ORPG | Gamers don't die, they respawn
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 11 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Oldest posts first ]
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:12 PMClarke
Moeizaam slik ik wanneer ik zie dat Adrian geschrokken opkijkt wanneer ik het kamp weer binnen stap. Een schuldgevoel overvalt me, hij moet vast geschrokken zijn van mijn plotselinge aanwezigheid. Hij zal ongetwijfeld wel al zijn zelfverzekerdheid zijn verloren toen ik zojuist zo uitviel tegen hem. Dat zelfvertrouwen had hem anders toch de das omgedaan, hoor ik een snauwend stemmetje in mijn hoofd schreeuwen, die ik probeer te negeren. Zonder moeite tover ik een glimlachje op mijn gezicht en neem plaats naast hem. Zojuist was hij zo druk bezig met in beweging blijven, dat hij het vast niet erg vind om het eten te bereiden. 'Dan mag je het klaarmaken ook.' zeg ik en duw zacht met mijn schouder tegen die van hem.
Zonder er controle over te hebben, laat ik een zucht los. We hadden een zwaard voor hem moeten halen bij de smid, daar had hij een stuk meer aan gehad dan zijn eigen kleine wapen arsenal. De dolk heeft geen speciale tekens gekregen, nog niet, ik koester nog steeds hoop dat het een goed wapen zal worden. Ergens lijkt het logisch als dat het geval is. Het is gekocht in het eerste dorpje, de stats waren zo laag, maar lijken met Adrian mee te groeien. Toch is het wapen voor alsnog vrij nutteloos, tenzij in de handen van een speler die enkel met dolken vecht. In plaats daarvan, ligt vaak de nadruk op Adrian zijn boog, die inmiddels wel sporen van personalisering lijken te vertonen.
'Laten we gewoon proberen te vergeten wat er net is gebeurd, alleen voor vanavond. Er komen nog genoeg tijden om ons zorgen te maken.' zeg ik, zo hoopvol mogelijk. Ik kan het niet helpen om de gemaakte en robot-achtige manier op te merken van de manier waarop de woorden mijn strot uitkomen. Adrian zal het ook vast horen, maar ik hoop dat hij mijn aanbod aanneemt met open armen, zodat ik maar plaats kan nemen in die open armen. Er bestaat een, best reeele, kans dat er na morgen geen "we" meer is, maar dat het alleen nog maar ik ben. Nog lang niet ben ik in staat om de vier speciale woorden tegen Adrian te zeggen, maar ik weet wel dat het gevoel langzaam maar zeker zich begint te nestelen in mij. Ik geef in ieder geval meer om de foolish boy dan om mezelf.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Reply
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:12 PMHij wilde iets om handen hebben. Bezig blijven, dan bleven de gedachten weg. Als hij nu te veel ging nadenken, zou de moed hem in de schoenen zinken. Eén simpele gedachte aan morgen was al genoeg om het gal tot in zijn strot te laten komen. Hij wandelde achtjes rond hun tent en vuurtje, ging zitten, stond weer op en ging de tent in om daar zogenaamd wat te zoeken. Dan weer naar het vuur om er een beetje in te porren. Weer zitten, zijn boog tevoorschijn halen om zijn hand erover te laten glijden. In gedachten verzonken staarde hij naar het donkerbruine hout, waar, had hij pas opgemerkt, donkergroene inkervingen in waren komen te staan. In een sierlijk patroon gingen de lijnen rond de hele boog en soms, als hij met gespannen boog richtte op een prooi bij het jagen, leken de lijnen een soort doorschijnend jade te worden in plaats van het mosgroen dat ze anders waren.
Hij zat nog steeds naar het wapen te staren, toen Clarke aankondigde dat ze ging jagen. "Ja, da's goed." Hij reikte de boog aan en haalde de pijlenkoker van zijn rug, die hij haar ook aangaf. Ze werd vast net zo gek van zijn gedrag als hijzelf. De rust leek hem niet te kunnen vinden en hij betwijfelde of hij vanavond überhaupt de slaap zou kunnen vatten. Eventjes zat hij in de flakkerende vlammen van het vuur te staren, maar al snel gleed zijn blik naar het zwaard dat verlaten naast hem op de grond was gegooid. Het lemmet stak een stukje uit de schede, maar had niet de gloed die het had als Clarke het ding vasthad. Een belachelijk idee vormde zich in zijn hoofd, maar hij wendde zijn hoofd af alsof het daarmee afgedaan was. Maar zelfs zonder het zwaard in zicht dacht hij eraan. Het idee had zich in zijn hoofd geplant en had zich al genesteld. Het was belachelijk en ze zou immens pissig op hem zijn. Dat moest dan maar.
