Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 3 | 4 | 5 | 6 | 7 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 11/04/2018 06:26 PMCamille
Ik merkte al snel dat mijn gedachten weer af waren gegleden en ik daardoor stopte met het borstelen van mijn haar. Ik hield de borstel in mijn hand, die ik in mijn schoot legde, en staarde wat afwezig voor me uit. Waar mijn hoofd op dit moment nog het meest over maalde was de man die zojuist in de tavern was. Wat deed hij hier? Waarom was hij in Courdemanche geweest? Had hij ons al die tijd gevolgd? Het benauwde me vreselijk dat ik niet alleen hem herkend had, maar hij mij ook. Wat zou dat voor gevolgen hebben? Maakte hij deel uit van de groep die de tavern aan zou vallen? Het maakte me verschrikkelijk nerveus en ik stond dan ook op om door de kamer te ijsberen, de haarborstel op het bed achterlatend. Ik sloeg mijn armen over elkaar en beet op mijn lip terwijl ik van het bed naar de kast liep en weer terug. Was het puur toeval geweest dat de man hier was? Ik zuchtte diep en hoorde de deur niet eens open gaan. Het was Xavier's fluistering die me terug trok uit mijn gedachten. Ik draaide me naar hem om en glimlachte zwak. Dat was in ieder geval iets, dat hij erin geloofde. Maar kon ik daar wel vanuit gaan? Zei hij dat niet om me beter te laten voelen? 'You should sleep. I'm not sure I can.' zei ik tegen hem waarna ik mijn armen wat steviger om mezelf heen sloeg, want het was toch niet bepaald warm in de kamer. Ik wilde best gaan slapen, maar ik merkte nu al dat er teveel door mijn hoofd spookte. Als ik zou gaan slapen, zou ik waarschijnlijk nog eens wakker schrikken van een nachtmerrie en dat trok ik nu niet. Er trok een koude rilling door mijn lichaam toen ik weer terugdacht aan de man uit Courdemanche. Ik zag zijn gezicht voor me en voelde haast hoe hij me opnieuw vasthield, voorkwam dat ik mijn familie te hulp zou schieten. Ik voelde paniek opborrelen en beet op mijn lip. Ik moest het van me af zetten. Hij was niet hier. Xavier was bij me. Traag liet ik me op de rand van het bed zakken en zuchtte even. Nee, slapen zat er waarschijnlijk niet in.
ReplyRe: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 11/04/2018 03:12 PMFlorence
Ik haalde mijn schouders even op toen James zei dat het dapper was om toch zo'n beslissing te maken. Zo zag ik dat zelf niet, want ik vond mezelf eerder een lafaard dat ik het niet direct had gedaan, maar goed. Waarom zou ik er tegenin gaan? Wat had dat voor nut? Het was ook niet echt mijn bedoeling om hier mijn hart uit te storten bij een man die ik amper kende en daarbij ook nog eens mijn baas was. Het zou ook niet goed zijn voor mijn positie als we teveel van elkaar wisten. Het was genoeg om met elkaar door een deur te moeten, maar meer hoefde in principe ook niet. Als ik teveel in hem geïnteresseerd raakte, zou dat hem in gevaar kunnen brengen en mijn alertheid kunnen beïnvloeden en andersom zag ik simpelweg niet in waarom hij dat zou willen. Ik keek op door zijn vraag en schudde mijn hoofd. 'I received a Christmas card last year and that's it. Well... We had a phone conversation some time ago, about.... Matters but we haven't seen each other in two years.' antwoordde ik. Ik was even stil gevallen, niet zeker om mijn woordkeuze. Ik had namelijk nog minder zin om met hem te bespreken waarom ik in Engeland was. Dat hoefde verder niemand te weten en dat mijn moeder me niet geloofde wilde ik al helemaal niet delen. 'What about your parents? Do you see them often? Where do they live?' vroeg ik terwijl ik wat rechter in mijn stoel ging zitten en mijn kop thee weer oppakte. Ik merkte dat ik meteen weer in mijn professionele rol schoot, maar dat kon me eigenlijk weinig schelen. Dat was stukken makkelijker dan mezelf moeten zijn. Daarnaast waren er nog steeds een hoop dingen over hem die ik nog niet wist, maar die me wel zouden kunnen helpen. 'Are all of your staf screened? Have they been checked for criminal records et cetera?' vroeg ik dan ook. Het maakte me niet uit dat hij eerder die avond verzocht had om te relaxen en mezelf te zijn. Als hij het er echt niet mee eens was, moest hij dat maar laten weten.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 11/04/2018 01:52 PMCamille
