Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 ... 65 | 66 | 67 | 68 | 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:56 PMClarke
Het grinnikje dat over zijn lippen rolt, doet me glimlachen. Het is gemakkelijk om te vergeten dat alles hier nep is, dat we eigenlijk op twee compleet verschillende plekken liggen, ons niet bewust van wat er met ons lichaam gebeurd. Het blijft een vreemd fenomeen, aangezien het lichaam wat ik nu heb exact voelt als mijn eigen. Oké, dat is niet helemaal waar, dit lichaam voelt beter. Leniger, lichter, sneller... Beter. Ik weet nu al dat ik deze game vaak zal gaan spelen, het is nu al mijn favoriet.
Een wenkbrauw schuift wat omhoog in een opstandige maar speelse manier. 'Mijn waarigheid?' herhaal ik. 'Je weet dat ik je waarschijnlijk met een simpele aanval al heb verslagen, hè, almachtige engel Gabriël.' zeg ik een beetje plagend en geef hem een zacht duwtje tegen zijn schouder aan. Hij begint opnieuw over soloplayer zijn en ik voel opnieuw het verscheurende gevoel. Het liefst zou ik gelijk toezeggen, maar de herinneringen aan de eenzaamheid van de middelbare school staan me nog net iets te vers in het geheugen. Soms werd ik toegelaten in een groepje of uitgenodigd voor een feestje, om er later alleen maar achter te komen dat ze me gebruikten. Hier is dat anders, maar voor alsnog zie ik niet heel veel voordelen in het aansluiten bij een gilde. De enige reden die ik kan verzinnen om het wel te doen is Gabriël, ik mag hem wel.
'Nou nou, echt grinden is het nou ook weer niet. Het is toch de begins queeste? Dat is dan wel als je die queeste accepteerd, maar grinden is wel echt een kenmerk van een slecht ontworpen game. Dat kan je van ACO niet zeggen hoor.' zeg ik bedenkelijk. Grinden is ontzettend saai, vooral als je het enkel voor EXP doet. Nu ik erover nadenk, was ik eigenlijk ook aan het grinden net. De queeste had ik bewust niet aangenomen. Echt grinden was het niet, ik wou gewoon zien wat deze wereld te bieden heeft. Het is zoveel meer en beter uitgewerkt dan de beta versie.
De NPC die de begin queeste uitdeelt, is net zo goed uitgewerkt als onze eigen avatars en ik zou bijna gewoon naast hem zitten om een praatje met hem te maken. 'Oké, de smid is daar, ik zorg wel voor wat te eten.' zeg ik en wijs naar de smidshop verderop. 'Ontmoeten elkaar weer hier? Ik weet een tentje wat meer downtown waar ze lekkere snacks verkopen. En ja, het is mogelijk dat er lekker eten is in een game. Vraag me niet hoe, maar je proeft het zo!' zeg ik enthousiast en geef hem een duwtje in de richting van de smid, terwijl ik zelf de andere kant op begin te rennen, enthousiast om mijn ontdekking te delen met hem.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:55 PMClarke - Eleanore (nog steeds verwarrend welke naam erboven moet sos)
De rustige en relaxte sfeer die tussen ons hangt, voelt goed. De korte stiltes die vallen voelen vriendschappelijk aan en dat is meer dan ik me had kunnen wensen. Door de eenzaamheid van de beta versie, heb ik misschien wat overhaast besloten om soloplayer te worden. Deze jongen lijkt me zo gek nog niet, hoewel dat misschien wel vrij voorbarig is om te zeggen. Voor nu lijkt het me in ieder geval een goed idee om gewoon met hem mee te gaan. Wat gezelschap is nooit verkeerd.
