Search for posts by PoppyRedx

Re: O} Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn.

Emma keek op toen er ineens iemand voor haar stond om haar overeind te helpen. Ze wilde tegenstribbelen, bang dat ze hem ook pijn zou doen of misschien wel wat ergers aan zou doen, maar ze kon niets anders dan zijn hulp accepteren. Ze merkte dan ook direct dat ze rustiger werd en dat was maar beter ook aangezien ze al wel gemerkt had dat haar onrust gevolgen had. 'Nee, het gaat wel. Ik ben oké.' schudde ze haar hoofd voor ze kort over haar gezicht wreef. Het was toch beter om afstand te houden. Je wist immers maar nooit wat er kon gebeuren. Bij zijn volgende opmerking keek ze echter weer op. 'Ik... Het was niet de bedoeling.' antwoordde ze mompelend waarna ze kort zuchtte. Wat haar echter wel deed nadenken was het feit dat de man haar meteen zag als de bron van de situatie. Was het dan zo overduidelijk geweest of wist hij simpelweg hoe het in elkaar zat? Dat ze een heks was. Maar dat kon hij alleen weten als hij zelf een supernatural was. Doordat ze hier zo over nadacht werd ze weer onrustig en begonnen de glazen achter de bar weer te trillen. 'Ik kan beter gaan..' zei ze snel voor ze zich van de barkruk liet glijden. Echter voelde ze zich zo vermoeid en verward - iets wat eigenlijk altijd wel gebeurde nadat ze haar krachten had gebruikt - dat dit niet geheel soepel ging en ze zich aan de man moest vastgrijpen om niet te vallen. 'Sorry. Het spijt me.' zei ze waarna ze zijn arm, die ze voor haar gevoel had fijngeknepen, losliet. Dat was echter ook het moment dat ze helemaal niet had meegekregen hoe het met Sophie was en hoe zij er überhaupt aan toe was. Haar ogen gleden dan ook door de bar waar ze haar vriendin gelukig al snel spotte. Naast een onbekende man, dat wel, maar ze zag geen dreiging in zijn houding waardoor ze weer wat ontspande en het geluid van rinkelend glas ook weer afnam. 'Bedankt voor je hulp, maar ik kan beter gaan.' zei ze nogmaals zacht tegen de man voor ze aanstalten maakte om weg te lopen. 'Voor er meer ongelukken gebeuren.' mompelde ze tegen zichzelf. Haar hart sloeg een slag over toen ze zich realiseerde dat ze eigenlijk alweer haar koffers moest pakken en vertrekken. Dat was immers hoe ze het de afgelopen vijf jaar had gedaan. Telkens als het fout was gegaan had ze haar spullen gepakt en een vliegtuig of trein genomen naar de volgende bestemming, maar wilde ze dat nog wel? Kon ze nog wel naar een andere plek om iedere keer opnieuw alleen te zijn en bang te zijn? Ze slikte even toen ze merkte dat er tranen opwelden in haar ogen, maar begon toen toch verder te lopen naar de deur. Ze was er klaar mee om iedere zoveel weken te vertrekken. Ze wilde ergens settlen en andere mensen leren kennen en als het even kon de last die ze met zich meedroeg vergeten, al was dat laatste natuurlijk onmogelijk. 

Kol knikte toen het meisje aangaf ze dat oké was en hem vervolgens bedankte. 'Geen dank.' zei hij met een glimlach. Zijn blik gleed even langs Klaus die de twee vechters de les las en gleed daarna door naar Elijah die naar een andere dame toe was gelopen en hij kon wel raden waarom dat was. Niet omdat zijn broer iets van plan was, maar omdat ze hulp nodig had. Natuurlijk. Hoe voorspelbaar kon je zijn? Bij de vraag van de dame gleed zijn blik weer naar haar. 'Hmm... Je kan me vertellen hoe je heet?' antwoordde hij uiteindelijk waarna hij zijn hand naar haar uitstak. Hij hoefde verder geen bedankje - hij deed dan ook niet aan in het krijt staan bij iemand of wat dan ook. Dat zorgde uiteindelijk alleen maar voor problemen en nam zijn zelfstandigheid deels af - maar haar naam weten was maar een klein iets. 'Kol Mikaelson.' grijnsde hij om zichzelf vast voor te stellen. Hij was wel benieuwd naar haar reactie. Naar haar blik bij het horen van zijn achternaam, naar de mogelijke horror bij het combineren van zijn voor- en achternaam. Ja, hij wist heus wel dat er verhalen over hem rond gingen en dat deze waarschijnlijk net zo erg waren als die van Klaus. Het waren er weliswaar minder aangezien hij een deel van zijn leven ook in een kist had doorgebracht, maar dat nam verder niets weg. Het was altijd maar een verassing hoe mensen reageerden op hem of zijn familie en meestal wist hij er dan ook flink wat vermaak uit te halen. Zijn blik gleed weer even naar Elijah wiens dame weg begon te lopen. Hij voelde een bepaalde energie rondom haar, maar hij kon het niet goed plaatsen. Meestal voelde hij zoiets bij heksen, met wie hij in vorige eeuwen flink wat tijd had gespendeerd en daardoor hun soort vaak herkenden. Zijn blik gleed weer naar de blondine voor hem. 'Had je het naar je zin voordat eh... Dit gebeurde?' vroeg hij, nog niet helemaal zeker wat zij wel of niet wist over supernaturals. Het leek hem daarom maar beter om de situatie niet uit te leggen. Als ze nu compleet verward zou gaan doen, wist hij in ieder geval dat hij haar herinneringen moest wissen, want dat zou wel het veiligst zijn. Hopelijk zouden er verder niet teveel mensen hebben gezien wat er was gebeurd want hij had weinig zin om de stad te doorzoeken om hun herinneringen te kunnen wissen. Dat wilde hij dan liever aan zijn familie over laten, al zouden ze daar weer ruzie over krijgen en daar had hij ook geen trek in. Op sommige dagen vroeg hij zich toch af of hij niet beter kon vertrekken, maar hij wist ook dat hij bij de eerste de beste crisis weer terug zou zijn, want familie liet je nooit vallen. Niet echt in ieder geval. 

