O] We are all one people, but we live as if divided
First Page | « | 1 ... 3 | 4 | 5 | 6 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:39 PMZe kon niet anders dan zacht gniffelen om zijn opmerking. Wederom vroeg ze zich af wanneer het voor het laatst was geweest dat ze daadwerkelijk had gegniffeld om iemand of een situatie. Alleen al de afgelopen paar uren was ze meer uitgedaagd dan de afgelopen paar maanden tezamen. Daarbij had ze de afgelopen dag meer gelachen dan ze zich ooit kan herinneren. Ze vond het vreselijk om toe te geven, maar Aisurou wist iets in haar los te maken wat ze niet langer dacht te hebben. Wat ze wellicht nooit dacht te hebben gehad. Plezier was niet iets wat Yué vaak had beleefd, zelfs in haar jeugd was er altijd de schaduw die over het gezin heen hing. De schaduw van angst voor wanneer haar vader terug zou komen, of wanneer iemand erachter zou komen dat zij hetzelfde agressieve vuur bezit als de admiraal.
Zacht had ze haar keel geschraapt en keek weer naar hem op. "Ongetwijfeld dat je daar nieuwsgierig naar bent", zei ze zo nuchter mogelijk. Ze wist dondersgoed waar ze mee bezig was, maar het ging allemaal zo gemakkelijk dat het lastig tegen te houden was. Echt flirten wilde ze het niet noemen, maar er hing iets tussen hen wat lastig weg te krijgen was. Iets waarvan ze niet zeker wist of ze het wel weg wilde hebben. Hoewel ze verschillende voorstellingen en suggesties van gepaste straffen kon bedenken, liet ze zijn fantasie liever de vrije loop. Een stukje onzekerheid was altijd aanwezig wanneer het om mannen ging, ze wist niet goed hoe ze er exact mee om moest gaan. Daarbij vertrouwde ze in het dagelijks leven optimaal op haar intuitie, die haar momenteel vertelde dat het hem zelf laten bedenken vele malen leuker was.
Lachend liet ze zich in een stoel zakken en pakte daarbij een extra bord, zodat Aisurou niet uit de schaal hoefde te eten als een soort voederbak. De jongeman was inmiddels wel genoeg gemarteld en gekleineerd, Yué dacht niet dat het hem goed zou doen om als een hond uit een bak te eten. "Koningin Regenboogglitter dankt u", glimlachte ze en pakte haar beker op, die ze in de lucht hield om te proosten. "Je weet wat je over jezelf uitroept als je iemand niet aankijkt tijdens het proosten, hè?", vroeg ze, waarbij ze het niet kon laten om een wenkbrauw op te trekken. Telkens wanneer ze dacht dat ze de plagende en uitdagende kant in de hand had, wist deze zich weer los te wurmen en maakte een opmerking als deze. "Goed idee", beaamde ze toen Aisurou voorstelde om het eten te mengen zodat het ietwat koude eten met het warmere werd gemengd. Ze wachtte tot hij dit zou doen, voornamelijk uit automatisme dat de Freedom Fighters haar alles uit handen namen. Heel erg vond ze dat niet, maar het maakte Yué af en toe wel blind voor kleine dingetjes.
ReplyEloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:40 PMHet was wel te verwachten dat Yué hem niet zou vertellen aan wat voor straffen ze te dacht. Dat bevestigde alleen maar dat zijn gedachtes klopten; ze dacht niet aan een simpele pak slaag. Nu kon hij alleen maar fantaseren over waar ze dan wel aan dacht, maar dat probeerde hij zoveel mogelijk te beperken. Vooral nu ze nog in dezelfde ruimte waren. Als hij straks in de hangmat in zijn hut lag, mocht hij van zichzelf zoveel mogelijk fantaseren als hij wilde. Al moest hij het dan niet op laten vallen dat hij er met zijn gedachten niet helemaal bij was. Hij wilde geen vragen krijgen van Onrak.
Hij volgde haar voorbeeld en hield ook zijn beker in de lucht om te proosten. Toen ze opmerkte dat hij wel wist wat hij over zichzelf uitriep als hij iemand niet aankeek tijdens het proosten, verscheen er een grijns op zijn gezicht. Nu keek hij haar express aan. Diep in haar ogen. 'Proost,' zei hij, met een speelse grijns rond zijn lippen. Hij bleef haar nog voor enkele seconden aankijken, waarna het toch echt tijd was om te gaan eten. Zijn maag rommelde van de honger en de geur van het eten maakte dat er niet minder op. Hij pakte het bord van Yué en voegde dat bij het eten in de schaal. Vervolgens deed hij alles een beetje door elkaar, zodat de warmte zich zou verspreiden door al het voedsel.
