ORPG | Gamers don&#039;t die, they respawn

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:04 PM

De lach die ze hem toewierp leek veel te enthousiast voor welke emotie dan ook in de ochtend. Het liet hem bijna zin hebben om de dag te beginnen, zolang die lach er maar bij was. Zelf was hij meer een avondmens, maar het hing van de persoon af waar je mee ging slapen of wakker werd. Hier werd hij wel vrolijk van. Zijn hand gleed weg van het comfortabele plekje in haar taille toen ze overeind ging zitten en hij verschoof wat zodat hij op zijn rug kon liggen met zijn handen onder zijn hoofd gevouwen. Hij humde en sloot zijn ogen weer heel eventjes. "Blij dat ik toch nog ergens goed voor ben," antwoordde hij met een lachje. Het was bedoeld als grapje, maar zodra hij het zichzelf hoorde zeggen besefte hij de ondertoon die hij er eigenlijk helemaal niet in bedoeld had. En die zij hopelijk niet zou ontdekken. Vanaf het begin al, het moment dat ze elkaar ontmoet hadden, had ze hem uit de brand geholpen. De struisvogels, haar plan en haar beslissing om hem mee te nemen, waarbij hij nota bene gesmeekt had, het delen van de inventarissen en het geld, alle kleine dingen die zich langzaam maar zeker op leken te stapelen. Hij nam het haar niet kwalijk, benijdde haar hoogstens misschien een beetje, maar dat was het probleem niet. Hij had haar nodig. Maar had zij hem wel nodig?
Hij opende zijn ogen bij haar afscheid en forceerde een grijns op zijn gezicht, waarbij zijn ogen goddank meelachten. Door zijn nogal plotseling opgekomen stemmingswisseling, stond het lachen hem niet zo nader meer. "Komt voor elkaar schat, er zal geen mier zijn die ons fort binnendringt." Haar gezicht was nog heel even te zien toen ze achterwaarts de tent uitkroop, maar toen viel de flap dicht en was hij alleen. Haar voetstappen verwijderden zich snel, maar hij durfde de lach niet van zijn gezicht te halen tot hij haar niet meer hoorde.
Het antwoord was nee. Zij had hem niet nodig. Hij probeerde het gevoel dat er een emmer ijskoud water over hem heen gegooid werd bij die realisatie geen naam te geven, bang dat het dan een feit zou worden. Gefrustreerd met zichzelf legde hij zijn handen voor zijn gezicht en zuchtte diep, het was hier te vroeg voor. Na een paar minuten roerloos in de tent gelegen te hebben, luisterend naar de bosgeluiden die hij gisteravond nog niet gehoord had, besloot hij zich aan te kleden en eens te kijken hoe het er hierbuiten in het daglicht uitzag. Het was tijd om de dag te beginnen en hopelijk zo druk te zijn met overleven dat die beïnvloedende rotgevoelens op de achtergrond bleven. Voor zolang dat dan mocht duren. Mopperend omdat de tent blijkbaar niet gemaakt was voor jongens die hun groeispurt al even geleden gehad hadden, kroop hij naar buiten. Hier kon hij zich in ieder geval goed uitrekken. Zijn schouderbladen kraakten toen hij zijn schouders naar achteren rolde en hij zuchtte diep. Goed. Nú was hij wakker.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:04 PM

Clarke
Tijdens het moment voor mezelf, waarbij ik even helemaal nergens aan hoef te denken en alles kan uitschakelen, voel ik me voor het eerst écht Eleanore in deze game. Voor het eerst en voor even laat ik me helemaal opgaan in het levensechte gevoel van de game en ik geniet er zelfs van. Uiteindelijk komt aan alles een eind, maar als ik met de haas en twee dikke vogels van onbekende soort aankom, zet ik weer een stap terug de realiteit in. De game is leuk, je laat je snel meeslepen, maar als ik Gabriel zie staan op de open plek, hoor ik mijn eigen vastberaden stem weer galmen in mijn hoofd. "Ik ga.", de woorden waren eruit voor ik er erg in had. Nu ik erop terugkijk, vind ik mezelf dom. In mijn eentje zou ik het wel redden, maar wat zou er van me worden? Een van alles vervreemd meisje, zonder enig contact gevangen in een wereld met slechts 10.000 anderen. Gabriel houdt het echt, houdt me scherp en hij houdt me vast.
