ORPG | Gamers don&#039;t die, they respawn

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:00 PM

De bosachtige omgeving was kalmerend, voor zover hij op het moment kalm kon zijn. Kalmerender dan de stad, in ieder geval. Het rook er zelfs naar bos, de heerlijke combinatie tussen aarde, schors en dennengeur. Er waren hier nu geen mensen, dat hielp ook aan het gevoel van rust. Hij hield zijn boog op zijn rug zitten terwijl Eleanore haar zwaard trok, van plan om zijn dolk te gebruiken als ze vijanden tegenkwamen. Zijn boog had hij al uit kunnen proberen, zijn nieuwste wapen nog niet. Dit was nog onbekend terrein, ze waren een andere kant opgelopen dan de plaats waar ze geweest waren voor de eerste queeste. Dat was waarschijnlijk ook de reden dat hier geen enkele vijand in de struiken zat. Hij vervloekte zichzelf dat hij niet wat sneller door had getraind in het begin, hij had graag nog een level willen stijgen voor hij de veiligheid van de beginstad verliet voor de volgende steden. Daar werden de monsters sterker en de queestes moeilijker. Eleanore had hem wel verzekerd dat ze veel gingen trainen, maar zij had weinig te klagen. Zij was al level zes, had al bakken met geld, én dus ook EXP verdiend.
Zijn gepeins werd tot een einde gebracht doordat Eleanore stopte met lopen. Ze waren op een open plekje in het bos aangekomen, een prima plek om hun tent op te zetten.
"Prima," knikte hij goedkeurend bij het zien van de tent die voor hun ogen verscheen. Dat was gelukkig al één zorg minder. De laatste keer dat hij gekampeerd had, was een goede tien jaar geleden en het had geen goede indruk achtergelaten. Slechte nachtrust, veel herrie en te weinig schone vloer. Hij hoopte maar dat deze kampeersessie positiever zou eindigen.
De zon was langzaamaan ondergegaan, er was nu alleen nog maar een oranje streepje aan de horizon te zien. Nu het donker was, hadden ze er niets aan om buiten te blijven. Het zou snel ook kouder worden. Hij kroop de tent in, waar de slaapzak al ongebruikt en zonder kreukels in lag. Vanaf het moment dat hij er, zonder schoenen en wapens maar nog wel in de onderlaag van zijn kleding in kroop, was dat niet meer zo. De eerste van vele nachten, bedacht hij zich. Hij had gedacht dat het krap zou zijn, met zijn tweeën in één slaapzak, maar het bleek net als slapen in een tweepersoonsbed. Dicht bij elkaar, maar niet ongemakkelijk. Hij lag op zijn zij en had zijn elleboog op het kussen geplant om zijn hoofd te ondersteunen. Het was stil geworden, stiller dan het had geleken toen ze nog aan het wandelen waren. Hier en daar klonk de wind door de bomen en het gegnuif van dieren die niks kwaads in de zin hadden, en hun ritmische ademhalingen.
"Eerste keer dat je met zo'n knappe jongen in bed ligt?" vroeg hij, en kon het niet laten om te grijnzen.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:02 PM

Clarke
Al snel is alles opgezet en lijkt het me voldoende om in de tent te kruipen. Geduldig kijk ik toe hoe Gabriel me voorgaat en ik ontdoe mezelf ook van mijn schoenen en zwaard, hoewel ik mijn menu open en aantik dat ik mijn slaapkleding wil dragen. De melding dat ik mijn slaapkleding eerst moet kiezen verschijnt en voor nu ga ik maar voor een warme pyjama die het een en ander nog aan de verbeelding overlaat, gelukkig. Als ik eenmaal lig, tover ik mijn zwaard tevoorschijn en leg dat naast me. Je weet nooit. Ook ik ga op mijn zij liggen en maak me klein door mijn benen op te trekken en laat mijn handen voor me liggen, terwijl ik naar Gabriel kijk. Zijn avatar heeft een aantal knappe features, maar ik durf niet te vragen of hij in het echt ook zo... Goed gelukt is. Mijn ademhaling wordt rustiger en wanneer mijn ogen dicht dreigen te vallen, hoor ik Gabriels stem, die me op doet kijken.
