SHORPG | True love can't die.

Re: SHORPG | True love can't die.

De zwarte schubben van de demon glinsteren door de verlichting, waardoor het voor enkele secondes vredig lijkt te zijn. Echter word ik snel terug de realiteit in getrokken op het moment dat de demon zijn snuit opent en er allerhande slijmen uit beginnen te druppen. Een misselijk gevoel bekruipt me dan ook, maar zodra een van de vele poten mijn kant op komt duik ik gelijk weg, wat er voor zorgt dat hij vast komt te zitten met zijn poot in een van de zeecontainers. Ravener demons kunnen verschillende vormen aannemen, zo kunnen ze ook op twee benen staan en er menselijk uitzien. Echter is deze in zijn oorspronkelijke vorm. Zonder te aarzelen haal ik mijn serafijnen zwaard tevoorschijn, om deze vervolgens in de kop van de demon te steken. Al kermend en kreunend keert de demon terug tot as, waardoor ik mijn zwaard weg kan steken. Echter had ik dat beter niet kunnen doen, een oorverdovend gegrom is namelijk hoorbaar, waardoor mijn hart voor een seconde stil staat. Hellhounds. Voorzichtig draai ik me dan ook om, maar kijk rechtstreeks in vijf paar rode ogen. Het serafijnen zwaard haal ik weer tevoorschijn en ik begin met vechten, maar ik besef me heel goed dat dit heel onvoordelig is. Met mijn rug sta ik tegen de zeecontainer aan, waardoor ik geen enkele uitweg heb. Omhoog is geen optie en alle andere kanten worden verspert door Hell Hounds. Zonder te twijfelen druk ik mijn oortje in, zodat ik contact kan krijgen met Izzy. "Izz? You didn't mention hellhounds now, did you?" Gelijk hoor ik haar iets tegen iemand zeggen, terwijl ik mijn zwaard heen en weer blijf bewegen, zodat de hounds me niet aanvallen. "No, we only got a ravener demon? Why?' hoor ik haar vragen, waarna ik lach. "Well, i'm looking at five of them. And they don't seem very friendly. I'll talk to you later." 
Na een lang gevecht weet ik de laatste neer te steken, maar steun dan zelf op mijn zwaard. Een van de beesten heeft me vast gehad in mijn arm, maar meer verwondingen heb ik niet op het eerste gezicht. Mijn gezicht zit onder het bloed, maar ik probeer het zo goed en zo kwaad als het kan een beetje weg te poetsen. Mijn jas is verwoest, waardoor ik besluit deze in een container te gooien. Het serafijnen zwaard verdwijnt terug in het lemmet, waardoor ik deze weer terug kan steken en ik pak mijn cilinder op een rune te kunnen tekenen op mijn arm. Mijn kaken houd ik op elkaar geklemd terwijl de iratze in mijn huid brandt, maar zodra ik klaar ben vervolg ik mijn weg terug naar het instituut. In de tussentijd besluit ik om contact met Izzy op te nemen, om haar op de hoogte te stellen van de gebeurtenis. Dit soort demonen worden aangestuurd door anderen, waardoor ik bang ben dat de dreiging van de schaduwwereld groter is dan er gedacht wordt. Natuurlijk zijn er meer aanvallen geweest, maar op dit moment lijkt het wel alsof ze uit het niets verschijnen. 
Eenmaal in het instituut zie ik Izzy gelijk op me af komen, maar voordat ze ook maar wat kan zeggen worden haar ogen groot. "You didn't tell me you got hurt?' Een bezorgde blik ontstaat op haar gezicht, maar ik wuif het weg. "It's nothing. Don't worry about it." Zonder nog langer te blijven hangen loop ik door naar de kamer van Jace, waar ik op de deur klop. Ik stap naar binnen toe en sluit de deur achter me, waarna ik een hand door mijn warrige haren heen haal. "I'm sorry about earlier. I shouldn't have acted like that and I'll figure things out with Clary, she's not your responsibility. Like you said." Een diepe zucht rolt dan over mijn lippen, waarna ik mijn schouders ophaal. "I just wanted to say that, so I'm going to take a shower now." Zonder verder nog iets te zeggen loop ik naar mijn eigen slaapkamer, waar ik me uit begin te kleden. 


De opmerkingen die ze plaatst over schaduwjagers en the clave besluit ik voor lief te nemen en niet op te reageren. Zelf ben ik het ook niet altijd eens met dingen die gedaan moeten worden, maar als hoofd van dit instituut moet ik me kunnen verantwoorden. Regels zijn er om gebroken te worden, aldus mijn kleine broertje Max. Echter zou het breken van de regels voor mij van grote gevolgen kunnen zijn, net nu ik het goede voorbeeld probeer te geven. Mijn ogen glijden echter naar haar gezicht op het moment dat ze zegt dat mijn familie perfect klinkt. Ze zou eens moeten weten hoe mijn ouders met elkaar omgaan en wat voor druk er ontstaat op het moment dat je Lightwood als achternaam draagt. Mijn ouders die een ongelukkig huwelijk hebben met elkaar, mijn zusje die tijden verslaafd is geweest.. Nee, de naam Lightwood gaat niet over rozengeur en maneschijn. 
"There's nothing wrong with being angry, but I'd prefer you didn't stop using your senses when being angry.' Kort haal ik mijn schouders op, maar kijk haar dan aan. "He's only watching out for you, just like I was when you were being attacked." Aan de ene kant begrijp ik haar wel, het feit dat Luke haar probeert te beschermen. Zij doen precies hetzelfde als wij, we beschermen onze eigen soort. Als het zou gaan tussen een schaduwjager of iemand uit de benedenwereld, zou ik in eerste instantie voor de schaduwjager kiezen. Net zoals iedereen. Maar aan de andere kant snap ik het ook dat Genevieve het lastig vindt, je hebt de hele tijd iemand die je in de gaten probeert te houden, zonder dat je er zelf om hebt gevraagd. Kort haal ik een hand door mijn zwarte haren heen en zucht zachtjes. "You can stay here for the rest of your recovery, normally we'd let you go home. But this demon was a particular nasty one, so we both need checks every two hours." vertel ik haar dan, waarna ik haar aankijk. "And you'd recover faster by resting. But we both know that you won't go to bed again." grinnik ik zachtjes. "And I know that some hunters will look at you like you're not supposed to be here, but you're welcome. Anyone who disagree's with that can come speak to me." verzucht ik dan, waarna ik haar aankijk. 
Na nog een tijdje met Genevieve te hebben gesproken, ben ik naar het controlecentrum gegaan waar Izzy me bijna gelijk weg stuurde. "You're not supposed to be here, Alec. You need to rest." Kort kijk ik haar aan, maar laat mijn blik dan naar het scherm glijden waar verscheidene meldingen op te zien zijn. "What is going on?" vraag ik dan ook, maar zie haar haar schouders ophalen. "It's a crazy night." Zonder dan ook nog in de weg te lopen laat ik me op een van de stoelen neerzakken, om een oortje in te doen. Vechten kan ik nu dan wel niet, maar het beantwoorden van onze schaduwjagers kan ik zeker wel. Zodra Izzy weg snelt om naar Jennifer te gaan, stuur ik twee andere schaduwjagers op pad. Het is belangrijk om te variëren qua mensen, wetende dat velen na een tijd gewond raken omdat ze te vermoeid zijn. Vermoeidheid zorgt voor slordige fouten en die kunnen we ons op dit moment niet veroorloven. 