Re: ORPG] How we need that security!

Florence
Zodra ik de man aankeek wist ik het. Ik was niet wat hij verwacht had. Waarschijnlijk ook niet wat hij gewenst had. In zijn ogen was ik een kleine, tengere vrouw die onmogelijk de taak kon vervullen die me te wachten stond. Geweldig. Ik had er nu al zin in. Ik liet hem dan ook mijn hand schudde voor ik mijn rug rechtte en mijn handen achter mijn rug in elkaar vouwde. Een militaire houding die er zo ingestampt zat dat ik het meestal deed zonder er ook maar een seconde bij na te denken. 'No... I haven't.' hoorde ik de PA stamelen op de vraag van haar baas voor ze zich naar mij omdraaide. 'Can I get you anything, Miss Palmer?' vroeg ze waarna ik mijn hoofd schudde. 'No, thank you. I had a coffee on my way in.' glimlachte ik waarna zij al snel de ruimte verliet, de vraag van haar baas ziend als een teken om hem verder te voorzien van iets te drinken. Ik keek haar even na voor ik mijn blik op James richtte omdat hij het woord nam. Door zijn vraag moest ik mijn best doen om niet te lachen, maar tegelijkertijd probeerde ik mijn blik neutraal te houden zodat hij niet kon zien dat de vraag me ergens ook kwaad maakte. Het was altijd hetzelfde. Overal waar ik kwam, werd er aan me getwijfeld. Was ik niet te emotioneel voor een dergelijke baan? Kon ik het fysiek wel aan? Wat als een van mijn collega's gewond raakte? Kon ik deze wel in veiligheid brengen? Zou ik me wel staande kunnen houden tussen de voornamelijk mannelijke collega's? Het was allemaal complete bullshit. Waarom zou ik minder goed mijn werk kunnen doen door iets wat biologisch bepaald was en waar ik geen invloed op had gehad? Ik had het niet voor niets tot Captain geschopt. Ik keek James echter met een glimlach aan. 'I am sure I am quite capable, sir.' knikte ik. Meer hoefde hij niet te weten, hoefde ik hem niet te vertellen. Ik hoefde me hier niet te gaan verdedigen. Dat vertikte ik. 'However, if it does not please you, I think you ought to contact the Metropolitan Police and ask for someone else. If you think they'll be better suited...' vervolgde ik, met nadruk op de laatste woorden. Het was niet persé professioneel van me om zo'n trap na te geven, hoe subtiel dan ook, maar ik kon het toch niet laten. Ik wilde hem wel even laten weten dat ik niet bepaald zat te wachten op zijn vooroordelen en twijfels. Ik liet mijn blik opnieuw even door het kantoor glijden. Welke idioot had deze indeling nu weer bedacht? Het grootste deel van glas, grote ramen, een gebouw aan de overkant met kleine ramen. Als ik de opdracht zou krijgen om de Home Secretary om te brengen, zou ik het binnen vijf minuten gepiept hebben. Ik keek op toen de PA weer binnenkwam lopen met een mok voor James. 'Do you have time to go through your planning today, sir? There have been some changes. Meetings cancelled, new meetings plannend.' vroeg deze terwijl ze naar het bureau liep. 'I will need a copy of the Secretary's diary.' wierp ik haar in de schoot waardoor ze verbaasd naar me keek. Dat ik nu aannam dat ik zou mogen blijven zonder dat dat bevestigd was, nam ik maar even voor lief. 'Why? Why would you - ?' vroeg de PA waarop ik moeite moest doen niet met mijn ogen te rollen. Het was wel duidelijk dat er nog niet eerder een bodyguard was geweest, althans geen fatsoenlijke. 'I need to be able to assess any risks of any event.' verklaarde ik daarom ook met een strakke blik. Ik hield een diepe zucht in. Hopelijk zou ik me verder niet teveel uit hoeven leggen. Werkelijk... Wat deed ik hier?

Re: ORPG] How we need that security!

Florence
Ik was die ochtend al vroeg opgeweest. Om vijf uur was mijn wekker gegaan en ik was direct uit bed gesprongen om me om te kleden in sportkleding waarna ik naar de gym in mijn appartementencomplex was vertrokken. Daar had ik me 45 minuten uitgeleefd op een boksbal, gevolgd door een half uur aan de slag met gewichten en daarna nog een halfuur non-stop rennen op de loopband. Het was een dagelijkse routine geworden na mijn terugkeer uit Afghanistan en het hielp me om fit te blijven voor mijn werk binnen de anti-terreur taskforce van de Metropolitan Police. Op dit tijdstip had ik de gym altijd voor mezelf en pas op de trappen terug naar mijn appartement kwam ik andere sportievelingen tegen. Deze werden begroet met een knikje of glimlach voor ik me verder haastte op de acht trappen naar mijn appartement zodat ik een douche kon nemen. Vandaag zou ik echter niet terugkeren naar de taskforce. Nee, een aantal weken geleden was me even tussen neus en lippen door verteld dat ik een nieuwe taak had gekregen. Een zogenaamde uitdaging, maar toen me verteld was wat het was, had ik moeite moeten doen om mijn chef niet in zijn gezicht uit te lachen. Bodyguard voor de Home Secretary, Minister van Binnenlandse Zaken, een uitdaging? Wat was daar nu uitdagend aan? Ik had echter braaf geknikt en had mijn aanwijzingen en instructies netjes aangehoord. Ik zou de Home Secretary gedurende de hele dag volgen en in de gaten houden. 's Avonds zou ik met hem en zijn chauffeur meerijden naar zijn woning, deze controleren op eventuele risico's en daarna was het afhankelijk van wat hij zou willen. Als hij langer mijn aanwezigheid zou wensen, bleef ik langer en anders niet. Dat ik veel te goed gekwalificeerd was voor deze functie leek men te vergeten. Het zal ook wel. We wisten allemaal de echte reden waarom ik überhaupt terug in Londen was en niet als Captain aanwezig was in Syrië of Irak of Afghanistan. 