Eenmaal alles goed door elkaar zat, schepte hij het bord van Yué vol en het andere bord dat ze had gepakt, wat dus voor hem zou zijn. Hij schoof het bord van Yué weer richting haar en schoof het andere bord naar zichzelf. 'Dat het maar mag smaken,' zei hij en hij glimlachte klein naar haar. Hij was er vrij zeker van dat het hem wel zou smaken. Alles wat geen oud stuk brood was, smaakte goed. Hij was überhaupt al blij dat hij een fatsoenlijke maaltijd naar binnen kon én mocht werken. Dat was echt al veel te lang geleden. Voordat hij gevangen was genomen door de Vuurnatie, had hij ook al in tijden geen goede maaltijd meer gegeten. Vaak waren het bessen en nootjes die hij in de bossen had gevonden. Hier en daar een stuk fruit dat hij van zijn geldstukken in een dopje had gekocht. Als ze ergens in een dorpje een warme maaltijd aanboden, dan kon hij deze vaak ook niet betalen. Daarom was hij ontzettend blij dat hij hier terecht was gekomen. Hij zou nu waarschijnlijk eindelijk weer een beetje een leuk leven gaan leiden. Niet dat zijn leven daarvoor verschrikkelijk was geweest, maar het was wel meer overleven dan echt leven geweest. Voordat hij aan zijn eten begon, nam hij eerst een slok van de wijn. Die smaakte echt heerlijk. Het was ook al een tijd geleden dat hij deze heerlijke lekkernij had gedronken. Op dit moment was hij ontzettend tevreden. 'De wijn is heerlijk, bedankt' zei hij tegen Yué. Ze had hem helemaal geen beker wijn hoeven geven, maar dat had ze wel gedaan. Daarvoor was hij haar ook dankbaar. Het was een heel stuk smaakvoller dan een beker water. Zijn smaakzintuigen werden dan ook volop geprikkeld.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:40 PMEven had ze nog een blik op hem geworpen, waarna ze besloot het onderwerp van straffen te laten rusten. Er waren nog genoeg opmerkingen over te maken, maar die weg wilde ze niet inslaan. Tot dusver was het duidelijk dat ze zich aangetrokken voelde tot hem, maar daar wilde ze niets meedoen. Dat was niet eerlijk naar hem toe, hij verdiende meer dan een kans die door niets beinvloed was. Toch vroeg ze zich stiekem af wat er in zijn hoofd om ging op dit moment, zijn blik stond ietwat wazig, alsof hij ergens over nadacht.
Met haar opmerking over wat er gebeurd als je iemand niet aankeek tijdens het proosten, kon Yué niet anders dan toch ietwat ondeugend glimlachen. Ze stond het toe, zolang het bij dit soort onschuldige, ietwat uitdagende en plagende opmerkingen bleef, was er niets aan de hand. Daarbij leek hij met de grijns op zijn gezicht het helemaal niet erg te vinden dat hij wat uitgedaagd werd. Koppig keek ze terug toen hij haar in haar ogen aankeek. Ze was niet van plan als eerste weg te kijken, dat is iets wat ze direct van Jet had geleerd; als leider kijk je niet weg. Dit was dan natuurlijk geen aanval op haar gezag, maar voor alsnog weigerde ze weg te kijken. Uiteindelijk won zijn honger het over het aankijken, wat Yué toch wel een beetje opluchtte. Ze was het niet gemakkelijk voor haarzelf aan het maken. Van een uitdaging had ze altijd genoten, maar ze wist dat ze voorzichtig moest blijven.
Stilletjes keek ze toe hoe Aisurou het eten aan het verdelen was. Inmiddels was haar maag ook aan het knorren en de geur van het eten deed haar watertanden. "Bedankt",' zei ze vriendelijk toen hij het bord in haar richting schoof. "Eetsmakelijk", voeg ik eraan toe en begin aan het eten. De ragout is ontzettend zacht van smaak. De kleine stukjes vlees en de kruiden die de koks toe hadden gevoegd, waren goddelijk. Elke avond wisten ze een goede maaltijd neer te zetten, maar dit was overduidelijk een van de betere avonden voor Yué. Ze kon alleen maar wensen op een dag zo te kunnen koken.