Re: SHORPG | True love can't die.

Het was haar niet ontgaan dat hij haar opmerking over de clave en de shadowhunters had genegeerd, zeker niet. Ze kon het hem ook niet kwalijk nemen; hij wist waarschijnlijk niet eens hoe hij moest reageren. Het was overduidelijk dat ze haar haat voor de clave en voor (sommige) shadowhunters niet onder hoeken en banken stond. Dit was altijd al een minpunt van Genevieve geweest: ze uitte altijd haar mening, ongeacht of ze ermee in de problemen zou komen of niet. Ze was een roekeloos meisje wat vaak niet direct de problemen of de consequenties van dingen inzag. Als tiener alleen al was ze een geval probleem geweest. Hoewel haar ouders hun best deden om haar op het rechte pad te houden, was dat flink mislukt. Ze raakte met de verkeerde mensen bevriend en begon op vijftienjarige leeftijd met roken, vlak daarna drinken. Een halfjaar later had ze zichzelf in de schulden weten te brengen met haar ex-vriend en nog veel meer. Oftewel, zo vlekkeloos waren haar tienerjaren nu ook weer niet. Haar ouders waren ook ontzettend kwaad geworden toen ze hoorden hoeveel ze in het rood stond, vooral omdat ze haar altijd hadden gegeven wat ze wilde. Zo slecht hadden ze haar nooit behandeld, maar zij had altijd gedaan van wel omdat ze zich simpelweg erg schuldig voelde.
''I know and I won't make the same mistake again.'' Zei Genevieve direct toen ze Alec hoorde. Van je fouten moest je leren toch? Daar geloofde zij heilig in. Ze was namelijk ook wel wat veranderd sinds haar roekeloze tienerjaren – al was ze nu nog steeds best jong. Met haar negentien jaar was ze één van de jongste weerwolven van Luke's pack. Ze was maar al te blij dat Luke haar onder haar hoede had genomen zodra hij haar had gevonden, voordat het te ver en verkeerd was gegaan. Je wist maar nooit wat er anders had kunnen gebeuren. ''I know he does, but I just hate the fact that he thinks I'm still a little girl, because I'm not. I can look after myself and he has to stop looking at me like I'm a fragile barbie doll.'' Zo, dat waren al haar frustraties. Wanneer gingen mensen nu stoppen met haar te bekijken alsof ze een teer poppetje was dat elk moment kon breken? Dat was ze absoluut niet, ze was meer dan dat. Sterker dan dat. Een zucht verliet Genevieve's mond zodra ze Alec hoorde. Ze vond het niet erg om in zijn buurt te zijn, maar nu zou ze als zielig bestempeld worden. Verdorie, waarom had ze nu niet beter uitgekeken?
Zijn volgende woorden zorgden ervoor dat een zucht haar mond verliet. Ze kon er niets aan doen, ze wilde gewoon graag naar de Jade Wolf terug, al vond ze de aanwezigheid van Alec niet erg. ''No, you already know me well. I won't go to bed again.'' Haar mondhoek trok omhoog tot een grijns terwijl ze toekeek hoe hij de kamer verliet, waarna ze zelf ook de kamer uit huppelde met haar krukken. Daar hoorde ze echter haar naam, op zo'n toon, dat al haar haren recht overeind gingen staan. ''Genevieve.'' Het was Luke, die haar aansprak met een kalme toon. Dit was hij echter niet, en dit wist ze. ''Yes?'' vroeg ze terwijl ze zo onschuldig mogelijk naar hem glimlachte en zichzelf omdraaide. ''I've been looking for you anywhere. How damn stupid can you be to leave that bed? Really, I don't know what to do with you anymore. Come on, we're going to the Jade Wolf.'' Hij wilde haar hand beetpakken, maar Izzy kwam aanlopen. ''I'm sorry Luke, but I can't let you do that. She needs to recover and even though she's acting like a stubborn kid, we can't let her go. Come on Gen, let's get you back to bed.'' Izzy pakte Genevieve's arm beet, wat haar een boze blik van Luke opleverde.