Als een kind dat betrapt werd op het stelen van een koekje, schrok hij op toen Clarke het kamp weer opstapte. Hij had in gedachten verzonken in het niets zitten staren, denkend aan het verloop van morgen en wat hij van plan was te doen. Hij voelde zijn hart in zijn keel kloppen, maar beval zichzelf om normaal te doen.
"Perfect, ik rammel," zei hij met een lachje. Grapje. Zijn binnenste zat tot de nok vol met zenuwen en hij was als de dood dat hij over zijn nek zou gaan als hij het bradende vlees zou ruiken.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:12 PMClarke
Het excuus wat over zijn lippen komt, zorgt ervoor dat ik wat ontspan. Het ene woordje zorgt ervoor dat ik me er iets meer bij kan neerleggen, omdat hij immers ook inziet dat het een stomzinnige actie is geweest. Het virtuele lichaam wat ik bezit mag dan wel iets ontspannen, de angst blijft zich roeren onder mijn huid. Angst voor zijn leven en misschien ook wel de egoistische angst om alleen verder te moeten. In de korte tijd heeft Adrian me ontzettend weten te veranderen, wat hem misschien niet helemaal duidelijk is, maar wel echt waar is. Zonder hem, ben ik bang om weer mijn oude zelf te worden. En alleen red ik het niet meer, sterker nog, alleen wil ik het niet meer redden. Kort sluit ik mijn ogen als hij een kus op mijn voorhoofd drukt en zijn woorden zorgen ervoor dat er een klein glimlachje op mijn gezicht komt. Het is absurt, maar af en toe heb ik het nodig om zoiets te horen, omdat ik constant twijfel of hij wel gelukkig is met mij. De onzekerheid is over de afgelopen paar weken wel afgenomen, maar zit er nog steeds.
Zonder iets te zeggen knik ik en begin te lopen. Normaal gesproken pak ik zijn hand vast of blijf ik dichtbij hem, maar nu neem ik het voortouw. Hoewel we het kamp elke dag weer opbreken, voelt het als een veilige plek, als een plek van ons. Op een vreemde manier misschien zelfs als thuis. Daarom kan ik niet wachten tot ik de welbekende tent kan zien en een vuurtje kan verzorgen. De hitte zal me goed doen. Nogmaals veeg ik langs mijn wangen, om de tranen weg te krijgen. Nieuwe tranen komen niet meer, de tijd voor verdriet is voorbij. In plaats daarvan voedt de angst in mijn binnenste zich met elke seconde die voorbij gaat.
Niet al te veel later is het kamp opgezet. 'Ik ga wel jagen. Neem jij mijn zwaard maar, ik red het wel met je boog.' zeg ik en maak de gesp los, om mijn zwaard met schede en al in zijn richting te gooien. Het is misschien op mijn eigen manier zwak, maar ik heb even wat tijd alleen nodig. Erg veel heb ik niet met zijn boog geoefend, maar omdat mijn level al dusdanig hoog is, is het geen probleem om om te gaan met welk wapen dan ook. Nog geen half uur later kom ik terug met twee hazen en drie fazanten, allemaal met de pijl die door het oog is gegaan. Het kan me niets meer schelen dat Adrian dat als opmerkelijk zal bestempelen, die zorgen lijken in het niet te vallen met al het andere dat aan de hand is. 'Dinner.' kondig ik aan, terwijl ik tussen de bomen vandaan stap.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:11 PM"Sorry."
