Search for posts by Chouette
First Page | « | 1 ... 6 | 7 | 8 | 9
Search found 90 matches:
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:53 PMHet leek gewoon écht op een middeleeuws stadje, hij kon het niet anders verwoorden. Voor zover hij wist hoe een middeleeuwse stad eruit zag, dan. De gebouwen waren wit, met de karakteristieke donkerhouten balken die er horizontaal, verticaal en schuin in verwerkt zaten. Hij keek zijn ogen uit terwijl hij door de straten liep, er was zelfs een heus café waar je iets kon gaan drinken! Zelf had hij het nooit bedacht, maar het voegde ongetwijfeld wat toe aan de stadse uitstraling. Er waren niet alleen winkels die je konden helpen bij de voortgang van je personage, maar dus ook dingen die je in een normale stad tegen zou komen. Hij vond het werkelijk prachtig.
Toen hij een groepje mensen om een lange, gespierde man zag staan, liep hij er nieuwsgierig naartoe. Constant leken er spelers af en aan te lopen. Het duurde vrij lang voor hij de connectie maakte dat het wel eens een eerste queeste kon zijn, het was zo apart om dat nu eens van dit punt te zien. Toen hij zijn games nog gewoon op het beeldscherm geprojecteerd zag, was zo'n ophoping van mensen dé trigger die het woord 'queeste' in hem op liet komen, maar nu leek het zo apart dat iedereen zich op één persoon stortte. Toch dacht hij er geen twee keer over na om zich bij de mensenmassa te voegen om ook maar zijn eerste opdracht in ontvangst te nemen. Wat moest hij anders, blindelings de bossen in? Nee, dan had hij liever een specifieke opdracht te doen. Het verkennen kwam later wel, als hij iets hoger dan level één was.
Niet veel later stond hij weer buiten de kring mensen, opgelucht dat het irritante gedrang ook weer voorbij was. Misschien was dat een van de weinige nadelen aan dit virtuele gedoe: je kreeg niet alleen de positieve kanten van het daadwerkelijk communiceren met anderen, maar ook de negatieve kanten. Maar ach, er was weinig wat hij eraan kon doen. Je wilde reality, of je wilde het niet. Met het doel van de queeste in zijn achterhoofd ging hij op weg. Het was het standaardriedeltje, jammer dat ze daar niet wat creatiever in geweest waren. 'de lokale dieren groeien te snel in aantal, snel, houd ze in toom!' of iets dergelijks, met vervolgens de opdracht om er zo'n tien te doden.
Wil je me lijmen als ik breek?
ReplyRe: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:53 PMEen zacht briesje waaide door zijn lichtblonde haren en de boog was een aangenaam gewicht op zijn rug. Als hij zich omdraaide of een plotselinge beweging maakte, klikten de pijlen in de koker die met een leren band over zijn borst bleef zitten tegen elkaar. Met samengeknepen, donkerblauwe ogen tuurde hij in het rond. De zon scheen in zijn ogen, wat zijn zicht een beetje belemmerde. Net toen hij zijn arm omhoog haalde om zijn ogen ermee te beschermen, flitste er een menu voor zijn ogen, waar hij geschrokken van achteruit deinsde. Het menu deinsde doodleuk met hem mee. Het was niet de eerste Virtual Reality game die hij speelde, maar wel de eerste met een uiterlijk als deze. Het liet hem bijna vergeten dat het niet de eigenlijke realiteit was. Maar god, wat was het fijn om te doen alsof.
Op zijn gemak ging hij het menu door, maar kon niets opmerken wat afweek van het normale soort menu. Na een paar uitvoerige handgebaren later had hij uitgevogeld hoe hij het menu ook weer weg kreeg.
Het benam hem haast de adem, hoe het gras ritselde terwijl hij er doorheen liep en hoe de bomen zachtjes waaiden in de wind, hoe de wolken langzaam voorbijdreven en het zonlicht de omgeving raakte. Het was niet te onderscheiden van een echte omgeving. Op het veld had hij geen enkele andere speler gezien, maar toen hij eenmaal richting een stel bijeengepropte gebouwen in de verte was gelopen, begon hij meer mensen te zien. Mensen die, net als hij, ook een comfortabel plekje in hun huis hadden opgezocht om in alle rust de game te kunnen spelen. Sommigen begroetten hem, maar anderen liepen straal langs hem heen, te geconcentreerd op wat ze dan ook van plan waren. Vrijwel iedereen had dezelfde soort kleding die hij aanhad aan, niemand had nog de tijd gehad om goede kleding, harnassen of wapens te verkrijgen.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:52 PMMet oogleden zo zwaar als lood werd Adrian wakker. Er scheen een reepje zonlicht door de speet in zijn gordijnen schuin over zijn bed, maar hij kon er amper naar kijken zonder dat hij zijn ogen gepijnigd samen moest knijpen. Dus sloeg hij de dekens maar weer over zijn hoofd, zodat hij nog even verder kon slapen. En hij had net zo'n leuke droom...