Nog steeds een beetje overdonderd van datgene wat net gebeurd was, liep Jace de trap af naar beneden. Daar zag hij Alec alweer op een stoel zitten, met zijn arm in een mitella gewikkeld. Die jongen kon ook nooit gewoon even achterover leunen en toekijken. Jace begreep wel dat het moeilijk was om niets te doen wanneer je het hoofd van het instituut was, maar soms was het gewoon beter om zelf even rust te nemen. Dit waren momenten dat je voor jezelf moest kiezen, in plaats van voor anderen. Alec had een heldhaftige daad verricht aangezien Genevieve geen mundane of shadowhunter was, hij had de wolvin ook gewoon achter kunnen laten. Dit had hij echter niet gedaan, en hierdoor moest hij het zelf ook bezuren.
Jace likte langs zijn lippen terwijl hij in het rond keek om te zien of hij nog iets kon doen. Iedereen leek druk bezig te zijn en eigenlijk wilde hij niet op missie nu. De kans dat hij Jennifer dan tegen zou komen, was namelijk best groot en hij wist dat hij precies hetzelfde zou willen doen als zonet als hij haar zag – misschien wilde hij nog wel verder gaan. Clary kwam echter zijn kant opgelopen, wat hem de mogelijkheid gaf om haar aan te spreken op haar gedrag van eerder. ''Hi, Jace.'' Zei ze terwijl ze naar hem glimlachte en voor hem kwam staan. Hij nam niet eens de moeite om naar haar te glimlachen of te grijnzen en trok zijn wenkbrauw aan. ''What was that earlier?'' zei hij direct. Clary's wangen werden groot en ze woelde met één hand door haar roodoranje lokken heen. ''I don't know what you're talking about.'' Loog ze. Hij rolde met zijn ogen en pakte haar arm beet, waarna hij haar zacht, hij wilde haar immers geen pijn doen want dat was onnodig, mee haar slaapkamer introk. ''You sure as hell know what I'm talking about. Why did you ask Jennifer to stay away from me? Why did you tell her I'm yours? I'm not some toy you can claim, Clary, especially not after everything you did! I'm nobody's.'' Hij keek haar afwachtend aan en zag hoe ze haar hoofd schudde. ''I'm sorry, okay!'' zei ze gefrustreerd. ''I just had to warn her. I love you and I won't let some spoiled iron sister take you away from me.'' Het leek wel alsof ze ieder moment in huilen kon uitbarsten.
Een tijd geleden had hij nu misschien toegegeven, had hij misschien wel zijn armen om haar heen geslagen voor een warme knuffel, maar niet nu. Niet na alles wat ze hem had geflikt. ''You can't call Jennifer some spoiled iron sister. You really need to behave yourself.'' Hij haalde diep adem voordat hij naar de uitgang liep. Nog een laatste keer keek hij om, naar haar, waarschuwend. ''Or else you can leave the Institute. For good.'' Met die woorden klapte hij de deur achter zich. Gefrustreerd vertrok hij dan ook naar zijn eigen slaapkamer, waar hij zich omkleedde in comfortabele kleding. Hij liep naar de trainingsruimte toe en pakte daar een paar bokshandschoenen, waarna hij zijn frustraties uitte in het slaan van de boksbal. Zweetdruppeltjes parelden op zijn voorhoofd terwijl hij de boksbal ook nog een flinke trap gaf en verder ging met het er tegen aan slaan. De enige die hem op dit moment echt kon kalmeren, was hier nu niet.
Toen hij later terugkeerde naar zijn slaapkamer, hoorde hij geklop op zijn deur. Hij had net zijn shirt uitgetrokken, waardoor zijn ontblootte borstkas zichtbaar was. Snel veegde Jace het zweet van zijn voorhoofd af en keek hij achterom, naar Jennifer die in de deuropening was verschenen. ''You don't have to say sorry. I kinda dealt with her, I guess.'' Zei hij, waarna hij haar een glimlach schonk. ''Wait!'' riep hij toen hij zag dat ze alweer weg liep. Hij liep haar achterna, totdat ze de kamer inliep en zich uit begon te kleden. Hij kon het niet laten om de kamer in te lopen, zijn adem stokte in zijn keel toen hij haar lichaam zag. Ze was prachtig. ''I'm sweaty, too. Maybe I could join?'' Een soort van onschuldige grijns sierde zijn mondhoeken terwijl hij afwachtend naar haar keek.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

Nog steeds ben ik met stomheid geslagen door de plotselinge omslag van Jace. In eerste instantie vond hij dat ik me er niet mee moest bemoeien en dat hij niets met Clary heeft, maar nu? Nu geeft hij aan met haar te hebben gesproken? In de hoop mijn gedachten een beetje op een rijtje te krijgen en de sporen van de missie uit wil wissen besluit ik te gaan douchen, maar op het moment dat de eerste kledingstukken van mijn lichaam verdwijnen hoor ik de stem van Jace de stilte doorbreken. Er zijn nu twee opties, hem de deur wijzen en onze band slechter laten worden. Of hem mee de douche in nemen om wat plezier te beleven. En om eerlijk te zijn heeft de laatste optie mijn voorkeur. Na onze zoen en de missie zit er nog steeds flink wat frustratie in mijn systeem en wat is nou een betere manier om mijn energie kwijt te kunnen? Gehuld in niets anders dan lingerie draai ik me dan ook naar hem toe en voel een kleine grijns doorbreken op mijn gezicht. Zonder verder iets te zeggen loop ik mijn badkamer in om de douche alvast aan te zetten en vervolgens in de deuropening tegen de deurpost aan te leunen. Mijn lange donkere haren hangen over een van mijn schouders en mijn ogen heb ik gericht op de gespierde schaduwjager die voor me staat. Binnen enkele stappen ben ik bij hem om zonder enige aarzeling mijn handen over zijn ontblote bovenlichaam te laten glijden. "It would be rude to say no." Een speelse glimlach rust rond mijn lippen, waarna ik mijn vingers in de lussen van zijn broek haak om hem dichter tegen me aan te trekken. "And good looking company never hurt anybody." Het volume waarop ik spreek is zacht, maar luid genoeg voor Jace om me te kunnen verstaan. Mijn handen laat ik tegen zijn bovenlichaam rusten, maar ruimte tussen onze lichamen is er nog amper. Mijn lippen druk ik dan ook weer op die van Jace, om niet veel later over te kunnen gaan in een tongzoen. De riem die hij draagt maak ik los, waarna ik zijn hand vastpak zodra ik de kus heb gestopt. "Come on." 
Eenmaal in de badkamer draai ik de deur achter ons op slot, wetende dat een bepaald persoon nogal moeite heeft met persoonlijke grenzen en die nu beter niet binnen kan komen. Mijn behabandjes laat ik van mijn schouders glijden, en al gauw valt mijn string op de grond, waardoor ik volledig naakt voor hem sta. De ogen van Jace voel ik over me heen glijden, maar al gauw doe ik precies hetzelfde. Zijn lichaam is bedekt door runes en littekens, maar juist dat is iets wat me heel erg aantrekt. Echter voelt het bijna alsof we stiekem moeten zijn, waardoor er nog meer spanning ontstaat. Om niet nog langer te wachten besluit ik onder de warme douche te stappen, die gelukkig voor ons voorzien is van een grote douchekop. Zodra Jace ook onder de douche stapt kan ik het niet laten om gelijk zijn lippen weer op te zoeken, terwijl ik mijn handen over zijn lichaam laat glijden. Op dit moment lijkt spreken niet de ideale bezigheid, maar zonder te praten communiceren onze lichamen ook al met elkaar.