Met een telkens hoger level in de game, komen ook telkens meer voordelen kijken. Zo kan ik me haast geruisloos verplaatsen, zelfs zonder dat ik het eigenlijk doorheb. Als ik de open plek weer op kom lopen en ik Gabriels ietwat zure en vertrokken gezicht zie, blijf ik even staan en kijk naar hem. Waar zou hij aan denken, wat zou er omgaan in dat koppie? Zou hij denken aan thuis? Aan hoe erg hij al zijn vrienden mist, terwijl hij met een klein meisje met een grote mond opgesloten zit in een VR game? Het klinkt haast te belachelijk voor woorden. Zacht schraap ik mijn keel en loop door, terwijl ik de buit omhoog hou. Blijkbaar heeft iedereen, gratis en onbeperkt, wat standaard gear in zijn inventaris staan. Zo heb ik de haas en twee vogels aan hun poten vastgebonden en hou ik ze gemakkelijk aan een bundeltje vast. 'Gabriel?' zeg ik eerst een beetje vragend, alsof ik net pas de open plek kom opgelopen.
'De proteïne is gevonden.' meld ik hem klein glimlachend, waarna ik het bundeltje karkassen neerleg, een paar meter voor de tent. Rustig loop ik door, tot ik voor Gabriel sta en hem een glimlachje toewerp. Voorzichtig haal ik het doekje waar ik de frambozen in hield tevoorschijn. Minstens zo voorzichtig haal ik een flapje weg, waardoor de knalroze frambozen zichtbaar worden. 'En voor Doornroosje wat vitamientjes.' voeg ik eraan toe en kijk naar hem op met een glimlach, waarna ik een hand van hem omhoog trek en het doekje met frambozen in laat zakken.
Na een blik over mijn schouder, kijk ik hem weer aan. 'Je weet zeker niet toevallig hoe je dieren moet ontdoen van... Je weet wel, ingewanden?' vraag ik een beetje twijfelend, omdat ik in het echte leven eigenlijk prima zonder vlees kon. Niet dat ik vegatarisch was, maar ik had niet altijd behoefte eraan. Nu weet ik dat het belangrijk is, haast cruciaal, vooral als we zo gaan trainen. Ik heb ergens wel een vaag idee hoe ik het moet doen, maar een stemmetje in mijn hoofd zegt me dat ik Gabriel wat meer om handen moet geven. De training gaat zwaar worden, ongetwijfeld, en zijn opmerking spookt nog door mijn hoofd. "Blij dat ik tenminste nog ergens goed voor ben.", het maakt me een beetje ongemakkelijk voelen. Wat had hij dan verwacht? Dat ik bij het roepen van "Ik ga" niet had geweten hoe ik voor mezelf moet zorgen? Met de snelheid waarmee deze gedachten en gevoelens mijn hoofd in waren gespurt, zo snel zet ik ze er weer uit. Net nog bedacht ik me hoe Gabriel ervoor zorgde dat ik met beide benen op de grond bleef en hoe hij mijn anker was, ik zie er geen voordelen in om nu uiteindelijk toch er pessimistisch in te gaan staan.