Ho. Er was maar één reden waardoor hij nu zo uitgeput kon zijn. Hij had geen volleybalwedstrijd gehad de vorige dag, en zelfs als dat zo zou zijn, zou hij daar nu niet nog steeds zo moe van geweest zijn. Als gestoken door een wesp sloeg hij de dekens van zich af en sprong uit bed, om daarna ongelovig naar zijn bureau te staren. Je zou toch gedacht hebben dat hij het zich zou herinneren dat hij welgeteld vier uur en drie kwartier in een gore winkelstraat had gestaan, wachtend tot de deuren van één speciale gamewinkel zich zouden openen. En nu stond het daar dan, pontificaal en trots midden op zijn bureau: Asteria Cloud Online. Met een opgeluchte zucht plofte hij neer in zijn stoel en pakte het spel op, het plastic knisperde onder zijn grip. Dit was waarschijnlijk de enige keer in zijn leven dat droom werkelijkheid werd, letterlijk. Natuurlijk, er waren soortgelijke games die je in Virtual Reality kon spelen, maar ACO was zo'n gigantische hype op het internet geworden dat iedereen die lichtelijk in de game-community zat en het spel niet zo snel mogelijk in handen kreeg echt iets zou missen. En dat was precies de reden dat Adrian er zo lang voor in de rij had gestaan, met een thermoskan vol koffie en al.
Alleen het idee al, van al die gamers die het spel zo snel mogelijk uit zouden willen proberen, maakte hem al enthousiast. Het spel zou razend populair zijn, en hij was een van de mensen die het als eerste zou kunnen beleven! Hij schoof het gordijn een stukje open om wat licht binnen te laten, opende zijn raam en stommelde de trap af om even wat te eten voor hij zich vol overtuiging in de game zou storten. Hij verwachtte dat het wel even zou duren voor hij zijn gezicht beneden weer zou laten zien als hij het spel eenmaal opgestart had.
Wil je me lijmen als ik breek?
ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 02:51 PMAdrian Hall, 19
VR naam: Gabriël
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from Chouette on 01/06/2018 11:42 AMDe avond met Dacre had haar echt goed gedaan. Het zware gevoel in haar onderbuik waar ze de afgelopen paar dagen mee naar bed was gegaan, was bijna compleet verdwenen toen ze thuiskwam en was gaan slapen. Toen ze wakker werd was Luke al naar zijn werk gegaan, hij had haar op haar vrije dag laten slapen. Lief. Ze had de vrije tijd gebruikt om tijdens haar ontbijt wat lekkere recepten op te zoeken en was daarna naar de supermarkt gegaan om alles te halen wat ze nodig had voor de avond. Inclusief een lekkere wijn die perfect bij het hoofdgerecht paste. De hele dag was ze in de weer geweest om de maaltijd voor te bereiden, zodat ze alles 's avonds alleen nog maar sommige dingen moest verwarmen en alles meteen op kon dienen. Om zes uur was de tafel gedekt en stond hun voorgerechtje in de oven te garen. Ze had een jurkje met hakken aangetrokken, samen met een paar oorbellen dat haar ogen mooi deden uitkomen. Tevreden met zichzelf plofte ze neer op de bank, ze kon niet wachten om Lukes gezicht te zien als hij het eten rook en de tafel zag. Ze had zich behoorlijk uitgesloofd, vond ze. Maar net toen ze haar voeten op de salontafel had gelegd, ging de ringtone van haar mobiel vanuit ergens in de keuken. Snel haastte ze zich ernaar toe en begon in de richting van het geluid te zoeken voordat hij zou overspringen op de voicemail. Uiteindelijk vond ze hem tussen een paar pagina's van een kookboek en wierp een blik op het scherm voor ze snel opnam. "Hi honey!" begroette ze Luke terwijl ze een stoel naar achteren schoof en ging zitten. "Hi babe," groette hij haar terug, al klonk hij een stuk minder enthousiast dan zij had gedaan. "How was your day? Are you coming home soon?" vroeg ze hoopvol met een blik op de oven. Het voorgerecht was al bijna klaar, dan zou ze het warm moeten houden. "It was good, but um.. I'm sorry El, it's crazy busy here and they really need me so... I'm gonna be home late. I'm sorry." Zijn stem klonk moe door de luidspreker en bij elk woord dat hij sprak, trokken haar mondhoeken iets naar beneden. "But I..." protesteerde ze met een klein stemmetje. "But I cooked dinner for us. Do they really need you that bad?" Ze kon hem hier horen zuchten. "El, I'm sorry, but I really can't leave right now. I should get back to work soon. I'll make it up to you, I promise." Zijn woorden klonken lief, maar ze meende een spoor van irritatie in zijn stem te horen. Even overwoog ze om ertegenin te gaan, maar besloot dat het dat niet waard was. "Yeah, okay. Good luck. Bye." Ze bleef nog een seconde aan de lijn, maar liet het apparaat zakken toen ze de toon hoorde die aangaf dat hij opgehangen had.