Na een warme en ontspannende douche had ik me omgekleed in een bordeauxrode pantalon met wijduitlopende pijpen, een witte blouse - met daaronder uiteraard een dun kogelwerend vest - en een blazer in dezelfde kleur rood. Aan mijn voeten trok ik een paar zwarte enkellaarzen met blokhak en mijn halfopgedroogde haar vlocht ik strak in. Na nog wat mascara, eyeliner en een laagje lipbalsem verliet ik de badkamer om mijn tas te pakken en de inhoud te controleren. Ik ging nog even door mijn knieën om mijn enkelholster vast te maken en daar ook een pistool te plaatsen. Het was alleen voor echte noodgevallen, maar je kon maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Ik had snel wat koffie gezet en vulde mijn thermosbeker voor ik van huis vertrok. Ik liep naar het metrostation, nam de Northern Line naar London Bridge, haalde snel wat ontbijt bij een koffietentje daar voor ik de Jubilee Line weer nam naar Westminster. Omdat het nog redelijk vroeg was, was het nog rustig in de Underground en dat gaf mij ook weer rust. Hoewel ik Londen helemaal geen onaardige stad vond, vond ik het ook wel vreselijk druk. Altijd maar die mensenmassa's, altijd maar die herrie. Op sommige dagen maakte het me vreselijk onrustig, maar inmiddels had ik wel mijn plekjes in de stad ontdekt waar ik kon kalmeren. Eenmaal aangekomen in Westminster was zowel mijn ontbijt als mijn koffie op, maar die laatste zou ik zo wel weer bij kunnen vullen. Het was een klein kwartiertje lopen naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken en al snel zag ik het enorme gebouw voor me opdoenen. Ik liet het pasje dat een paar dagen eerder via de post was binngenkomen zien bij de ingang, onderging de detectiepoortjes en het fouilleren wat daarop volgde. Al snel kwam de PA van de Home Secretary aanwandelen waarna ze zich voorstelde en me wegwijs maakte in het gebouw. De helft van haar woorden gleed langs me heen terwijl ik mijn ogen door het gebouw liet glijden. Een veiligheidsscan. Af en toe bleef mijn blik wat langer bij bepaalde personen hangen of bleef ik even staan om uit het raam te kijken waar we vanuit het gebouw op uit keken voor ik haar weer achterna liep. We hadden al snel de lift naar de twaalfde verdieping genomen terwijl ik wat ongeduldig met mijn voet tikte. Ik knikte maar op haar vragen of schonk haar een halve glimlach en gelukkig kwamen we al snel op de verdieping zelf aan.

De liftdeuren gingen open en mijn blik schoot meteen door de grote open ruimte die we inliepen. Er was slechts een ruimte "afgezet", maar deze bestond ook volledig uit glas. Er leek wel iets van jaloezieën te hangen zodat er enige privacy kon worden gecreeërd, want ik kon wel raden waar de ruimte voor bedoelt was. Het kantoor. 'Wait here a second, Miss Palmer.' werd me gezegd waarna ik netjes bleef staan. Ik zag hoe de PA naar het kantoor liep en op de glazen deur klopte. Van een afstandje zag ik haar mond bewegen en al snel werd ik gewenkt en verzocht om te komen. Met trage passen liep ik erheen, mijn blik nog altijd de ruimte scannend. 'So this is your new... Bodyguard, so to speak.' werd ik voorgesteld terwijl ik het kantoor in liep. Ik plakte een glimlach op mijn gezicht en stak mijn hand uit. 'A pleasure to meet you. Florence Palmer.' stelde ik mezelf voor, voor mijn blik ook kort door het kantoor gleed voor ik weer naar de man voor me keek. Ik wist dat ik fysiek misschien niet echt intimideerde en ik was dan ook anderhalve kop kleiner dan hem, maar die onderschatting had me vaak geholpen in moeilijke situaties. Hopelijk zou het me hier ook helpen.

ORPG] How we need that security!

Re: O} Death dances silently in everyone's shadow, and she doesn't give a damn.