Ik knikte langzaam op Xavier's woorden. Het was ook wel beter als ik iets zou eten, maar iedere hap bleef als een brok in mijn keel hangen waardoor het er niet lekkerder op werd. Gelukkig was er dan nog de wijn en een paar slokken daarvan hielpen wel om het weg te krijgen. Ik glimlachte zwak toen hij mijn hand vastpakte en stak daarna met enige tegenzin nog een hap in mijn mond. Echter voelde het alsof mijn maag zich ieder moment binnenstebuiten kon keren dus legde ik mijn bestek al snel weer neer. Toen Xavier was uitgegeten, stond ik op. 'I'll go up to our room. You take all the time you need to prepare. I'll see you in a bit.' zei ik waarna ik een kus op zijn wang drukte en de trap op liep naar onze kamer. Eenmaal daar liet ik me op de rand van het bed neerzakken en zuchtte diep. Alsof het nog niet genoeg was om in onwetendheid terug naar het paleis te moeten reizen, kwam dit er ook nog eens bij. Zouden dit soort dingen vaker gebeuren als we getrouwd waren? Droeg Xavier werkelijk altijd een schietschijf op zijn rug? Ineens was ik helemaal niet meer zo zeker van alles wat we hadden besproken. Hadden de andere ladies-in-waiting toch gelijk gehad? Was je gek als je een musketier trouwde? Ik merkte dat ik onrustig werd van mijn gedachten en stond dan ook al snel op. Aangezien Xavier er toch nog niet was, besloot ik er maar gebruik van te maken door me vast om te kleden in mijn nachtkleding waarna ik mijn haarborstel zocht en mijn haar begon te borstelen. Meestal kon dat er wel voor zorgen dat ik wat rustiger werd. Ik probeerde mezelf streng toe te spreken. Xavier wist wat hij deed. Hij was ervoor getraind om dit soort situaties aan te kunnen dus waar maakte ik me zorgen om? Ik kon toch niet zo van streek raken iedere keer dat hij een opdracht had? Dat zou te absurd voor woorden zijn. Ik moest er maar aan wennen. In plaats van me zo druk te maken over wat er hier nog zou gebeuren, liet ik mijn gedachten afglijden naar Parijs. Wat zou ik daar kunnen doen? Ik probeerde even te negeren dat de koning officieel nog zijn toestemming moest geven en dat er ook nog een mogelijkheid was dat hij iemand anders op het oog had, maar wat dan? Wat zou ik kunnen doen als Xavier en ik getrouwd waren en ik niet langer een lady-in-waiting was? Ik wilde iets nuttigs kunnen doen, iets met betekenis. Echter kon ik zo snel niets bedenken en dat irriteerde me.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 11/04/2018 12:14 PMVictoria was blij dat hij haar uitnodiging niet afwees en voelde een warm gevoel opborrelen. Gelukkig had het deze keer goed uitgewerkt om gedurfd te zijn. 'Hotel Metropole, but please.... I can carry my own cases.' antwoordde ze met een glimlach, al keek ze hem bij dat laatste wel met een serieuze blik aan. Nee, als onafhankelijke vrouw die zelf een man uit kon vragen, kon ze ook wel haar eigen tas en koffer dragen. 'Shall we meet at... Seven?' vroeg ze dan ook terwijl ze haar spullen overnam en even wachtte op antwoord. 'Perfect! I'll see you then. Enjoy your time off.' glimlachte ze voor ze naar het hotel begon te lopen. Het was zeker een prachtig oud gebouw en het verbaasde haar dan ook niets dat haar vader deze had uitgekozen. De rest was, in vergelijking, een stuk aftandser en waarschijnlijk dat haar vader ook weer hier connecties had. Meteen maakte dat haar onzeker. Kon ze dan wel dineren met Artur? Snel zette ze dat uit haar hoofd. Er was niets mis met twee mensen die samen dineerden. Eenmaal in het hotel liep ze naar de balie waar ze in het Frans begon uit te leggen dat er een kamer voor haar gereserveerd was. 'Greenwood. Victoria Greenwood.' antwoordde ze toen de man naar haar naam vroeg. Hij keek even op en begon toen verdere uitleg te geven in gebrekkig Engels waarop Victoria haar hoofd schudde en hem met een handgebaar het zwijgen oplegde. Ze had niet voor niets een Franse governess gehad. Dit kon ze ook in het Frans doen. Daarnaast leek de man zo hard na te moeten denken over zijn Engels dat ze medelijden met hem kreeg. Ze vroeg hem dan ook in het Frans verder te gaan waarna hij haar met een grote glimlach aankeek. 'Bien sur, madamoiselle! Très bien!' knikte hij tevreden waarna hij haar voor ging naar haar kamer en haar daar de sleutel gaf. Onderweg praatte hij wat over de geschiedenis van het hotel terwijl hij een paar blikken op Victoria wierp om te zien of ze het ook daadwerkelijk kon volgen. Toen dat het geval bleek te zijn, knikte hij tevreden. 'Merci bien.' bedankte ze hem bij waarna ze de sleutel in het slot stak en de deur naar de kamer opende. Haar ogen werden even groot. Dit was veel meer dan slechts een kamer. Het was haast een suite te noemen. Hoofdschuddend zette ze haar spullen neer naast de bank die er stond waarna ze de deur achter zich sloot. Haar vader vond waarschijnlijk dat ze weer wat luxe verdiende na weken in een veldhospitaal, maar een kleine kamer zou ook genoeg zijn geweest. Het voelde al als een hele opluchting dat de kamer stil was. Er klonken geen geluiden van buiten en ze hoorde ook niet de ademhalingen van haar tent-genoten.