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Hij kon de verbazing bijna van haar gezicht aflezen, iets wat eigenlijk ook geen verassing was. Hoe hij eerder nog boos op haar was geworden omdat Clary zijn prioriteit niet was en ook niet zijn schoothondje, was hij toch naar de roodharige jongedame toegegaan om haar duidelijk te maken dat hij dit soort gedrag niet respecteerde. Begreep hem niet verkeerd, het kon echt een schat van een meisje zijn, maar ze was net een soort ontploft jaloers meisje sinds dat Jennifer voet in het instituut had gezet. Soms had hij zelfs spijt van de tijd dat de twee samen waren geweest. Aan de andere kant had Clary wel echt houvast aan Jace gehad en andersom en was dit misschien ook wel goed voor hen geweest, aangezien ze beiden veel hadden meegemaakt. Misschien was het niet eens liefde, maar het idee van liefde hebben voor het eerst in je leven.
De grijns die op Jennifers gezicht ontstond toen ze zich naar hem omdraaide, gehuld in niets minder dan lingerie, sprak eigenlijk boekdelen. Hij had niet volledig verwacht dat ze het zou toestaan, maar stiekem had hij het wel gehoopt natuurlijk, anders had hij het ook niet voorgesteld. ''It would be rude, babe. And we don't want that now, do we?'' Hij grijnsde naar haar terwijl zijn blik kort viel op haar handen, die over zijn ontblote borstkas gleden. ''It didn't.'' fluisterde hij terug. Het was moeilijk om haar nu niet direct naar hem toe te trekken en zijn lippen op de hare te trekken, dit wilde hij nu nog niet doen. Zo meteen, als ze onder de douche stonden. Het idee van haar naakte lichaam dicht op het zijne terwijl de warme stralen van de douche hen lichaam streelden en verwarmden maakte hem ontzettend opgewonden – iets wat hij echter niet luidop uitsprak, al zei zijn lichaamstaal waarschijnlijk genoeg. Er was een reden geweest waarom hij met haar wilde douchen en dit wist Jennifer dondersgoed. Echter leek de beeldschone brunette er niet zoveel zin in te hebben om te wachten, want ze drukte haar lippen op de zijne, welke hij automatisch terugdrukte. Hun passievolle zoen veranderde al snel in een tongzoen, waar zijn tong een spelletje met de hare speelde. Zijn broek verdween al snel op de grond, welke hij snel wegschopte aangezien hij niet wilde dat het in de weg lag, en al helemaal niet in hun weg.
Jace's adem stokte toch wel een beetje in zijn keel toen de behabandjes van haar schouder gleden en samen met haar string op de grond vielen. Ze was prachtig en dit mocht ze weten ook. Waarschijnlijk wist ze zelf ook dondersgoed wat ze een man aan kon doen – en wat ze hem aandeed op dit moment. Op dit moment wist hij zelfs niet eens meer wat te doen, met Clary was alles heel anders geweest, maar toch wist hij zich te herpakken toen ze onder de douche stapte. Als laatste trok hij zijn boxershort ook nog snel uit, opzich ook redelijk handig hé, en stapte hij onder de douche. Razendsnel vonden zijn lippen weer de hare en kuste hij haar weer. Hij deed een stap achteruit waardoor hij de koude stenen van de muur tegen zijn rug aanvoelde. Echter deed het koude gevoel hem niets, aangezien Jennifer hem al heet maakte hihi.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

Er zijn honderden woorden waar ik onze gezamenlijke douche mee zou kunnen omschrijven, maar voor nu kan ik maar op een woord komen, namelijk perfect. Normaal gesproken zou seks in de douche leiden tot ongemakkelijke, onhandige situaties, maar alles ging ontzettend soepel. Alsof we beide niet anders gewend zijn en vaker met elkaar seks hebben gehad. Een schoon lingeriesetje heb ik aangetrokken, waarna ik mijn lange bruine haren in een vlecht doe die over mijn schouder valt. "This will be our secret, right?' Een speelse glimlach rust rond mijn lippen, waarna ik mijn armen rond Jace zijn nek sla. Voor enkele secondes druk ik nog een kus op zijn lippen, waarna ik zacht op mijn lip bijt. We hebben beide genoten, dat is een ding wat zeker is. Mijn handen laat ik dan weer van zijn lichaam afglijden, om vervolgens een zwarte jeans uit mijn kast te pakken. Soepel trek ik deze aan, maar frons op het moment dat ik een zuigzoen op een van mijn borsten zie. "Really Jace?' verzucht ik dan ook, waarna ik hem in de spiegel aankijk. In een shirt met lage hals zou je het zien, maar gelukkig voor hem heb ik ook genoeg shirtjes die hoger eindigen. Ik trek dan ook een zwart t-shirt aan, om vervolgens mijn laarsjes nog aan te doen.
Na nog even met Jace te hebben gepraat en te hebben gegeten op mijn slaapkamer, besluit ik om nog naar de bibliotheek te gaan. Iets met de missie waar ik eerder op was zit me niet lekker. Waarom zouden er zo veel tegelijkertijd zijn? Mijn hand laat ik over de verschillende kaften glijden, totdat ik een boek op een hogere plank zie staan. Soepel beklim ik de ladder die er hangt, om het boek van de plank te kunnen pakken. Ik leg het dan ook op tafel neer, om vervolgens het boek te openen. De standaard dingen over hellhounds valt er te lezen, hoe ze gestuurd worden door demonen om te jagen en informatie te verzamelen over de verblijfplaatsen van personen. Echter staat er niets wat de hoeveelheid hellhounds kan verklaren. Zuchtend sluit ik het boek dan ook, om het op dezelfde plaats terug te kunnen zetten. Eenmaal op de trap verlies ik bijna mijn evenwicht door de stem van Izzy, die plotseling klinkt. "How are you Jenn?" Ik laat me dan van de ladder afglijden, om haar recht aan te kunnen kijken. "Fine, just like I said I was before." glimlach ik, om mijn hand kort op haar schouder neer te leggen. "Don't worry about me Izzy, I've been through more than you can imagine." Heupwiegend loop ik dan de bibliotheek uit, om terug te gaan naar de keuken. Het mag dan nog niet heel erg laat zijn, maar op dit moment heb ik zin in een warme kop thee, om mezelf straks terug te kunnen trekken in mijn slaapkamer. Mocht ik nodig zijn voor een missie, dan hoor ik het vanzelf. Eenmaal in de keuken tref ik Clary, die zonder iets te zeggen langs me loopt en de deur achter zich dicht slaat. Kort trek ik mijn wenkbrauw op, maar druk dan de waterkoker aan. Ongeduldig neem ik plaats op het aanrecht, om naar buiten te kunnen kijken. Er zijn verschillende schaduwjagers te zien die hun ronde lopen, maar een normaal persoon zou ze nooit kunnen zien. 