Emma glimlachte toen Sophie net zo verbaasd leek om haar te zien als andersom het geval was. Echter bleek al snel waarom Sophie hier was, wat haar even een enigszins verbaasde blik opleverde. Sophie woonde hier dus. Dat had ze haar niet verteld! Of Emma was het vergeten, dat kon ook nog. Gezien de omstandigheden was dat misschien niet vreemd. 'Thuis? Wauw. Je hebt een toffe stad om thuis te noemen.' glimlachte ze waarna ze knikte toen Sophie vertelde dat verder alles prima was en ze simpelweg klaar was met reizen. 'Ik woon hier ook?' antwoordde ze wat twijfelend. Ze kon immers moeilijk zeggen dat ze naar New Orleans gevlucht was en geen idee had of ze hier de volgende dag nog zou zijn of dat ze het hier misschien wel maanden of zelfs jaren vol zou houden. 'Ik ben hier drie weken geleden aangekomen en weet nog niet hoe lang ik blijf, maar voor nu werk ik hier. In deze bar.' breidde ze haar antwoord dan ook uit na even over de woorden te hebben nagedacht. 'Alles gaat... Prima met mij. Ik heb nog flink wat plekken bezocht, maar eigenlijk niets bijzonders gedaan. Ik hoopte dat New Orleans weer wat spanning terug zou kunnen brengen.' vervolgde ze. Ze had Sophie destijds wijsgemaakt dat zij ook op rondreis was geweest - iets wat op zekere hoogte ook waar was, maar niet omdat ze nu zo graag de wereld had willen zien. 'Waar ben je allemaal nog naartoe geweest? Je had zulke wilde plannen de laatste keer dat we elkaar spraken. Ben je lang in Europa gebleven of had je het na Frankrijk wel een beetje gezien?' vroeg ze om ervoor te zorgen dat ze zelf niet langer het onderwerp van het gesprek was. Ze vond het steeds lastiger om alles tot een verhaal te breien, de leugen vol te houden, maar ze moest wel. Vooral tegen Sophie. Waarschijnlijk was het beter als ze elkaar niet meer zagen of spraken, want hoe meer tijd ze met mensen doorbracht, hoe groter de kans werd dat ze ze uiteindelijk pijn zou doen en Sophie was echt wel de laatste persoon die dat verdiende. Emma wilde net nog een vraag stellen toen er hevig naar haar geseind werd van achter de bar. Een lichte zucht ontsnapte aan haar lippen. 'Het spijt me, maar ik moet terug aan het werk. Ik ben er al iets te lang tussenuit geknepen. Sorry... Misschien spreek ik je straks nog!' excuseerde ze zich bij Sophie voor ze zich weer terug door de menigte worstelde om achter de bar te gaan staan. Vanuit daar ging alles weer vreselijk snel en zat ze zo in het ritme. Na een tijdje begon er wat rumoer te ontstaan, maar omdat er een hele rij voor haar bij de bar stond en Emma niet 's werelds langste mens was, kon ze niet zien of er ook daadwerkelijk wat aan de hand was. Het rumoer werd steeds erger en vanuit haar ooghoeken zag ze ook wat mensen naar buiten glippen. Plotseling hoorde ze een harde schreeuw waarna er paniek uit brak. Mensen begonnen naar de deur te rennen om weg te komen terwijl er vlakbij de openslaande deuren een gevecht uit was gebroken. Emma bleef verstijfd achter de bank staan. Ze kon immers niets doen, maar ze kreeg het ook niet in zich om te vluchten. Al helemaal niet toen ze zag dat Sophie ook nog aanwezig was. Daarom bleef ze staan waar ze stond, bang en onrustig. Haar eigen onrust kon ze ook merken aan de glazen en flessen op de planken achter haar. Deze trilden lichtjes, waardoor het gerinkel van glas heel zachtjes te horen was. Misschien moest ze toch maar gaan. Haar onrust zou de situatie ook niet goed doen. Helemaal niet omdat ze niet wist waar het toe zou leiden. Langzaam kwam ze achter de bar vandaan, tot ze zag dat een groepje vampieren zich rond Sophie had verzameld. Nee! Dat kon niet waar zijn! Dat mocht niet gebeuren! Ze versnelde haar pas. 'Nee! Stop!' schreeuwde ze toen een mannelijke vampier zich op Sophie wilde storten. Voor ze het wist had ze een klein handgebaar gemaakt en viel het groepje van zes bewegeloos op de grond. Emma hoefde niet eens naar ze toe te lopen om te weten dat ze dood waren. Van binnen voelde ze paniek opborrelen. Het was weer fout gegaan! Na drie weken was het alweer fout gegaan! Waarom kon ze het niet onder controle houden? Waarom? Ze was zo vreselijk kwaad op zichzelf, bang van waar ze toe in staan was. Dit hielp de situatie absoluut niet, want een van de chandeliers aan het plafond begon te beven en de boeken in de enige aanwezige boekenkast begonnen te bewegen. Emma probeerde zich te kalmeren, probeerde om diep in en uit te ademen, maar ze kon niet voorkomen dat de chandelier met een luid gekraak naar beneden viel en de boeken door de kamer vlogen, hier en daar een vampier in het gezicht rakend, voor deze ook met een plof op de grond vielen. Emma keek geschrokken om zich heen en zette een paar passen achteruit. Met haar hand zocht ze achter zich naar steun, naar een barkruk op de bar waar ze op kon leunen, maar ze greep naar de barkrukken en viel tussen hen in op de grond.