'Welke wijn?' vroeg ze op een overdreven vragende toon, waarbij ze haar eigen beker aan haar lippen zette. Veel van de wijn en andere alcoholische dranken die tijdens de overvallen op de vuurnatie buit werden gemaakt, werden bewaard. Eens in de tijd, als er dan genoeg was, dan hielden de Freedom Fighters een feest. De jongsten mochten uiteraard geen alcohol drinken, maar af en toe werd er een oogje dichtgeknepen met wat zoete appel cider. Een feest was een feest. Yué had de meest geweldige feesten meegemaakt toen ze nog geen leider was, samen met Kalah had ze de hele avond kunnen dansen. Vaak legde Jet beslag op haar voor ze dat daarwerkelijk kon doen, maar daar dacht Yué liever niet meer over na. Tijdens haar periode van leiding geven, hadden ze een feest gehad. Binnenkort zouden de voorraden er klaar voor zijn een te houden, iets waar Yué met smart naar uitkeek. "Vertel eens wat over de Noordpool, ik ben er nog nooit geweest", zei Yué, om de stilte te verbreken en hem wat beter te leren kennen. Ze zou graag een vriendschap met de jongeman willen opbouwen, maar ze wilde ook graag meer van hem weten in het belang van haar rol. Zijn dossier was leeg, maar zou als het goed is steeds voller worden. Aan haar interesse en belangstelling lag het niet, die had ze meer dan genoeg voor hem.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/14/2018 12:40 PMEen zachte grinnik rolde over zijn lippen, eenmaal Yué overdreven vroeg over welke wijn hij het had. Hij was voor even vergeten dat ze hadden afgesproken dat er helemaal geen sprake was geweest van de alcoholische drank. Daarom haalde hij zijn schouders ook op. "Zei ik iets over wijn? Dat kan ik me niet meer herinneren..'' Merkte hij grijnzend op. Hij wilde gewoon even meespelen in het toneelstukje. Hij zou hier ook echt niets over zeggen tegen de andere jongeren van de groep. Het was duidelijk dat de leider dat niet wilde en hij moest haar orders opvolgen. Daarbij wilde hij ook niet de indruk wekken dat hij op een of andere manier specialer was dan de rest, want zo voelde hij zich niet. Ja, er was een aantrekking tussen hem en Yué, maar dat hoefde niet te betekenen dat ze hem daarom voor zou trekken. Dat wilde hij niet eens.
Het eten dat hij had gekregen was echt heerlijk. Het was haast alsof er een engeltje over zijn tong pieste, zo heerlijk was het. Hij besefte nu pas hoe erg hij zo'n maaltijd had gemist. Oké, hij had er wel naar verlangd en wist dat hij het mistte.. Maar zo erg? Dat had hij niet verwacht. Het was tevens maar eten. Al was eten natuurlijk wel een belangrijke bron om te blijven leven. "Wauw, de koks kunnen echt goed koken!'' Bracht hij dan ook enthousiast uit. Om eerlijk te zijn had hij dit dan weer niet verwacht van een aantal kinderen. Het was misschien een vooroordeel, maar op de leeftijd die de jongeren hier hadden, waren het nog meestal de ouders die voor hen kookten. Hij was dan ook benieuwd waar de koks dit allemaal hadden geleerd. Was het gewoon een experiment geweest en bleken ze er heel goed in te zijn? Of hadden ze gewoon al ervaring opgedaan op een of andere manier?
Terwijl ze het eten aan het verorberen waren, vroeg Yué naar de Noordpool. Een brede glimlach verscheen rond zijn lippen. Ondanks dat hij er toch al een tijd niet meer was geweest, vond hij het wel leuk om erover te praten. Hij had er leuke herinneringen aan. Ook had hij er vervelende herinneringen aan, aangezien het de plek was geweest waar zijn beide ouders waren overleden. Dat was wel een beetje pijnlijk, maar hij probeerde zich daar zo goed mogelijk overheen te zetten. Hij wilde niet constant aan het verleden herinnerd worden, hij keek liever vooruit.
"De Noordpool is werkelijk prachtig, vrijwel alles is van ijs en sneeuw gemaakt en het was ontzettend leuk om daar op te groeien. Het koninklijke paleis is vanuit alle punten van de stad te zien en er zijn ook kanalen waar gondola's rondvaren, wat gebeurd door het sturen van het water door de waterstuurders. Er zijn speciale plekken waar de mannelijke waterstuurders trainen en ook plekken waar de vrouwelijke waterstuurders leren om mensen te genezen. Ik ging er altijd stiekem kijken, want ik was jaloers dat ik niet kon watersturen. Wat ik eigenlijk nog steeds een beetje ben, het lijkt me echt geweldig om een element te kunnen besturen. We gingen ook naar school en kregen daar les in verschillende vakken, al moet ik toegeven dat dat niet echt mijn ding was,'' vertelde hij aan Yué. Hij was altijd al ondeugend geweest en vond de pauzes van school veel leuker dan de lessen. Dan gingen hij en zijn vriendjes elkaar bekogelen met sneeuwballen en dat soort dingen. Hij was altijd van de plagerijtjes omdat hij nooit echt een doel voor ogen had gehad. Hij had altijd gedacht dat hij nutteloos was voor de Noordelijke Waterstam omdat hij niet kon watersturen. Al waren er natuurlijk nog genoeg andere dingen die hij had kunnen doen, maar die had hij toen niet gezien.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/14/2018 07:09 PMZe kon niet anders dan glimlachen toen ze de zachte grinnik van zijn kant hoorde. De gebroken jongeman die vanmorgen het kamp binnen was gebracht, leek in niets op de jongeman die ze nu voor zich had. Hij zag er ontspannen uit, alsof hij meer dan genoot van alles wat de Freedom Fighters hem te bieden had. Yué lachte zacht om zijn opmerking. "Als je nu al je herinneringen kwijt begint te raken, heb je wellicht al genoeg gehad", zei ze glimlachend en nam zelf ook nog een slokje. Ze voelde haar vermoeidheid nog al te goed op de achtergrond sluimeren, maar zijn gezelschap zorgde voor hele andere dingen die in haar hoofd omgingen. Dingen die absoluut niets te maken hadden met vermoeidheid. Zijn gezelschap zorgde ervoor dat ze zich wat kon ontspannen, dat ze niet constant de druk en de stress voelde. Ze wilde hem vertellen dat hij hier altijd welkom zou zijn, maar dat ging wellicht een beetje te ver. Het laatste wat ze wilde was hem afschrikken met zulk soort praat.