Na de kamer goed geïnspecteerd te hebben, kwam Victoria erachter dat er een badkuip was en dat bracht direct een glimlach op haar gezicht. Het was niet dat ze zich in het hospitaal niet konden wassen, maar er was geen mogelijkheid om uitgebreid in bad te gaan. Daar was simpelweg geen tijd voor en daarnaast was het ook te openbaar. Alle vrouwen deelden een tent met een aantal baden en daar voelde Victoria zich nog altijd niet helemaal comfortabel bij. Misschien was ze daar gewoon te preuts voor en was ze ook niet gewend dat anderen haar lichaam zaten. Ze had thuis al jaren geen Lady's maid meer waardoor ze ook nooit hulp had bij het aankleden en dergelijekn. Ze wierp een blik op de klok. Nog meer dan genoeg tijd voor ze met Artur had afgesproken. Waarschijnlijk had ze zelfs nog tijd om daadwerkelijk de stad in te lopen. Ze liet het bad dan ook vollopen en zag op een plankje aan de muur verschillende oliën staan. Nadat ze wat lavendel, roos en plumeria olie in het bad had gedaan, kleedde ze zich uit en nam plaats in bad, wel voorzichtig om ervoor te zorgen dat haar haar uit het water bleef, want het drogen daarvan duurde eeuwen en ze kon moeilijk met nat haar de straat over. Na een heerlijke tijd in bad, waardoor ze nog helemaal naar bloemen rook, droogde ze zich af en kleedde zich weer aan. Haar haar was toch losgeraakt uit de vlecht van eerder waardoor ze het besloot te borstelen om het daarna op te steken in een simpele roll in haar nek. Daarna zette ze haar hoed weer op, deed haar jas aan en verliet het hotel om naar de stad te gaan.
Ze had nog niet ver gelopen toen ze een groot bord met 'Thé Dansant' zag. Een tea dance? Ze wist niet dat die tijdens de oorlog nog georganiseerd werden, maar ze besloot er een kijkje te gaan nemen. Aan winkelen had ze nu toch niets en de volgende dag zou ze ook nog in Boulogne zijn dus naar het strand of de promenade kon dan ook nog. Wat schuchter liep ze het gebouw binnen waar de tea dance werd gehouden, niet helemaal zeker of ze er goed aan deed om naar zo'n evenement te gaan terwijl ze er niemand kende, waarna ze om zich heen keek. Het gebouw was aan de buitenkant niet erg spectaculair geweest, maar van binnen was het prachtig. Het deed haar denken aan de Empress Ballroom in Winter Gardens, Blackpool, waar haar vader haar eens had meegenomen. Natuurlijk was dat allemaal niet zo prachtig als de balzaal op Buckingham Palace waar ze een paar jaar geleden Debutante was geweest, maar hier was het allemaal niet zo intimiderend. Ze nam plaats aan een leeg tafeltje terwijl ze keek naar de dansense stellen op de dansvloer. Het was een mix van allerlei verschillende leeftijden en klasses leek het wel en ze vond het geweldig. Ze schonk een kop thee in en nam daar af en toe een slok van terwijl ze naar de dansende mensen keek. Haar moeder zou haar waarschijnlijk voor een week opsluiten als ze wist dat ze hier was, maar gelukkig wist die van niets en zou ze het ook nooit hoeven weten.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/31/2018 10:15 PMVictoria had kort haar schouders opgehaald. 'It is not like I had much choice in the matter. I've had dancing lessons for as long as I can remember, but I did grow to really enjoy it.' reageerde ze met een lachje. Nee, dansles was een van de vele verplichtingen geweest binnen haar opvoeding. Al vanaf jongs af aan had ze een governess gehad - de eerste paar jaar een Duitse en vanaf haar achtste een Franse - en naast Engels, Geschiedenis, Arithmatic, Frans en Duits waren danslessen en pianolessen onderdeel geweest van haar opvoeding. In het begin waren alle verplichtingen vreselijk geweest, maar uiteindelijk had ze wel echt een liefde ontwikkeld voor dansen en had ze haar ouders altijd gesmeekt om uitnodigingen naar verschillende Balls niet te weigeren. Ook was ze eens stiekem naar een lokale Thé Dansant gegaan, maar iemand uit het dorp had haar herkend en zich versproken tegenover haar ouders waardoor ze daarna nooit meer zonder chaperone weg had gemogen. In het jaar van haar Debutante Ball had ze niet zoveel meer weggemogen omdat ze dan niet meer relevant zou zijn tijdens haar Season, maar toch had ze het nog een aantal keer geprobeerd. Ze keek op uit haar gedachten toen ze plotseling Artur's vingers onder haar kin voelde en kon dan ook niets anders dan hem aankijken terwijl haar adem in haar keel stokte en haar lippen lichtjes van elkaar partte. Het voelde even alsof ze geen lucht meer kreeg en haar korset veel te strak zat. De plek waar hij haar aanraakte brandde gewoon en ze wilde niet dat dat gevoel ophield, ook al was ze zich maar al te bewust dat als iemand dit zou zien ze in de problemen zou raken. Zodra hij haar losliet, sloeg ze haar ogen neer en streek een niet-bestaande pluk haar uit haar gezicht om zich een houding te kunnen geven. Ze knikte langzaam toen hij aangaf dat hij maar beter naar zijn tent kon gaan en dat de volgende dag een lastige dag zou worden. Het lukte haar niet om woorden over haar lippen te krijgen dus keek ze hem zwijgend na. 'Good night, Artur...' fluisterde ze uiteindelijk zachtjes toen hij eigenlijk al te ver weg was en meer tegen zichzelf dan daadwerkelijk tegen hem. Haar vingers voelde even aan de plek waar zijn vingers eerder had gelegen waarna ze nogmaals haar ogen neersloeg en uiteindelijk haar hand naast haar zij liet vallen voor ze naar haar eigen tent begon te lopen, al wist ze dat ze de komende uren nog niet zou slapen.