Een glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik voor slechts een seconde een ietwat verwarde, of was het een teleurgestelde?, blik in zijn ogen zie. Even twijfel ik of ik die wel echt heb gezien, omdat hij zo snel weg is dat het ook bedrog had kunnen zijn. Nog geen seconde daarna verschijnt er een brede glimlach als hij mijn hand vastpakt en een stevige handdruk geeft. Het is raar om over na te denken, maar ik geloof dat ik ergens eens heb gelezen dat mensen je de handdruk geven die ze denken dat je aankan. Wanneer iemand je dus een slap handje geeft, of juist een stevige handdruk, zegt dat iets over hoe mensen jou inschatten. Kan jij die sterke hand aan, of neem je genoegen met een slap handje? 'Ah, Gabriël...' zeg ik en schud nog even zijn hand, net zo ferm als dat hij die van mij schud, en laat zijn hand dan weer los. 'De boodschapper en kracht van God komt me redden, heh?' vraag ik plagend en met een brede glimlach. Soms vervloek ik mezelf om die brede kennis, vooral omdat soms mensen gewoon niet weten waar ik het over heb. Het betweterige en superieure wat ik in het normale leven over me heen heb, is iets wat ik in een VRMMO helemaal van me af kan schudden, hoewel de kennis er uiteraard nog steeds zit. 'Hoewel, jij was degene die een redder nodig had.' merk ik grijnzend op na een korte stilte.
Een nieuwe stilte valt, hoewel het geen onaangename stilte is. Het is een vriendschappelijke stilte, die haast fluisterend lijkt te vragen of we elkaar niet wat beter willen leren kennen. Een onuitgesproken regel is dat je niet praat over het echte leven, niet in een VR game... Dat beperkt de gespreksonderwerpen nogal, aangezien er vrij weinig te vragen is tot nu toe. Het spel is niet meer dan een paar uur online nu. Waarschijnlijk heeft nog niet eens 1 iemand geprobeert uit te loggen... Wat niet heel gek is, want met elke stap raak ik weer overdonderd door het feit dat het allemaal zo levensecht is. De stem van Gabriël wekt me op uit mijn gedachten en ik kijk naar hem op. Slechts een seconde lang voel ik de twijfel toeslaan. Moet ik hem vertellen dat ik beta tester ben geweest? Waarschijnlijk is dat niet echt iets waarmee ik vrienden ga maken, omdat mensen het vaak zien als een oneerlijke voorsprong. Ik besluit het niet te vertellen, nog niet. Het kan altijd later, hij begrijpt het vast... We kennen elkaar amper, er is nog niet eens tijd geweest om een band van vertrouwen te scheppen. Daarom trek ik maar een mondhoek omhoog en maak een wijds gebaar. 'Ik wou eens wat sterkere en andere wezens zien dan die verdomde zwijnen. Op een gegeven moment zijn die wel erg gemakkelijk.' zeg ik, een beetje vaag, maar wel naar waarheid. 'En jij? Was je het zat om samen met die andere zwijnen op twee poten te jagen?' vraag ik, opnieuw een beetje plagend. Het is zo makkelijk om iemand anders te zijn... Of misschien, misschien ben ik wel niet echt iemand anders, maar gewoon juist écht mezelf... 't Is maar hoe het wordt bekeken.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:55 PMEleanore - Clarke
Een vlaag van een glimlach verschijnt op mijn gezicht en ik kijk voor het eerst eens goed naar de jongen. Zijn gezicht is niet heel apart, gewoon een alledaags en normaal gezicht, iemand die je wanneer dan ook tegen kan komen. Anderen, vooral in het dorp, zag ik toch wel helemaal buiten het boekje gegaan. Oogkleuren die verschilden tussen knalrood of gewoon donkerpaars. De jongen tegenover me herken ik uiteraard niet, maar voor alsnog is het tenminste geen gekke of extravagante gast. Dat kan ik wel waarderen, vooral omdat ik zelf ook niet echt wild ben gegaan. Mijn blik volgt de grassprietjes die hij los heeft gelaten, tot ze oplossen in het niets. Aan alles zit een houdbaarheids datum, van de materialen voor kleren tot eten en dus ook tot de natuur. Blijkbaar overleeft gras niet lang nadat je het hebt afgesneden van de voedingsbron. Interessant. 'Adembenemend is het juiste woord ja,' zeg ik zacht en laat mijn vingers langs de madeliefjes op de grond gaan.