Nauwlettend hield ze hem in de gaten toen hij de eerste hap van zijn eten nam. Haar mondhoeken kwamen omhoog in een brede glimlach toen ze zag hoe hij reageerde op het eten. Eerder vandaag had Yué hem al wat te eten gegeven, maar dat was enkel een stuk brood met boter. De maaltijd die hij nu voor zich had staan, overtrof dat in elk opzicht. "Ik ben blij dat het je smaakt", glimlachte Yué, waarna ze zelf ook aan haar maaltijd begon. Het smaakte inderdaad heerlijk. Dat kon komen doordat ze al lang niets meer had gegeten, of door de manier waarop het eten was verkregen. Nog steeds kon ze de adrenaline op haar huid voelen kleven van de kleine maar stiekeme actie samen met Aisurou. Het bedwelmde haar, zorgde ervoor dat ze verlangde naar de tijden dat ze nog geen leider was. Dat ze nog mee ging op missies, dat zij er mede voor zorgde dat de vuurnatie soldaten zich overgaven. Dit was een ander soort adrenaline geweest, omdat het in vergelijk tot een echte missie amper noemenswaardig was. Een deel van de adrenaline kwam zelfs niet eens van hun geheime uitstapje, maar meer door het korte moment in de voorraadkast. Het gonsde nog na onder haar huid, als een pulserend en verslavend goedje.
Haar honger stillend, bleef ze eten, zelfs toen Aisurou begon te vertellen over de Noordpool. Yué had altijd het verlangen gehad om de wereld te zien. Het intrigeerde haar hoe groot de wereld was, hoeveel er nog onontdekt kon zijn. Ze wilde weten hoe het was om het ijskoud te hebben, ze wilde weten hoe het was om de woestijnzon op haar huid te voelen. In plaats daarvan had ze akelig weinig gezien van de wereld. Ze was opgegroeid in een klein dorp, waar haar moeder altijd in angst leefde, dus waar Yué amper vrijheid had gehad. Toen alles vervolgens plat werd gebrand, had Yué rondgezworven, maar altijd in het vuurnatie gebied. Hier en daar had ze een vuurmeester gehad, die haar wat van de basis van vuursturen had geleerd. Ze leefde van wat ze stal en van de goedgevigheid van anderen. Tot ze werd gevonden, door Jet. Hij was degene die haar mee had genomen, haar had gezegd dat alles goed zou komen. Zijn broer was toen de leider van de Freedom Fighters, maar Jet nam het al snel over. En dat had een einde gebracht aan Yué's zwervende bestaan. Jet was alles wat ze nodig had gehad, een vriend die haar een dak boven haar hoofd en eten aanbood. Later groeide die vriendschap uit tot iets anders, iets waar Yué liever niet meer aan dacht.
"Dat klinkt werkelijk prachtig", beaamde Yué toen Aisurou verteld had over de noordpool. Ze was niet verrast om te horen over zijn verlangen om het water te kunnen besturen. Vrijwel iedereen die geen element besturen kon, verlangde ernaar. Yué was een van de weinigen die het wel kon en daarbij wenste dat dat niet zo was. "Ik weet niet of een element besturen iets goeds is. Het kan mooi zijn, maar, ik weet niet, de elementen hebben ervoor gezorgd dat we ons in een oorlog bevinden. Als je elke gebeurtenis nagaat, is het in eerste instantie fout gegaan toen de elementen beschikbaar kwamen voor mensen...", begon Yué voorzichtig. "Ik weet dat het een zeer onpopulaire mening is en ik wil je niet beledigen. Water lijkt me een prachtig element, omdat het niet alleen gebruikt wordt voor iets vernietigen, maar ook voor mensen genezen", stuntelde ze verder. Haar ongemak kwam niet van de wijn, of zijn aanwezigheid, maar omdat ze deze mening haast nooit hardop uit had gesproken. Ze was ten alle tijden bang om te spreken over elementen besturen, omdat ze bang was dat haar geheim uit zou komen. Alsof iemand dwars door haar heen zou kunnen kijken en haar geheim uit haar zou trekken.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 02/04/2018 03:42 PM"Misschien wel ja, ik weet niet of het verstandig is om nog door te drinken,'' grijnsde hij naar Yué. Eén glas wijn kon vast geen kwaad, misschien zou hij er zelfs beter door gaan slapen vannacht. Hij hoopte het. Hij kon wel een goede nachtrust gebruiken, vooral als hij morgenvroeg met haar zou gaan trainen. Hij moest fit zijn en geen last hebben van vermoeidheid. Het was wel een hele nieuwe omgeving, waardoor het waarschijnlijk wel even wennen zou worden. De kans was dus wel degelijk aanwezig dat het hem niet zou lukken om in slaap te komen. Daarbij was het ook zo dat hij het niet gewend was om met een kamergenoot te slapen, dus hij was benieuwd hoe dat zou gaan. Hij hoopte maar niet dat Onrak zou snurken, want dan zou hij helemaal geen rust krijgen.
