eroverheen gaan en volgde de lijn, lichtelijk nieuwsgierig om wat het was probeerde Uisoo naar haar rug te kijken. Iets wat weinig uit zou maken aangezien het donker was.
''What's on your back? Is it a scar?'' Vroeg hij aan haar, voordat hij naar haar gezicht keek. Een reactie hoefde hij niet te verwachten, haar gezicht sprak genoeg boekdelen. Ze sliep. De serene rust die over haar gezicht lag deed hem goed. Met zijn vrije hand, waar hij zojuist nog op lag, streelde hij haar gezicht. ''Good night.'' Mompelde hij tegen haar voordat hij zijn eigen ogen sloot en niet veel later ook in slaap viel.

Re: ORPG| But I don't want comfort. I want poetry. I want danger. I want freedom. I want goodness. I want sin.

Het ene moment geniet ik nog van de aanrakingen van Uisoo, maar zodra hij plotseling een paar stappen achteruit zet kijk ik hem ietwat teleurgesteld aan. Waarom zou hij me niet moeten kussen? Ik zucht diep, haal een hand door mijn blonde haren heen en schud lachend mijn hoofd. "Well, that's a first." mompel ik dan zacht, doelend op het feit dat hij er spijt van heeft dat hij me gekust heeft. Voordat ik dan echter iets bedacht heb om te kunnen zeggen, knielt hij neer en begint de glasscherven op te rapen, wat me nog meer verward. Als hij dit echt niet zou willen, dan was hij nu toch zonder na te denken mijn appartement uit gevlucht?
"Soo.." zeg ik dan zacht op het moment dat hij me in de woonkamer neerzet, maar pak dan zijn hand vast. "I'll respect it if you want to leave, but I'd feel a lot safer with you around.. I promise you I will leave you be, but just stay with me this night." zeg ik dan zacht, waarna ik een kus op zijn wang druk. "And I won't let you sleep on the couch, so if you stay, you'll have to share my bed with me." zeg ik dan, waarna ik besluit om er niet nog een woord aan vuil te maken. Het enige wat ik nu nog wil is de warme stralen van de douche op mijn huid voelen en dat is dan ook precies wat ik ga doen. Het feit dat hij zijn verontschuldigingen aanbiedt doet me weinig, het is niet de eerste keer dat iemand liever weggaat dan bij me blijft.
Na een douche te hebben genomen borstel ik mijn haren uit, reinig mijn gezicht van de laatste make-up resten en vlecht mijn haar in, waarna ik een hemdje en een broekje aantrek, het broekje vormt zich perfect naar mijn onderlichaam, waardoor het heerlijk zit. Het idee dat Soo misschien niet meer in mijn appartement is doet een teleurgesteld gevoel bij me opdoemen. Plotseling voel ik me weer heel even dat kleine, hulpeloze meisje dat dagen in het bos heeft doorgebracht. Niet wetend hoe ik daar kwam, maar altijd die intense angst in je lichaam voelen, wetende dat je niet veilig bent. Het litteken dat begint op mijn heup begint, over mijn rug doorloopt naar mijn schouderblad is een constante herinnering aan de pijn die ik heb gevoeld. Nog altijd is het niet duidelijk waar dit nu precies aan heeft gelegen, maar een ding is zeker, dit kan niet in het bos zijn gebeurd. Ik zucht diep, besluit dan een pijnstiller in te nemen en smeer mijn lip in met vaseline, in de hoop het wat soepel te kunnen houden. Door het zoenen met Soo is er meer bloed naar mijn lippen gegaan, waardoor het nu toch wel extra gevoelig is. Ik loop dan ook op blote voeten door mijn appartement, doe de deur op de drie sloten die er zitten en sluit al mijn ramen en gordijnen, waarna ik mijn slaapkamer in loop. Ik draai me dan ook om, maar voel mijn adem dan even stokken. "You stayed." zeg ik dan, misschien wel een beetje opgelucht. Voorzichtig kruip ik dan ook naast hem in bed, maar kijk hem dan aan. Ik besluit dan wel tegen hem aan te kruipen, maar merk al gauw dat ik moe ben geworden door alle gebeurtenissen van vanavond. Ik sluit dan ook mijn ogen, maar mompel nog wel voordat ik in slaap val een 'dankjewel'.

Re: ORPG| But I don't want comfort. I want poetry. I want danger. I want freedom. I want goodness. I want sin.