Kol knikte langzaam op Elijah's antwoord. Diplomatiek, zoals altijd. Hij nam nog een slok whiskey en haalde zijn schouders op toen zijn broer hem vroeg of hij het naar zijn zin, ondanks zijn eerdere tegenstribbelingen om te gaan. 'Oh, je kent me, Elijah. Ik vind altijd wel een manier om me te vermaken.' antwoordde hij met een grijns. Ja, wat kon hij anders zeggen? Het was de waarheid. Hij vond altijd wel iets. De ene keer vermaakte hij zich door vampieren en weerwolven een beetje tegen elkaar op te stoken en een andere keer vond hij het leuk om heksen te stangen en te vertellen over dingen die hij gedaan had. 'Hmmm... Altijd een echte romanticus, huh?' lachte hij bij het zien van Elijah's afkeurende blik. Nee, dat antwoord had hij van te voren ook wel in kunnen schatten, maar het bleef toch leuk om te vragen. Wie weet zou er ooit een antwoord uit komen wat hem zou verbazen? Hoewel Klaus en hijzelf misschien wel het meest onvoorspelbaar van het hele stel waren, wist hij van zijn oudste broer ook nooit wat hij zou doen. Hij kon nooit inschatten hoe ver Elijah zou gaan voor hun familie of de bescherming van anderen. Er was maar moeilijk hoogte van hem te krijgen op dat vlak. 'Nah... Niet echt, maar de avond is nog jong. Wie weet wat er nog kan gebeuren? Misschien weet zelfs iemand jouw aandacht te trekken.' beantwoordde hij Elijah's vraag, die laatste opmerking vooral bedoelt om te laten weten dat hij wel doorhad dat zijn broer het onderwerp veranderd had omdat hij er niet langer op in wilde gaan. Ieder zijn ding. Hij nam nog een slok whiskey en zuchtte toen hij zag dat zijn glas bijna leeg was. Waarschijnlijk dat hij zo maar weer terug naar binnen zou gaan om het te vullen en misschien kon hij dan zijn zusjes wel weer lastig gaan vallen. Die waren toch een makkelijker doelwit dan Elijah, al was het maar om de reden dat zij wel snel op hun teentjes waren getrapt, vooral Rebekah. Hij keek echter op bij Elijah's vraag over hun andere broer. 'Nee. Hij was vrijwel meteen verdwenen toen we binnenkwamen.' schudde hij zijn hoofd. Nee, hij had Klaus niet meer gezien en gelukkig maar. Het maakte niet uit wat hij deed, maar over het algemeen leek hij Klaus altijd tegen zijn schenen te trappen. 'Maak je geen zorgen... Klaus zal zich vast wel gedragen. Misschien is hij alweer vertrokken?' opperde hij waarna hij ook eens om zich heen keek. Hij kon niet zo heel veel zien, omdat het zo vreselijk druk was. Na een tijdje merkte hij dat het wat onrustig begon te worden dus veerde hij wat op en keek om zich heen. Was er iets aan de hand? Steeds meer mensen leken om zich heen te kijken om vervolgens een blik op hun vrienden te werpen en te vertrekken. 'Hmmm... Misschien toch geen geheel rustige avond.' mompelde hij met een lichte zucht. In ieder geval zou zijn familie hem vandaag niets kunnen maken, want hij had niets met de onrust te maken. En Klaus zo te zien ook niet. Gelukkig maar, want anders zou de sfeer in huis weer onder het vriespunt dalen en daar had hij echt geen trek in. Kol trok kort een wenkbrauw op toen hij zag dat een vampier en een weerwolf met elkaar in gevecht waren geraakt. Geweldig. De meeste mensen waren inmiddels al wel vertrokken en dat was maar goed ook, want hoe minder aanwezigen, hoe beter. Dan hoefden ze niet zo vaak mind compulsion te gebruiken om het hen weer te laten vergeten. 'Dus... Wat doen we?' vroeg hij aan Elijah. Hij had zelf weinig zin om een einde aan het gevecht te maken - eindelijk spanning en sensatie op deze toch wel saaie avond - maar hij begreep het wel als zijn broer vond dat ze in moesten grijpen. Echter kregen ze daar de kans niet voor, want de weerwolf werd gebeten door de vampier en begon hard te schreeuwen. Door het bloed dat was vrijgekomen, kon een ander groepje vampieren zich niet in houden en stormde af op een blondine die binnenstond. Echter kregen ze de kans niet om haar echt aan te vallen, want plotseling vielen ze op de grond. Kol keek even verbaasd opzij. Was dat Freya geweest? Hij kende de magische krachten van zijn zus maar al te goed en wist dat zij dit met gemak voor elkaar kon krijgen, maar het leek niets voor haar. Nee, zij zou hen niet on the spot dood hebben gemaakt. Zijn blik gleed weer terug naar de blondine die binnenstond. Het was inmiddels weer rustig geworden in de bar. Er waren weinig aanwezigen meer en de meeste supernaturals die er nog waren geweest, wisten niet hoe snel ze weg moesten komen. Echter hoorde Kol een gekraak en zag hij hoe een chandelier binnen naar beneden kwam, naar de plek waar de blondine die aangevallen was stond. Zonder er over na te denken, schoot hij met al zijn vampierenkracht naar voren, nam haar in zijn armen en trok haar van die plek vandaan voor de chandelier de grond raakte en haar daaronder zou hebben geplet. Langzaam liet hij haar weer los en keek even om zich heen voor hij weer naar haar keek. 'Gaat het?' vroeg hij terwijl hij haar aankeek.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik knikte begrijpend op Xavier's antwoord. Ja, dat leek me logisch. In Parijs had ik soms ook heimwee gehad naar Courdemanche, naar de gewoonten van daar, naar mijn familie om me heen, ook al had ik er niet altijd de beste tijd gehad. Oost, West, Thuis best was op sommige vlakken toch zeker wel waar. Zoals Xavier ook al zei; hij was hier geboren, ik in Courdemanche en dat zouden toch altijd de plekken blijven waar we een stukje van ons hart achterlieten, of we dit nu wilden of niet. Je geboorteplaats had invloed op wie je als persoon was, hoe je naar de wereld keek. Het definieerde je niet, maar de invloed was daar. Ik keek op toen Xavier weer verder sprak en trok even vragend een wenkbrauw op toen hij me met zich mee trok, onder een groepje bomen. Door de woorden die zijn mond verlieten, vergat ik even adem te halen en kon ik hem alleen maar aanstaren terwijl er blosjes op mijn wangen verschenen. Ik kuste hem met gesloten ogen terug en opende deze pas weer toen hij zijn mond weer open trok, nog nagenietend van de manier waarop hij over mijn wang had gestreeld. Het was niet tegen te houden dat er een klein lachje uit mijn mond ontsnapte door zijn woorden. 'My home has been with you from the moment I met you. I just didn't fully realise it back then, but the way you took me in, without judgement or questions... You were so kind and patient and caring. After three days of complete panic and chaos, you made me feel calm and safe...' sprak ik daarna zachtjes uit, mijn blik weer serieus en af en toe stoppend om betere bewoording te zoeken of na te denken over wat ik überhaupt wilde zeggen. 'I love you, Xavier.' vervolgde ik terwijl mijn hand via zijn arm omhoog gleed naar zijn nek waar ik deze liet rusten. 'I know. I'm with you.' glimlachte ik toen hij me beloofde dat ik weer veilig thuis zou komen, ondanks het feit dat ik behoorlijk wat gedronken had. Mijn glimlach werd alleen maar breder door de rest van zijn woorden. Het was zo lief hoe hij nu al nadacht over wat ik moest doen om te voorkomen dat ik morgen een kater zou hebben. Hopelijk zou ik er niet al te veel last van hebben, maar het was goed om te weten dat er anders een hele zorgzame man voor me klaar zou staan. Het zou nog fijner zijn als ik weer bij hem in bed kon kruipen - iets wat een goede nachtrust eerder verzekerde dan de hoeveelheid drank die over mijn lippen was gegleden - maar we konden het natuurlijk ook niet pushen. Leon wist dat er iets tussen ons was, Julie wist exact wat er gaande was en heel soms leek het erop dat hun moeder hele vage vermoedens had. Ik had een aantal keer haar blik gevangen en gezien hoe deze van mij naar haar zoon was gegaan en weer terug. We konden het niet riskeren. Ik wist hoe graag Xavier het allemaal netjes wilde doen, in ieder geval zo goed mogelijk want op sommige vlakken was dat toch echt wel mislukt, en ik zou er dan ook alles aan doen om dat zo te houden. Om zijn laatste opmerking moest ik lachen. Ik kon het me niet echt inbeelden, een stomdronken Xavier, maar het leek me een hilarisch gezicht. 'Hmm... Do I want to know? Should I start asking questions around town?' plaagde ik hem. Nee, dat zou ik nooit doen. Dat waren zijn zaken, was zijn verleden, en daar had ik niets mee te maken. Het nam alleen niet weg dat het wel leuk was om hem ermee te plagen, want ik vermoedde niet dat ik een dergelijk beeld snel met mijn eigen ogen zou zien.

