ORPG | Gamers don&#039;t die, they respawn

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:57 PM

Het maakte hem niet uit. Al moest hij over hele kolen lopen of met zijn blote handen een ijsbeer bevechten, al moest hij zijn ziel achterlaten om door te kunnen gaan. Hij zou het doen. Er was op dit moment niets wat hij liever wilde dan met haar meegaan. Een vriend hebben in deze barre situatie. Zijn hart maakte een hoopvol sprongetje toen ze naar hem toe stapte. Wat ze nog zou zeggen, het zou geen verschil meer maken. Hij had zijn beslissing al gemaakt, en daar zou niets meer aan veranderen. Waarschijnlijk zou hij haar gewoon achterna gaan als ze hem afwees. Noem hem wanhopig, afhankelijk, impulsief, het kon hem niets schelen. Wat zou hij anders moeten doen?
In spiegelbeeld zag hij wat ze op haar menu aan het doen was, een klein lachje brak door op zijn gezicht. Godzijdank. Het was toch fijn om te weten dat ze hem er ook graag bij leek te willen, zelfs al was het dan met wat aarzeling. Even schoot het door hem heen dat ze het alleen maar deed om hem tevreden te stellen, maar dat leek hem sterk. Ze had hem net zo goed af kunnen wijzen als ze een spoortje van een ruggengraat in zich had. Ze mocht hem, dat moest wel. Toen haar menu verdween, verscheen het zijne, een pop-upberichtje met een verzoek tot samenwerking van Eleanore. Zonder ook maar een seconde te verspillen klikte hij op accepteren. Het scherm verdween en hij keek op naar haar, nu was zijn glimlach nog beter geworden. Voor overleving had hij alles over, zelfs intensieve training die hij niet van plan was geweest.
"Zie ik eruit alsof dat me tegen gaat houden?" vroeg hij, reagerend op de vele training die hij blijkbaar zou moeten doorstaan. Nu de angst van plotselinge verlating weer weggeëbd was, realiseerde hij zich dat hij geen idee had wat haar plan was. De game verslaan, waarschijnlijk. Het zou hem nog moeite kosten om zich aan een efficiënte manier van spelen aan te passen, hij liet zich altijd ontzettend afleiden door sidequests en het ontdekken van nieuwe plekjes. Daardoor duurde het altijd ontzettend lang voor hij verder kwam in een spel. Hij realiseerde zich wel dat dat hier geen waarde zou hebben, hoogstens voor het verkrijgen van meer EXP en items. Maar voor de rest was dit geen vrijetijdsbesteding meer, het zou hun volledige leven worden. En daar besteedde je niet bepaald snel uren aan het terugvinden van de teddybeer van een meisje, of het doden van een bepaald aantal zwijnen.
Op het plein was het nog steeds druk, veel spelers leken niet zo goed te weten wat ze nu moesten doen. Gewoon doorspelen? Ermee kappen? Wat kon je anders doen dan die twee? Adrian had voor het eerste gekozen, en was blij dat hij dat gedaan had. Als een soort laatste bevestiging van zijn keuze keek hij Eleanore nog even aan en begon zich tussen de spelers door een weg te banen naar de rand van de kring toen hij na een snelle blik naar achteren zag dat ze hem volgde.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:58 PM

Clarke
De blik in Gabriël zijn ogen veranderd van gekweld naar vastberaden en een stukje van mijn eigen twijfel valt weg. Toch ben ik nog niet helemaal zeker of ik het goede doe om hem de uitnodiging te sturen en er maar vanuit te gaan dat hij het vol gaat houden. Hoe ik erin sta is het vrij simpel, ik ga of die game verslaan of ik sterf terwijl ik het probeer. Waar ik precies de grens ga leggen, weet ik niet, want om nou mezelf letterlijk dood te vechten in een paar weken of maanden, lijkt me niet helemaal de juiste insteek. Nee, ik moet het tactisch aanpakken. Ik zal mijn level ellendig hoog op moeten trekken, hoewel ik al een level heb waarmee ik de beta versie zowat mee af heb gesloten. Eigenlijk let ik niet eens meer op die cijfertjes. Het enige wat ik weet, is dat we hier weg moeten. Het beginners stadje is fijn en rustiek, maar waarschijnlijk blijft iedereen hier in het begin een beetje hangen. Dus het ophogen van levels zal lastig worden als het woud vol zit met alle andere 9.998 spelers.