Meer viel er niet te zeggen. Hij kon niks anders meer zeggen. Hij voelde de brok in zijn keel en moest een paar keer slikken om hem te onderdrukken. Het was kut om te zien hoe veel pijn ze had en dat ze wist dat ze machteloos was om hem op andere gedachten te brengen. Maar toch omarmde ze hem, en het was alles wat hij op het moment even wilde. Haar dichtbij hem hebben, zonder haar en haar betraande gezicht onder ogen te komen. Hij voelde zijn ogen branden en terwijl ze dicht tegen elkaar aangedrukt stonden, rolden er een paar hete tranen over zijn wangen. Hij haatte het om te huilen, maar op het moment kon het hem geen moer schelen. Net voor ze hem losliet, drukte hij haar nog ietsje steviger tegen hem aan.
Haar opmerking liet hem, ondanks alles, door zijn met tranen volgelopen ogen glimlachen. Hij veegde met zijn mouw zijn tranen weg en knikte met een lachje. "Dat is goed." Hij zou haar ervoor bedanken. "Dat verdien ik wel, denk ik." Hij liet zijn arm zakken en drukte een kus op haar voorhoofd. "Ik weet niet wat ik zonder jou zou moeten." En dat was niet gelogen. Clarke had hem zoveel gegeven hier, qua training en kennis, maar ook van zichzelf. Haar vriendschap en haar liefde. Hij zou verloren zijn zonder haar, ze had het voor elkaar gekregen om in zo'n korte tijd al zo veel voor hem te betekenen. Hij keek haar even zwijgend aan, even zonder woorden paraat, maar zuchtte toen en stapte aan de kant zodat ze zij aan zij stonden. "Kom," zei hij simpelweg. "We kunnen hier niet blijven en m'n hoofd staat er niet naar om nog heel ver te lopen vandaag. We gaan terug." Dat leek hem het beste. Als ze vandaag nog ver zouden lopen, zou hij morgen dat hele eind weer terug moeten. Dat was hij nou net niet van plan. Hun vorige slaapplek was een prima plekje, ze zaten redelijk beschut van het pad en er was genoeg voedsel te vinden. Het zou een stap achteruit zijn van hun voortgang en hun planning, maar het moest maar.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:11 PMClarke
Tuurlijk zag ik wat mijn woorden met hem deden, maar het was niet genoeg. Het enige wat me nog gerust kon stellen, was de belofte van vluchten. Van het bewerkelijke leven hier had ik liever een leven op de vlucht, dan een zonder hem. Het is zijn eigen verdomde schuld dat ik zoveel om hem ben gaan geven. Hij zou een idioot zijn om dat te ontkennen, het was immers zijn idee om allebei gewoon toe te geven aan de gevoelens. Wanneer hij wat in elkaar krimpt, voel ik een steek door mijn hart gaan, in combinatie van het gevoel dat mijn hart aan het afbrokkelen is van de zorgen. Er zijn zoveel antwoorden die ik hem wil geven, varierend van dat hij geen hersenen heeft, tot de vraag of hij werkelijk denkt dat ze zullen stoppen als hij zich overgeeft. Ik zag de blik van de man, gericht op mijn zwaard. Als Adrian morgen zonder zwaard het gevechtsveld op komt, zal de man niet stoppen tot Adrian dood is en ik verslagen genoeg om mijn zwaard af te schrijven. En dan heb ik helemaal niets meer. In een vlaag van blinde angst, vraag ik me af of het mogelijk is zelfmoord te plegen binnen de game.