Zijn volgende opmerking doet me weer naar hem kijken en mijn mondhoek trekt omhoog. 'Ik heb om eerlijk te zijn nog niet echt met mensen gepraat, behalve met jou,' geef ik toe met een glimlach en kijk nog eens naar mijn handpalm. 'Ik was eigenlijk van plan solo player te blijven...' geef ik dan toe en maak van mijn open handpalm een gesloten vuist, waarna ik hem aankijk en mijn hand weer ontspan. Ineens zit hij voor me, voor ik ook maar een seconde tijd heb om achteruit te deinsen of te reageren op deze plotselinge beweging. Uit reflex trek ik bijna mijn zwaard, maar zijn aandacht is volledig gefocust op mijn hand. Mijn hart bonkt ontzettend hard in mijn borst en ik kijk hem strak aan als hij mijn hand nogal zacht in die van hem neemt.
Langzaam laat ik mijn ingehouden adem los, waarvan ik niet eens wist dat ik hem vast hield. Mijn hand bevindt zich dichtbij zijn gezicht en ik blijf hem nog steeds strak aankijken, hoewel de geschrokken uitdrukking inmiddels weer is verdwenen. Die heeft plaats gemaakt voor een geinteresseerde blik en ik adem weer diep in als ik voel hoe zijn vingertopjes langs mijn handpalm strijken. Wauw, de gamemakers hebben zich vast uit de naad gewerkt. Zijn aanraking is écht. Mijn zenuwuiteindes registreren een echte aanraking en het echte gestreel van zijn huid op die van mij. Mijn mond zakt er een stukje door open en ik kijk naar onze handen. Wat prachtig. Pijn is dus niet te voelen, maar wel andere strelingen. Handelingen zonder geweld zijn wel voelbaar. 'Ik ben verrast dat ik je aanrakingen wel voelde. Dat voelt ook heel echt,' zeg ik als hij wat naar achter gaat en ik pak mijn handpalm vast, waarna ik hem een beetje verward aankijk.
Door zijn lach, verschijnt er ook een glimlach op mijn gezicht. Als alle spelers zo zijn, dan moet ik toch nog maar eens kijken of ik echt soloplayer wil blijven. De jongen tegenover me is gezellig en aardig, gewoon heel vriendelijk. 'Best elegant?' herhaal ik met een plagende glimlach en trek een wenkbrauw omhoog. 'Ik ben eleganter dan menigeen hier, hoewel ik in het echte leven niet eens normaal van een trap kan lopen zonder te struikelen,' geef ik glimlachend toe en schud dan zacht mijn hoofd. Het is een soort onuitgesproken regel hier dat je niet praat over het echte leven. Toch voelt het met deze jongen niet als een overtreding van regels, maar als een gewoon gezellig gesprek, zonder teveel gedachten erachter.
Altijd alert volg ik zijn bewegingen als hij opstaat en kijk omhoog naar hem. Zijn vraag komt uit de lucht vallen en voor een kort moment kijk ik hem aan, in stilte vragend of hij het zeker weet. Dan sta ik soepel en snel op, rek me even uit en zet een hand op mijn heup. 'Hoewel ik dat aanbod graag zou aannemen, ga ik niet met vreemden mee. Daarom,' begin ik te praten en steek mijn andere hand naar hem uit. ', mag je me hier Eleanore noemen,' maak ik mijn zin met een glimlach af. Inmiddels ben ik toch best wel benieuwd naar de naam van deze aardige vreemdeling.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:55 PMEleanore
De beduusde blik op zijn gezicht, doet mijn mondhoek omhoog trekken en ik wend mijn blik even af, zodat ik niet in de lach schiet. Het is haast aandoenlijk. Ook is het opvallend dat deze speler nu pas nadenkt over het wapen dat hij heeft gekozen. Bij de betaversie was ik echt een half uur met mezelf aan het discussieren over welk wapen ik zou nemen, maar het zwaard won het eigenlijk toch wel. Mijn lessen in schermen toen ik klein kind was, maakte de doorslag. Ook al had ik het maar twee jaar gedaan en moest ik toen stoppen door gebrek aan geld, het was altijd een passie gebleven. Net zoals pianospelen, hoewel ik een beetje verward ben dat dit ineens op komt zetten in mijn eigen gedachten. Daarom kijk ik weer naar de jongen, zodat ik niet te ver afdwaal.