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Het was lang geleden dat Jace zich zo had gevoeld, het was tevens ook lang geleden dat hij zo'n goede sekspartij had gehad. Uiteraard had hij wel iets met Clary gedaan, maar de roodharige jongedame viel bijna niet te vergelijken met deze volgroeide vrouw die hem iedere keer wist te domineren. Toch had hij onder de seks in de douche zich ook wel van zijn dominante kant laten zien, hij was niet van plan om haar elke keer te laten winnen. Ze had hem één keer laten verliezen in een gevecht, maar toen hij zijn speciale krachten erbij had gehaald, had zij immers ook verloren. Het leek wel alsof hij zich niet wilde laten kennen bij haar in de buurt. Jennifer deed iets met hem, iets wat bijna niet te omschrijven viel en het maakte hem stiekem gek. Hij had dit soort gevoelens nog nooit eerder meegemaakt en wist dat hij misschien wel eventjes tijd nodig had om alles tot zich te laten komen – maar hij wist ook dat hij dit nooit zou doen. Jace was iemand die niet van wachten hield en acties het liefst direct uitvoerde, zelfs als dit niet mogelijk was. Een grijns ontstond op zijn gezicht toen hij haar hoorde, waarna hij zijn armen losjes om haar heupen sloeg en het lichaam van Jennifer voor een paar tellen dicht naar zich toe trok. ''I won't tell a soul.'' Fluisterde hij in haar oor. Hij drukte een kus op haar kruin en grinnikte toen zij zijn naam noemde en naar één van haar borsten kijk. ''Gotta mark my territory.'' Zei hij voor de grap, aangezien hij het niet meende. Het was wel iets waardoor ze nog voor even aan de seks in de douche herinnerd zou worden, en dat was ook zijn bedoeling geweest. In een niet al te snel tempo trok hij zijn kleding weer aan, op zijn eigen slaapkamer zou hij zich omkleden in iets schoons, en verliet na een tijdje Jennifers kamer.
Op zijn eigen kamer aangekomen trok hij een schone boxer, een schoon zwart T-shirt samen met zijn bikerjack en een zwarte broek aan. Na zichzelf in de spiegel die op zijn kastdeur hing te hebben bekeken, vervolgde hij zijn weg naar beneden, waar Alec hem met opgetrokken wenkbrauwen en armen over elkaar geslagen stond aan te kijken. ''What's up?'' vroeg Jace, die langs zijn lippen likte en zich over het beveiligingssysteem van het Instituut boog. ''Where did you come from?'' Zijn lange vriend ging naast hem staan en keek zo over hem heen, iets wat intimiderend over zou komen als Jace deze jongen niet al jaren kende en het zijn parabatai niet was. ''From my bedroom.'' Antwoordde hij simpel. ''You were in Jennifer's room as well.'' Jace rolde met zijn ogen en keek zijn vriend aan. ''Is that a crime? No. I was just catching up with her. You should go back to bed and get some rest if you're already worrying about these stupid things.'' Hij trok de mouwen van zijn bikerjack op en liep vervolgens zonder nog iets te zeggen weg.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

De volgende morgen ben ik al vroeg wakker, om me toch enigzins aan het schema te houden dat ik in de citadel volgde. In de keuken werk ik een voedzaam ontbijt naar binnen, om me vervolgens om te kleden om te gaan trainen. Mijn lange bruine haren heb ik in een vlecht gebonden en gehuld in een volledig zwarte outfit ben ik begonnen met de warming up, op het moment dat ik Max binnen zie komen. Een kleine glimlach verschijnt rond mijn lippen, maar al gauw begin ik aan mijn vaardigheden te werken. Zwaardvechten is altijd mijn grootste passie geweest, naast het werpen met messen. Behendigheid en timing zijn hier belangrijke factoren bij en deze kunnen altijd beter. Na een goed halfuur te hebben geoefend met het werpen van messen kijk ik op zodra ik Max hoor mopperen. Nog altijd zijn we de enige twee in de trainingszaal, waardoor het opvalt dat hij tegen zichzelf praat. "Why doesn't this work." hoor ik hem dan ook gepikeerd mompelen, waarna ik naar hem toe loop. "Here, let me teach you. If you train alone, you're your own worst enemy." zeg ik dan ook rustig en gooi hem een stok toe, waar we mee kunnen trainen. Zelf pak ik ook een, waarna ik naar hem kijk. "Go ahead, come at me." Voordat ik het goed en wel heb kunnen zeggen gaat de kleine schaduwjager al over tot de aanval, maar juist in zijn gretigheid ligt zijn grootste valkuil. Zijn pogingen om me te kunnen raken weer ik simpel af, om hem vervolgens zijn stok afhandig te maken. Hij valt hierbij achterover en slaat geïrriteerd op de grond. 'There's nothing wrong with learning Max, not even your brother and sister were born that good of a fighter." Ik reik hem mijn hand dan ook aan, waarna ik besluit om een andere training met hem te proberen, een waarbij we alleen onze handen mogen gebruiken. Om hem zo goed mogelijk te kunnen begeleiden, moet ik er eerst achter komen wat zijn vechtstijl is, om daar op verbeteringen te kunnen focussen. Een uur later laat ik me op de trainingsmat neerzakken nadat ik Max een highfive heb gegeven. "Thank you so much Jenny." hoor ik hem dan ook zeggen, terwijl hij uit ligt te hijgen op de mat. "You're welcome Maxy." 
Na een korte douche heb ik me aangekleed en mijn haar in een hoge staart gedaan, om me vervolgens klaar te maken voor een missie. Mijn serafijnen zwaard en cilinder draag ik bij me, maar voor deze keer heb ik ook besloten om drie messen bij me te steken, zodat ik ook in het veld mijn werpmessen kan gebruiken. "Tell me all about it Izzy." zeg ik dan zodra ze binnenkomt. Voor even kijkt ze me aan met samengeknepen ogen, maar grijnst dan. "You're glowing Jenn." "I'm just happy I'm out of the citadel Izzy, living under strict rules never have been my cup of tea." grinnik ik zachtjes, het onderwerp ontwijkend waar ze op doelt. Al gauw legt ze me dan uit waar de missie over gaat en knik ik. "Great, tracking those hounds again huh?" Rustig stap ik dan mijn slaapkamer uit, waarna ik bijna tegen Jace aanloop. "Morning Jace." grinnik ik dan ook zachtjes, waarna ik mijn weg baan uit het instituut vandaan. Tijd om met wat hellhounds af te rekenen.

Sinds ik wakker ben zijn mijn gedachten gelijk terug gegaan naar de zelfvoldane grijns die Jace gisteravond op zijn gezicht had en het vage antwoord dat hij me gaf. Natuurlijk zou het zo kunnen zijn dat hij benieuwd was naar de missie van Jennifer, maar Jace kennende.. Het valt niet te ontkennen dat Jennifer Nightblood een prachtige verschijning is, echter is het haar familienaam die me rillingen bezorgt. Al tijden is ze aangesloten bij de Iron Sisters, maar het is niet alsof daardoor je persoonlijkheid verdwijnt. Zuchtend douche ik mezelf dan, maar haal opgelucht adem zodra Izzy mijn slaapkamer binnen komt terwijl ik me aan het aankleden ben. In mijn eentje zou ik mijn arm nooit in een t-shirt krijgen. "I just saw Max and Jennifer training." zegt ze dan lachend, waarna ik een zwart t-shirt naar haar toegooi. "Help me, please." Soepeler dan verwacht trekt ze dan mijn shirt over mijn hoofd, waarna ik opgelucht adem haal. "Thanks. And how did Max do?" vraag ik dan ook, inhakend op de eerdere opmerking van mijn zusje. "Well, he wasn't doing too bad, but he's really giving himself a hard time Alec, he wants to be just like Jace." Zuchtend schud ik mijn hoofd. Menig schaduwjager zou zo willen worden als Jace, en dat kan ik ze niet kwalijk nemen. Echter zit mijn broertje zichzelf in de weg qua verdere ontwikkeling. "I will speak with him this afternoon, okay?' zeg ik dan ook, waarna ze knikt. "Sure. I'll go and send Jennifer on a missionn" zegt ze dan nog, voordat ze verdwijnt.
Zelf ben ik nu onderweg naar de ziekenzaal, waar als het goed is nog steeds de gewonde wolf ligt, die eerder door Luke bijna meegenomen was. "Morning trouble." begroet ik haar dan ook en plof naast haar op een stoel neer, waarna ik haar aankijk. "How are you feeling today?" vraag ik dan met een glimlach, wetende dat mijn verwondingen al minder pijn beginnen te doen en ik mijn arm weer een beetje kan bewegen. 