'Hoe had jij eigenlijk geslapen?' vraag ik nonchalant als ik naar de dode dieren loop en erbij neerhurk. Het touw haal ik terug in mijn inventaris en ik leg ze naast elkaar, waarna ik er opnieuw lastig naar kijk. Hoeveel bloed zou eruit komen? Een golf misselijkheid overspoelt me. Dieren puur en alleen voor de EXP doden zorgt ervoor dat ze direct verdwijnen, waardoor ik het me nooit eerder af heb gevraagd.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:04 PM

Een klein rondje lopen was genoeg om hem te vertellen dat er weinig variatie in het landschap hier leek te zitten. Bos, bos en nog eens bos. Schoon water leek niet in de buurt te zijn, in ieder geval niet zo dichtbij dat hij Eleanore nog kon horen als ze terugkwam van haar voedseltocht. Er zaten hier gelukkig wel genoeg dieren in de buurt, dat hadden ze vannacht wel kunnen horen. Hier waren de dieren en vijanden nog zo passief dat ze je alleen aanvielen als jij hen eerst aanviel, dat maakte het een stuk veiliger om hier te kamperen dan op plekken waar je constant op je hoede moest zijn om niet per ongeluk tegen een vijand aan te lopen. Hij keerde weer terug naar het kamp, verzonken in gedachten, blijkbaar net een minuutje of twee voor Eleanore terugkwam. Mét buit. Ze stond net buiten zijn gezichtsveld dus merkte hij haar niet op, maar haar stem trok hem uit zijn gedachten. Het was nog steeds gek om iemand je bij een andere naam te horen roepen, maar toch was hij de naam al zo eigen dat hij er wel op reageerde. Hij was hier niet helemaal Adrian meer, maar toch ook niet volledig Gabriël. Hij was beide, dacht hij. Of misschien geen van beide meer.
Blij verrast trok hij zijn wenkbrauwen op bij het zien van de dode dieren. Ze zagen er niet smakelijk uit, maar toch voelde hij hoe zijn maag begon te knorren bij het aanzicht van het eten. Het enige wat hij gisteren op had was het vlees in de stad geweest, meer hadden ze niet nodig gehad. In tegenstelling tot nu, blijkbaar konden ze zelfs als personages in een videospel niet zonder eten. Kon je er hier eigenlijk ook aan doodgaan, net als kou bijvoorbeeld? Het leek hem niet waarschijnlijk, maar het zou hem niets verbazen als het wel zo was. Voor de zekerheid probeerde hij het maar niet uit.
Hij liet haar zijn hand pakken en keek van de frambozen terug naar Eleanore, die hem met het liefste glimlachje aankeek. Om de één of andere reden kreeg ze het voor elkaar om zijn zorgen als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen als ze weer terug van weggeweest was. En daarbij, zo erg was het misschien niet om iemand te hebben die eens de leiding nam. Alsof hij dat altijd maar moest doen. "Dat je die gevonden hebt," zei hij verbaasd. Fruit was nu niet het eerste dat hij op zou merken als hij op zoek was naar vlees. "Dankjewel." Dankbaar stopte hij een framboos in zijn mond en sloot zijn hand om de doek. Ze waren heerlijk zoet, precies hoe je zou willen dat een framboos zou smaken. Zo lekker dat hij zich bijna af begon te vragen hoe synthetisch het wel niet was.
Hij volgde haar blik naar de dode dieren en slikte zijn framboos door. "Ik heb het nog nooit gedaan, maar zo moeilijk zal het toch niet zijn?" Op tv zag het er altijd wel snel en vloeiend uit als ze het deden, maar dat was 1. televisie en 2. Bear Grylls, die wel leek te weten wat hij deed. Toch, het was altijd te proberen. Hij stopte de frambozen in hun inventaris en liep haar achterna, naar de dieren toe. Ze zouden het toch moeten proberen, wilden ze eten. De haas was groot, minstens de lengte van zijn bovenbeen nu hij zo uitgestrekt lag, maar er zou weinig vlees overblijven als het vel er eenmaal