Gabriel accepteert zonder ook maar een seconde tijd te verspillen mijn uitnodiging en ik kijk hem onderzoekend aan. Het blijft me irriteren dat mijn avatar wat kleiner is dan die van hem, waardoor ik telkens omhoog moet kijken. Mijn ogen vernauwen zich wat. 'Het is niet alleen de training.' zeg ik waarschuwend, omdat dat ook wel voor de hand ligt. Het trainen zal ons vanaf nu dagen lang bezig houden, maar het is meer. Het is afzien, van alles. We kunnen niet een leuke touristische route nemen door alle stadjes en de verborgen mappen gaan ontdekken, die er ongetwijfeld zijn. Misschien kunnen we een soort planning maken, dat we na elke 3 bosses die we hebben verslagen, dat we dan een korte periode vrij kunnen nemen en genieten van de vrijgegeven nieuwe floor. Een dag of twee, misschien drie. Maar dat zien we dan wel, laten we maar eens beginnen met het trainen. In mijn menu krijg ik een melding dat hij me geaccepteerd heeft en ik zie dat zijn level laag is. Niet per se laag voor dit moment, want voor dit punt in de game is het nog best goed. Het probleem is dat het een heel aantal levels onder dat van mij is. 'Dat wordt hard trainen...' zeg ik tegen hem als ik het zie, sluit mijn menu en loop achter hem aan.
We lijken de eerste die echt van het plein aflopen. 'Eerst dan maar eten. Het is denk ik het handigst om voor nu ons geld te delen. Dan kunnen we een goede dolk voor je kopen, maar vanaf dan alleen maar goedkoop en voedzaam eten tot ons nemen. Onze strategie kan het best liggen op zoveel mogelijk sparen, zodat we, als we de mogelijkheid krijgen, zeldzame of betere dingen kunnen kopen.' stel ik voor terwijl ik naast Gabriel ga lopen als we het plein verlaten. De smid doemt voor ons op en ik wijs ernaar. 'Wil je dat? Ik begrijp het als je dat niet wilt hoor, het vraagt nogal wat vertrouwen ineens alles te delen met een onbekend meisje met een enorme drang zichzelf te bewijzen.' zeg ik met een klein en ietwat plagend glimlachje.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:58 PM

Haar efficiëntie verbaasde hem. Vanaf moment één leek ze al een plan te hebben, waar steeds maar nieuwe toevoegingen bij kwamen. Trainen, zuinig doen, snel zijn. Dit was geen spel meer, het was simpelweg overleven. Vanaf nu zou hij dat heel goed in zijn oren moeten knopen, al twijfelde hij er niet aan dat Eleanore hem daar wel aan zou herinneren als hij zou afzwakken.
Geld delen zou waarschijnlijk wel het slimste idee zijn, nu ze toch samen door zouden gaan. Zelf had hij nog niet veel, alleen de schamele beloningen van het verslaan van de individuele zwijnen. Dertien goudstukken, één voor elk zwijn. Het zou meer nadelen voor haar hebben dan voor hem, waarschijnlijk. Maar als ze het zelf voorstelde... Hem hoorde je niet klagen. "Ik denk dat ik wel op rantsoen kan leven," reageerde hij, en opende de deur van de smid voor de tweede keer vandaag. Hij hield de deur achter zich open voor haar en keek haar glimlachend aan. "Een onbekend meisje dat me van een stel dolle struisvogels heeft gered wil ik best vertrouwen, hoor."