De grijns op zijn gezicht in combinatie met de opmerking, doet me met mijn ogen rollen. 'Wordt het de eerste keer dat je door een vrouw geslagen gaat worden?' vraag ik dreigend en kijk hem even uitdagend aan, waarna de uitdrukking van mijn gezicht verdwijnt en ik met en neutrale uitdrukking naar hem kijk. Mijn nieuwsgierige aard helpt niet bevorderlijk voor de situatie, aangezien ik nog steeds meer van hem wil weten. Misschien wel de meest brandende vraag is of hij ook echt Gabriel heet, vernoemd naar de engel, of dat hij eigenlijk heel anders heet. Ook ben ik natuurlijk benieuwd naar zijn leven, maar dat zijn pijnlijke vragen. Vandaag hebben we te horen gekregen dat ons leven namelijk niet meer bestaat, niet meer tot we de game verslagen hebben. Mits we tegen die tijd niet eerst dood gaan, want met slechts vijf levens en geen mogelijkheden nieuwe te verdienen, is het een vrij sombere situatie die hier gecreeërd is. 'Gabriel?' vraag ik zacht en kijk naar hem op. 'Wie ga je het meest missen?' vraag ik dan, nog wat zachter. Voor mij is de vraag gemakkelijk te beantwoorden, omdat ik niet erg veel mensen van belang in mijn leven had. Nu lijkt dat niet anders te zijn, nog steeds heb ik twijfels of Gabriel het wel vol gaat houden met me, maar dat zijn zorgen voor morgen. Nu kan ik alleen denken aan mijn moeder en hoe erg het haar zal verscheuren. Mijn blik wordt een beetje wazig als ik voor me zie wat er gebeurd zou zijn.
Het nieuws zou waarschijnlijk op de tv zijn geweest, waar ze erover had gehoord. Ik zie voor me hoe ze naar mijn kamer rende, alles wegduwend in haar weg, met een paniekerige uitdrukking op haar gezicht en tranen in haar ogen. Ik zie voor me hoe ze mijn kamer inkomt en instort als ze me ziet liggen met de helm op, niet in staat hem af te doen. Ze zal het willen proberen, maar haar handen zouden te erg trillen om het daadwerkelijk te kunnen. Ze herinnert zich dat de nieuwslezer zei dat het verwijderen van de helmen een directe dood kan betekenen, en stopt daar direct mee. Ze zal mijn slappe en levenloze lichaam in haar armen nemen en me huilend heen en weer wiegen, zichzelf hatend omdat ze de game voor me had gekocht. De angst slaat me om het hart als ik me afvraag of ze zichzelf wat aan zal doen als ze beseft dat ik nooit meer terug zal komen. Die gedachte maak ik niet af en ik schud zacht met mijn hoofd om het beeld uit mijn hoofd te krijgen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:02 PM

De laatste keer dat hij had gekampeerd, was hij van elk geluidje opgeschrokken en had alles hem bang gemaakt. Alles en iedereen die zijn tent in kon komen had hem niet kunnen laten slapen en elk zuchtje wind had hem de stuipen op het lijf gejaagd. Nu had hij dat gevoel totaal niet. Hij betwijfelde of het alleen kwam doordat hij tien jaar ouder geworden was. Eleanore's zwaard was een stukje uit de schede gegleden en verspreidde een dof licht door de tent, waarin hij haar gelaatstrekken en de twinkeling in haar ogen kon zien. Haar aanwezigheid alleen al zorgde ervoor dat hij zich meer op zijn gemak voelde dan hij ooit had kunnen doen in zijn eentje. Haar ogen, die al bijna dichtgevallen waren, schoten open bij het horen van zijn vraag en het antwoord deed hem grinniken. Ze was totaal niet het soort persoon waar hij normaal mee om zou gaan, juist verre van. Ze leek meer in zichzelf gekeerd, introverter. Het zorgde ervoor dat hij haar niet zo goed kon lezen als zijn vrienden thuis, die over het algemeen expressiever en niet echt op hun mondje gevallen waren. Bij Eleanore had hij het gevoel dat hij meer moest raden naar wat ze nu écht dacht, of naar de betekenis onder wat ze zei. Die zekere afstand die ze tussen hem en haar gedachten hield, maakte dat hij daar juist meer over te weten wilde komen. Maar ze kenden elkaar pas een halve dag, misschien zou ze de muur die ze nu verwoed aan het metselen was na een tijdje voor hem af willen breken. Dat zou hij in ieder geval wel graag willen.