vanaf was. Maar genoeg voor twee personen zou het sowieso wel zijn, en dan hadden ze de vogels nog. De haas had weliswaar zijn voorkeur, het was een bekend dier en hij wist wel ongeveer hoe hij ermee aan de slag moest. "Vrij goed, eigenlijk." Hij keek haar eventjes aan en richtte zich toen weer op de haas. "Wel licht, maar niet slecht. Ik slaap altijd beter als er een mooie meid naast me ligt. Vroeger haatte ik het altijd om in tenten te slapen. Campings over het algemeen, eigenlijk," ratelde hij door. Een camping leek vergeleken met dit wel een viersterrenhotel. Hij verzamelde zijn moed bij elkaar en pakte de haas bij zijn achterpoten vast, terwijl hij met zijn andere hand zijn dolk trok. Hij had niet gedacht dat uitgerekend dit het klusje zou zijn waarbij hij het ding voor het eerst uit zou proberen. Op goed geluk sneed hij de huid los en trok het vel terug, waarbij een lichtroze, pezig lichaam tevoorschijn kwam. Een lekker geroosterd konijntje leek ineens niet meer iets om naar uit te kijken. Terwijl hij, vooral met brute kracht, het konijn probeerde te ontdoen van zijn vacht, moest hij terugdenken aan hoe ze hem bij zijn naam had genoemd. Gabriël, hij kende niemand die zo heette. Beter ook, anders had hij constant aan een ander gedacht bij het horen van zijn 'eigen' naam. Zou zij in het echt wel Eleanore heten? Het leek zo'n ouderwetse naam, eentje die je zou verwachten bij een vrouw van adel in, wat zou het zijn, 1800? Maar wel mooi. "Ik heet geen Gabriël," flapte hij eruit. Oeps, mocht dat eigenlijk wel? "Tenminste, niet echt. Daarbuíten," zei hij met nadruk, verwijzend naar de realiteit. "Ik heb het uit een boek, daar had iemand een drieling naar de aartsengelen vernoemd."

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:05 PM

Clarke
De twijfelachtige blik verdwijnt uit Gabriels gezicht en uit zijn lichaam als ik naar hem opkijk en de frambozen in zijn hand leg. Het doet me direct beter voelen en ik ben blij dat ik ze mee heb genomen. Precies op tijd ook. In ons appartement hadden we niet erg veel ruimte voor planten en dat soort "luxe" dingen, maar op het kleine vensterbankje mocht ik een frambozenplant hebben, toen ik een jaar of zeven was. Tot op de dag van vandaag staat die er nog en hoewel ze vaak zeggen dat het één seizoensplantjes zijn, doet hij het dus al jaren. De frambozen zien er vol uit, alsof de blaasjes haast op knappen staan. Dan zijn ze het allerzoetst, net als bramen. Wat je al niet kan leren van af en toe wat Discovery channel kijken. Een zacht lachje rolt over mijn lippen. 'Eigenlijk was die haas ernaar onderweg toen ik hem ving.' geef ik toe, alsof het niet veel voorstelt. Alsof het niet veel voorstelt dat ik drie dieren mee heb en een handvol rijpe frambozen. 'Geen dank, het is goed.' zeg ik dan en kijk nog even op naar hem.
'Ik zou het niet weten.' geef ik opnieuw in alle eerlijkheid toe. Ik weet niet eens zeker of het uberhaupt wel kan, of dat de dieren zodirect zullen verdwijnen omdat ze te lang dood zijn al. Alles in deze game is een groot vraagteken, op een aantal dingen na. Dingen die ik heb onthouden en geleerd van de betaversie, hoewel die allemaal met vechten te maken hebben en niets met overleven. Overleven, daadwerkelijk survivalen, is iets wat me altijd een beetje vreemd leek om te doen als hobby. Nu wens ik keer op keer dat ik me er wat meer in had verdiept, en niet enkel in een sarcastische bui wat Bear Grylls keek en er een hele hoop vraagtekens bij plaatste. Mijn sarcastische en ietwat cynische opmerkingen lieten mijn moeder wel altijd lachen... En daar deed ik alles voor... Nee, daar doé ik alles voor.