De winkel was grotendeels leeg, heel anders dan in echte winkels. Er stonden geen schappen met uitgestalde handelswaren, dat was vast zonde van de ruimte geweest. Zonder het bord dat buiten hing, was het moeilijk geweest om uit te vinden wat er in de winkel verkocht werd. Eigenlijk was de NPC die er in de winkel stond ook een beetje overbodig, behalve als je hem iets specifieks wilde vragen. Echt om wapens te verkopen was hij er niet. Zodra hij de winkel binnenstapte was er een extra optie beschikbaar in zijn menu, waarin alle te koop staande items te zien waren. Hij moest het ze nageven, dit was stukken handiger dan het shoppen in echte winkels. Geen ellenlang geneus langs schappen voorwerpen, maar alles makkelijk in een menu om doorheen te scrollen. Het waren kleine dingen als deze die hem er aan bleven herinneren dat het een spel was, en niet de realiteit. Voor zover je dit nu geen realiteit kon noemen.
De items waren per soort en klasse gerangschikt. Na kort gekeken te hebben, accepteerde hij met een zucht het feit dat er maar vier verschillende dolken voor spelers met een level onder de 5 beschikbaar waren. Veel verschil was er ook niet in hun stats. Het waren beginnersdolken, maar hij zou het er maar mee moeten doen. Hij tikte de derde aan, waardoor het menu verdween en de dolk in zijn hand verscheen. Een preview om te zien hoe het ding eruit zag, voor hij hem zou kopen. Het was een dolk, ja. Meer niet. Vragend keek hij Eleanore aan. "Zeven goudstukken, kost 'ie. Hij is wel degelijk voor zijn prijs en levelklasse, volgens mij." Na een paar levels zou hij toch weer een nieuwe moeten kopen om de monsters bij te kunnen houden.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:58 PM

Clarke
Direct knik ik eenmaal als Gabriel zegt dat hij best op rantsoen kan leven. Dat is goed. Waarschijnlijk hebben ze de game ook zo gemaakt dat er in het wild ook heel wat te vinden is, zo zou het me niet verbazen dat je het wild wat je dood kan bereiden. Misschien is het toch handig om die hulp gids eens goed door te spitten, om zeker te zijn van alle opties die we hebben. Een beetje op mijn hoede kijk ik naar zijn rug als hij de deur opent en even lijkt na te denken over mijn vraag. Zijn reactie brengt een lachje teweeg en ik schud glimlachend mijn hoofd. 'Daar heb ik wel een paar goede karmapunten mee verdiend ja.' merk ik op en sluit de deur achter me. Gabriel lijkt direct druk met de voorraad van de winkel te bestuderen, dus tover ik mijn eigen menu ook tevoorschijn. Over zijn schouder kijk ik mee en zie dat hij zeer beperkte opties heeft. Uit nieuwsgierigheid open ik mijn eigen menu en zie dat ik ontzettend veel keuzes heb.
Nieuwsgierig kijk ik op als Gabriel een dolk omhoog houdt. Hij ziet er erg normaal uit en niet echt alsof het veel doorgroei mogelijkheden heeft. Mijn zwaard is immers ook een soort van doorgegroeid, geëvolueerd. Een dolk zal dat ook wel kunnen, maar om dat met zo'n normale dolk te doen duurt vast een tijdje. 'Wat vind je van...' begin ik, druk in mijn eigen menu op een dolk uit de 6 tot 10 levels en tover die tevoorschijn, 'deze?'. De dolk ligt fijn in de hand en is een stuk beter uitgebalanceerd dan die van hem. Het lemmet glimt en is niet zo dof als de normale dolk. Het handvat is volgens mij van een soort kunststof of rubber en ligt heel fijn in de hand, in tegenstelling tot het houten handvat van die van Gabriel. Eigenlijk is de keuze al gemaakt en ik koop de dolk, waarna ik hem met een aantal handige tikjes op het scherm in Gabriel's inventoris plaats. 'Hier kan je langer mee door en heeft misschien wel dezelfde mogelijkheden als mijn vreemd gloeiende zwaard.' zeg ik als excuus en haal mijn schouders op. 'Daarnaast was hij maar twee goudstukken meer.' Lieg ik als een klein leugentje voor bestwil. 'En ach, als we toch het geld op een hoop gooien.' maak ik mijn korte pleidooi af en haal mijn schouders op, waarna ik weer naar het menu kijk. Over dat gesproken. Opnieuw typ ik zijn naam in en verstuur een verzoek tot het delen van onze inventaris en schatkist. 'Dat is dat.' zeg ik, omdat ik er nu eigenlijk wel vanuit ga dat hij het accepteerd. 'Eten dan?' vraag ik en leg een hand op mijn maag, die opstandig knort.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:58 PM

De blik op haar gezicht verraadde wel hoe ze over de dolk dacht die hij haar liet zien en hoewel hij er hetzelfde over dacht, wilde hij zijn hand al naar het knopje 'kopen' brengen. Veel meer keuze zat er niet in op dit moment. In het begin van games had je altijd met slechte wapens te doen voor je beschikking kreeg tot de betere wapens bestemd voor degenen met een hoger level.