Als antwoord op zijn opmerking knik ik en glimlach even vriendelijk. Mijn ogen volgen zijn bewegingen. Het is niet verboden voor een andere speler om me aan te vallen buiten de steden, dus ik ben op mijn hoede. Toch lijkt me dit een jongen met een redelijk groot gevoel van eer, dus zou hij het volgens mij nooit zomaar doen. Niet zonder aanleiding tenminste en vooral niet midden in een gesprek. De glimlach keert terug op mijn gezicht als hij het heeft over de oude gear voor de VR games, vooral omdat ik de nostalgie echt voel. Mijn oude gear staat nog op mijn kamer, eigenlijk als een soort pronkstuk. Geen twijfel over mogelijk dat over een aantal jaar die dingen gewild zijn en laat die van mij nou net in perfect staat zijn.
'Nep.' zeg ik instemmend en laat mijn vingers als bewijs langs het schors van de boom gaan, waarna ik ze naar mijn gezicht breng en ernaar kijk. Mijn hand zakt als ik zijn stem hoor en ik kijk hem aan. Opnieuw schiet er een glimlach over mijn gezicht en ik kijk even rond, waardoor mijn nieuwe kapsel als een rivier opspat, waarna de wind het spel overneemt. Dan kijk ik hem weer aan. 'Niet mijn eerste realistische VR game, maar wel degene die inderdaad het meest echt voelt. Anderen waren wel, net zoals ACO full body, zeg maar, maar toch niet zo prachtig als dat het hier is.' zeg ik en leg mijn handen op mijn schoot, waarna ik hem weer aankijk. 'Ik moet ook zeggen dat de mensen me niet tegenvallen, hoewel je de eerste bent waarmee ik echt praat. Naast degene die me daarnet omver liep in het dorp.' merk ik op en leun wat voorover, omdat de boomstam zo lekker toch niet zit. 'Daar heb ik ook ontdekt dat je hier geen pijn kan voelen.' zeg ik en leun wat verder voorover om een pijl uit zijn pijlenkoker te pakken. Als demonstratie leg ik de pijl tegen mijn handpalm aan en trek een lijntje, waardoor er wel een snee ontstaat, maar het niet bloed en dus geen pijn doet. 'Helemaal niets.' zeg ik en kijk hem aan. 'Heel vreemd wel.' merk ik mompelend op en geef de pijl voorzichtig terug.
De jongen lijkt oprecht dankbaar met mijn advies en ik glimlach opnieuw. Het besluit om een solo player te worden, lijkt onnozel nu ik hem heb ontmoet. Misschien zijn mensen toch te vertrouwen, hier beter dan in het echt. Toch blijf ik bij mijn besluit, ik wil niet rekening houden met iemand die eventueel geen rekening met mij houdt. Dit spel is mijn ontsnapping aan realiteit en die laat ik niet verpesten door iemand die niet hetzelfde erin staat. Dat risico wil ik niet lopen.