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Het was nog vroeg in de ochtend toen haar ogen langzaam aan open gingen door de hoeveelheid aan licht die de ziekenboeg in scheen. Eventjes wreef ze in haar ogen met haar handpalmen voordat ze haar ogen ook echt volledig open kreeg. Ze was niet de enige in de boeg overigens, aan de andere kant van de ruimte lag nog een shadowhunter. Die had haar al sinds dat ze hier lag met samengeknepen ogen aangekeken, niet-begrijpend waarom een weerwolf hier op de ziekenboeg lag, maar de mannelijk shadowhunter had nooit gemene opmerkingen of wat dan ook gemaakt. Genevieve had iets tegen hem willen zeggen, maar had het uiteindelijk niet gedaan, wetende dat ze niet een ruzie met een shadowhunter uit zou willen lokken of zichzelf nog meer in de problemen zou willen brengen dan dat ze al was. Bovendien moest ze dankbaar zijn dat hun 'soort' haar had gered en haar niet aan haar lot over had gelaten. Een ruzie zoeken met de shadowhunter stond als laatste op haar lijstje. Dus, ze had werkelijk waar niets kunnen doen. Waarschijnlijk zou Luke vandaag langskomen om te kijken hoe het met haar ging, maar voor de rest zou ze zich niet kunnen voorstellen dat er echt iets zou gebeuren. En ja, dit haatte ze. Ze haatte het als ze stil moest zitten, of in dit geval liggen, en als ze niets kon, omdat ze gewoon soms een bom energie was die haar energie ergens kwijt moest. Nu kon ze dit niet doen, dus hoopte al haar energie op en zou ze zo echt losbarsten als één of andere bom.
Nieuwsgierig keek Genevieve op toen ze plotseling een maar al te bekende stem hoorde. Onbewust krulden haar mondhoeken omhoog tot een glimlach bij het zien van zijn verschijning. ''Morning.'' Begroette ze hem. Ze vond het leuk dat hij een bijnaam voor haar had. Trouble was een naam die precies bij haar paste, daarmee zou menigeen het eens zijn. ''I'm feeling great, actually. My leg is doing a lot better. I'm sure I will be running around soon again.'' Zei ze zelfverzekerd, waarna een dokter langs kwam gelopen. ''Don't be so sure, little wolf. You're still not fully recovered.'' Zei de vrouw. Genevieve keek direct zuur naar de vrouw, net zolang tot ze weer de ruimte had verlaten. ''I hate this.'' Zei ze geïrriteerd. ''I want to do something productive while I'm still here. I hate doing nothing.'' Haar gezicht vertrok even van de pijn doordat ze wat overeind was gekomen om beter te kunnen praten en haar been iets te snel naar zich toe had getrokken, maar ze deed vervolgens net of er niets was gebeurd. ''And you?'' probeerde ze het gesprek naar hem over te brengen. ''How are you doing? How is your arm?''

De ochtend was redelijk rustig verlopen, in tegenstelling tot andere keren. Op dit moment zat hij in de keuken samen met Giselle, een andere vrouwelijke shadowhunter die ontbijt had gemaakt en hem ook wat had gegeten. Giselle was een echte roddeltante en wist van alles over het instituut en de geheimen die er waren. Het was dan ook niet geheel onverwacht dat ze hem met fonkelende ogen aankeek zodra hij naast haar was gaan zitten en dat ze hem had gevraagd naar Clary. ''I don't want to talk about her.'' Gromde hij zacht terwijl hij een slok nam van de speciale koffie die net was gezet. ''She misses you, you know.'' Zei Giselle. ''And how do you know that?'' vuurde hij terug, waarop zij zich bijna verslikte in haar broodje. ''Others told me.'' Zei ze zo luchtig mogelijk, maar Jace wist dat er meer achter zat. Normaal gesproken had hij doorgevraagd, maar hij had geen zin om het over Clary te hebben. ''Speaking of the devil.'' Zei Giselle ineens. Direct keek hij op, recht in het gezicht van Clary, die hem met rode wangen aankeek en die ook een mok van de koffie pakte. ''Goodmorning.'' Begroette ze hem. Ze wilde tegenover hem gaan zitten, maar Jace had echt geen zin om ook maar iets van een gesprek met haar te voeren, of om haar überhaupt aan te kijken. Daarom rolde hij ook met zijn ogen en pakte hij zijn servies. ''Morning.'' Bromde hij alleen voordat hij de halflege mok op het aanrecht zette en het eten en het overige drinken weggooide. Alles zette hij in de vaatwasser voordat hij uit de keuken beende; de deur trok hij hard achter zich dicht. Als er iemand was die hij echt niet had willen zien deze ochtend, was het haar wel en natúúrlijk had hij haar weer tegen moeten komen. Zat het dan ook echt nooit in zijn voordeel?
Met rode wangen en ogen die irritatie uitstraalde, liep hij naar zijn kamer toe en douchte hij best lang. De warme stralen die zijn huid rood lieten kleuren, zorgden ervoor dat hij wat kalmeerde. Na een tijdje te hebben gedoucht en zijn haar en lichaam te hebben gewast, stapte hij uit de douche en kleedde hij zich om in een typisch setje zwarte kleding. Eigenlijk had hij nu een missie of trainingssessie wel echt nodig. Hij moest wat stoom afblazen, hij moest zijn woede ergens kwijt kunnen. Op weg naar de trainingsruimte, kwam hij Jennifer tegen. Uit het niets moest Jace grijnzen en knipoogde hij naar haar. ''Morning, Jenn.'' Begroette hij haar voordat hij doorliep naar de trainingsruimte. Tijd om eens helemaal los te gaan.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