Zoals de dolk die Eleanore omhoog hield, bijvoorbeeld.
Het gemak waarmee ze de dolk voor hem kocht voor hij er überhaupt goed naar had kunnen kijken, zorgde ervoor dat hij toch maar weer zijn eigen wapenvenster opende. Hij was al snel door de beschikbare wapens voor zijn level heen en kwam toen bij de items voor hogere levels, die voor hem bedekt waren met een wit waas dat duidelijk maakte dat die wapens niet voor hem bedoeld waren. En daartussen zag hij het precieze wapen dat zich nu in zijn inventaris bevond. Fronsend keek hij naar haar op.
"Ik wist niet dat je al boven level 6 zat? Dat had je best even mogen vertellen," zei hij, plotseling een beetje nors. Het was niet erg, waarschijnlijk had ze gewoon wat sneller en meer monsters gedood, maar hij had het toch fijn gevonden om even te weten. Dat verklaarde misschien ook waarom ze zich zo ver in het bos had bevonden. Toch was het raar, de game was nog amper een paar uur beschikbaar voor de spelers.
Alsof hij het meer tegen zichzelf dan tegen haar had, wuifde hij de opmerking weer weg. Zonder na te denken bevestigde hij de pop-up op zijn scherm voor het delen van hun spullen. "Eten. Ja, graag." Hij toverde een glimlach op zijn gezicht en ging haar voor de winkel uit. Het had geen zin om nu ineens de sfeer te bederven, nu ze net iets hadden wat op een plan leek. Buiten opende hij lopend zijn inventaris en tikte de nieuwe dolk aan. Het ding materialiseerde uit het niets in de lucht en viel toen een paar centimeter in zijn geopende hand. Het was inderdaad een mooi wapen, daar had Eleanore zonder twijfel gelijk in gehad. Scherp mes, helemaal niet zwaar, met een soepel lemmet dat zich naar zijn hand vormde. Hier kon hij wel langer mee doen dan hij met de simpelere had kunnen doen. Fijn.
Het was drukker geworden buiten, de anderen waren weggegaan van het plein en doolden nu rond door de stad. Sommigen keken doelbewust voor zich uit en liepen met grote passen een richting op, anderen doolden een beetje verloren rond door de straten. Hij was blij dat hij niet tot die laatste groep behoorde, wat zonder Eleanore best had kunnen gebeuren. Niet aan denken. "Nou, breng me maar naar dat tentje waar ze die lekkere snacks verkopen dan. Ik begin ontzettende honger te krijgen van al die emotionele onstabiliteit van het afgelopen uur."

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:58 PM

Clarke
Een beetje lastig kijk ik naar Gabriel als hij me, meer dan terecht, zegt dat ik het wel eerder had kunnen vertellen dat ik hoger dan level 6 ben. Hoewel ik me er meer dan bewust van ben dat ik met mijn volgende opmerking, ik alles kan verpesten, verzamel ik toch al mijn moed om te zeggen dat ik beta tester was. Net wanneer ik mijn mond open om aan het meest vreselijke gesprek, in deze wereld en setting, begin, tovert Gabriel een glimlach op zijn gezicht en loopt de winkel uit. Mijn ingehouden adem blaas ik uit en ik besluit het gesprek nog even uit te stellen. Eerst maar samen trainen, als Gabriel dan wat hoger is dan zal het verschil niet meer zo groot zijn... Alleen als ik niet meetrain, wat alleen maar raar zal zijn. Een zucht rolt over mijn lippen en ik spreek mezelf streng toe dat ik het zo snel mogelijk met hem bespreek. Als we een rustige setting hebben, niet meer overstuur zijn van alle gebeurtenissen...