In de stilte die voortduurt na mijn vraag, stap ik dichter naar hem toe. Het liefst zou ik willen dat hij me in zijn armen zou nemen en me ervan zou verzekeren dat alles goed zou komen. Die leugen zou me tenminste wat rustiger krijgen en er misschien zelfs voor zorgen dat de tranen zouden stoppen met stromen. 'Hoeveel levens kost het je om achter zoiets te komen, Adrian?' vraag ik dan, zachter dan mijn eerdere vraag. Haast nooit spreek ik zijn volledige naam uit, alleen in situaties waarbij grote ernst is. En grotere ernst dan dit, kan ik me niet eens voorstellen. Zijn reactie op mijn eerdere vraag, stelt me op geen enkele manier gerust. Zijn hand op mijn arm, zorgt er tenminste voor dat de behoefte aan lichamelijk contact wat wordt gestilt. De woorden die volgen, zorgen er alleen maar voor dat mijn onderlip heviger begint te trillen, waardoor ik erin bijt met mijn boventanden. Adrian's armen vallen slap naast zijn lichaam en ik overbrug de laatste ruimte tussen ons, waarbij ik hem stevig omarm en mijn hoofd tegen zijn borst leg. 'Je geeft me geen kans...' zeg ik gesmoord, maar luid genoeg om te horen. Diep zucht ik, waarna ik hem wat minder stevig omarm en mijn hoofd ophef zodat ik hem aan kan kijken. Met betraande wangen veranker ik onze ogen. 'Als je doodgaat, vermoord ik je.' zeg ik zacht.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:11 PMHaar geschreeuw en haar tranen waren een rechtstreekse steek in zijn hart. Ze zag er doodsbang uit. Doodsbang voor zíjn leven. Dat raakte hem harder dan hij wilde toegeven. Er waren weinig mensen die hem ooit zo bezorgd aan hadden gekeken, dat stelletje was op één hand te tellen. Alle anderen gaven niet echt om hem. Alle mensen op zijn feestjes, alle klasgenoten en alle sportvrienden: wanneer hij een avondje wilde drinken waren ze er als de kippen bij, maar toen hij een keer in het ziekenhuis had gelegen hoorde hij ineens van niemand meer iets. Het kon hem niet schelen. Gewoon je hoofd opheffen en grijnzen, laat het allemaal maar langs je heen gaan. Hier een keertje proosten, een sigaret van die bietsen en hij was weer beste maatjes voor een avond. Maar niemand van die mensen zou ook maar een traan gelaten hebben over zijn plotselinge verdwijnen. Hoogstens een 'hè kut, bij wie gaan we nou dat feestje houden?'
Clarkes stem ging door merg en been. Hij kromp erdoor ineen als een getrapte hond. Hij wilde dat ze stopte met schreeuwen, zodat hij het kon uitleggen. Zo goed en kwaad dat kon, in ieder geval. Als hij überhaupt een uitleg had. "Ik heb echt wel genoeg hersens dat ik stop voordat het te laat is!" riep hij gefrustreerd terug. "Als ik dreig te verliezen, geef ik me gewoon over en geef ze mijn wapens. Dat is alles wat zij willen!" Als ze hadden waar ze op aasgierden, dan zouden ze weer weg gaan. Ze leken hem geen sadisten die hem door zouden laten vechten tot hij een leven opgebruikt had. "Als hij zo veel sterker is, dan kom ik daar snel genoeg achter." Ze kon zeggen wat ze wilde, maar ze zou hem niet overtuigen.
Hij had nog een argument naar boven willen brengen, maar haar vraag, een simpel 'en wat als je wel doodgaat?', ontnam hem alles wat hij had kunnen zeggen. De stilte die tussen hen in kwam, leek een hele tijd te duren. "Ik ga niet dood," antwoordde hij met een piepklein stemmetje. Hij leek er ineens een stuk minder zeker van. Ze had een punt. Maar als hij hier nog langer op door zou gaan, dan zou hij zelf ook alle moed verliezen. Dan vocht hij sowieso een verloren strijd.