Haar vraag deed het laatste restje van zijn grijns van zijn gezicht verdwijnen. Wie ging hij het meest missen? Wie ging hij níét missen? Wie miste hij niet al? Hij ging zijn vrienden missen, natuurlijk. De mensen waarmee hij elke dag doorbracht en die al zijn buien meegemaakt hadden, de goede en de slechte. Waarmee hij na een avondje drinken mee naar huis ging om op de bank te crashen, waarmee hij volleybalde en waar hij mee gamede op de rustige woensdagmiddagen waarop niks anders te doen was. Natuurlijk zou hij hen missen. Ze waren jaloers geweest dat Adrian het 'revolutionaire' Asteria Cloud Online te pakken had gekregen, maar hij dacht niet dat ze nu nog zo jaloers zouden zijn. Maar tussen al zijn vrienden, sprong er ééntje bovenuit. Zijn beste maatje.
"Mijn beste vriend, denk ik. Jonah," antwoordde hij. Er ging geen dag voorbij dat ze elkaar niet zagen of spraken, niet sinds een aantal jaar geleden. Ze hadden elkaar op school ontmoet en kwamen per toeval in hetzelfde volleybalteam terecht. Vanaf toen waren ze onafscheidelijk geweest. "Ik heb me al jaren niet compleet gevoeld zonder hem. Zeker weten Jonah," concludeerde hij. Aan alle ongelezen appjes van een nieuwsgierige Jonah, die naarmate de tijd vorderde veranderden in bezorgde en uiteindelijk bange berichten en gemiste oproepen wilde hij niet denken, aan Jonah die op zijn fiets sprong om naar zijn huis te fietsen en hem op bed aantrof, de VR-helm stevig over zijn ogen, al helemaal niet. Hij schraapte zijn keel om de brok in zijn keel weg te werken, wat niet lukte, en knipperde wat stomme tranen weg. Wat een kutvraag. Toch weerhield dat hem er niet van om hem ook aan haar te stellen. "En jij, wie mis jij het meest?"

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:02 PM

Clarke
De rustige ademhaling van Gabriel weet me opnieuw een beetje te hypnotiseren terwijl ik naar hem kijk in het zwak blauwe licht. Als reactie op mijn opmerking, grinnikt hij wat, maar zijn zelfverzekerde houding laat hij niet varen. Een ding is me duidelijk, dit is in ieder geval niet de eerste keer dat hij met een dame in bed ligt. Of ik knap ben, dat laat ik maar in het midden. De weerspiegeling van mijn avatar heb ik vaak genoeg gevangen in de ruiten van de winkels en de oppervlakten van water. Mijn gezicht is niet heel anders, behalve de groene ogen die soms licht lijken te geven en het bruine haar. In werkelijkheid is dat bruine haar lichtblond en mijn ogen hebben een saaie antraciet-blauwige kleur. Mijn ogen blijven nu bij hem hangen, terwijl ik hem na zie denken over mijn vraag. Hoewel ik de vraag aan hem stelde, denk ik na over wat hij zou kunnen zeggen. Hij zou over zijn familie kunnen beginnen, een nogal door de hand liggende mogelijkheid. Misschien heeft hij wel een vriendin, die zich nu huilend over zijn leveloze lichaam heeft gedrappeerd. Dat beeld zet ik ook maar uit mijn hoofd, het maakt me een beetje ongemakkelijk, omdat ik hier nu met hem lig, ademend en simpelweg levend.