Even bleef ze zitten, plotseling uitgeput. Eén telefoontje van nog niet eens een minuut, en haar hele humeur was verpest. Het leek allemaal ineens zo stom. Haar plan, de uitgedoste tafel, haar oorbellen die ze bewaarde voor speciale gelegenheden, het voorgerecht in de oven. Moest ze nou in haar eentje gaan dineren? Dat was pas zielig. Luke kon niet weten dat ze dit allemaal had klaargemaakt, maar het voelde wel alsof hij haar in de steek liet. Ze hadden niet per se hem nodig, ze konden ook een ander vragen. Met een zucht pakte ze haar telefoon weer van de tafel. Stom. Ze vond Dacres naam in haar contactenlijst en keek er even naar voor ze op het groene telefoontje drukte en de telefoon aan haar oor legde. Het gevoel van schuld in haar onderbuik stopte ze weg. Luke was niet komen opdagen, dan hoefde zij zich niet schuldig te voelen dat ze iemand anders vroeg.
"Dacre? Hi, It's Elize. This might be a bit of a weird question, but do you have dinner plans already?" Haar blik gleed naar de lege stoel tegenover haar. "I have dinner for two over here."
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from Chouette on 01/06/2018 11:41 AMZe was helemaal in haar nopjes met het besluit. Hoewel zij en Luke elkaar soms wel leken te haten tijdens een ruzie en ze niks liever wilden dan héél ver weg van elkaar zijn, konden ze er niet omheen dat hun liefde toch dieper zat dan hun oppervlakkige onenigheden kapot konden maken. Elke keer kwamen ze weer bij elkaar en dat was een heel fijn en veilig gevoel om te hebben. En wanneer het goed ging, was het geweldig. Dan konden ze lachen en huilen en grappen en gek doen, maar ze kregen dan ook geen genoeg van elkaar. Elize vond het heerlijk om zich eens in de zoveel tijd terug te trekken met een boek of een film, maar bij Luke had ze dat niet nodig. Als zij samen waren, gaf dat haar dezelfde energie als wanneer ze in haar eentje met een kop thee naar Love Actually zat te kijken. En dat was iets wat ze voor geen goud kwijt wilde raken.
"That's wonderful to hear, I can't want to see it. I hate all the secrecy when it's not out yet, I'd love to hear the details about it." Ze keek hem aan met een pruilmondje, een tevergeefse poging om iets uit hem te trekken. Ze snapte wel dat hij niet al te veel kon en mocht verklappen, zelfs al beloofde ze om de informatie mee het graf in te nemen. Ze wierp een blik op haar horloge en de bar in, die juist vol begon te raken. "But babe!" zei ze foeterend. "You need your sleep if you're shooting tomorrow. Don't think I haven't seen your bags." Met haar pink wees ze onder haar eigen ogen. Ze wilde niet over hem moederen, maar ze kon er niet tegen als haar vrienden slecht voor zichzelf zorgden. Dan wilde ze ze het liefst met een goede maaltijd in bed stoppen, om er maar van verzekerd te zijn dat ze – en Dacre helemaal – eens een goede nachtrust kregen. Het was gewoon een stomme gewoonte waar ze maar niet vanaf was gekomen sinds ze als oudste kind zo vaak op haar kleine broertjes en zusjes had gepast. "And I should go to, actually.." weifelend nam ze nog een slokje wijn, haar glas was nu bijna leeg. "Don't want Luke being suspicious about who I was going out with after work." Met een plagend knipoogje griste ze haar portemonnee tevoorschijn en legde een briefje van tien op tafel. Ze zou geen tegenspraak dulden van hem dat het nog helemaal niet zo laat was, hoewel ze wel zeker wist dat hij toch niet vroeg naar bed zou gaan. Zo was Dacre niet.