Re: O]To be a king and wear a crown is a thing more glorious to them that see it than it is pleasant to them that bear it.

Geoffrey haalde kort zijn schouders op door Mylena's conclusie. Ja, daar had ze waarschijnlijk wel een punt. Hij was altijd maar bezig en onderweg van hot naar her, hoewel hij hoopte dat dat minder zou worden nu hij getrouwd was. Om een huwelijk te laten werken was het immers wel belangrijk dat je elkaar zag en omdat het geen gewoonte was dat een koningin altijd meeging had hij weinig zin om nu ook heel veel te moeten reizen. Daarnaast was het ook vreselijk vermoeid. Hele dagen te paard - met een koets reizen duurde voor hem veel te lang omdat het zo vreselijk traag was - om ergens voor een paar uur te verschijnen en daarna weer verder te gaan om nog een paar uur op het paard te zitten, bij een diner te verschijnen en een nacht te slapen voor het hele circus weer begon. Als hij dan weer thuis was, moest hij vaak weer een paar dagen bijkomen waardoor hij achter liep met werk en dat zorgde dan weer voor stress en zo bleef het telkens maar doorgaan. Geen recept voor succes, leek hem. Hij moest ook even lachen door Mylena's opmerking nadat hij gezegd had dat hij geen al te beste vaarder was. 'So you know how to row? That's perfect. I am afraid I tend to be lazy and get others to do it for me.' lachte hij waarna hij grijnsde door haar volgende opmerking. Nee, dat zou nog eens wat zijn. Het zou wel uniek zijn; een vrouw die een oorlogsschip bestuurde. Hij zag het nog niet zo snel gebeuren - vrouwen hoorden immers niet in een oorlogssituatie terecht te komen - maar het was een grappig idee. Met enige verbazing keek hij toe hoe soepel en gemakkelijk Mylena in het bootje stapte waarna hij merkte dat hij zelf mogelijk wat rood werd. Ja, dat zou bij hem niet zo soepel gaan. Hij had gewoon geen zee-benen. Door haar opmerking moest hij dan ook lachen. 'I'm coming, but don't laugh at me.' grijnsde hij waarna hij even diep ademhaalde voor hij in de boot stapte. Op een kleine wankeling na viel het wel mee. Hij was niet in het water gevallen en ook niet de boot in gevallen. Het had veel erger kunnen zijn. 'That was not very regal, was it?' vroeg hij nadat hij naast haar was gaan zitten. Nee, hij had waarschijnlijk meer op een hofnar geleken dan een koning. Ach. Mensen kon denken wat ze wilden. Uiteindelijk maakte het niet veel uit. Hij keek even om zich heen. Een eind verderop, richting de wouden die zich aan een kant van het kasteel bevonden, leek de lucht een stuk donkerder. Als het maar niet zou gaan regenen. Dan zat hij liever niet vast op een bootje, maar het weer in Engeland was zo veranderlijk dat het goed zou kunnen dat het daar wel regende, maar het natte weer het kasteel niet zou bereiken. Hij hoopte het maar. 'So... How do I do this thing?' vroeg hij waarna hij naar Mylena keek.