Zijn antwoord verrast me een beetje. Zijn beste vriend, het is eigenlijk ontzettend schattig en hartverwarmend dat hij een beste vriend heeft. Het leek me altijd iets typisch meisjesachtigs om een beste vriendin te hebben, om dat naamplaatje eraan te hangen, maar uit zijn mond klinkt het helemaal niet vreemd. Jonah. In mijn hoofd lijkt het weer alsof er een boek af wordt gestoft en open wordt gedaan, waar de kennis uit komt vloeien. Waarschijnlijk kort voor Jonathan, opnieuw een bijbelse naam. Jonathan, oudste zoon van Saul, aanvoerder van legers, koos in geheim partij voor David, wat uiteindelijk David zijn leven redde. Soms haat ik al die kennis in mijn hoofd, mijn haast fotografische geheugen onthoudt bijna alles, wat soms een voordeel kan zijn, maar vaak ook een last.
Bijna gooi ik een opmerking eruit over hoe Jonah vast samen is met anderen, met de familie van Gabriel, dat ze elkaar geruststellen. Dat we snel thuis zullen zijn, maar ik krijg de woorden niet over mijn lippen. 'Ik hoop dat je hem snel weer zal zien.' zeg ik daarvoor in de plaats. Hoop uitspreken is beter dan met zekerheid zeggen dat hij hem snel zal zien, misschien ook wel geruststellender. Hoewel ik nog steeds meer dan ontzettend gemotiveerd ben om dit spel te verslaan, zal er een hoop moeten gebeuren. Zijn vraag is er een die ik had kunnen verwachten, maar die me toch weer wat terug laat schieten in mijn schulp. Bijna zeg ik dat dat zijn zaken niet zijn, draai ik me om en doe alsof ik slaap, maar ik weet dat ik dat niet maken kan. 'Mijn moeder...' begin ik twijfelachtig. 'Ze is al een hele tijd ziek, het is eigenlijk heel mijn leven al wij twee tegen de wereld geweest.' leg ik kort uit en voel een brok in mijn keel, terwijl ik me op mijn rug draai, om het oogcontact met hem te kunnen verbreken. Tranen branden achter mijn ogen, maar ik knipper ze weg. Als mijn moeder komt te overlijden voor ik terug ben, zal ik niet met mezelf kunnen leven.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:03 PM

Het gevoel van gemis en droefheid dat hem sinds ze op weg waren gegaan met rust gelaten had, kwam door de gedachtes aan Jonah, zijn vrienden en daarbij ook zijn familie plots weer bij hem terug. Zijn familie ook, god, hij had ze vanmorgen amper gedag gezegd in zijn haast om het spel te kunnen spelen. Het was zo'n cliché iets, spijt hebben van de laatste dingen die je tegen iemand gezegd had voor je ze nooit meer zou zien. Nu begreep hij het ineens, vooral ook hoe waar het was. Hij had er alles voor over om zijn dierbaren nog één keer te zeggen dat hij van ze hield. Hoe lang geleden was het wel niet dat hij dat tegen zijn moeder gezegd had? Te lang. De laatste keer dat hij die woorden überhaupt had uitgesproken, had hij het niet eens gemeend. Een week voor hij het had uitgemaakt met zijn vriendin. Hoe ziek was dat.
"Ja, ik ook," antwoordde hij. God, wat hoopte hij dat. Hoop was beter dan wanhoop, zelfs als je er niet in geloofde. Hij was blij dat ze hem eraan herinnerde, voor hij weer terug in die wanhoop schoot. Dat leek nu ze hier zaten wel erg snel te kunnen gebeuren. Twee keer op een dag, het was twee keer vaker dan normaal. Dan ooit, eigenlijk. Haar gezichtsuitdrukking veranderde na zijn vraag, wat hem meteen deed wensen dat hij zijn mond gehouden had. Natuurlijk was het een pijnlijk onderwerp, voor hen beide. Maar plots voelde hij die muur weer. Haar kaak verstrakte, haar ogen stonden harder. Minuscule veranderingen, die in dit licht en zo dichtbij alleen opgemerkt werden. Hij wilde zich bijna verontschuldigen. Het klonk als zo'n tragisch verhaal dat hij er moeite mee zou hebben om het van iemand te geloven, was het niet dat hij zag hoe de tranen in Eleanore's ogen blonken. Nu voelde hij zich helemaal schuldig. Waar was haar vader in dit verhaal? Verdwenen, dood, weggegaan? Hij wilde het weten, maar was wijs genoeg om er zijn mond maar over te houden. Dit maakte haar al emotioneel genoeg. Broers en zussen leken ook uit het plaatje te blijven. Was ze dan helemaal alleen? Met haar moeder weliswaar, maar hij kon zich niet voorstellen hoe het moest zijn als enig kind met een zieke moeder. Heel even schoot er een beeld door zijn hoofd, waarin Eleanore voor haar moeder zorgde in een scenario à la omgekeerde moeder-dochterrol. Maar dat zou het vast niet zijn, toch? Hij hoopte maar van niet. Het enige wat hij kon doen was gissen naar waarheden, hij verwachtte niet dat hij nu meer informatie uit haar zou komen. Dat was ook niet nodig.