"Dat kan niet, Clarke." Hij schudde zijn hoofd en reikte zijn arm uit om zijn hand op haar arm te leggen. "Als we ervandoor gaan, dan vinden ze ons. Vroeg of laat. En als er dan niet al een doodvonnis over ons heen hangt, komt dat wel als ze ons vinden." Wie wist wat deze lui zouden doen als ze er ingeluisd waren. Als ze niet al op een paar meter afstand in de struiken zaten om hem in de gaten te houden en te zorgen dat ze er niet tussenuit knepen. "En ik heb het beloofd. Zij mogen dan wel niet eerlijk zijn, ik ben dat wel. Laat me dit doen, Clarke." Hij keek haar smekend aan en liet zijn hand van haar arm glijden zodat zijn armen lusteloos langs zijn lichaam hingen. Alle kracht was uit hem gevloeid en alles wat er overgebleven was, was een miserabel hoopje wanhoop.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:11 PMClarke
De schrik die te zien is op Adrians gezicht, voel ik zelf ook. Een reactie als deze was wel het laatste wat ik had verwacht van mezelf. Voor het eerst begin ik te beseffen dat in deze korte tijd Adrian me meer veranderd heeft dan ik me ooit voor mogelijk had gehouden. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik weer dingen doe, omdat ze goed voelen. Niet omdat ik er eerst minstens een paar dagen over na heb gedacht en een lijstje met voor- en nadelen heb gemaakt. Nee, Adrian heeft ervoor gezorgd dat ik meer vertrouw op mijn eigen gevoelens en emoties. En die emoties lijken nu wel over te koken van frustratie en ook nog steeds van de woede. Het is mijn schuld dat we in deze situatie terecht zijn gekomen, zo voelt het. Ik overviel Adrian door op hem te springen, terwijl ik me niet eens bewust was van mijn omgeving. De gedachte dat die mannen ons al een langere tijd volgden, maakt me misselijk.
De eerste keer dat Adrian mijn naam zegt, dringt niet tot me door. De tweede keer wel, want dan zie ik ook tranen in zijn ogen glinsteren. Dat kalmeert me op een vreemde manier, dat hij de ernst van de situatie ook in ziet en niet als een stoer haantje door gaat alsof er niets aan de hand is. Ik durf beide handen ervoor in het vuur te steken dat Adrian's level hoger is dan het gemiddelde, maar als hij het tegen de beta opneemt, zal hij geen schijn van kans hebben. 'Hoe weet je dat nou? Die mannen volgden en beslopen ons alsof het niets was!' breng ik tegen hem in, mijn stem verheffend. Het idee dat ik Adrian kwijt zal raken aan iets stomzinnigs als dit, zorgt ervoor dat ik haast doordraai. Hij kan nog zoveel beloftes maken als hij wilt, maar ik weet hoe dit gaat eindigen als ik er niets aan zal doen.
'Dat bewijs je nu toch maar? Waarom zou je zomaar een gevecht aannemen van iemand die je niet kent? Voor wat jij weet is hij wel tientallen levels boven jou!' zeg ik tegen hem en kijk hem aan terwijl ik mijn hoofd langzaam schud en voel hoe mijn vechtlust langzaam weg begint te ebben. De tranen blijven enkel achter en een vreemd gevoel wat ik zou bestempelen als futloosheid. 'En wat als je wel doodgaat?' vraag ik zacht en kijk hem aan, waarbij ik de tranen en het trillen van mijn onderlip niet kan beheersen. Een korte stilte valt en ik veeg ruw de tranen van een wang af, de ander kan me niets meer schelen. 'We gaan er gewoon vandoor, we kunnen ze met gemak voorblijven.' zeg ik en veeg het haar uit mijn gezicht, terwijl de tranen blijven lopen. Niet alleen omdat Adrians woorden me onder geen enkele omstandigheid kunnen geruststellen, maar ook omdat ik weet dat blijven een doodvonnis betekend.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:11 PMDe schrik sloeg hem om het hart toen de man op hem afstapte en Adrian nog steeds stevig vastgehouden werd door de ander. Hij kneep zijn ogen al samen in de angst dat hij een klap in zijn gezicht zou krijgen, maar hij had niet verwacht dat hij vastgegrepen zou worden. Geschrokken hapte hij naar adem, maar zijn ogen spuwden vuur terwijl hij de man aankeek. Als blikken toch eens konden doden. Hij rukte zijn gezicht net weg toen de man hem weer losliet en onderdrukte de neiging om uit walging voor zijn voeten op de grond te tuffen. Hij had nog nooit in zo'n korte tijd zo'n grote hekel aan iemand gekregen.