Hij glimalchte naar haar toen ze opmerkte dat ze blij was dat het hem smaakte. Waarschijnlijk zou elk soort warm voedsel hem wel smaken op dit moment. Al hoopte hij wel degelijk dat de kwaliteit van het eten elke dag zo hoog lag. De kans was klein dat ze iets zouden maken dat hij niet lekker zou vinden. Hij propte vrijwel alles naar binnen als hij eenmaal honger had, dan kon het hem niet zoveel schelen wat het was. Hij kon ook geen dingen bedenken die hij echt vies vond of echt niet op zou eten.
De glimlach rond zijn lippen werd breder toen Yué opmerkte dat het werkelijk prachtig klonk. Dat was het ook inderdaad. Door erover te praten, merkte hij toch wel dat hij het een beetje miste. Het was wel zijn thuis, jarenlang geweest ook. Hij had er dan niet meer veel, maar hij zou ooit eens terugkeren. Hij wilde gewoon zien of er veel veranderd was of dat het wel meeviel. Waarschijnlijk was het dat laatste, maar dat maakte niet uit. Hij zou gewoon weer een keer herinneringen op willen halen van de prachtige tijd die hij er met zijn ouders had gehad.
Yué vertelde dat ze niet wist of het besturen van een element wel een goed iets is. Dat de elementen ervoor gezorgd hadden dat ze zich in een oorlog bevonden. Daar had ze natuurlijk wel een beetje gelijk in, maar hij was niet van mening dat het daardoor meteen iets slechts was. Veel mensen die een element konden besturen, bedoelden er niets slechts mee. Enkel de Vuurnatie gebruikte haar kracht om dingen te vernietigen. De andere elementen gebruikten ze in de oorlog alleen maar om tegen de Vuurnatie in te gaan. Althans, dat was wat hem verteld was. "Ik snap ergens wel dat je die mening hebt, maar er zijn zoveel elementstuurders die hun krachten niet voor een verkeerde manier gebruiken. Zoals je al zei gebruiken waterstuurders hun krachten ook om mensen te genezen. Er worden ook goede dingen mee gedaan. Heel de stad waar ik heb gewoond is gebouwd door waterstuurders en het zou me prachtig hebben geleken om daar aan mee te werken,'' zei hij tegen haar. Natuurlijk mocht ze haar mening hebben en hij respecteerde die mening ook. Toch wilde hij zijn mening ook wel verkondigen, hij kon het niet volledig met haar eens zijn.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 05/02/2018 06:55 PMNauwlettend hield Yué de jongeman tegenover haar in de gaten. Niet langer omdat ze hem niet vertrouwde, maar juist om hem beter te leren kennen. Mensen konden dan nog wel zo veel over zichzelf te vertellen hebben, vaak werd uit hun acties meer duidelijk dan uit de woorden. Niet altijd, dat gaf Yué ook direct toe. Dingen zoals ambitie konden niet duidelijk worden uit lichaamstaal en acties, althans, niet direct. Toch vond ze het interessant om naar hem te kijken. Om te zien hoe hij langzaam op elke hap leek te kauwen, maar toch zo snel mogelijk alles naar binnen schoof. Het sprak elkaar tegen, maar was te verklaren. Hij had zo lang honger geleden dat eten dat voor hem stond, zo snel mogelijk naar binnen moest voor het werd afgenomen. Maar, hij was een fijnproever en respecteerde de verschillende smaken op zijn palet. Dit soort kleine dingen intrigeerde Yué, hoe je iemand gemakkelijk kon leren kennen door alleen maar te observeren. Ze vroeg zich af wat hij zag, of hij haar net zo oplettend genadesloeg, of dat hij normaal was. Dat hij niet door harde levenslessen gedwongen was mensen zo nauwlettend in de gaten te houden, dat het soms haast voelt als stalken. Als ze alleen maar Jet zo goed in de gaten had gehouden, dan was er zoveel leed bespaard gebleven. Dan was ze geen leider, kon ze toegeven aan haar verlangende gevoelens voor de jongeman tegenover haar. Het laatste wat Yué was, was normaal. Ze was een vuurstuurder die zichzelf niet kon toelaten te vuursturen, omdat ze de leider was van een grotendeels minderjarige groep rebellen die vecht tegen de vuurnatie. Om het ingewikkelder te maken had ze een zeer gecompliceerde relatie met de vorige leider, die hen allen had verraden en was overgelopen naar de vuurnatie. Ze voelde soms nog steeds het bloed kleven aan haar handen, zijn bloed.