"Wat naar om te horen," aarzelde hij, onzeker over hoe hij zijn medeleven uit kon drukken. Wat kon je daarop zeggen? Het komt wel weer goed? Maak je geen zorgen? Nee. "We slaan ons er doorheen, jij voor je moeder en ik voor Jonah. Goed?"

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:03 PM

Clarke
De herinnering aan het jonge meisje dat me omver liep toen ik nog maar net in het spel zat, schiet door mijn hoofd. Het meisje zag eruit als een jaar of dertien... Toen ik jong was, vond ik dertien een hele leeftijd, wat me een beetje bang maakt voor de ware leeftijd van het meisje. Wat als ze in werkelijkheid tien jaar was, misschien wel het nieuwe spelletje van haar broer uitprobeerde en nu nooit meer wakker zal worden. Diep haal ik adem om mezelf in de hand te houden en Gabriel niets te laten merken van de miniscule mental breakdown die ik doormaak. Zijn woorden klinken aarzelend en ik vecht nog wat harder tegen de tranen, omdat het inderdaad de reactie is die ik verwachtte. Veel mensen zeggen vaak dat ze geen medelijden willen, maar medelijden opzich is niet iets slechts. Het laat merken dat de ander oprecht om je geeft, of in ieder geval genoeg om met je mee te voelen en voor even je leed te delen, al is het maar voor een paar seconden. Het stelt me wat gerust en ik weet mezelf weer te herpakken.
Uiteindelijk leg ik mijn hoofd weer opzij en kijk naar hem. In het zwak blauwe schijnsel zijn de schaduwen en lijnen in zijn gezicht groter. Ik besef me dat als ik veel langer ernaar zal kijken, het kijken over zal gaan in staren en wend mijn blik af. Hij ligt op zijn zij en ondersteunt zijn hoofd met zijn hand, waardoor ik al snel weer naar hem opkijk. Zijn eerste opmerking was eigenlijk ontzettend waar en ik hoop maar niet dat het zo erg van me afstraalt dat ik weinig kennis van jongens heb. Hij is inderdaad de knapste, en enige, jongen waarmee ik ooit in een bed heb gelegen. Tevens een vriendelijke jongen, als hij op zijn beurt mij gerust probeert te stellen na het ietwat deprimerende gespreksonderwerp van wie we het meeste gaan missen. Met een klein glimlachje knik ik en kom wat overeind, waarna ik op mijn ellebogen leun. 'Mag ik je een knuffel geven?' vraag ik een beetje onbeholpen, maar niet ongemakkelijk. Mijn gevoel is oprecht en ik wil hem graag een bemoedigende knuffel geven, omdat het toch wel een beetje mijn schuld is dat we hier allebei met een brok in onze keel zitten en verwoed knipperen om niet te denken aan alles wat we zijn verloren.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:03 PM

Het was makkelijk om te vergeten in wat voor situatie ze zich bevonden. Het schemerige licht, het bed dat tot zijn verbazing eigenlijk best wel comfortabel en warm was en haar nabijheid, het was net alsof hij op een zomerachtig moment een weekendje weg was. Des te langer ze hem aankeek, des te lastiger werd de neiging om haar aan te raken om te onderdrukken. Niet per se áán te raken, maar om simpelweg een hand op haar wang te leggen of om haar kaaklijn met zijn vinger te traceren. Misschien een kus te geven, gewoon om te zien hoe het zou zijn met haar. Wat voor kusser ze zou zijn. Als ze hem nog veel langer aan had gekeken, had hij één van die dingen misschien wel gedaan. Welke dat zou zijn, liet hij aan zijn onderbewuste over.