Nieuwsgierig loop ik achter Gabriel aan en ga een meter van hem afzitten, zodat het eventueel rondspuitende bloed me niet raken kan. Gabriel geeft toe dat hij wel goed geslapen heeft, wat me op laat kijken met een opgetrokken wenkbrauw. Tuurlijk heeft hij goed geslapen. Mijn mondhoeken kruipen wat omhoog bij zijn reactie, hoewel de betekenis erachter al vrij snel tot me doordringt. Hij slaapt altijd beter met een mooie meid naast hem, wat bedoelt hij met altijd? Waarschijnlijk hetgeen wat ik denk dat het betekend, dat hij een vriendin heeft of heeft gehad in de gewone wereld. Laten we alsjeblieft hopen dat het verleden tijd was voor hij hierin verdween. Natuurlijk maak ik geen enkele aanspraak op Gabriel, op wat voor manier dan ook, maar toch steekt het ergens heel ver weg een beetje. Niet alleen dat, maar in mijn hoofd zie ik direct een scenario waarbij er een prachtige blondine met cupmaat dubbel D over zijn lichaam gedrappeerd ligt, huilend om zijn eeuwig verloren ziel.
Zacht schud ik met mijn hoofd en zet het van me af. Ik focus me maar gewoon op het deel waar hij me een mooie meid noemde, hoewel hij geen enkel idee heeft van hoe ik er werkelijk uit zie. Naast de kleur van mijn ogenen mijn haarkleur is er niet veel anders, maar mijn spiegelbeeld is hetzelfde niet. Toch voelt het weldegelijk vleiend en kan ik niet anders dan klein glimlachen. Mijn glimlach wordt breder bij zijn ratelen en ik knik enkel, waarbij ik toekijk hoe hij het aanpakt. Verrast, verbaast en een beetje geschokt kijk ik op als hij zegt dat hij niet Gabriel heet. Zoekend naar woorden kijk ik hem aan, alsof de antwoorden in zijn ogen te vinden zijn. 'Ik heet ook geen Eleanore.' geef ik dan plots toe, omdat ik toch niets anders doe dan dingen toegeven. Bijna sla ik mezelf in mijn gezicht, ik moet mezelf in de hand houden. Maar het gaat lastig, met Gabriel-die-geen-Gabriel-heet die me telkens in de war brengt. Toch glimlach ik klein. 'Hij kan ook nog eens lezen!' roep ik gespeeld verrukt uit, plagend en breed glimlachend. 'Mijn dag kan niet meer stuk, Gabriel-die-geen-Gabriel-heet.' zeg ik, mijn mond vertrekt een beetje bij die ellendig lange naam. 'Ik hou het gewoon bij Doornroosje denk ik, tot je me je echte naam vertelt.' zeg ik dan met een klein maar vriendelijk glimlachje.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:05 PM

Het vooruitzicht naar een lekker stukje vlees werd almaar kleiner terwijl hij met de has bezig was. Vachtje eraf, kop weg, ingewanden eruit, er bleef steeds minder over en zijn handen werden steeds roder. Gadverdamme. Zelfs bij het kamperen had hij geen moment zo verlangd naar een viersterrenhotel in het zuiden van Spanje. Jammer genoeg had hij niet veel keuze en beet hij even door, tot het bloederige deel over was en hij overbleef met een ruggengraat met het overgebleven eetbare vlees eraan. Dat was nog eens wat je noemde 'iets doen voor je eten'. Het bereiden kostte al bijna net zo veel calorieën als het opeten.
Haar openbaring verbaasde hem allesbehalve. Het had misschien een paar seconden logisch nadenken gekost om zich te bedenken dat ze haar echte naam natuurlijk niet voor een spel zou gebruiken. Maar logisch nadenken leek iets waar hij al minstens 20 uur niet toe in staat was. Vanaf het moment dat hij niet-Eleanore had ontmoet was het alsof zijn lichaam heel andere dingen deed dan zijn verstand zou willen. Het was geen goed idee om zich zo snel zo erg te verliezen in haar, maar hij leek het niet tegen te kunnen houden. Hij keek opzij naar haar, net op tijd om een brede lach en tot spleetjes geknepen ogen te zien. Alsof hij betrapt was op staren rukte hij zijn blik weer terug naar het konijn en probeerde de plotselinge blos die hij in zijn nek omhoog voelde kruipen, af te schuiven op de warmte van de zon die daar vol op scheen. Ze had hem nog niet vaak zo vol blijdschap aangekeken, realiseerde hij zich. Amper, eigenlijk. Met een lachje gooide hij de gevelde haas in het gras voor zich. "Maar ook alleen de samenvatting van scholieren.com hoor, ik ben niet zo van de boeken." Met een nonchalant gebaar van zijn hand opende hij zijn inventaris en haalde daar wat hout en een pakje lucifers uit. Nu was de haas wel geveld, maar het werk was nog niet klaar. Zijn maag begon al te protesteren tegen het weinige voedsel dat zich erin bevond. Een paar besjes waren niet genoeg om zijn honger te stillen op een ochtend als deze. Ze zouden meer dan alleen dat nodig hebben als ze wilden trainen én vooruitgang wilden boeken in hun reis.