In de dagen erna was Victoria vreselijk druk geweest en had ze eigenlijk amper geslapen. Er waren ontzettend veel nieuwe gewonden binnengekomen en ze had overal willen helpen. Het waren lange dagen geweest, met veel smerige karweitjes, maar ze had zich er zo goed mogelijk doorheen proberen te slepen. Nu iedereen echter gesetteld was, had Matron haar twee dagen vrijgegeven met de mededeling dat ze haar twee dagen niet in het kamp wilde zien. 'Honestly, Nurse Greenwood. Of course we are very appreciative of your help, but I need you to take a rest before you collapse, okay? I don't want to get in a fight with your father for tiring you out. Go and visit Boulogne. I believe your father has a room rented there for you. Just go there and enjoy some time off!' had ze gezegd waarop Victoria nog had geprobeerd tegen te stribbelen, maar Matron was erg duidelijk geweest. 'I believe Captain Pol has plans for a day off too. Perhaps he could drive you? Just go and grab your things and I'll go and ask him.' vervolgde de vrouw waarop Victoria dan maar naar haar tent was gelopen om een kleine koffer in te pakken. Met twee dagen vrij én een hotelkamer geboekt door haar vader, kon ze natuurlijk niet anders dan daar overnachten. Ergens was het ook wel fijn dat Matron zo stellig was, dacht ze bij zichzelf, want hopelijk was het hotel rustig en kon ze daar wel fatsoenlijk slapen. Ze had alleen het hoognodige ingepakt, zich omgekleed in een olijfkleurige, lange rok met een beige, geborduurde blouse en daaroverheen een donkergroene, gebreide cardigan. Daarna pakte ze haar hoed en haar jas en verliet haar tent om door te lopen naar de plek waar de auto's meestal vandaan vertrokken. Omdat ze nu niet on-duty was, zat haar haar niet volledig opgestoken, maar was het wel elegant uit haar gezicht weggedraaid en was het daarna gevlochten en vastgebonden met een groenkleurig lint. 'Looking good, Nurse!' hoorde ze een van de soldaten die ze al sinds dag één verzorgde roepen waardoor ze slecht met haar hoofd schudde. Eenmaal op de verzamelplek keek ze om zich heen of ze Artur of Matron al zag. Ergens hoopte ze dat Matron het fout had gehad en hij niet de stad in zou gaan, want ze kon zich niet indenken hoe ze zich moest gedragen als ze samen voor bijna driekwartier in de auto zouden moeten zitten. Het was al lastig om zich niet door hem af te laten leiden als hij over een van de wards gelopen kwam, dus laat staan dat ze daadwerkelijk naast hem zou moeten zitten! Aan de andere kant was er natuurlijk de kant van haar die niets liever wilde, die zijn vingers weer onder haar kin wilde voelen en misschien wel meer. Ze zuchtte even. Waarom was het toch zo vreselijk ingewikkeld?