Nogmaals zucht ik, waarna ik de achtervolging inzet. Het was nog een geluk dat Gabriel niet keek naar het geldoverzicht, aangezien tijdens het stijgen van mijn EXP mijn geldvoorraad ook immens is gestegen. Als ik weer naast Gabriel loop, glimlach ik als ik zie dat hij de dolk weer in zijn handen heeft. 'Iemand is blij met zijn nieuwe speeltje.' zeg ik plagend en duw zacht tegen zijn schouder aan, waarna ik glimlachend naar hem opkijk.
De combinatie van zijn strakke kaaklijn, goudblonde haren die reflecteren in de schemerende zon, doen me realizeren dat hij eigenlijk ontzettend knap is. Nu weet ik natuurlijk niet wat voor iemand er schuil gaat achter zijn avatar, er kan net zo goed een dikke ouwe vent met een VR helm opliggen. 'Hey Gabriel?' vraag ik dan en kijk opnieuw naar hem op. Ondanks het feit dat ik mijn eigen avatar ook heb aangepast, met name de grootte ervan, moet ik nog steeds naar hem opkijken. 'Hoe oud ben je eigenlijk, je weet wel, in het echt? En niet liegen!' roep ik er achteraan en steek waarschuwend een vinger omhoog. 'Je weet wat ik kan doen met een zwaard, dus wees zuinig op die vijf leventjes van je.' zeg ik waarschuwend, maar met een plagend glimlachje.
Al snel bereiken we het eettentje waar ik het over had en bestellen wat te eten. 'Ik denk,' begin ik terwijl ik een stukje zacht vlees in mijn mond stop. 'Dat we in het bos moeten kamperen. De gear daarvoor zal niet al te duur zijn en we kunnen daarmee elke avond weer kamperen en hoeven zo niet te betalen voor motelkamers enzo.' stel ik voor en kijk hem aan. 'We kunnen sneller reizen en zijn een stuk mobieler. Helemaal met de gemakkelijke opties van de inventaris waarmee we alles binnen nog geen tel hebben opgezet en opgeruimd.' ga ik verder en kijk hem afwachtend aan. 'Dat zullen dan wel de laatste uitgaven zijn, we moeten sparen voor betere wapens en uitrustingen.' zeg ik dan mompelend en stop het allerlaatste stukje vlees in mijn mond. Het eten was echt heel lekker, wat nog steeds een vreemde sensatie blijft.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:59 PM

Eleanore leek feilloos te weten waar ze heen liepen. Hij liet zich leiden, nieuwsgierig naar het soort tentje waar ze hem naartoe bracht. Ze leek alles net wat sneller door te hebben dan hij, iets waar hij zich normaal mateloos aan geïrriteerd zou hebben. De winkels, de plekjes, haar plannetje, hoe ze de hele situatie behandelde, zelfs de kleine dingetjes als het aanraden van de dolk. Maar hier kon hij zich er niet toe zetten om haar ervoor te minachten, het was ergens wel fijn dat hij zich aan haar over kon geven en voor eens een keertje niet de leider, maar de volger te zijn. Al was hij wel van plan om niet achter te raken, hij zou zo snel mogelijk opkrabbelen om aan haar zijde te kunnen staan in plaats van een halve meter achter haar. Figuurlijk gezien, dan. Hij zag Eleanore niet aan als het soort persoon dat zich superieur zou voelen omdat ze het spel eerder naar haar hand kon zetten. Hij hoopte maar dat zijn gevoel hem daarin niet bedroog.
"Hoe oud ik ben?" Lachend keek hij haar aan, maar liet zijn mondhoeken naar beneden zakken bij het zien van haar serieuze blik. Hij schraapte zijn keel en haalde een hand door zijn haar op zo'n houterige manier dat hij er nogal slecht op zijn gemak uitzag. "Niet schrikken, oké?" Hij ontweek haar blik en fixeerde zijn ogen op de straatstenen links van haar, voor hij zijn blik weer naar haar opsloeg. Hij voelde de wimpers, langer dan die in het echt waren, tegen zijn oogleden strijken. "Ik, eh-" begon hij hakkelend, schraapte zijn keel weer en keek overal behalve naar haar. "Ik ben zesenveertig."