Eleanor glimlachte zwak toen Joseph haar bedankje wegwuifde. Hij wist waarschijnlijk niet wat het voor haar betekende. Door de opmerking die volgde, lachte ze zachtjes. 'Good...' zei ze waarna ze haar armen voor haar buik over elkaar sloeg voor ze haar blik weer op het vuur richtte. Ze keek pas weer op toen ze aan Joseph's voetstappen hoorde dat hij naar haar toe kwam. 'I will be fine, but thank you.' glimlachte ze toen hij de enige aanwezige stoel dichter naar het vuur geplaatst had. Ze was echter niet van plan om te gaan zitten. Vaak was dat het enige wat ik op het paleis deed. Urenlang aan een banket of bij een andere plechtige aanwezigheid. Doordat haar onderjurk nog altijd nat was en aan haar lichaam plakte, begon ze het nu toch wel behoorlijk koud te krijgen, ondanks dat ze niet heel ver van het vuur stond. Haar blik gleed opzij, naar Joseph, en na een tijdje merkte ze dat ze naar hem stond te staren. Ze sloeg haar ogen neer en draaide zich om voor ze naar een kastje aan de andere kant van het hutje liep. 'Can I offer you a glass of wine?' vroeg ze nadat ze gevonden had wat ze zocht en terugkwam met een fles wijn en twee glazen in haar hand. Ze had beiden niet al te lange tijd geleden mee gesmokkeld naar de hut en dit was zeker niet de eerste fles die ze geopend had. Ze had net de kurk uit de fles getrokken en wilde in ieder geval voor zichzelf een glas inschenken toen ze plotseling donder hoorde en daarna ook nog opgeschrikt werd door een lichtflits. Hierdoor eindigde de inhoud van de fles over haar jurk waardoor deze naast nat ook bevlekt was. Geweldig. Dat ging ze er dus nooit meer uitkrijgen en deze vlek kon ze niet verklaren aan haar ladies-in-waiting, maar dat was een probleem voor later. Ze zette de fles - waar slechts een klein bodempje meer in zat - aan de kant en liep naar het kleine raampje waardoor ze al snel zag dat het regende. En het regende niet zomaar. Het goot. Langzaam draaide ze zich om naar Joseph. Dus voorlopig zouden ze hier vastzitten. Ergens wist ze niet of ze dat ongemakkelijk of fijn vond. 'So.. I am afraid you're stuck with me and there is no wine after all...' wist ze met een lachje uit te brengen voor ze toch maar weer naar het vuur liep, aangezien ze het steeds kouders begon te krijgen. Eigenlijk zou ze de jurk uit moeten doen, zich afdrogen en wat anders aan moeten doen, maar dat was geen optie. Was ze alleen geweest, had ze misschien nog wel zonder iets aan rondgelopen, maar dat kon nu absoluut niet. Het feit dat ze hier slechts in een onderjurk stond ging eigenlijk al veel te ver. Een man hoorde die pas te zien op hun huwelijksnacht en zij en Joseph ware verre van in die situatie. De kans dat dat ooit zou gebeuren was nihil. Hoe al deze gedachten ineens in haar hoofd kwamen wist ze niet en ze merkte dan ook dat ze enigszins bloosde. 

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik knikte bij Xavier's voorstel. Dat was waarschijnlijk ook wel het beste; gewoon rondlopen en kijken wat we tegen zouden komen. Het maakte me eigenlijk ook niet uit waar we zouden eindigen, want het belangrijkste was dat hij naast me liep. 'Are you glad to be back? To be home?' vroeg ik na een tijdje in stilte te hebben gelopen, voor zover het daadwerkelijk stil was. Het was nooit echt stil, net zoals het dat in Parijs nooit was, maar hier was het prettig. In Parijs was er de constante drukte van de stad; paard en wagen die langs kwamen, het geschreeuw van verkopers op de vele markten, de voetstappen van de werkende bewoners. Hier in Fontaine hoorde je de wind door de bomen waaien, de krekels die zich in het gras verstopten en tjirpten, de vogels die zich in bomen genesteld hadden en daar zachtjes floten. Thuis in Courdemanche was ik regelmatig voor het open raam gaan staan, het liefst laat in de avond wanneer iedereen sliep en er wel degelijk totale stilte heerste. Op mijn eigen ademhaling na had ik vaak niets gehoord in het hele huis. Vaak had het me het gevoel gegeven dat ik helemaal alleen was - iets wat op een aantal vlakken ook waar was geweest - maar ik kon me niet voorstellen dat je je in Fontaine ooit alleen zou voelen. De afgelopen dagen was ik dan ook steeds meer na gaan denken over Courdemanche. Zou ik teruggaan? Kijken wat er over was van de plek waar ik was opgegroeid? Al was het alleen maar om dat met Xavier te delen. Hij had zijn thuis immers ook met mij gedeeld en door iedereen die ik de afgelopen dagen ontmoet had, de dingen die we hadden gedaan en de plekken die ik had gezien, was ik hem beter gaan begrijpen, snapte ik beter wie hij was. Nu was Xavier nooit iets anders dan begripvol geweest over mijn situatie, maar misschien dat de puzzelstukjes nog net wat beter in elkaar vallen, beter snappen waarom ik verafschuwde hoe ik opgegroeid was. Nu kende hij immers alleen de verhalen, maar de schaal waarop op geleefd had, was hem compleet onbekend. Het enorme formaat van het huis, de eindeloze gangen, de gedecoreerde tuin. Naast het paleis leek natuurlijk alles klein, maar wanneer we deze niet meetelden, was ons huis enorm geweest. Veel te groot en veel te overdreven. Ja, we hadden het halve dorp werk geboden, maar wat hadden we nog meer voor hen gedaan? Niets. Ze hadden gewerkt voor een idioot laag bedrag en daar was niemand ooit dankbaar voor geweest. En nu stond ik haast aan de andere kant. Ik stond in dat dorp, hier in Fontaine, en zag hoe deze mensen zich uit de naad werkten om een dak boven hun hoofd te houden, maar nog altijd voor elkaar klaar stonden, samen rouwden en samen vierden. Het was voor mij meer dan duidelijk waar ik wilde staan. 'Perhaps tomorrow? I might have had a little bit too much ale tonight.' reageerde ik met een lachje op Xavier's voorstel. Het leek me geweldig om meer te zien, maar voor vanavond leek me dat een beetje te veel. Nu we een eindje weg waren van de drukte begon ik pas te merken hoeveel ik eigenlijk gedronken had en dat ik dat gewoonweg niet gewend was. Op het paleis dronk ik meestal wel wijn, maar dat ging met kleine sipjes en na twee glazen hield ik er eigenlijk altijd wel mee op. Nu had ik echter meerdere glazen in een keer achterovergeslagen en was ik eigenlijk de tel wel kwijtgeraakt. De hitte hielp ook niet echt mee, maar gelukkig had ik Xavier om me aan vast te houden. 