Terwijl ik naar buiten loop probeer ik me de details van de missie te herinneren, het gaat om een aantal hellhounds. Maar het is eigenlijk meer controle, om erachter te kunnen komen naar wie ze luisteren. Hellhounds gehoorzamen over het algemeen andere demonen en handelen alleen in opdracht. Op mijn arm teken ik dan enkele runes, die ervoor zorgen dat ik geruisloos en onzichtbaar kan bewegen, evenals een rune die er voor zorgt dat ik niet vermoeid raak. Na mijn nachtelijke avontuur met Jace, is dit iets wat ik wel degelijk nodig heb. Mijn spieren voelen wat stroef, ook door de training die ik gisteren heb gehad. Gelukkig heb ik al wat met Max kunnen trainen vanochtend, dus ik beweeg al iets soepeler. Met een grijns op mijn lippen loop ik dan door de straten heen, mezelf afvragend hoe Clary zou reageren, mocht ze er achterkomen wat Jace en ik hebben uitgespookt. Enerzijds ben ik benieuwd of ze kwaad zou worden, of juist in huilen uit zou barsten. Iets waar ik altijd nog achter kan komen. 
Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming klim ik via een trap omhoog, om op een van de bovenste verdiepingen van de verlaten loods uit te komen. Geruisloos beweeg ik me voort, maar laat mezelf dan langzaam op de grond zakken. Er zijn duidelijk stemmen te horen, maar het gapende gat in het midden van de vloer is een perfect middel om dichterbij te kunnen komen. Vlug teken ik een rune die je gehoor verbetert, maar blijf dan stil liggen. "You don't get it, Valentine. This is the perfect moment to attack the citadel. If what Mabel is saying is true, that all of the intstitutes have got one or two Iron Sisters to help them out, the citadel is weakened." hoor ik een bekende stem zeggen, waardoor de haren op mijn armen overeind gaan staan. Dit kan niet waar zijn. Mijn hand sla ik dan ook voor mijn mond, om te voorkomen dat ik geluid maak. Phyllis, een Iron Sister waar ik tijden mee heb gewerkt in de citadel. "No, the most important thing for us is to weaken the institute. We have to take care of Jace Herondale and those annoying Lightwood siblings." hoor ik Valentine dan grommen, waarna hij een van de hellhounds op zijn schouder klopt. "We should start at the weakest link." hoor ik hem dan zeggen, waarna de beesten beginnen te grommen. In mijn hoofd ga ik dan snel de opties na, welke van de drie het zwakste is. Jace, Izzy of Alec. De beesten komen dan in beweging, waarna ik overeind spring. Max! Natuurlijk. Ik laat mezelf dan met een noodgang van de trap afzakken, waarna ik naar het instituut begin te sprinten.
Eenmaal binnen in het instituut ren ik gelijk door naar de trainingszaal, hopend dat Max hier nog steeds is. Maar deze is bijna leeg, op Jace na. "Jace, where is Max? Where is he? Valentine is sending hellhounds after him." breng ik dan uit, maar hoor dan al snel de stem van Clary zeggen dat ze Max naar de binnentuin heeft zien lopen. "Jace?" vraag ik dan ook, maar weet dat ik hem verder niets uit hoef te leggen. "Clary, tell Izzy to shut this whole institute down, do it now. Nobdoy's getting in or out. Valentine is coming after the Lightwoods, and Jace." Zelf begin ik dan richting de binnentuin te rennen, maar zie dan nog net hoe een zwarte schim me inhaalt. "MAX!' schreeuw ik dan ook, maar pak dan mijn twee dolken vast, waarna ik een sprong waag. De twee dolken ram ik in de schouders van het beest, wat zorgt voor een oorverdovend gekrijs. Vervolgens steek ik mijn serafijnen zwaard in de rug van het beest, wat gelijk in stof verandert. Zonder verder na te denken spring ik tussen Max en de hellhounds in, hopend de jongen desnoods met mijn eigen lichaam te kunnen beschermen. "Max, grab your blade." zeg ik dan ook rustig, waarna hij deze ietwat onhandig tevoorschijn haalt. "Aim for their neck and eyes, when you blind them, you've got more options to kill." verzucht ik dan nog, maar blijf de hellhounds observeren die heen en weer blijven lopen. 

Kort moet ik glimlachen om de zelfverzekerheid van Genevieve, maar al gauw merkt ze dat haar lichaam niet goed meewerkt. "I know, I hate doing nothing too." glimlach ik dan, maar kijk kort naar mijn arm zodra ze er naar vraagt. "Well, it's okay. Still not usable, but at least I feel that it hurts, so that's a good thing right?' grinnik ik zacht, maar weet dat ik ook de kans niet ga krijgen om te testen of ik er kracht in heb. Niet alleen Max en Izzy zijn net waakhonden, maar ook Jace en Clary zullen me geen kans gunnen om ook maar een zwaard op te tillen. Mijn ogen worden alleen groot op het moment dat ik het alarm af hoor gaan en de ramen afgesloten worden, waarna ik Genevieve aankijk. "I'll go and check what's going on." De kans is klein dat de wolf in haar bed blijft liggen, maar op dit moment heb ik geen tijd om haar te helpen of ondersteunen. Er is iets mis in het instituut en ik moet zo snel mogelijk weten wat. Snel loop ik naar het controlecentrum, maar zie al snel de beelden die Izzy op het beeld getoverd heeft. "Max?' vraag ik dan geschokt, waarna ze knikt. "Clary tells me that Valentine is coming after us, and Jace. Max was outside when the hellhounds showed up, Jenny went after him, just like Jace." hoor ik haar dan zeggen, waarna ik uit frustratie op het bureaublad sla met mijn goede arm. "Why isn't anybody else out there?' hoor ik mezelf dan vragen, maar weet het antwoord al. Hellhounds zijn verschrikkelijk en waarschijnlijk hebben ze de opdracht gekregen om binnen te blijven van Jace of Izzy. "For the love of god, I can't watch this.' hoor ik Clary dan zeggen, waarna ze zich weg draait. 
Op het beeld is te zien hoe Jennifer haar lichaam gebruikt als muur tussen de hellhounds en Max, maar plotseling zie ik Jace in beeld verschijnen, beide staan ze met hun rug naar Max toe, wetende dat er een muur achter ze staat en hem op die manier niets kan gebeuren. Terwijl we toekijken zie je de beesten steeds ongeduldiger worden, waarna een zich op Jennifer lanceert. Mijn ogen knijp ik dicht, ik wil niet toekijken hoe een van onze schaduwjagers verslonden wordt. "Oh my god, Alec. You should watch this, they look like they've been fighting together since they were kids." hoor ik Izzy dan zeggen, waarna ik mijn ogen weer open. Op het beeld is te zien hoe Jace en Jennifer elkaar rugdekking geven, volledig op elkaar vertrouwend. Het is onmogelijk dat iedereen ongeschonden uit deze strijd komt, kijkend naar de hoeveelheid hellhounds, maar ik hoop dat het met minimale verwondingen lukt. 