Voor een tijdje had ze zo gestaan, helemaal opgaand in haar gedachten en gevoelens, maar ze werd er ruw uit wakker geschud toen Matron's stem door haar gedachten sneed. 'Ah, there you are Nurse Greenwood. Captain Pol is on his way. He is indeed driving into town. Enjoy your time and remember that I don't wish to see you before tomorrow afternoon, preferably tomorrow evening.' sprak de vrouw voor ze een kort kneepje in Victoria's schouder gaf en wegliep. Victoria pakte haar koffertje en tas op en keek even om zich heen of ze Artur al zag. 'Good afternoon, Captain.' knikte ze naar hem toen ze hem zag waarna ze hem stilzwijgend volgde naar de auto. 'Oh, thank you.' mompelde ze toen hij haar spullen overnam en deze in de auto legde voor hij de deur van de auto opende en zijn hand uitstak om haar erin te helpen. Het was zo vreselijk gallant, maar alleen al het aannemen van zijn hand zorgde ervoor dat er allerlei gevoelens weer naar boven kwamen drijven. Het voelde zo vreselijk ongemakkelijk, want er waren heel veel dingen die ze wilde zeggen, maar ze kon het geen van allen. Het waren geen dingen die zij, als lady, uit zou kunnen spreken. Het was sowieso not done dat ze als vrouw dergelijke gedachten en gevoelens had, maar die kon ze niet tegengaan. Onderweg bleef ze dan ook stil en keek uit het raam, al kon ze niet voorkomen dat hij blik af en toe naar de man achter het stuur ging en ze hem bestudeerde. Hij was misschien niet knap zoals een silent film acteur dat was, maar er hing zoveel charme om hem heen en hij straalde warmte uit waardoor ze hem vreselijk aantrekkelijk vond. Haar blik bleef even hangen bij zijn lippen die bijna verscholen gingen onder zijn baard en ze merkte dat haar hart even een slag oversloeg. Ze betrapte zich erop dat ze vreselijk zat te staren en draaide haar hoofd weg naar het raam waarna ze haar handen in elkaar vouwde en wat onrustig met haar vingers bewoog. Ging ze nu daadwerkelijk het hele autoritje niets zeggen? Maar wat kon ze zeggen? Alles maakte haar vreselijk onzeker en nerveus. Hoe ging je om met een man waar je, zeer aanwezige, gevoelens voor had? Vooral wanneer je deze beter wilde leren kennen? Het was niet the done thing om de tijd te nemen en elkaar te leren kennen voor je zou gaan trouwen, want een relatie van te voren bestond niet echt. In ieder geval niet in haar cirkels. Uiteindelijk was ze de hele autorit stil geweest, te onzeker om te spreken. Nadat de auto geparkeerd was, stak hij opnieuw zijn hand toe om haar uit de auto te helpen. 'Thank you, Captain. I appreciate you driving me here.' bedankte ze hem nadat ze zijn hulp had gebruikt om uit te stappen. Dat was makkelijk. Terugpakken op formaliteiten. Daar was ze immers haar hele leven in getraind. 'Enjoy your day off, sir.' glimlachte ze wat zwakjes voor ze aanstalten maakte om weg te lopen. Echter bedacht ze zich. Wat deed ze ook idioot! Haar vader had haar altijd een moderne vrouw gevonden - vooral vanwege het feit dat ze zich soms uitsprak over politiek, vrouwenrechten en het feit dat ze er zo op had gestaan om naar het veldhospitaal te gaan - en dat had ze altijd als compliment opgevat. Ze was er trots op geweest dat ze niet teveel in achterhaalde systemen en tradities was blijven hangen, maar dat was nu exact wat ze hier deed. Waarom kon ze hem niet uitvragen in plaats van te wachten tot hij misschien ooit eens die stap zou zetten? Als hij überhaupt al geïnteresseerd was. Ze draaide zich daarom ook om naar Artur en slikte even voor ze hem aankeek. 'Will you have dinner with me, Captain?' vroeg ze dan ook op de man af, maar meteen nadat ze woorden uit haar mond waren, voelde ze zich weer onzeker worden over dit alles. 'I mean.. It's just... I'll be staying at the hotel tonight and I don't like dining alone. I would be glad of your company.' vervolgde ze dan ook wat stamelend voor ze haar ogen neersloeg en haar armen wat onzeker over elkaar sloeg voor haar buik.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/29/2018 08:01 PMVictoria had buiten een flinke teugen frisse lucht ingeademd, maar ook dat hielp haar niet echt met afkoelen. Nee, zelfs een duik in de ijskoude zee zou haar op dit moment niet helpen, bedacht ze zich met een zuchtje. Ze haalde kort een hand door haar haar en beet op haar onderlip. Wat was er toch met haar aan de hand? Waarom voelde ze zich zo? Ze ervoer allerlei sensaties die ze nog nooit gevoeld had en had geen idee hoe ermee om te gaan. Het was daarbij ook niet alsof ze er met iemand over kon praten, want op de een of andere manier leek men te verwachten dat je iemand ontmoette en die persoon trouwde zonder dat daar veel tijd tussen zat. Misschien een aantal afspraken, met chaperone natuurlijk, maar er was geen tijd om elkaar echt te leren kennen. Hoe kon dat in hemelsnaam werken? Gevoelens en dergelijken waren geen onderwerpen om besproken te worden. Niet tenzij het echt niet anders kon, maar Victoria