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Een klein lachje ontsnapte aan mijn keel toen ik zag dat Xavier bloosde. Niet omdat ik hem uitlachte - daar had ik absoluut geen recht toe aangezien ik zelf regelmatig met blozende wangen rondliep en daarnaast was het niet vriendelijk en verdiende hij dat niet - maar omdat ik het fijn vond om te zien dat mijn woorden die reactie bij hem teweeg konden brengen. 'With... Ale.' gaf ik in eerste instantie lachend antwoord op het moment dat Xavier vroeg hoe ik verwelkomd was, waarna ik mijn hoofd schudde omhem te laten weten dat dat niet mijn serieuze antwoord was. Het was wel een soort van de waarheid, want zo'n beetje iedereen die ik had gesproken of waarmee ik gedanst had, had me een beker in de handen geduwd - die ik, tot eigen verbazing, ook allemaal leeg had gedronken - voor er verder gesproken of gedanst werd, maar dat was natuurlijk niet waar Xavier naar op zoek was. Hij wilde weten of mensen me goed behandeld hadden en vriendelijk waren geweest. 'Everyone has been really nice and welcoming. I do really like it here. It's... calmer and more free than what I'm used to.' glimlachte ik voor ik moest lachen om zijn volgende opmerking. 'Hmmm.. Yes. That does help.' zei ik uiteindelijk. Ik kon nu wel een gevatte opmerking maken over hoe ik me hier ook wel zonder hem had kunnen vermaken, maar de waarheid was nu eenmaal dat hij de enige reden was dat ik hier was. Zonder hem had ik nog altijd vastgezeten op het paleis. Daarnaast was hij ook een van de redenen dat ik het hier zo naar mijn zin in. Hij maakte me aan het lachen, liet me plekken van zijn jeugd zien, vertelde er verhalen over en zorgde er gewoon voor dat ik me helemaal thuis voelde. Ik keek hem dan ook met een glimlach aan. 'So... Are there any other special or beautiful places to show me?' vroeg ik. Er was nog zoveel van Fontaine en de omgeving die ik nog niet gezien had en hoewel we later natuurlijk nog wel terug zouden moeten naar het Flora Day feest om onze dans af te maken - iets waar we waarschijnlijk nog meer dan genoeg tijd voor hadden aangezien Julie me verteld had dat het feest vaak heel lang doorging - leek het me leuk om nu nog meer te zien en Xavier daarbij ook de tijd te geven compleet te kalmeren voor we terug zouden gaan. Hij leek al wel een heel stuk gekalmeerd, maar je wist nooit hoe hij zou reageren op het moment. Beiden hadden we flinke stappen gezet sinds ons vertrek uit Parijs, maar we waren nog niet helemaal terug bij wie we waren. Voor mezelf wist ik eigenlijk niet eens goed wie dat was omdat ik altijd voor anderen geleefd had, altijd een toneelstuk had opgevoerd. 

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik glimlachte door Xavier's antwoord. Gelukkig maar. Dat zou nog het ergste van allemaal zijn; als hij pijn zou hebben of gewond zou zijn geraakt. Dat had hij al wel genoeg meegemaakt en was zo'n kleine vechtpartij niet waard. 'I'm certain everyone could tell that he was drunk.' knikte ik toen hij de hoop uitsprak dat iedereen het af zou doen als een vechtpartij tussen de twee kwajongens die ze vroeger waren geweest. Ik was allang blij dat Xavier's moeder het niet gezien had en dat de meeste aanwezigen waarschijnlijk teveel gedronken hadden om zich er de volgende dag nog wat van te herinneren. Mijn glimlach werd alleen maar groter door zijn volgende uitspraak, al verdween deze wel weer een beetje toen hij zei dat hij waarschijnlijk Flora Day voor ons verpest had. Ik schudde mijn hoofd en stopte met lopen, mijn vrije hand op zijn bovenarm om hem ook te laten stoppen. 'You didn't rmess up anything. A whole day cannot be ruined by a single accident.' schudde ik mijn hoofd terwijl ik hem aankeek. 'I have had a nice evening actually. I'm spending my evening with you, so... How could I not?' glimlachte ik., zijn opmerkingen daarvoor negerend. Het leek me niet dat hij nu veel zin zou hebben om te vertellen wat er tussen hem en Leon gebeurd was of om nogmaals na te moeten denken over wat er in het klooster allemaal gebeurd was en wat de gevolgen daarvan waren geweest. We konden het veel beter hebben over deze avond en ons daarop focussen dus had ik alleen zijn vraag over hoe ik de avond tot nu toe ervaarde en of ik het naar mijn zin had en het antwoord daarop was simpel. Het feit dat we samen tijd door konden brengen was meer dan genoeg om ervoor te zorgen dat ik het naar mijn zin had. Het was het enige wat ik wilde en nodig had.