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from Chouette on 01/06/2018 11:40 AMAl vanaf het begin van hun relatie hadden Elize en Luke soms op twee verschillende uitersten met elkaar gezeten. Daarvoor ook al, toen ze alleen nog maar vrienden met elkaar waren. Toen was het alleen nog maar gekibbel geweest, maar naarmate ze dichter naar elkaar toe gegroeid waren, waren de ruzies ook heftiger geworden. Toch hadden ze ook heel wat leuke momenten met elkaar gekend, die maakte elk meningsverschil het weer waard om op te lossen. Zo leek het een beetje een vicieuze cirkel. Het ging goed tussen hen, er gebeurde iets, de emmer liep over, er kwam ruzie, ze maakten het weer goed en voor een tijdje ging alles weer van een leien dakje. Tot de volgende ruzie kwam. Zo bleef het een beetje doorgaan, maar ze had wel opgemerkt dat hun ruzies de laatste tijd steeds vaker voorkwamen. Toch kneep ze daar liever een oogje voor toe. Zij had een nieuwe baan, hij had het druk op werk, dan was het logisch dat er spanningen ontstonden. Als ze beide moe waren, gebeurde het weleens sneller dat er iemand op zijn teentjes getrapt raakte. Zo ging dat.
"Good! I'll do that, then." Tevreden met haar besluit greep ze ook naar haar glas en nam een slok. Ze voelde zich er oprecht beter door. Dacre had zo'n soort kracht waardoor hij haar met maar een paar woorden een bepaalde richting in kon duwen. Dan kwam ze zelf met een idee, en leek het alsof ze daar helemaal zelf opgekomen was. Terwijl het idee waarschijnlijk volledig van hem kwam, maar hij wachtte tot ze het idee zelf opperde.
"But how are things with you? You're still working on your project, aren't you?" om eerlijk te zijn snapte ze de helft er niet van als hij over zijn filmprojecten praatte, maar ze vond het heerlijk om hem gepassioneerd over dingen te horen praten en ze werd er altijd zelf ook een beetje in meegesleept. Vooral als er dingen waren waar ze zelf niet aan wilde denken, was het fantastisch om te luisteren naar zijn verhalen en zijn ideeën. Het was al een tijdje geleden dat hij het over zijn werk had gehad en soms kreeg ze ineens een ontzettende heimwee naar hoe hij erover vertelde. Ze had zijn aura altijd al ontzettend fijn gevonden om onder te zijn. Zo vol energie, maar als het nodig was toch rustgevend.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from Chouette on 01/06/2018 11:39 AMErgens zou ze zich schuldig moeten voelen dat ze haar zorgen en irritaties over Luke met Dacre deelde. Ze waren allemaal vrienden en ze gingen regelmatig met elkaar om, dus het was niet alsof Dacre haar vriend helemaal niet kende. Maar hij was zo'n goede gesprekspartner, en hij wist haar altijd weer op haar gemak te stellen. Plus, hij had haar zijn woord gegeven dat hij nooit iets door zou vertellen wat betrof wat ze over Luke klaagde. Ze vertrouwde erop dat hij dat dan ook nooit zou doen. Maar juist daarom zou het haar weinig verbazen als Luke ook klaagde over haar en haar buien waarin het enige wat ze kon doen mokken en afstandelijk doen leek. Dat vond ze geen fijn idee. Het was hypocriet, maar het stond haar niet aan dat Dacre ook haar minder leuke kant kende. Zelf was ze ook negatief over Luke als het niet goed ging, dat zou hij vast ook wel over haar zijn. Toch luisterde Dacre belangstellend naar haar en leefde met haar mee, waar ze blij om was. Ze wist niet eens of Luke wel tegen hem over haar klaagde, misschien moest ze niet zo op de zaken vooruit lopen. Ze liet haar hand weghalen van het glas en keek hoe de wijn weer stopte met kolken voor ze naar Dacre keek en flauwtjes glimlachte. "You got it, just tell me when you have time to drop by and I'll show you my cooking skills." Iets wat ze ook écht moesten doen. Vaak bleef het hierbij: een vage belofte van plannen die eens waargemaakt moesten worden, maar waar beide partijen eigenlijk geen moeite voor wilde doen. Maar voor hem deed ze het graag. Ze vond het ook heerlijk om voor iemand te koken. Om van tevoren wat kookboeken door te spitten voor iets wat de ander lekker zou vinden, een voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Bij voorkeur een hoofdgerecht dat van tevoren in de oven zou kunnen, zodat ze tijdens het etentje gewoon kon kletsen en lachen zonder elke drie minuten halsoverkop naar de keuken te rennen om in een saus te roeren. Boodschappen doen en kokkerellen wat van tevoren al gedaan kon worden. Ze was er makkelijk een hele dag mee in de weer.