had nu het idee dat ze uit elkaar barstte van onzekerheid en onwetendheid. Nu ze een tijdje buiten stond, begon ze voor haar gevoel toch wel af te koelen, al voelde haar huid al wel langer koud door de lage temperatuur en het kleine beetje wind dat er stond. Gelukkig maar, want de hitte was haast ondragelijk geworden. Ze moest haar gedachten proberen te verzetten, aan iets compleet anders te denken, maar het feit dat ze sommige nachten wakker werd met Artur op haar netvlies gaf toch wel aan dat zoiets lastig was. En nu al helemaal na wat er zojuist gebeurd was. Wat dat dan ook was geweest. Waarom had hij haar wang gestreeld? Waarom was zij nog een stap verder gegaan en had ze haar been om de zijne geslagen? Waarom had ze dat in hemelsnaam gedaan? Het paste helemaal niet bij wie ze normaal was, maar het was al wel duidelijk dat ze bij hem in de buurt niet echt meer goed kon nadenken. Ze keek op uit haar gedachten toen ze voetstappen hoorde en haar haar maakte meteen een sprongetje toen ze zag dat het Artur was. De hitte van daarnet was alweer terug, net als de nervositeit en onzekerheid. 'No, not at all. It's just...' begon ze waarna ze haar hoofd even schudde omdat ze niet echt uit haar woorden kwam. 'It was awfully hot in there. I just needed some fresh air to cool down.' vervolgde ze daarna, een nerveus glimlachje rond haar lippen toen ze zich bedacht dat ze nu naar hem had uitgesproken dat ze het heet had. Als hij maar niet zou begrijpen dat dat door hem kwam. 'Thank you. I do love dancing, but usually it's a Waltz or a Foxtrot or a reel of some sort.' glimlachte ze toen hij haar complimenteerde op haar danstalent. Tot haar grote ergerenis merkte ze dat ze rode wangen kreeg dus sloeg ze haar ogen neer.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/29/2018 07:03 PMVictoria vergat even te ademen toen Artur haar nog wat dichter naar hem toe trok. Hun gezichten waren slechts enkele centimeters van elkaar verwijderd waardoor ze ook niets anders kon dan hem aankijken, al zorgde dat ervoor dat ze het alleen maar warmer kreeg. Haar wangen hadden een wat rozige tint gekregen, maar eigenlijk kon dat haar niets meer schelen. Pas toen er wat meer afstand tussen hen ontstond en hij haar een rondje liet draaien kon ze weer fatsoenlijk ademhalen, al stond ze al snel weer tegen hem aan zoals daarvoor. Ze kon nu zelfs zijn baard tegen haar huid voelen terwijl ze zachtjes verder schuifelden. Angelica had ondertussen ook muziek aangezet waardoor het wat makkelijker werd om zich op de muziek te bewegen waarna zij en Jonathan nog wat dingen voordeden voor ze ook andere dokters en verpleegsters aan elkaar gingen koppelen zodat die niet alleen naar Victoria en Artur stonden te staren. Dat voelde toch wel als een hele opluchting, wetende dat ze niet persé het middelpunt meer zouden zijn, en ze kon het dan ook niet laten om even te zuchten. Echter bleef die zucht halverwege in haar keel steken omdat ze toen Artur's vingers over haar wang voelde strelen. Enigszins verbaasd en verward keek ze naar hem op, al sloeg ze tegelijkertijd met hem haar ogen neer omdat zij ook Jonathan's opmerking hoorde. Het gebaar deed zoveel met haar dat ze werkelijk niet kon bedenken hoe ze het moest beschrijven. Haar blik gleed even naar haar collega's die wat lacherig en stuntellig aan de gang gingen met wat aan hen werd voorgedaan, voor ze weer naar Artur keek. De hand die op zijn schouderblad had gelegen, gleed meer omhoog richting de bovenkant van zijn schouder waarna deze ook steeds meer richting zijn nek gleed. Tegelijkertijd tilde ze haar rechterbeen op waarna ze deze om zijn linkerbovenbeen heen sloeg en zich zo even vastklemde zoals ze dat Angelica eerder had zien doen, al liet haar jurk de beweging wat minder toe. Ze wist niet eens waarom ze dat deed, maar het zorgde ervoor dat ze nog dichter tegen hem aan stond, als dat al mogelijk was. Ze hield zijn blik vast terwijl ze haar been langzaam naar beneden liet glijden en weer de normale positie aannam. Dat was echter het moment dat ze muziek op de speelplaat was afgelopen en alle koppels elkaar los leken te laten dus dat deed Victoria dan ook, al voelde dat plotseling heel vreemd. 'Well done, well done! Take a little break whilst I start the next song. Exceptional job!' riep Jonathan enthousiast terwijl hij in zijn hand klapte en naar de grammafoonplaat liep. Victoria merkte dat ze nu pas weer fatsoenlijk adem kon halen en sloeg haar ogen neer. Wat moest ze nu doen? Moest ze Artur hiervoor bedanken? Moesten ze nog een nummer dansen? Hoe ging dat in hemelsnaam? 'I need some fresh air.' fluisterde ze haast onverstaanbaar voor ze zich omdraaide en de tent verliet. Ze had het bloedheet en er raasde zoveel door haar lichaam dat ze bang was iets vreselijk stoms te doen, alsof haar actie om haar been om te zijne te slaan dat nog niet was geweest. Wat had ze zichzelf voor schut gezet! Wat had ze zich idioot gedragen!