Terwijl hij haar woorden nog aan het verwerken was, had zij zijn hand vast gepakt en die op haar middel gelegd. Hij keek hoe zijn hand paste op lichaam en het voelde alsof zijn hand perfect paste. Als het glazen muiltje van Assepoester aan haar voet. Haar stap naar voren, om de afstand tussen hen te verkleinen merkte hij op maar Uisoo reageerde er niet op, nog niet. Ze was nogmaals zo dichtbij, hij hoefde in theorie alleen maar naar voren te leunen om haar lippen aan te kunnen raken. Hij had zij blik verplaatst van zijn hand op haar heup naar haar gezicht, die o zo dichtbij was. De geur van haar parfum drong zijn neus binnen, en hij had nog nooit een vrouw tegen gekomen die zo lekker rook. Wat misschien wel absurd klonk. Het feit dat deze jongedame in zo'n korte tijd al te veel effect op hem had moest toch lichtelijk zorgwekkend zijn, niet waar? Ze had hem zover gekregen dat hij bij haar naar binnen kwam, dat hij fysiek contact met haar maakte, terwijl hij haar alleen naar huis zou rijden. Haar verzoek, hij zou die moeten weigeren. Ondanks dat ze dan misschien wel single was, ze was nog steeds verbonden met Milan en daarnaast was het tegen de regels. Regels die hij zichzelf had opgelegd. Geen relaties die te diep gingen, hij zou dan fouten kunnen maken die hem en de missie de kop konden kosten. Alleen voordat hij haar vriendelijk af kon wijzen had zij haar lippen al tegen de zijne gedrukt. Wat daarop volgde was een natuurlijke reactie, hij kuste haar terug en verstevigde zijn greep op haar middel met zijn ene hand terwijl hij de andere hand liet zakken zodat die ook op haar middel terecht kwam. Het leek alsof het mistig was in zijn hoofd, hij reageerde op instinct in plaats van dat hij nadacht over wat hij deed, wat voor een effect zijn acties zouden hebben. Misschien lag het aan het feit dat hij al een tijd alleen was, niet alleen de vier maanden dat hij undercover was, maar ook een tijd daarvoor. Hij kon zich amper heugen wanneer hij voor het laatst met iemand gezoend had, was het nog voordat hij naar de academie ging? Zo ja, dan was het jaren geleden. Best triest eigenlijk, maar hij had het gewoon weg te druk met carrière maken om zich druk te maken over relaties en met mensen zoenen. Zodra de kus intenser werd leek al zijn instinct aangewakkerd te worden, zijn druk op haar lippen werd dieper net zoals zijn ademhaling. Zijn handen verstevigde hun grip nogmaals voordat hij Reagan optilde en op het aanrecht zette, zonder te kus te breken. Ze was ongeveer even groot als hij was zodra hij haar neer had gezet, wat hem liet glimlachen in de kus. Op de achtergrond hoorde hij wat op de grond vallen, maar het was niet belangrijk genoeg om er aandacht aan te geven. Het enige wat belangrijk was op dat moment was Reagan. Hijzelf stond tegen het aanrecht aan, met haar tegen hem aan geschoven. Haar lippen verlieten zijn mond en begonnen hun weg naar zijn hals. Een gesmoorde kreun vulde de keuken zodra de kusjes over zijn hals verspreid werden. Uisoo's hals was altijd al een van zijn zwakkere plekken geweest, waardoor hij de weg nog meer kwijt raakte. Zijn ogen waren nog steeds gesloten en voor hij het wist waren haar lippen terug op de plek waar ze hoorden te zijn. Haar handen die over zijn lichaam gleden, ondanks dat hij nog steeds een shirt aan had, bezorgde hem kippenvel. Gevangen in het moment, de lust die in de lucht hing, liet hem zijn handen laten zakken naar haar heupen, waar hij lichtelijk gretig zijn vingers in drukte. Bij het voelen van haar hand op zijn onderrug ging er een knop om, en Uisoo was in ene klaar wakker. Voorzichtig maakte hij zijn lippen los van de hare, opende zijn ogen en deed een paar stappen achteruit, zodat hij niet in haar bereik was. De frustratie kwam opzetten, frustratie naar hemzelf. Hoe had hij zo iets stoms kunnen doen? Hij had zich laten verleiden, wat nou als hij zijn wapen bij zich had gehad en zij die gepakt had? Zelfs een blinde had kunnen zien dat zijn wapen van de politie was. Het was zijn wake up call geweest.
''I'm sorry,'' begon hij voorzichtig terwijl hij een hand door zijn haar haalde en haar naar keek, afwachtend voor het eventuele moment dat ze boos op hem kon worden, ''I shouldn't have kissed you.'' Hij voelde zich schuldig en tegelijk ook oerstom. Het beste was om snel naar huis toe te gaan en vergeten wat er was gebeurd, al was het waarschijnlijk onmogelijk om een vrouw als haar te vergeten. Hoe ze het voor elkaar had gekregen dat hij zo op haar en haar lichaam had gereageerd was gewoon te verbazingwekkend voor woorden. Het zou verboden moeten zijn. Als agent zou hij zulke dingen moeten kunnen weerstaan, hij had er zo vaak op getraind. Hoe kwam het dan dat hij deze keer met open ogen erin was gevallen. Een maalstroom aan gefrustreerde gedachte vulde zijn hoofd, waardoor hij nogmaals zijn hand door zijn haar haalde echter dit keer met een diepe zucht erachteraan. Hij draaide zich met zijn rug naar Reagan toe en wreef in zijn gezicht. Hij moest echt gaan voordat ze hem nog meer liet doen wat hij zich niet kon veroorloven.
''I think it's best if I leave.'' Mompelde hij nadat hij zich weer naar haar toe had gedraaid. In eerste instantie keek hij niet naar haar, maar naar de grond. Pas op dat moment merkte hij de glasscherven op, dat moest vast zijn glas water zijn geweest aangezien de grond nat was maar geen andere kleur had. Uisoo liep weer naar het aanrecht toe, ging door zijn knieën en begon met het opruimen van de glasscherven. Zijn blik viel op Reagan's blote voeten en ging langzaam weer naar boven, ze keek hem aan. Kort keek Uisoo terug voordat hij zijn blik afwendde en opstond. De scherven glas liet hij in de prullenbak vallen waarna hij zich naar Reagan wendde en hij zonder iets te zeggen optilde. Met haar in zijn armen liep hij de keuken uit en zette haar in de woonkamer weer neer.
''I'm sorry.'' Verontschuldigde hij zich nogmaals.