Het uiterlijk van de game leek soms zo middeleeuws dat hij vergat dat er ook wat modernere dingen in verwerkt waren. Blijkbaar vonden de makers dat lucifers toch wat handiger in gebruik waren dan een tondeldoos, waar hij was roerend mee eens was. "Jammer, wel", zei hij terwijl hij wat droog gras bijeenzocht om een vlammetje mee te starten. "Eleanore is een mooie naam. Bezwaar als ik je nog even zo blijf noemen?" De droge plukjes gras vatten snel vlam en hij schoof het bosje onder het hout. Er was vast een makkelijkere manier om dit te doen, zouden ze echt van iedereen verwachten dat ze wisten hoe ze vuur moesten maken of een haas moesten villen? Dat zou wel heel hard zijn.
Zijn mondhoeken krulden eventjes omhoog terwijl hij op het vuur blies om het te laten groeien. Doornroosje was nu niet echt een bijnaam waar hij zichzelf mee geassocieerd zou hebben, maar hij kon zich er niet toe zetten om er een hekel aan te hebben. Het was juist wel lief, dacht hij. Eleanore was lief. De gedachten volgden elkaar direct op, nog voor hij er erg in had. Met een zucht leunde hij achterover in het gras en wendde zijn blik tot haar toen ze niet naar hem keek. Dit was niet het goede moment om zulke dingen te gaan denken, deze hele situatie waar ze in zaten. Stilletjes schold hij zichzelf voor heel veel fantasievolle dingen uit, gelukkig hielp dat om zijn gedachten naar een ander onderwerp te brengen. Hij was zich al snel drukker aan het maken over een perfect bijvoeglijk naamwoord bij een creatief scheldwoord dan eventuele ongewenste gevoelens terwijl hij wachtte tot het vuur goed begon te branden.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:05 PM

Clarke
Op een klein afstandje blijf ik staan en kijk hoe hij de haas steeds schoner weet te krijgen. Een beetje in gedachten verzonken kijk ik ernaar en vraag me af of er niet gemakkelijkere manieren zijn om dit te doen. Misschien is het toch handig die beginnersgids eens goed door te lezen, misschien is er wel een gemakkelijke manier via het menu, als je de dode haas in je inventaris zet. Het klinkt vrij logisch, maar toch kan ik het niet over mijn hart krijgen om niet-Gabriel te stoppen. Ook al ziet hij er niet uit alsof het een waar pretje en genoegen is, lijkt het me nogal vervelend om gestopt te worden als je bijna klaar bent. Dus ga ik naast hem zitten en kijk hoe hij het vuurtje aankrijgt en de haas erboven hangt, een beetje wachtend tot het vuur goed aanslaat en het vlees van de haas gaar zal maken.