Haar vraag kwam net zo onverwachts als verwacht. Een knuffel? Wat... onschuldig. Alweer kon hij het niet laten om te glimlachen om haar. Het was zo'n simpel gebaar, een knuffel. Maar ze had gelijk, hij kon niet ontkennen dat een knuffel misschien wel net was wat hij nodig had nu. De brok die zich in zijn keel gevormd had bij alle gedachtes aan iedereen thuis was wel verminderd tijdens haar korte verhaal over haar en haar moeder, maar nog niet volledig verdwenen. Ook haar ogen zagen er nog een beetje nattig uit, wat verraadde dat haar verdriet ook nog steeds voelbaar was. "Natuurlijk," antwoordde hij een beetje ademloos, nog steeds een beetje van zijn stuk gebracht door de vraag. Een beetje onhandig schoof hij wat dichter naar haar toe, zodat hij zijn vrije arm om haar heen kon slaan. Geknuffeld in bed had hij vaak genoeg, maar niet bepaald op deze manier. Ook niet vaak na een gesprek waar ze beide bijna van aan het janken waren geslagen. Misschien voelde het daarom juist veilig en kalm, veiliger en kalmer dan het zo veel andere keren had gedaan. Het kleine beetje menselijk contact, écht menselijk contact dat ze waarschijnlijk beide onwetend nodig hadden gehad vandaag. De hand die hij voorzichtig op haar rug had gelegd, verstevigde zijn greep bij die realisatie en hij trok haar wat dichter naar zich toe. Even hield hij zich stil, was het enige waar hij zich bewust van was haar ademhaling, de geur van haar haar en de warmte van haar lichaam. Woorden waren niet nodig. Gedachten ook niet.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:04 PM

Clarke
Het blijft een vreemde sensatie die ik nog steeds niet helemaal kan bevatten in mijn hoofd. Het lichaam wat ik maakte voor mijn avatar, dat dat nu volledig voelt als dat van mij. Aanpassingen van mijn lengte bijvoorbeeld, het is me eigenlijk niet eens opgevallen. Alle zenuwen in deze avatar lijken in directe verbinding te staan met mijn eigen lichaam, wat ervoor zorgt dat ik daarom alles zo levendig ervaar. Ook al ben ik niet in de normale wereld, soms is dat makkelijk te vergeten. De graphics zijn zo levens echt, samen met de wind die om het tentje waait en het zachte geruis van de bomen. Het is iets onvatbaars, dat je weet dat je echte lichaam aan het verhongeren is en misschien wel uitgedroogd, maar dat je je hier prima voelt, meer dan prima zelfs.
De glimlach die op het gezicht van Gabriel verschijnt, doet mijn ogen wat vernauwen. Het is zo'n blik die mensen vaak in hun ogen krijgen, een moment voordat ze je over je bol aaien en zeggen dat je schattig bent. Iets wat me te vaak gebeurd, waarschijnlijk door mijn hobbit-achtige lengte in het leven, zoals m'n moeder me graag ermee pest. Toch trekt Gabriel me in zijn armen, eerst een beetje ongemakkelijk, maar al snel stevig en warm, zoals een echte knuffel moet zijn. Omdat hij in een vreemde positie lag voor een knuffel en ik eigenlijk ook, verschuiven we wat tijdens onze omhelzing, wat ervoor zorgt dat al het ongemakkelijke gevoel wegtrekt en we simpelweg kunnen genieten van elkaars warmte en aanwezigheid. Opnieuw vind ik het haast onbegrijpelijk hoe het zo fijn, zo écht kan voelen. Toch hoor je me er niet over zeuren. De warmte van Gabriel's lichaam straalt als een kacheltje op me en ik begin te merken dat deze lange en intense dag zijn tol begint te eisen. Voor ik er erg in heb, ben ik mede door mijn zware oogleden, Gabriel's warmte en onze gelijkmatige en kalme ademhaling in slaap gevallen.