Heel even bleef het stil en slaagde hij erin zijn gezicht in de plooi te houden. Maar al snel trokken zijn mondhoeken omhoog en brak er een grijns op zijn gezicht door. "Ik neem je in de zeik," grijnsde hij terwijl hij haar priemende vinger naar beneden duwde. "Negentien maar, is dat goedgekeurd?" Het was flauw, maar hij voelde zich in ieder geval weer goed genoeg om grapjes te maken. Dat was positief. Telde dit eigenlijk als persoonlijke informatie delen? Vast niet, met een leeftijd kon je amper wat, mocht je iemand proberen op te zoeken buiten de game. Dat was überhaupt niet meer mogelijk.
Een paar meter van de winkel kon hij de geuren al ruiken. Het rook, zoals ze het zelf al eens genoemd had, heerlijk. Al luisterend nam hij kleine hapjes van het eten. Ze had écht al een heel plan klaar voor hoe ze het aan zouden pakken, of kon gewoon erg snel zulke dingen bedenken. In ieder geval, het klonk hem goed in de oren. Denkend kauwde hij op het malse vlees, dat de kwaliteit van een vijfsterrenrestaurant leek te hebben. Of hij had gewoon erge honger, waarbij alles lekkerder smaakte dan het eigenlijk was. In ieder geval had ze gelijk gehad, het was verrukkelijk. "Dat klinkt goed," knikte hij. Het vooruitzicht van slapen in één tent met Eleanore klonk niet bepaald als een marteling. "Dan zullen we een tent nodig hebben, slaapzakken en zulke spullen. Kookgerei, ook. Het zal een goede investering zijn, dat zouden we er na vier overnachtingen met zijn tweeën alweer uit hebben." Hij stond op en veegde wat kruimels van zijn broek. "Laten we maar meteen gaan dan, we hebben geen tijd te verliezen." Hoewel er voor de winkels als wapens en eten aparte gebouwen beschikbaar waren, gold dat niet voor alle items. In een van de grotere huizen van de stad, wat meer voor herkenning moest zorgen dan dat er daadwerkelijk ruimte voor spullen moest zijn, waren veel overige spullen te koop. Na even zoeken kwam hij bij de spullen die hij zocht. De prijs van de tent alleen al deed hem even slikken, maar toch tikte hij hem aan. Een simpele tweepersoonstent, de enige beschikbare. Ze zouden er lang mee kunnen doen voor het ding versleten zou raken. "Goed. De tent is binnen. Wat staat er allemaal op de checklist?"

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 02:59 PM

Clarke
De reactie van Gabriel op mijn vraag doet me een beetje argwanend kijken, met mijn ogen wat vernauwd. Dit betekend niet veel goeds. 'Niet schrikken?' herhaal ik op een ietwat bange toon en ik kijk hem aan. Hij ziet er ongemakkelijk uit. Hoewel een stemmetje in mijn achterhoofd schreeuwt en smeekt dat het een grapje is, valt mijn mond open als hij zegt dat hij zesenveertig is. 'Wát?!' roep ik uit en grijp naar mijn hart terwijl ik een stap achteruit zet. Dit was preceis waar ik bang voor was. Dat er een of andere viezerik met zijn helm op ligt en wat blij is dat hij nu al helemaal gepartnerd is met een aantrekkelijke avatar. Nu heeft hij zelf ook niets te klagen over zijn gekozen uiterlijk, maar een golf van angst en misselijkheid overspoelt me als ik denk aan hoe hij er in het echt uit zal zien. In mijn hoofd heb ik al duizend-en-één excusjes heb bedacht om te vluchten.
Wanneer ik weer naar hem opkijk, zie ik zijn mondhoeken trillen en breekt er een grijns door op zijn gezicht. Hij heeft geen flauw idee hoeveel het oplucht als hij zegt dat hij negentien is. Van opluchting zak ik wat tegen hem aan en laat mijn vinger naar beneden duwen. Mijn handen leg ik op zijn schouders en ik schud hem door elkaar. 'What the hell?!' roep ik boos uit, hoewel er een glimlach rond mijn lippen ligt. Ongelovig schud ik met mijn hoofd. 'Je had me goed, ik geef het toe.' zeg ik en kijk hem opnieuw aan. 'Negentien is prima, beter dan zesenveertig...' zeg ik en schud opnieuw mijn hoofd. Wat een ass, ik trapte er nog in ook. Diep haal ik adem en laat de hand die ik op mijn borst had gelegd weer zakken.