'Ontzettend fijn.' verzucht ik haast en trek mijn zwaard uit haar schede. Ze pulseert nog steeds en lijkt zich steeds verder te vormen, naarmate mijn level stijgt. Ze is werkelijk prachtig. 'Het voelt haast niet eens als vechten met dit zwaard, meer als een soort ingewikkelde dans.' zeg ik en kijk hem dan aan, waarna ik haar terug in haar schede stop. 'Dat klinkt waarschijnlijk heel zweverig en stom, maar waarschijnlijk is het onderdeel van de game. Als je je verder traint, zal jou misschien hetzelfde overkomen met je boog of eventuele dolk.' zeg ik, terugverwijzend naar het idee om voor een dolk te kijken in het dorp.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:54 PMEleanore
De jongen kijkt zo geschokt dat ik heel kort ervan in de lach schiet en hem snel overeind help. Zo te zien staat hij nogal wiebelig op zijn benen en ik knijp mijn ogen wat samen, alert voor een tweede reddingsactie. Het was leuk om te zien hoe hij op de wereld reageerde, omdat mijn eerste reactie niet heel anders was geweest. Uiteindelijk weet de jongen zich weer te vermannen. Zijn opmerking doet me glimlachen en ik trek een mondhoek omhoog als ik met mijn hoofd naar zijn boog gebaar. 'Misschien is het een idee om naast je boog een dolk aan te schaffen, zodat je op beide situaties voorbereid bent.' geef ik als tip. 'Vooral als je misschien ooit in een duel komt te staan, is het toch handig wat skills daarin te hebben.' voeg ik er nog aan toe met een behulpzame glimlach.
Een zachte lach rolt over mijn lippen en ik kijk de jongen met een schuin gehouden hoofd aan. 'Eerste VR game? Of gewoon de eerste die zo realistisch is?' vraag ik en laat mijn oog op een omgevallen boomstronk vallen, waarna ik een stap achteruit zet en erop ga zitten. Het is best vreemd dat ondanks dat je lichaam rustig op bed ligt, je moe kan worden van de VR game. Ergens knaagt het aan me dat ACO zó realistisch aanvoelt. De beta versie voelde al geweldig, maar dit begint bijna eng te worden hoe de wind mijn haren optilt en ermee speelt.
'Ik denk dat je deze ook wel aan had gekund.' zeg ik en kijk de jongen opnieuw aan. Een beetje onderzoekend laat ik mijn ogen langs hem glijden en vraag me af in welk level hij zit. 'Als je echt met je pijl en boog aan de slag wilt, is het misschien handig om de hoogte op te zoeken. Dat doen ze in films ook altijd, toch?' vraag ik en kijk als voorbeeld omhoog. De bomen hier zijn zeker goed te beklimmen, misschien dat ik die ook in mijn voordeel kan gaan gebruiken. Het laatste, over de films, voeg ik er expres aan toe. De jongen hoeft niet te weten dat ik een beta speler ben, dat kan me nog wel eens in de problemen brengen en daar heb ik geen zin in. Het enige wat ik nu wil is een hoger level krijgen en de geschiedenis boeken van ACO ingaan.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:54 PMClarke
Na een tijdje voel ik de energielevels van mijn avatar weer bijtrekken. Eigenlijk voel ik ook direct de behoefte om weer te gaan vechten. Het is best verslavend om je levels alsmaar hoger en hoger te zien gaan. Ergens denk ik te weten dat alleen ik en de andere beta testers ons druk maken over de levels. Op dit moment zijn ze makkelijk en snel omhoog te krijgen, omdat er genoeg kans voor is. Als straks iedereen de kans wilt om hogere levels te krijgen, als dat straks het enige is wat telt, dan is de kans veel kleiner. Daarnaast zullen we bepaalde levels moeten verslaan en dat gaat niet zonder hoge levels. Zacht zucht ik en trek mijn voeten uit het water, waarna ik mijn laarzen weer aantrek om terug te gaan. Nog even kijk ik om me heen en realiseer me dat ik het spel heb gemist. Met een grijns op mijn gezicht trek ik mijn zwaard, waarna het me opvalt dat hij inderdaad zwak een pulserend licht afgeeft. Hopelijk is dat iets waar ik invloed op heb, anders zou het wel zonde zijn in bepaalde situaties.