Het volgende moment word ik wakker van het licht in de tent. Een beetje gedesorienteerd open ik mijn ogen, waarbij ik het uitzicht krijg op een mannelijk lichaam waar ik tegenaan ben gekropen. Een arm ligt rond mijn lichaam en ik heb een been rond dat van hem geslagen, om zoveel mogelijk warmte op te nemen. Toch weet ik even niet waar ik ben, ondanks dat ik me veilig en goed voel. Dan komen ze beelden terug, terwijl ik stil blijf liggen en verwerk wat er gister allemaal is gebeurd. De stilte die ik hoor is fijn, geeft me mijn tijd om alles op een rijtje te zetten en in mijn hoofd een plan voor vandaag te maken. Ook wil ik Gabriel nog niet wakker maken, omdat het minste wat ik hem kan geven voor deze lange dag gevuld met veel lopen en trainen, een uitgerustte geest en lichaam is. En misschien geniet ik wel een beetje te veel van zijn warmte en het lichamelijke contact.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:04 PM

Het was zo natuurlijk om samen in slaap te vallen. Zijn ademhaling paste zich aan die van haar aan en zijn lichaam vormde zich naar dat van haar, misschien nog wel meer toen hij zijn bewustzijn begon te verliezen. Even maakte niets meer uit.
Helaas bleek alles wat in het avondlicht onbelangrijk had geleken, in de ochtend toch wel weer van belang. Het licht dat door de tentdoeken niet tegengehouden kon worden wekte hem langzaam en lieflijk, maar toch scheller dan hij had gewild. Avonden waren zoveel beter dan ochtenden, om zo veel verschillende redenen. 's Ochtends moest je jezelf dwingen om op te staan en productief te zijn, 's avonds kon je gewoon neerploffen na een lange en vermoeiende dag en vrijwillig in een tijdelijk coma raken. Was er íéts beter? Al moest hij toegeven, wakker worden met iemand naast je was een stuk minder erg dan in je eentje. Nog half slapend zuchtte hij en hield zijn ogen hardnekkig gesloten om het licht buiten te houden. Zolang de ogen nog niet open waren, was het nog nacht. In een halfhartige poging om zich uit te rekken en daar zo weinig mogelijk bij te bewegen spande hij zijn spieren even, waardoor hij zich bewust werd van de warmtebron waar zijn arm over gedrapeerd lag. Uit gewoonte trok hij de ander wat dichter tegen zich aan, zich niet realiserend wie het was en zich er al helemaal geen zorgen over makend. Een korte tien seconden nadat zijn brein echt wakker was had hij zich weer gerealiseerd wie er ook alweer naast hem lag. Pas toen hij genoeg moed bij elkaar had verzameld om zijn ogen te openen, liet hij knipperend het licht binnen en wierp een blik op het gezicht van de ander. Hij had zichzelf in zijn slaap ietsje omhoog gewerkt, wat erin resulteerde dat hij nu een halve kop hoger dan Eleanore lag en dat hij wat naar beneden moest kijken om haar aan te kijken. Vast een flatterende invalshoek. Ze had haar ogen al open, zag hij, en hij glimlachte slaperig toen ze in de gaten kreeg dat hij wakker was. "Goeiemorgen," zei hij, een gaap onderdrukkend. "Heb je een beetje goed geslapen?" Hij kon zich vaag herinneren dat hij ergens in de nacht wakker was geworden en héél even had gedacht dat hij gewoon in zijn eigen bed lag. Ja, goed, dat was ook wel zo. Ergens. Maar toen hij zijn hand naar boven uitstrekte en het tentdoek onder zijn vingertoppen voelde, gleden de herinneringen weer terug. Hij was meteen weer in slaap gevallen. De makkelijkste manier om onder confrontaties uit te komen. Maar nu was hij weer bij zinnen en zat er echt niks anders op dan de dag te starten.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female