Zacht schudde ze haar hoofd onopmerkbaar, zodat ze zich weer kon focussen. Ze merkte dat hoe langer ze niet het vuur uit haar lichaam liet, hoe meer ze achtervolgd werd door de beelden van vroeger, die ze allang verwerkt had, maar nooit kon laten rusten. Een moord, hoe terecht ook, is iets wat een mens nooit van zijn kerfstok kan krijgen, dat had Yué allang ondervonden.
"Oh, begrijp me niet verkeerd, je hebt gelijk. De meesten zetten hun sturing goed in, maar er zijn zaken bekend van niet alleen vuurstuurders die de fout in zijn gegaan. Ik probeer in geen enkel opzicht iets goed te praten, als ik de vuurnatie niet tot mijn binnenste zou haten met elke vezel zou ik hier niet zijn, maar het is een interessant debat. Een debat dat amper gevoerd wordt, omdat men gelijk het verkeerde aanneemt", zei Yué, waarbij ze Aisurou even strak aankeek en daarna doorging met eten. Ze hoopte dat ze zo zonder woorden duidelijk kon maken dat dit een van die dingen was waar ze enkel samen over zouden praten. Ze hoopte eigenlijk dat er heel veel dingen zouden zijn waarover ze enkel samen zouden praten. Yué merkte dat ze het goed kon vinden met hem en was ergens bang dat dit te ver zou gaan voor hem, dat hij liever niet met iemand zou converseren die zulke meningen verkondigde.
"Zat het watersturen wel in je familie?", vroeg ze toen, hopend een ander gespreksonderwerp aan te snijden, voor het geval hij inderdaad klaar was ermee. Eigenlijk verwachtte ze niet dat hij het heel verkeerd op zou vatten, dat hij best open zou staan voor haar visie.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Novelle on 09/21/2018 10:37 PMGod, het eten was zo heerlijk en hij had er moeite mee om niet te gaan schransen. Hij zat wel tegenover de leider van de groep en dat kon hij natuurlijk niet maken. Hij moest zich wel op een respectvolle manier gedragen, al had hij misschien al wel opmerkingen gemaakt die niet helemaal onder die term pasten. Toch had Yué dat niet heel erg leken te vinden. Maar goed, hij wilde alsnog proberen te voorkomen dat hij haar regels overtrad. Al was hij zeker wel iemand die de grenzen op probeerde te zoeken. Waarschijnlijk zou Yué wat dat betreft ook wel wat met hem te verduren krijgen, maar hij moest er wel voor zorgen dat ze niet gek van hem zou worden.
Voldaan zette hij zijn bord aan de kant, nadat hij deze helemaal leeg had gekeken en nam hij nog een slok van de wijn. Vervolgens keek hij de jongedame weer aan, die opmerkte dat ze wist dat er ook andere elementstuurders hun krachten voor het slechte hadden gebruikt. Dat was een gegeven waar hij niet van op de hoogte was, maar op een of andere manier trok hij het niet in twijfel. Hij had gewoon het gevoel dat hij haar kon vertrouwen en dat deed hij dan ook. "Daar was ik niet van op de hoogte,'' gaf hij dan ook eerlijk toe, ''het is inderdaad zo dat iedereen er vanuit gaat dat het voor het goede gebruikt wordt, maar ergens lijkt me dat ook logisch. Als ze daar niet vanuit zouden gaan, hoe zou de wereld er dan uitzien? Zouden mensen bang zijn voor mensen die een element besturen? Zouden ze die mensen zelfs haten? Ik weet het niet. Mensen zijn nu al gewoon zó bang voor de Vuurnatie, terwijl daar vast ook wel goede vuurstuurders tussen zitten..'' Misschien was zijn punt totaal irrelevant en was Yué het er niet mee eens, maar hij was wel van mening dat ze het gewoon niet als iets slechts moesten zien. Uiteraard had hij ook gewoon een vooroordeel vanwege de plek waar hij op was gegroeid.. Hij wist ook niet wat de jongedame had meegemaakt waardoor ze deze mening had. Misschien had ze wel genoeg ellende meegemaakt.