Mijn levels blijven maar stijgen terwijl ik me al vechtend een weg door het woud heen baan. Op een gegeven moment worden de dieren schaarser en begin ik langzaam terug te lopen richting de bewoonde wereld. Zacht en op mijn hoede loop ik door het woud en het maakt me blij dat ik amper geluid maak. Net wanneer ik gewend begin te raken aan de doodse stilte, hoor ik een schrille kreet, niet al te ver bij me vandaan. Het geluid van een worsteling volgt en ik begin te rennen richting het geluid. Van een afstand zie ik hoe iemand zich met twee dieren druk maakt. Het soort dier zelf is niet erg gevaarlijk en heeft niet echt een hoog level, maar toevallig weet ik dat deze dieren elkaar versterken. Zo kan een enkel dier een level 10 hebben, maar als ze samen vechten hebben ze beide level 20. Dat is dan wat lastiger te verslaan. De jongen wordt aan de kant gebeukt door het dier en ik zie zijn HP naar beneden schieten. Het dier draait zich om en wilt op de jongen afstormen, maar dan neemt mijn instinct het over. Zonder er over na te denken, zet ik me hard af tegen de grond en spring op het dier af. Met een kreet breng ik mijn zwaard in de lucht omhoog en doorklief het beest, die direct ontploft in een wolk van glitter en sparkelende bestanddeeltjes. Snel draai ik me om en doe hetzelfde met het andere dier, waarna ik met een zachte zucht mijn zwaard terug stop. Met een hand in mijn zij en de andere uitgestoken naar de jongen, kijk ik hem langzaam aan. 'Daar was je bijna een van je levens kwijt.' zeg ik met een klein glimlachje rond mijn lippen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:54 PMClarke
Eindelijk lijk ik een goede plek te hebben gevonden, waarbij de beesten die ik vind hoger zijn dan de gemiddelde. Eigenlijk ben ik best ver het woud in gegaan en ik vraag me af hoelang het me zal kosten om er weer uit te komen. Niet dat het me erg veel uitmaakt, ik ben hier om nu mijn level nog wat extra omhoog te gooien zodat ik na de officiele opening kan beginnen met écht spelen. Misschien dat ik nu nog te veel denk als Clarke en niet als Ela, de naam die ik mijn personage heb gegeven. Het voelt vreemd dat ik eventueel twee persoonlijkheden heb, maar toch denk ik dat dat de realiteit is die we langzaam maar zeker moeten gaan accepteren. Door VR is het hele spel wat men "het leven" noemt veranderd. Ondanks dat zou ik niet een van de twee personages kwijt willen, ik ben beide, zowel Clarke als Ela.
Na ongeveer een uur te hebben gevochten en te hebben gelopen, ben ik bij een grote open plek uitgekomen in het woud. Volgens mij ben ik daardoor weer dichter bij de bespeelde wereld, want bevolkte wereld lijkt me niet het goede woord. Niet dat dat me, wederom, iets uitmaakt want ik ben nog steeds gekleed met de basisuitrusting. Mijn zwaard is zich echter wel gaan vormen, want dat is iets wat blijkbaar in dit spel gebeurd. Eerst was ik bang dat ik mijn zwaard kwijt begon te raken, maar in werkelijkheid past het zwaard zich aan aan jouw personage en karakter. Mijn zwaard is zilver-achtig geworden, een stuk lichter en qua uiterlijk is het ook nog eens langer en slanker geworden. Soms lijkt het wel licht te geven en ik vraag me af wat de spelmakers hebben toegevoegd aan de wapenuitrusting dat er tot voorheen niet was. Het veranderen van je zwaard is sowieso nieuw en ik vraag me af of dat bij alle wapens zo is. Het lijkt me een mooie gedachte dat elk wapen zich aanpast aan jou, zodat het altijd een stukje van jezelf is.