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/29/2018 04:07 PMVictoria had even op haar onderlip gebeten toen Jonathan en Angelica voor hadden gedaan hoe ze elkaar vast moesten houden, want dat was alles behalve gepast wanneer je elkaar niet goed kende, maar ze had Artur's hand aangenomen met een klein, nerveus glimlachje. Ze liet haar vrije hand zachtjes op zijn schouder rusten waarna Angelica deze al snel wat meer verplaatste naar zijn schouderblad. Haar blik had ze zoveel mogelijk op zijn borst proberen te houden, maar toen hij haar meer tegen zich aan trok, kon ze niet anders dan hem in de ogen kijken. Ze merkte dat haar adem wat in haar keel stokte en dat haar hart een slag oversloeg op het moment dat ze van Angelica een klein zetje in haar onderrug kreeg ten teken dat ook haar onder lichaam nog dichter tegen die van haar partner aan kon staan. 'Nor am I.' fluisterde ze terug met eenzelfde nerveus glimlachje. Ze probeerde maar even te negeren dat er nog een hoop anderen in de tent stonden die hen observeerden en probeerde zo goed mogelijk te luisteren naar wat Angelica en Jonathan hen uitlegde en voordeden. Op zich waren de passen zelf niet zo lastig, maar dat kwam misschien omdat ze zo graag danste en er inmiddels behoorlijk wat ervaring in had. Wat wel lastig was, waren alle gevoelens die door haar lichaam gierden. Ze had het bloedheet en had het idee dat Artur haar hart zou kunnen voelen kloppen tegen zijn borst aan. 'Very good! Very good..' complimenteerde Jonathan hen terwijl hij af en toe een kleine aanpassing maakte in de houding of iets dergelijks. 'But now... Captain Pol. A Frenchman like you, I would expect some more passion. This English beauty is yours and you don't ever want to let her go. Show us that! Show us the passion.' hoorde ze hem niet veel later opmerken, wat voor een hoop gejoel zorgde en ertoe leidde dat Victoria haar ogen neersloeg en haar hoofd ook wat liet zakken. Alsof het nog niet moeilijk genoeg was om zo dicht bij hem te staan en niet helemaal gek te worden van alles wat ze voelde. 'Chin up, Nurse Greenwood. Look at him. Don't for a second take your eyes off him.' hoorde ze Angelica zeggen waarna ze de instructie wat onzeker opvolgde. Aan de ene kant vond ze het vreselijk om zo dicht bij hem te zijn, maar aan de andere kant was het het beste gevoel van de wereld en die tweestrijd maakte haar onzeker. Wat moest ze er immers mee? Wat wist ze van hem? Misschien was hij wel getrouwd of verloofd. Misschien was hij niet eens geïnteresseerd in vrouwen, want ook dat bestond wist ze. En wat dan nog? Wat als hij nog wel vrijgezel was? Er zou niets kunnen gebeuren, want de regels zouden het niet toelaten dus wat kon ze doen met de warmte die ze in haar hele lichaam voelde. Iedere plek waar hun lichamen elkaar raakten brandde en toen ze hem aankeek voelde ze zich wegsmelten in zijn donkere ogen. Ergens wilde ze dat dit meteen op zou houden, maar aan de andere kant wilde ze niet dat het ooit zou stoppen.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/29/2018 03:01 PMVictoria had een paar slechte nachten achter de rug, maar ondanks de verzoeken van Matron om rust te nemen, lukte haar dat niet echt. Vandaag was ze ook al vroeg opgeweest en na een hele dag op de wards, was ze in de middag weer aan de was begonnen. Die ochtend was haar verteld dat Private Gardener's familie op bezoek was en dat zij het personeel wilden bedanken dus was haar verzocht om na het eten ook naar de vergaderzaal te komen. Echter was ze de tijd compleet vergeten en daarmee ook de bijeenkomst. Het was dat haar maag uiteindelijk begon te knorren dat ze terug was gelopen naar de refter waar het haar opviel dat er bijna niemand meer was. Oh natuurlijk! Ze waren naar die bijeenkomst. Ze kon zichzelf wel voor haar hoofd staan. Private Gardener was een van haar eerste patiënten geweest hier en nu wilde hij wat terug doen en was ze er niet. Snel pakte ze een stuk brood mee die ze opat terwijl ze naar de vergaderzaal liep. Haar witte schort knoopte ze onderweg los en gooide ze bij een van de wards naar binnen, wetende dat die toch gewassen zou moeten worden. Zo zachtjes mogelijk slipte ze de vergaderzaal binnen en probeerde zich op de achtergrond te houden omdat ze niks wilde verstoren. Ze was echter nog net op tijd om te horen dat er twee vrijwilligers nodig waren, maar niemand leek echt te reageren. Waarschijnlijk omdat ze Tango nogal risqué vonden en daar gaf Victoria haar wel gelijk in. Ze herinnerde zich nog maar al te goed hoe haar moeder er schande van had gesproken toen die er voor het eerst van gehoord had, al had haar vader heel simpel opgemerkt dat men ook zo had gedacht over de Waltz en dat niemand daar nu nog naar omkeek. Victoria, een enorme dansliefhebber, was het toch niet helemaal met hem eens geweest. Bij een Waltz zat er tenminste nog enige afstand tussen de danspartners terwijl het bij Tango haast leek alsof je aan elkaar vastgeplakt zat. Het bracht natuurlijk wel een bepaalde spanning met zich mee, maar ze wist niet of ze zelfverzekerd genoeg was om zich in die situatie te plaatsen. Ze keek dan ook even om zich heen om te kijken of er iemand was die wel over dat zelfvertrouwen leek te beschikken - sommige medewerkers hadden immers altijd een grote mond - maar er gingen eigenlijk geen handen omhoog waardoor haar blik dan ook weer naar Angelica en Jonathan ging, bang dat zij misschien enorm teleurgesteld zouden zijn. Dat was echter een domme keuze geweest, want haar blik kruistte die van Jonathan die naar haar toe kwam lopen en zijn hand naar haar uitstak. 