Toen zijn armen losgelaten werden, trok hij kwaad zijn kleding recht en keek de mannen vuil aan. Maar die blik verzachtte toen hij naar Clarke keek, die naar hem toe was gesneld en er doodsbang uitzag. De katachtige blik die hij in zijn ogen had verdween en maakte plaats voor een mengeling van opluchting, verwarring en angst. Had hij iets gedaan waarvan hij de consequenties niet zag, of had ze gewoon geen vertrouwen in hem? Hij wierp de man nog één blik toe, toen die een tijd en plaats noemde. Adrian nam niet eens de moeite om het te bevestigen. Zelfs als het een ontzettend stomme keuze bleek te zijn, zou hij er nu niet meer onderuit komen. Als ze nu verdwenen met zijn tweetjes, zouden ze vroeg of laat toch weer gevonden worden. Er waren weinig verschillende richtingen waar je heen kon, als je volgens de bedoeling van het spel speelde.
Geschrokken zette hij een stap achteruit, toen ze hem duwde. Clarkes ogen waren rood en ze was overstuur, nog meer dan toen ze net door de mannen vastgehouden werd. Met grote ogen keek hij haar aan, voor hij haar bij de polsen vastgreep en haar naar zich toe trok. "Clarke," zei hij, en toen nog een keer harder. "Clarke!" Tot zijn eigen frustratie voelde hij ook tranen achter zijn ogen prikken. "Ik gá geen levens verliezen. Daar pas ik echt wel op." Hij liet haar los en drukte zijn nagels in zijn eigen handpalm om zijn emoties de baas te blijven. De kans was groot dat hij wel levens zou verliezen. Natuurlijk wist hij dat. Maar liever dat dan dat hij zich gewonnen gaf zonder ervoor te vechten. Misschien was het dom. Waarschijnlijk was het dom. "Ik ga niet dood! Denk je echt dat ik wat wij hier hebben gewoon weg zou gooien, gewoon om mezelf maar te bewijzen?" Hij probeerde het tegen te houden, maar slaagde er niet in om te voorkomen dat zijn stem brak. Hij herpakte zich en herhaalde in een wat kalmere toon: "Ik ga niet dood. Echt niet. Dat doe ik je niet aan."
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Sanne on 01/06/2018 03:10 PMClarke
Van het ene moment nog tegen Adrian geplakt zitten en nu in de lucht hangen. Als ik niet zo druk was geweest met mezelf vol agressie los trekken, had ik misschien wel een lachje los gelaten. Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat deze game me nog kon verrassen, in ieder geval de eerste paar levels niet. Naast de hele verliefdheid-situatie dan natuurlijk, want die had me helemaal verrast. De twee mannelijke spelers die me vast hebben, zijn te sterk, maar dat stopt me niet van proberen los te komen. Nog steeds grommend probeer ik met alle macht los te komen. Als ik alleen maar mijn zwaard zou kunnen trekken, zou ik ze allemaal zo kunnen verslaan. Toch lukt het niet, wat mijn woede alleen maar meer aanwakkert. Hoe heb ik mijn focus zo kunnen laten verslappen dat we door maar liefst drie man zijn omsingeld? Van te voren had ik al geweten dat als ik toe zou geven aan mijn gevoelens voor Adrian, me dat in problemen zou brengen. En nu gaat het niet alleen meer om mij, nee. Inmiddels geef ik te veel om Adrian om te kunnen vluchten van deze hele situatie. Daarom is mijn woede voornamelijk op mezelf gericht. Als ik hem achter had gelaten op het plein, dan was ik nooit in een situatie als deze beland. Kort vliegen mijn ogen naar Adrian, die zelf ook vast wordt gehouden. Als ik hem achter had gelaten, had ik veel meer verloren. Dan had ik hem nooit leren kennen, dan was ik veel meer misgelopen dan deze overval. Met een zucht stop ik met tegenstribbelen, omdat dat toch geen zin heeft.
Net wanneer ik wil suggereren dat we op zijn minst een kans verdienen om onszelf te verdedigen, loopt er een vierde speler het speelveld op. Ondanks dat het niet kan, voel ik dat mijn mond droog wordt als het besef me raakt dat ik deze speler herken. Hij is ook een beta. Mijn ogen verankeren zich met die van hem en ik zie eenzelfde flits van herkenning door hem heen gaan. Nu worden mijn ogen een stukje groter en ik moet mezelf inhouden niet naar Adrian te kijken. Deze man heeft mijn grootste en enige geheim in de game in zijn handpalm liggen. Als hij dat eenmaal door zou hebben, zou hij de situatie nog meer uitbuiten. De speler, waarvan ik de naam niet meer weet maar het gezicht al te bekend is, beveelt Adrian zijn inventaris te openen. Bijna barst ik uit in tranen van geluk, als ik me besef dat ik ons kamp heb opgeslagen vanochtend. En wanneer de man mij het bevel zal geven, zal ik simpelweg weigeren. Net wanneer ik de beta speler wil uitdagen voor een gevecht, opent Adrian zijn mond.