Eenmaal op de open plek weet ik eigenlijk niet zo goed wat ik moet doen. Dan pas dringt het tot me door dat ik best moe ben, dus ik ga op aan de rand van de rivier zitten. Het is een vrij brede rivier, maar zo te zien stroomt het rustig en kalm, waardoor ik de behoefte voel om te zwemmen. Na wat wikken en wegen besluit ik niet te gaan zwemmen, maar trek ik wel mijn laarzen uit en laat mijn voeten langzaam in het koele water glijden. Opnieuw verbaas ik me over het feit dat alles zo echt en werkelijk voelt, alsof ik echt met mijn voeten in water baad.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:54 PMClarke
Een gekweld kreetje hoor ik en het valt me direct op hoe jong het stemmetje klinkt. Het jonge stemmetje, wat overduidelijk bij een meisje hoort, begint wel honderd verschillende excuses te maken en helpt me moeizaam omhoog, waardoor ik eindelijk zie wie ik tegenover me heb. Het is een meisje en haar avatar is waarschijnlijk ergens rond de 13 jaar, waardoor ik ervan uitga dat ze zelf niet veel ouder is. Hoewel ik eigenlijk boos zou moeten zijn, of misschien verontwaardigd, kan ik alleen maar gemoedelijk glimlachen. 'Het geeft niets, het gaat goed.' reageer ik geruststellend en zie hoe het meisje haar rode wangen onder controle probeert te krijgen. 'Probeer een beetje op te letten, er komen steeds meer mensen online. Morgenavond rond een uur of 8 's avonds is de officiele opening, dus dan wordt er van je verwacht dat je online bent. Niet vergeten.' vertel ik haar en kan het niet laten om gemoedelijk een hand over haar hoofd te halen. Een herinnering komt opzetten, maar ik duw die herinnering met veel geweld weg. Ik ben hier niet gekomen om terug te denken aan het echte leven.
'Succes.' zeg ik nog een beetje stug en loop door. De Stad van het Begin is niet erg groot, eigenlijk precies hetzelfe als in de beta versie. Al snel heb ik hem helemaal verkend en loop ik weer naar het grote ontmoetingsplein. Mijn blik valt op een groep die zich staat te verzamelen rondom de eerste queeste. Ze gaan nu pas hun levels omhoog brengen en dat terwijl ik al een groot deel van de dieren heb weggevaagd. Toch maakt de groep me nieuwsgierig en loop ik er in stilte achteraan. Het is goed om te weten wat voor vlees dit spel nu in de kuip heeft, hoewel ik er vrij overtuigd van ben dat bij deze groep geen van de 100 beta testers zitten. Hoewel het me niet erg waarschijnlijk lijkt, is er altijd nog een kans dat de beta testers niet eens het spel gekocht hebben en dus actief zijn in ACO. Eenmaal in het bos heb ik al snel genoeg gezien en ga ik zelf weer op pad, veel dieper in het bos dan iemand zich durft te wagen en ik ga opzoek naar dieren met hogere levels, zodat ik zelf ook weer sneller omhoog ga. Het begint een beetje saai te worden dat mijn vaardigheden en spelervaring veel hoger is dan mijn level, dus ik wil zo snel mogelijk hoger komen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:53 PMClarke
Tegen de tijd dat ik mijn zwaard terug stop in mijn schede, ben ik al aardig wat levels gestegen en heb ik al aardig wat geld verdient. Het is fijn dat de levels niet te zien zijn, niet van mij en niet van andere spelers. Waarschijnlijk ben ik op dit moment, net zoals andere beta-spelers, een van de weinige die al hoger is dan een de beginners. In het menu is de mogelijkheid wat andere kleding en uitrusting te kopen, maar ik besluit daar nog even mee te wachten. Het zou teveel opvallen als ik de Stad van het Begin binnenloop met al een hele fancy outfit. Toch besluit ik er maar heen te gaan, omdat ik mijn avatar een beetje moet onderhouden en mijn maag op een vreemde manier een beetje knort.