'Nurse Greenwood. Why don't you help us out?' vroeg hij met een grijns waarna er door de anderen wat gejoeld werd en ze geen andere keuze had dan zijn hand vast te pakken om hem te volgen. 'Perfect. Now... For the men...' zei Angelica terwijl ze om zich heen keek. Haar blik viel daarbij op de enige lege stoel in de ruimte en daarna op de man die ernaast zat. 'Captain Pol! Would you do us the honour?' vroeg ze met een mierzoete glimlach voor ze hem overeind hielp uit de stoel. Victoria merkte direct dat haar adem in haar keel stokte. Nee. Niet hij. Van iedereen die ze hadden kunnen kiezen moest hij het zijn. Ze had niet eens geweten dat hij in de ruimte was geweest, maar nu kon ze er niet onderuit. Zijn mannelijke collega's joelden en lachten wat terwijl een aantal van haar collega's giechelden. Nee, hier was ze echt niet klaar voor. Haar gedachten waren eindeloos vaak teruggegaan naar wat zich op het strand had afgespeeld of de week daarvoor in zijn tent. Ze had hem en de gevoelens die ze van zijn aanwezigheid kreeg niet los kunnen laten en dan gebeurde er nu dit. Wat moest ze in hemelsnaam doen? Ze kon niet weglopen. Of wel? Ze had het bloedheet en dat terwijl er nog niet eens wat gebeurd was.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/28/2018 04:02 PMVictoria slikte even toen ze toch merkte dat Artur een stap achteruit had gezet waardoor ze wat verder uit elkaar stonden. Dat was misschien wel beter, maar toch voelde het vervelend. Wat moest ze in hemelsnaam met deze gedachten? Kon ze zoiets wel denken over iemand die ze amper kende? Ze wist enkel zijn naam en beroep en door zijn accent wist ze dat hij een Fransman was, maar waar in Frankrijk kwam hij vandaan? Hoe kon het dat ze ondanks al die onwetendheid toch iets voelen door het feit dat hij naast haar stond. Ze glimlachte zwak toen hij aangaf dat ze zijn overhemd mocht houden. Dat leek haar toch geen goed idee. Het was beter als ze zich aan zou kleden - niet alleen omdat men dan geen rare dingen meer kon bedenken als ze hen samen zouden zien - en terug zou gaan naar het kamp. Ze zou zich vast nog wel ergens nuttig kunnen maken na de lunch, al had Matron na haar nachtdienst benadrukt dat ze echt haar rust moest nemen. Daar was ze echter niet zo goed in. Ze had, voor haar gevoel, haar hele leven al rust gekend. Dagen hadden soms eeuwig geduurd omdat ze niets te doen had gehad en nu kon ze zich eindelijk nuttig voelen. Ze was gewild; mensen wilden haar hulp en ze kon iets voor hen betekenen. Dat gaf haar zo'n goed gevoel dat het lastig was om dan toch vrije tijd te hebben. Ze keek op en keek Artur aan toen hij haar bedankje wegwuifde. 'Not everyone, so I really am grateful.' glimlachte ze hoofdschuddend. Nee, lang niet iedereen zou het geheim hebben gehouden en er waren genoeg mensen die zich er helemaal niet mee zouden bemoeien. Ze knikte toen hij aangaf dat het niet lang meer zou duren tot de lunch. Echter wist ze niet goed of ze wel terug wilde gaan naar het kamp. Ze had niet bepaald honger, maar het was misschien wel verstandig om terug te gaan. 'Yes, I should go...' zei ze dan ook met enige tegenzin voor ze haar ogen neersloeg en het overhemd nog wat strakker om zich heen trok. Ze kon zo absoluut niet teruggaan, want als iemand het zou zien zou ze zonder pardon naar huis worden gestuurd. 'Wait here please.' verzocht ze Artur dan ook voor ze terug liep naar de plek waar ze haar eigen kleding neer had gelegd. Even keek ze om zich heen of er een beschutte plek was waar ze zich om zou kunnen kleden - en mogelijk de kletsnatte chemise uit doen zodat ze rest van haar kleding relatief droog bleef - maar die was er niet dus draaide ze haar rug maar naar de plek waar Artur stond voor ze het overhemd van haar schouder liet glijden en zo snel mogelijk haar korset weer aandeed om daarover heen haar jurk aan te doen. Dat voelde gelukkig meteen een stuk warmer, al was het wel wat klam. Ze pakte haar kousen en schoenen op en liep met die in haar hand terug naar Artur. 'Thank you for borrowing it and I am sorry if I disturbed your plans for a swim. My apologies.' zei ze zachtjes terwijl ze hem het overhemd teruggaf en daarna verder het strand op liep, terug richting het bos en het kamp.