Mijn grote ogen schieten naar hem toe en ik schud mijn hoofd naar hem. Eerst langzaam, maar dan steeds sneller en heviger. Hij lijkt het echter niet te zien, of niet te willen zien. Verdomme! 'Adrian, nee.' probeer ik nog en begin weer met de pogingen om los te komen. De betaspeler begint te grijnzen en stapt op Adrian af. Zijn hand sluit zich om Adrians kaak en met een grauw probeer ik harder om me los te trekken. 'Deal.' zegt hij en laat Adrian los, waarna hij mij een grijns toewerpt. 'Stop! Nee, Adrian, het is het niet waard, alsjeblieft!' probeer ik nogmaals tussen beiden te komen, maar ik weet dat het al te laat is wanneer de mannen mij loslaten. Adrian wordt op hetzelfde moment losgelaten en ik struikel naar voren om bij hem te komen. Wanneer ik bij hem ben probeer ik zo goed als ik kan de angst weg te stoppen, maar ik voel dat deze nog meer dan levendig in mijn ogen weerspiegeld is. Angst om zijn leven. Ik voel me net een smekend hulpeloos meisje als ik mijn handen tegen zijn borst leg. Voor ik iets kan zeggen, stapt de betaspeler naar voren. 'Morgenochtend, wanneer de zon opkomt. Op deze plek.' zegt hij en kijkt Adrian aan, werpt mij nog een korte grijns toe en verdwijnt met zijn bende.
Een korte stilte valt en ik richt me weer op tot Adrian. Tot mijn eigen verbazing geef ik een duw tegen zijn borst en voel ik de tranen in mijn ogen prikken. 'En wat nou als je levens verliest? Die wapens mogen ze hebben, maar wat ben ik zonder jou hier?' roep ik uit en geef hem uit frustratie nog een duw, terwijl de tranen overstromen en een weg langs mijn wangen naar beneden vinden.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn
from Chouette on 01/06/2018 03:10 PM"Oh, godver. Kóffie," verzuchtte hij gelukszalig. "Daar had je nou nèt niet over moeten beginnen." Er waren van die dingen die je geen moment miste, tot er één keer de aandacht op gevestigd werd. Dan kon je ineens nergens anders meer aan denken. Zoals koffie. Of een warme douche. Of sigaretten. Of familie. Hoe zouden die het nu hebben? Het was zo'n rare gedachte dat hun leven ook gewoon door ging. Elke dag die hier verstreek, verstreek daar ook. Maar terwijl hij liep, en liep, en vocht, en liep, en trainde, en liep, en sliep, wat deden zij? Niets anders dan normaal, waarschijnlijk. Werken. Koffie drinken. Dat soort dingen.
Zouden ze wel eens bij hem zijn? Of tegen hem praten? Met de gedachte dat hij, als ze al tegen hem praatten, niet zou weten wat ze tegen hem zeiden, trokken zijn mondhoeken naar beneden. Hij miste de gesprekken die hij met ze had. Zijn familie. Jonah, zijn beste vriend. De geheimen die hij bij ze kwijtkon en de lol die hij met ze had. Zou het nog wel hetzelfde zijn wanneer hij terugkwam? Áls hij terugkwam.