O l BFS - Best Friend's Sister

Rabia Dasha Álvarez

i bet your momma named you goodlookin'

Re: ORPG| But I don't want comfort. I want poetry. I want danger. I want freedom. I want goodness. I want sin.

Nadat hij antwoord heeft gegeven op mijn vraag schenk ik een glas water voor hem in, zet deze op het aanrecht neer en kijk op zodra hij begint te spreken. Voor een enkele seconde frons ik, waarna ik verwarring voel. Denkt hij nu echt dat hij schuldig is omdat Tony zo reageerde? De hele familie van Milan staat er om bekend dat ze een kort lontje hebben, maar zijn neef is toch wel echt hét perfecte beeld bij een kartellid. Koppig, arrogant, agressief en een laag tolerantie level. Ik kan me niet voorstellen wat zijn eigen vriendin voor haar kiezen krijgt, omdat hij zo heftig reageert op een arm rond mijn lichaam. Een arm die voor de verandering eens niet aan Milan toebehoorde. Maar waarom Soo zich nu schuldig voelt snap ik echt niet en het is belachelijk. Echter schiet me dan een idee in gedachte, waardoor ik een sprankeling in mijn ogen krijg. "If you want to make up for it, kiss me." Er zijn genoeg mensen die make up seks hebben, dus een simpele kus zou geen kwaad kunnen tussen twee vreemden. Toch?
Toen ik deze woorden over mijn lippen liet rollen had ik echter geen idee dat hij me een kus mijn neus zou geven. Iets wat niet genoeg is, niet voor mij. De spanning die zich heeft opgebouwd in mijn lichaam sinds hij dichterbij is gekomen, is me zeker niet ontgaan. De hele avond is er al iets aan hem waar ik mijn vinger niet op kan leggen, maar aantrekkelijk vind ik hem zeker. Aan de ene kant is het vertederend dat hij me geen pijn wil doen, maar hij moest eens weten wat ik al heb meegemaakt. Dan zou een kus op mijn lippen echt een verademing zijn. 'You won't hurt me." zeg ik zacht, waarna ik mijn hand over zijn arm laat glijden en uiteindelijk zijn hand vastpak, om deze op mijn middel te plaatsen. Mijn ogen richt ik dan op de zijne, waarna ik een stap dichterbij zet, een enkele centimeter overlatend tussen onze lichamen. Nog nooit heeft een man de kans geweigerd om met me te zoenen, dus wat doet hem aarzelen? "So just shut up and kiss me, Soo."
Voordat hij ook maar kan reageren druk ik zachtjes mijn lippen op de zijne, hopend dat ik daadwerkelijk geen pijn voel in mijn lip. Zodra de aanraking niet pijn doet glimlach ik klein, maar voel dan hoe hij me terug zoent. Wat begint met enkele kussen op elkaars lippen, loopt al gauw op tot een iets intensere zoen. Ik voel hoe hij me optilt en op het aanrecht neerzet, waarbij het glas water om wordt getikt. Ik hoor het kapot vallen, maar laat dan mijn lippen afglijden naar de hals van Soo. Dat glas komt later wel en water vlekt gelukkig niet. Zachtjes kus ik zijn huid, houd hier en daar een stukje huid wat langer vast en druk dan al gauw mijn lippen weer op de zijne. Mijn handen laat ik over zijn lichaam glijden, genietend van zijn aanraking.