Een beetje lastig kijk ik als Gabriel de tent koopt, maar ik geloof er heilig in dat het zich uiteindelijk dik terug zal betalen. 'Hm, de tent is natuurlijk belangrijk...' mompel ik en open mijn eigen menu, terwijl ik scroll en hardop nadenk. 'Slaapzakken, misschien een soort kussen dat we kunnen gebruiken, anders sta je elke dag op met hoofdpijn...' mompel ik en tik dingen aan voor in mijn winkelmandje. Gelukkig zijn deze dingen een stuk goedkoper, omdat niemand hieraan heeft gedacht en de vraag ernaar ontzettend laag is. 'Wat jij al zei, kookgerei...' zeg ik en tik een éénspit fornuisje aan op gas, waar ook een pan bij komt. 'Perfect. Voor andere dingen kunnen we altijd een vuurtje maken.' zeg ik en stop het opnieuw in het winkelmandje. Mijn oog valt op een tweepersoons-slaapzak en ik gooi de twee enkele uit het mandje en stop die erin. 'Voordeliger.' zeg ik en haal mijn schouders op. Gabriel zal ook wel snappen dat als hij ook maar een vinger uitsteekt, hij allebei zijn handen zal verliezen aan mijn vreemde licht pulserende zwaard.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 02:59 PM

Zijn toneelstukje had hem wel een beetje aan het denken gezet. Hij kon zich amper voorstellen dat zij zich jonger voor zou doen dan ze eigenlijk was hier, maar aan de andere kant kon hij het zich ook al amper voorstellen dat ze er anders uitzag dan ze nu deed. Minder knap misschien? Iedereen in dit spel zag er prachtig uit, en waarom zouden ze ook niet. Als je dan eenmaal de kans had, was je gek om er geen gebruik van te maken. Haar felgroene ogen deden hem een beetje aan die van zichzelf denken, maar in haar gezicht zagen ze er een stuk liever uit dan ze bij hem ooit konden doen. Zou ze in het echt ook zulke groene ogen hebben? Het was ergens wel spannend om het niet te weten, het had iets mysterieus.
Eén voor een stopte Eleanore meer spullen in haar mandje, goedkeurend keek hij ernaar. Ze tikte alle nodige dingen aan en de prijs in de hoek van haar menu bleef maar stijgen. Toch overbrugde het hun budget niet, zelfs niet na de aankoop van de tent. Hij had zelf amper geld gehad, kwam het dan allemaal van haar? Dat moest wel. Vrij groot bedrag om nu al tot je beschikking te hebben. Hij scrolde de lijst nog een keertje door en keek nog eens goed of er nog iets was dat ze misten, maar kon niks ontdekken. De rest was overbodige luxe. Hij zag hoe ze de slaapzakken omwisselde en kon het niet laten om haar ermee te plagen. "Ja, natuurlijk, schat," antwoordde hij met een knipoog. Ze had wel gelijk, van al het geld dat ze konden uitsparen moesten ze gebruik maken. Met een tik van zijn vinger sloot hij zijn menu. Nu waren ze in principe klaar om te gaan. Enige twijfel en nervositeit die hij hiervoor nog gehad had, was volledig verdwenen. Nu restte alleen nog de plezierige kriebel onderin zijn buik van het onbekende avontuur dat hem te wachten stond.
"Goed, zullen we dan maar gaan? We hebben hier nu niets meer te zoeken." En hoe sneller ze konden gaan, hoe verder ze vandaag nog konden komen. Zelfs nu het allemaal net een tikje serieuzer was geworden, voelde hij dezelfde jongensachtige energie die hij had als hij aan een nieuwe game begon. Hij wilde zijn lichaam gebruiken, actief bezig zijn en monsters vermoorden. Tenslotte was dat nog steeds waar het spel om draaide.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female