Zwijgend luisterde ze naar zijn advies, en knikte toen. Zoals altijd had hij gelijk. Met een paar woorden sloeg hij de spijker op zijn kop, waardoor ze zich realiseerde dat ze zich al zorgen aan het maken was over dingen die ze nog helemaal niet zeker wist. En dan dat heerlijke Australische accent, daar werd je meteen al rustig van. "I guess you're right, I shouldn't worry so much." Hij had zeker gelijk. Zij en Luke hadden al zo vaak ruzies gehad waarbij het servies door de kamer werd gesmeten en de ander alleen maar harder begon te schreeuwen, maar dat kwam altijd wel weer op zijn pootjes terecht in minder dan drie dagen.
"Maybe I'll do that tomorrow. It's been a while since we had a good meal together because of our work shifts. You think he'd like that? It'd be the whole shebang. First course, main course, dessert, with accompanying wines of course." Ze fleurde al helemaal op bij het idee. Ze zou kaarsjes aansteken en de tafel mooi dekken, zodat ze meteen aan konden schuiven als hij terugkwam van werk.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from Chouette on 01/06/2018 11:36 AMIn het cafeetje waar ze zaten klonk door de andere bezette tafels gezellig achtergrondgeroezemoes, maar het was nog perfect om een normaal gesprek te houden. Pas later zou het hier drukker worden en kwamen de middelbare scholieren en studenten langs, die bier zuipend en schreeuwend naast de bar zouden gaan staan. Ja, tuurlijk, dat deden ze zelf ook om de week, maar vandaag had ze daar allesbehalve zin in. Alles waar ze vanavond naar gesnakt had, was iemand om mee te praten. Gezellig doen. Wijntje erbij, bittergarnituurtje en een kaarsje op tafel dat ze eens in de zoveel minuten in prettige verveling uit kon blazen en weer kon aansteken met haar felroze aansteker: haar nieuwste aanwinst van hun laatste avondje uit.
Ze had net haar glas naar haar mond gebracht om een slok te nemen toen Dacre vroeg hoe het met haar ging. Ze knikte enthousiast en zette haar glas neer. "I've been good!" antwoordde ze met een lach. "Yeah, I've missed actually talking with you. But things have been going well, I'm finally starting to get the hang of things at Flo and I think I'm fitting in well with the team." Ze was een maandje geleden begonnen als kok bij een nieuw restaurant en ze had eindelijk goed door hoe ze de dingen goed en snel kon doen. Het team was heel gezellig en ze hadden lol tijdens en na het werk. Maar het enige nadeel aan die nieuwe baan, was dat de dingen soms wat minder lekker liepen tussen haar en haar vriend Luke. Soms was hij chagrijnig als ze laat thuiskwam, soms was hij zelf nog niet thuis als zij laat terugkwam en was zij het die chagrijnig was als hij dan eindelijk eens op kwam dagen.
"So work is going well, but I'm actually kind of worried about Luke a bit." Hakkelend bracht ze het onderwerp naar boven en richtte haar blik op haar glas. "I don't know, he's been coming home very late the past few weeks. And when I try and talk to him about it, he acts like I'm sticking my nose in places it doesn't belong." Haar stem schoot aan het einde van de zin omhoog zodat het er meer als een vraag uit kwam. Plotseling gefrustreerd legde ze haar vingers op de voet van haar glas en maakte er kleine rondjes mee op de tafel. De wijn klotste over de rand doordat ze er teveel kracht in zette en een beetje beschaamd liet ze het met rust.
Dacre had zo'n gloed over zich heen die het mogelijk maakte om al je zorgen bij hem op tafel te leggen zonder je er schuldig over te hoeven voelen, omdat hij er zo oprecht geïnteresseerd en medelevend op reageerde. Ze mocht Dacre graag. Hij had al talloze klaagzangen van haar aangehoord, maar ze konden ook ontzettend lachen met elkaar. Ze waren goede vrienden, hele goede vrienden eigenlijk, en ze zou hem echt nooit uit haar leven kunnen denken.
Wil je me lijmen als ik breek?
ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from Chouette on 01/06/2018 11:32 AMElize Richards - 22
Wil je me lijmen als ik breek?