Hij schudde zijn hoofd toen ze aan hem vroeg of watersturen wel in zijn familie zat. "Nee, dat niet. Ik kwam gewoon uit een familie met gewone burgers,'' zei hij tegen haar. "Ik had gelukkig wel een hecht gezin, dus ik heb nooit iets te klagen gehad.'' Zijn vader was dan wel overleden toen hij nog jong was, samen met zijn moeder had hij alsnog een fijn gezin gehad. Hij had altijd een ontzettend goede band met haar gehad en kon altijd bij haar terecht. Nu was er dat niet meer, maar hij ging er vanuit dat hij gewoon goed voor zichzelf kon zorgen. Daarbij was hij nu op een plek terecht gekomen, waar hij zich waarschijnlijk wel kon vermaken. Hij hoopte dat hij hier zijn nieuwe thuis van kon maken en dat hij zich hier net zo prettig zou gaan voelen als dat hij zich thuis had gevoeld.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 09/23/2018 02:00 AMErgens voelde ze zich een beetje schuldig, dat ze de vragen stelde met twee motieven. Haar persoonlijke motief en haar leidinggevende motief. Ze wilde hem beter leren kennen, wilde dingen te weten komen over de persoon voor haar om zo een betere band op te bouwen. Maar ze wilde ook informatie voor zijn file, om dingen op te kunnen schrijven die haar kunnen helpen bij zijn profiel opstellen. Het was een van de taken die haar automatisch in de schoot was geworpen toen ze werd aangewezen als leider. Jet deed het ook en zijn broer voor hem, maar het was nooit zo gestructureerd geweest als nu. Van werkelijk iedereen, zelfs van zichzelf, had ze een profiel gemaakt, een mapje met papieren waar alles op stond was van belang kon zijn. In zijn dossier stonden tot nu toe standaard dingen, zoals de dag waarop ze hem hadden gevonden, de antwoorden op zijn drie vragen en kleine verslagen van Onrak en Kallah over de eerste dag. Ook had ze zelf wat kanttekeningen gemaakt, kleine zinnetjes of opmerkingen tussendoor, die ze later netjes zou verwerken tot ze een overzichtelijk overzicht had van hem. Ze wist niet goed of ze zich schuldig moest voelen. In eerste instantie had ze de vraag gestelt uit oprechte nieuwsgierigheid, maar ze realiseerde zich later dat het ook goed was voor andere doeleinden. Yué besloot het van zich af te zetten en zich op zijn antwoorden en het eten te focussen, die twee dingen hadden immers voorrang op haar eeuwige stroom van gedachten.
In stilte liet ze de woorden tot zich doordringen. Wat hij zei was in essentie iets waar ze blij van werd, waardoor ze positiever kon kijken naar haar eigen situatie. "Dat is exact hoe yin en yang werken. In elke goede substantie, levend of niet, zit iets slechts en in elke slechte substantie zit iets goeds. Maar het menselijke en filosofische vraagstuk is of je per norm uit moet gaan van dat iemand goed is met wat slechts, of slecht met wat goeds. Etisch gezien komt iedereen als goed op de wereld, maar vanuit een persoonlijk standpunt zou ik eerder willen uitgaan van dat mensen slecht zijn, tot ze het tegendeel bewijzen. Op die manier kunnen er minder ongelukken gebeuren en kan ik hier iedereen veilig houden", sprak ze uit op een trage toon, alsof ze dit zo'n beetje gaande weg bedacht. Het tegendeel was waar, dit soort vraagstukken hielden haar 's nachts wakker, zorgde ervoor dat ze soms niet kon eten en dat het zo druk was in haar hoofd. Was haar manier van leiderschap wel de juiste? Ze wist dat iedereen in het kamp gelukkig was, maar de eerste paar uren altijd argwanend naar nieuwelingen. Dat kwam niet alleen door haar aanpak, maar ook door wat de jongeren allemaal al was aangedaan op hun jonge leeftijd.
Ze glimlachte en stopte ook de laatste hap in haar mond, waarna ze haar bord ook wat naar achter schoof en naar hem keek. "Dat is fijn, ik denk dat met de tijd veel leden benieuwd zullen zijn naar je verhalen en avonturen op de Noordpool", zei ze en dronk haar glas wijn leeg. Haar hoofdpijn was verdwenen, daarvoor in de plaats was een gemoedelijke roes in haar hoofd gekomen. Door de nevel kon ze haar gedachten bijna niet meer horen, wat zowel een bevrijding was als een gevaarlijke gemoedstand. Er was een stilte gevallen tussen de twee en Yué keek langzaam naar hem op, haar ogen trokken een spoor vanaf zijn handen, langs zijn armen naar zijn nek en uiteindelijk gezicht. Zonder er erg in te hebben bleven ze even hangen op zijn lippen en eindigde bij zijn ogen. "Ik hoop dat je hier gelukkig wordt", haar stem klonk zonder dat ze daar toestemming voor had gegeven, maar ze kon op geen enkele manier spijt hebben van haar woorden, omdat ze waar waren. Plots, alsof ze ineens een besluit had genomen, schoof ze haar stoel naar achter en liep om de tafel heen. Even dacht ze dat ze zichzelf naar hem toe stuurde, maar ze liep naar de deuropening, die nog steeds goed werd afgeschermd door het doek. Ook hij kwam in beweging, maar voor hij ook maar kon