Re: SHORPG | True love can't die.

De brunette richtte haar ogen op de lange jongeman naast haar en moest haar best doen om haar mondhoeken niet omhoog te laten trekken tot een voorzichtige glimlach. ''Doing nothing sucks.'' Verduidelijkte Genevieve nog even, in de hoop dat er misschien ineens een wonder zou gebeuren en haar been nu opeens wel mee ging werken. Helaas leek dit niet het geval te zijn en gefrustreerd veegde ze een plukje haar voor haar ogen weg. Als niemand meer op haar lette, zou ze waarschijnlijk vanzelf weer rond gaan lopen. De zusters leken haar in de gaten te houden, maar er moest toch wel een moment zijn dat ze weg kon sneaken en de krukken van gister weer kon pakken? Kort keek ze nog naar Alec en knikte ze wat afzeg, maar ze schrikte op uit haar eigen gedachten toen ineens alles afgesloten werd en het alarm afging. Automatisch werden de ogen van de brunette groot en ze zag hoe Alec wegrende. De shadowhunters in de ziekenboog vlogen ook overeind, maar wisten dat ze er niets tegen konden doen. Er lagen er ook maar twee, dus het viel mee. Genevieve kon echter natuurlijk niet achterblijven. Automatisch gooide ze haar ene been over de bedrand. Eventjes twijfelde ze of ze het wel aankon, maar geschreeuw door het instituut gaf de doorslag.
Netjes kwam ze terecht op haar voeten en greep ze de krukken die nog naast haar bed stonden. In een snel tempo hinkelde ze de ziekenboeg uit, het geroep van de zusters negerend. ''What the hell is going on?'' vroeg ze aan een shadowhunter die langs haar kwam rennen met een mes in zijn handen. ''Valentine is attacking the institute with hellhounds.'' Liet die haar weten, voordat hij weer verder rende. Het oorverdovende gehuil van de beesten was te horen en Genevieve sloot kort haar ogen. Zelfs zij als weerwolf zou hier in mee kunnen spelen, maar de kans dat ze dood zou eindigen was zo ontzettend groot. Bovendien kon ze het instituut niet eens uit, dus dit was hopeloos.
Iedereen stond in een kringetje om het beeld heen en zij kon natuurlijk niet achterblijven, dus wilde ze er net naartoe hinkelen, totdat ze een bekende stem hoorde. ''Stop, Genevieve.'' Klonk de strenge stem van Luke. Ze kneep haar ogen samen tot spleetjes van irritatie, was ze nu écht betrapt?, en voorzichtig draaide ze zich naar hem om met een zwakke glimlach rondom haar mondhoeken. ''Hello Luke.'' Lachte ze wat ongemakkelijk. ''Long time no see.'' Probeerde ze de situatie te verlichtten. ''You're lucky I was just in time in the institute before they closed the whole thing and the alarm started going off. What is going on, Alec?'' Luke liep langs haar heen en opgelucht haalde Genevieve adem. Hoewel Luke nu een andere gesprekspartner had gevonden, kwam hij al snel weer op haar afgelopen. ''You are supposed to stay in your bed, Gen, get some rest. I can't believe how stubborn you are. You should know better than putting your life at risk like that.'' Verzuchtte de man. ''And you should know better than thinking I would actually stay in that bed and do nothing.'' Vuurde ze terug. ''Don't you know me at all, Luke? You know I was born for this kind of stuff. I want to help, so please, allow me. I'm not someone who can do nothing and watch while some people are being torn apart.''

Het was moeilijk om zich te concentreren op zijn training terwijl er zoveel gedachtes door zijn hoofd rondzwierven. Een maand geleden was Clary nog de enige jongedame waarmee hij bezig was en nu had hij er nog eentje om over na te denken. Jace had zijn keuzes al gemaakt, maar het was moeilijk om dit over te brengen. Blijkbaar moest dit nog duidelijk ook, want anders dacht Clary nog steeds dat het daadwerkelijk nog iets tussen hen zou kunnen worden. Eerlijk gezegd werd hij gek in zijn hoofd wanneer hij aan haar dacht. Hoe Valentine eerst hadden gezegd dat ze broer en zus waren, had hem eigenlijk echt gebroken. Er was niets zo verwarrend geweest als dat en al helemaal toen daarna duidelijk werd dat dit niet zo was – of zo iets.
Toch was het trainen een uitvlucht voor zijn gedachtes. Hij was voor ruim drie kwartier goed bezig, totdat de stem van Jennifer hem ontbrak. Direct draaide Jace zich om en richtte hij zijn kijkers op de brunette, die in paniek binnen kwam lopen. Hij wilde net antwoord geven op haar vragen, totdat Clary de trainingszaal in kwam lopen en deze al beantwoordde. Overduidelijk wist hij wat hij moest doen en rende hij achter haar aan, de binnentuinen in. Er hadden zich veel hellhounds verzamelend en de angst was in Max zijn ogen af te lezen. Omdat het net zijn eigen broertje was, voelde Jace de gigantische drang om hem te beschermen met zijn eigen leven. Hij ging voor de jongen staan en haalde zijn serafijnen zwaard tevoorschijn. ''Max, do the best you can. I know you can do this.'' Sprak Jace hem toe, waarna hij de hoop in de ogen van het kleine jongetje kon zien. Het was misschien een zware eerste keer om zijn trainingen voor het eerst in een missie te verwerken, maar het was voor zijn eigen leven en bovendien had hij Jennifer en Jace om hem te beschermen.
Een hellhound kwam op hem aangelopen en Jace zette een stap achteruit, waardoor hij de rug van Jennifer tegen zich aan kan voelen. ''Don't you dare.'' Mompelde hij wat binnensmonds voordat de hellhound naar hem uithaalde en hij regelrecht zijn zwaard in het beest stak. Het loste op in kleine stukjes stof, die op de grond naar beneden vielen. Al gauw kwamen er nog meer hellhounds op hen afgelopen, maar door vele jaren training, wist Jace ze af te leiden door eerst op andere gedeeltes ze met een mes te slaan, die hij in zijn ene hand had, waarna hij ze in stof liet oplossen door met zijn serafijnen zwaard, die hij in zijn andere hand hield, hen neer te steken. Op een gegeven moment waren er nog weinig over, maar toen voelde hij de kaak van een hellhound langs zich strijken. Het beest wilde zijn tanden in zijn arm zetten, maar Max stak zijn mes in zijn ogen, waardoor het beest blind werd en Jace de demonenhond neer kon steken. ''Good job Max.'' riep hij nog, wetende dat het kleine jongetje hem net een gigantische verwonding had voorkomen. Een beet daarvan en het was niet goed afgelopen met hem.

i'm a good girl with a lot of bad habits