Clarkes aanval kwam volledig onverwachts. Hij had geen moment om zich schrap te zetten, dus tuimelden ze allebei zodra ze haar gewicht op hem zette op de grond. Met een bons belandden ze op de bosgrond en hij wilde protesteren, tot ze hem omdraaide en haar lippen op de zijne drukte. Het was volledig onverwachts, maar hij klaagde niet. Van de schrik bekomen drukte hij zijn lippen terug op de hare en liet zijn handen afdwalen naar haar benen. Langs haar knieholtes liet hij ze naar haar dijbenen gaan en wilde ze net nog iets hoger laten gaan, toen ze opschrokken van een stem. Clarke werd van hem af getrokken en hij wilde zelf ook overeindkrabbelen, maar werd in zijn nekvel gegrepen en hij had nog net tijd om kwaad "Hé!" te roepen voor ook hij overeind werd getrokken. Zijn hand ging naar zijn zij, waar hij zijn dolk had, maar voor hij bij het heft kon, werden zijn armen naar achteren getrokken en voelde hij twee stevige handen om zijn onderarmen. "Nou hé, wapens zijn nergens voor nodig," klonk een diepe stem vlak achter hem met een geamuseerd toontje. Die stem was veel te dichtbij. Adrian rukte zijn hoofd aan de kant en probeerde los te stribbelen uit de greep van de man die hem vasthad, maar diens handen hadden zich als boeien om zijn armen gezet. Met een felle ruk probeerde hij het nog eens, maar er kwam gewoon geen beweging in. In een normale scene had hij hier een goed stel blauwe plekken aan overgehouden.
Zijn ogen zochten Clarkes blik, maar ze keek strak langs hem heen en keek alsof ze een lijk had gezien. Zo goed en kwaad het kon keek hij om, waar net een vierde man tevoorschijn kwam. Waar hij had gezeten en hoe lang ze er al hadden gezeten voor ze hen opgemerkt hadden, hij had geen idee. Het gaf hem de rillingen. De vierde man maakte de cirkel compleet en had zo'n aura om hem heen dat je niet om zijn aanwezigheid heen kon. Hij trok alle aandacht naar zich toe. Er hing een afwachtende sfeer in de lucht sinds de vierde man zijn aanwezigheid bekend had gemaakt, alsof ze een bevel wilden. En dat kwam er ook. Maar niet naar de andere drie mannen, verbazingwekkend naar Adrian en Clarke. "Open je inventaris." Blafte de man, en Adrian was even te verbaasd om te reageren. Serieus? Werden ze nou gewoon beroofd? Waren deze lui zelfs in een game te achterbaks om eerlijk aan hun spullen te komen?
Adrian voelde de greep om zijn arm verslappen, maar bewoog zich niet. Het was alsof zijn lichaam dienst weigerde te doen, maar ook omdat hij het gewoon vertikte. Wat wilden ze doen, dan?
De greep verstevigde net zo plots als die verslapt was. Maar nu gebruikte de man Adrians arm als een soort marionet, zonder de touwtjes. Hoewel hij het zelf niet wilde, maakte zijn arm toch de beweging die nodig was om zijn inventaris te openen en de man achter hem vol zicht had op alles wat daar inzat. Het voelde ontzettend naar. Het liefst had hij de inventaris weer gesloten en had zich losgerukt, de man bevond zich al veel te lang in zijn persoonlijke ruimte.
"Deze heeft niet heel veel, maar er zitten wat goede dingen tussen. We nemen gewoon alles," zei de man na een blik op alles wat hij in zijn inventaris had, alsof hij een boodschapje aan het doen was. Adrian klemde zijn kaken op elkaar en deed nog een futloze poging om weg van de man te komen. "Rot eens op, zeg!" snauwde hij pissig. "Hebben jullie niets beters te doen dan anderen beroven?"
De vierde man lachte alsof hij iets heel grappigs had gezegd en keek naar Adrian. "Jullie hebben hier je romantiekverhaaltje, wij doen dit met onze tijd. Dus doe nou niet moeilijk, wat had je willen doen? De politie bellen?"
Hij dacht razendsnel na. Hij moest iets verzinnen om tijd te rekken Ze aan de praat houden, of zo. Hij zou zich niet zomaar gewonnen geven. "Ik daag je uit voor een gevecht. Als ik win, laten jullie ons met rust."
"En als je verliest?" vroeg de man met een hooghartige grijns.
Adrian aarzelde. Als hij nu een hoge prijs zei, zou het heel nadelig voor ze zijn als hij daadwerkelijk verloor. Maar er zat niets anders op. "Dan krijgen jullie onze wapens."
Wil je me lijmen als ik breek?