nadenken over weggaan, overbrugde ze de afstand tussen hen twee. Voor de tweede keer in nog geen uur stonden ze dichtbij elkaar, hoewel ze dit keer elkaar niet aanraakten, daar zorgde Yué heel zorgvuldig voor. Met een schuingehouden hoofd keek ze naar hem op, alsof hij een puzzel was die ze net niet kon oplossen. "Bedankt voor het gezelschap", zei ze zacht en glimlachte klein om het feit dat ze zacht praatte, het ging automatisch maar voelde gepast. "Ik vond het fijn", voegde ze eraan toe, hoewel ze eigenlijk veel liever had dat hij niet zou gaan. Haar bui was nog steeds niet volledig verdwenen, ze wist nu al dat de herinnering aan alle net niets van vandaag nog lang zouden naspoken in haar hoofd. Ze likte haar lippen en keek opnieuw naar hem op. Ondanks dat ze afscheid aan het nemen was voor vandaag, kon ze zich er niet toe zetten om het doek vast te pakken en hem uit te laten. De wijn zorgde ervoor dat het verlangen naar meer te groot was om dat te doen. Door deze hoeveelheid wijn zou ze nooit iets doen waar ze niet achter stond, maar het zorgde er wel voor dat de grens tussen haar hoofd en haar hart net een paar centimeter werd verlegd.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Novelle on 09/23/2018 12:44 PMYué had een heel andere kijk op de mens dan hij, maar waar hij normaal een ander wilde overtuigen, had hij die drang op dit moment niet. Of dat nou kwam doordat hij er rekening moest houden dat zij de leider was of het een andere reden had, wist hij niet. Geïntrigeerd keek hij dan ook naar haar, terwijl hij nadacht over zijn reactie op haar woorden. Ze ging er vanuit dat de mens van nature slecht was en dat ze zich eerst moesten bewijzen voordat ze anders over hen zou denken. Het was een interessant gegeven, want dat zou betekenen dat hij zich ook moest bewijzen. Of had hij dat al gedaan? Stiekem vroeg hij zich af of haar kijk op de mens haar was aangeleerd of dat ze er uit eigen ervaring op die manier was gaan denken. “Interessant, interessant,” reageerde hij, “ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik denk dat de mens van nature goed is. Misschien heb ik ook wel te weinig levenservaring om een andere mening te hebben.” Zelfs van de mensen die hem gevangen gehouden had hij nooit gedacht dat ze echt slecht waren. Ze hadden waarschijnlijk gewoon gehandeld in opdracht van hun leider. Hij wilde het onderwerp ook een beetje afronden, omdat het steeds later begon te worden. Ze moesten morgen weer vroeg op en hij kon zijn nachtrust goed gebruiken.
Een glimlach sierde zijn lippen toen ze opmerkte dat veel leden in de loop van de tijd zijn verhalen wel zouden willen horen. Het leek hem een ontzettende eer om de te delen, maar aan de andere kant wilde hij ze ook niet teleurstellen. Zo spectaculair waren zijn verhalen nou ook weer niet.. Ook hij merkte dat de alcohol van de wijn het nodige effect op hem begon te hebben. Hij voelde zich prettig, op zijn gemak bij Yué. Hij voelde zich ook een beetje vaag in zijn hoofd, maar het was geen naar gevoel. Het was juist een fijn gevoel en hij hoopte dat het niet snel zou verdwijnen. “Dat lukt vast wel, ik heb niet veel nodig om gelukkig te zijn,” zei hij tegen haar. Hij meende het ook. Zolang hij wat te eten en drinken kreeg, zich in een goed gezelschap bevond en af en toe een bad kon nemen, was hij al gelukkig. Al die dingen leek hij hier te krijgen, dus hij ging er wel vanuit dat hij hier gelukkig zou worden.
Met zijn ogen volgde hij Yué, die plotseling opstond en naar de ingang van de hut liep. Hij stond ook op en volgde haar en voordat hij het wist stonden ze weer dicht bij elkaar. Ditmaal zonder elkaar aan te raken, al was de verleiding van zijn kant er zeker. Het doek waar ze achterstonden, bleef voor nu nog dicht, terwijl Yué hem bedankte voor zijn gezelschap. “Ik ook,” zei hij zacht toen ze opmerkte dat ze het fijn had gevonden. Hij zag hoe ze haar lip likte en zijn blik bleef daar ook hangen. Zachtjes beet hij op zijn lip. Het doek bleef nog steeds gesloten: een teken dat ze beiden nog geen afscheid van elkaar wilden nemen. Hij wist dat het moest, maar zichzelf overhalen om het doek open te trekken, lukte niet. “Dat zou je niet moeten doen,” reageerde hij zacht, op het feit dat ze haar lip had gelikt. Zijn arm ging haast automatisch omhoog en zijn hand belandde op haar wang. Met zijn duim streelde hij daarover, terwijl hij ‘m langzaam liet afdwalen naar haar lippen. Hier streek hij ook zachtjes over, waarna hij zijn hand liet afdwalen naar haar nek. Op dit moment won zijn hart het van zijn hoofd. Zijn verlangen naar haar was gewoon te sterk en waar hij zich normaal wel kon inhouden, nam de alcohol het nu van hem over. Zijn hoofd boog zich dan ook naar voren en hij plaatste zijn lippen op die van haar. Eerst voorzichtig, maar al snel drukte hij ze er stevig op.