Mijn mond valt open tijdens de reis erheen en ik vraag me af hoe ze alles zo ontzettend levensecht hebben kunnen krijgen. Van het geritsel in de bladeren tot het haarscherpe uitzicht wat ik heb. Het is haast net echt. Kon het maar echt zijn. Mijn zwaard skills zijn nu al ontzettend hoog, voor het begin van het spel en ik wou dat ik mezelf in het echte leven ook naar mijn wensen kon aanpassen. Mijn lange donkere haar en groene ogen zijn een wens waarvan ik weet dat ze toch nooit in vervulling gaan. Een beetje afwezig slenter ik door de Stad en kijk rond. Her en der zie ik al wat handige plekjes en ik prent ze in mijn hoofd. Zo is een smit bijvoorbeeld heel handig voor het geval ik een nieuw zwaard wil. Even blijf ik staan bij een prachtig appartement, wat absoluut niet duur is. Toch twijfel ik, voornamelijk omdat ik niet vast wil zitten aan de Stad van het Begin. Met een kort schouderophaaltje draai ik me om, zodat ik de rest kan verkennen. Plots bots ik tegen iemand op en wankel naar achter. Helaas hervind ik mijn evenwicht niet en val op mijn achterste. 'Hey!' roep ik een beetje verontwaardigd uit en kijk omhoog. 'Eigenlijk deed dat helemaal geen pijn.' mompel ik en herinner me dat ik in de game geen pijn kan voelen, niet echt tenminste. Het is echter wel een vreemd idee, omdat je lichaam en hersenen verwacht dat je pijn gaat krijgen na een val.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 02:53 PMClarke
Zacht snuif ik en knik daarna dan toch. 'Ja mam.' zeg ik simpelweg en loop met het spel en de nieuwe VR bril terug naar mijn kamer, die ik zorgvuldig op slot doe. Het is een soort automatisme geworden dat elke keer als ik online ga, ik mijn kamer op slot doe. Je bent je namelijk helemaal niet bewust van het echte leven, wat ervoor zorgt dat je in principe zo kan worden aangevallen of in het ergste geval zelfs vermoord! Nu verwacht ik niet dat het zo'n vaart zal lopen, maar voor alsnog. Better save than sorry, toch? De woorden van mijn moeder galmen nog na en ik schud glimlachend mijn hoofd. Zij, net zoals eigenlijk iedereen, weet niet dat ik een beta tester van ACO was. Ongeveer een maand lang hadden we toegang tot ACO en mochten we vast de levels en eindbazen uittesten. Ik verwacht dan ook dat in ieder geval met de eerste zeg twintig levels ik geen moeite heb. Met een beetje mazzel heb ik zelfs nog mijn skills en exp van de beta versie, maar ik reken er niet op.
Voorzichtig zet ik de nieuwe VR bril vast op, waarna ik een pakje drinken open en het met grote slokken leeg drink. Daarna eet ik snel een energiereep en veeg de kruimeltjes van mijn gezicht af, hoewel het niet erg veel uitmaakt. Zodirect mag ik toch een hele nieuwe avatar maken en ik weet al ongeveer hoe ze eruit gaat zien. Ontzettend enthousiast en gevuld met spanning ga ik op bed liggen en zucht even diep. 'Link, start.' zeg ik zacht en sluit mijn ogen, waarna ik de VR game in word gezogen. Na een paar simpele vragen, zoals waar ik woon, welke taal ik wil en wat mijn avatar naam gaat worden, volgen wat meer vreemde vragen. Zo moet ik mijn lengte, leeftijd, gewicht en andere uiterlijke kenmerken doorgeven. Toch sta ik er amper bij stil, want hierna komt de stap dat ik een nieuwe avatar mag maken. Net zoals vroeger met Sims altijd, is je avatar een van de leukste bezigheden. Uiteindelijk settel ik voor een meisje dat langer is dan ik in het echt ben en die lang donkerbruin haar heeft, in plaats van mijn lange blonde haar in het echt. Uiteindelijk maak ik het af met een stel heldergroene ogen en ben helemaal blij met hoe mijn avatar eruit ziet. Haar kleding wordt zodirect random bepaald en kan ik altijd nog aanpassen met bepaalde aankopen. Snel klik ik op accepteren en word in de game gezet.
'Oh wauw...' mompel ik en draai heel langzaam een rondje. De graphics zijn zoveel beter dan bij de beta versie. Het is net echt... Zelfs het warme windje en de zon voelen echt en ik begin richting het bos te lopen. Er springt een melding op met introducties en aanwijzingen, dat ik direct wegschuif. Met een grijns trek ik mijn zwaard en ga opzoek naar de eerste paar monsters of dieren die ik kan verslaan om mijn levels direct omhoog te krijgen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you