Een glimlach verschijnt opnieuw op mijn gezicht als hij toegeeft dat hij meer van de samenvattingen was. 'Wat een ontzettend romantisch idee dat je dan mijn samenvattingen las.' zeg ik op een gespeeld-hartstochtelijke toon en leg geëmotioneerd een hand op mijn borst en sla mijn ogen ten hemel. Het is een grapje, natuurlijk, maar ik zal niet ontkennen dat er weldegelijk een aantal samenvattingen op scholieren.com van me staan. Het is simpelweg makkelijk geld verdienen, vooral omdat die samenvattingen ik toch wel maakte. Om ze dan online te zetten en anderen ermee te helpen én nog een leuk centje ermee te verdienen... Ach, het klinkt nog steeds niet erg verkeerd. Pas als ik de hand van mijn borst heb laten zakken, realiseer ik me dat ik het woord "romantisch" in de mond heb gehaald, iets wat een beetje vreemd voelt als ik er langer over nadenk. Vooral omdat niet-Gabriel me al best een aantal keer een fliterige opmerking toe heeft gestopt. Voor ik mezelf verlies in mijn gedachten, zet ik het van me af en leun wat naar voren om op het hout te blazen, zodat het vuur omhoog schiet en nu pas echt goed begint te branden.
Zacht laat ik een snuifje horen, als teken van klein lachje als hij zegt dat Eleanore een mooie naam is. 'Het is in ieder geval een stuk eleganter dan mijn echte naam, die ik voor nu nog voor mezelf houd, dus Eleanore is goed, niet-Gabriel.' zeg ik en leg wat extra nadruk op het laatste, omdat hij mij ook nog steeds niets heeft vertelt over met welke naam hij dan wel door het leven gaat. Het voelt een beetje als een spelletje, maar toch eentje die vrij dichtbij de gevoelige onderwerpen ligt. Het normale leven, waar we nu dik een dag van zijn afgesneden. Hoe zou het nu gaan? Wat zouden de nieuwsberichten zijn die zich verspreiden? Hoeveel ouders en geliefden zouden de VR-helm al af hebben getrokken, zich niet realiserend dat dat een einde aan het leven van de speler zou maken? Met een klein zuchtje pak ik een tak van de grond en por er wat mee in het vuurtje. 'Ik heb trek.' merk ik dan op en leg de stok neer, waarna ik soepel overeind kom en naar de twee vogels loop die ik ook heb gevangen. Met een hand in mijn zij, tik ik mijn menu aan en pak de beginnersgids erbij. Al snel zie ik dat er inderdaad een mogelijkheid is om het via de opties te doen die ik had verwacht.
'Hoewel het ontdoen van ingewanden je veel macho-credit heeft gegeven, is er een makkelijkere en minder bloederige manier.' zeg ik dan en pak de vogels en loop terug naar Gabriel, waar ik naast ga zitten, de vogels voor ons. Via het menu plaats ik de vogels in mijn inventaris, wacht een minuut en haal ze er dan weer uit, wat ons twee perfect geplukte en klaar voor garing-vogels geeft. 'Sorry dat je dat net hebt moeten doen.' zeg ik verontschuldigend en kijk naar zijn handen, waar het hazen bloed vanaf begint te komen, net zoals al het andere op begint te lossen in kleine kristalletjes.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:05 PM

Het hele kampeergebeuren had ergens wel iets rustgevends. Constant in de natuur zijn, 's nachts tot laat buiten zijn en dan uiteindelijk je tentje in kruipen, waar je nog steeds de geluiden van de dieren kon horen. 's Morgens gewekt worden door de zon die door je tentdoek heen scheen en wakker worden bij het geknetter van een vonkend vuurtje. Al was de constante angst om vermoord te worden door één of ander raar beest die zich nu in zijn achterhoofd gedrongen had, wel een beetje storend.
"Oh, ben jij er zó een," grinnikte hij zonder haar aan te kijken. Zijn blik was gevestigd op het vuur, waar hij zonder echt te kijken in staarde. "Ik hoorde ook wel eens van klas- of schoolgenoten dat ze samenvattingen erop plaatsten, maar dat waren nu niet echt de meest populaire mensen. Liever met hun neus in de boeken dan onder de mensen, zullen we maar zeggen." Hij haalde zijn schouders op. "Maar niet iedereen kan hetzelfde zijn." Het drong al snel tot hem door dat de opmerking op verschillende manieren opgevat kon worden. Misschien was ze wel precies zo als de persoon die hij net, nogal cru, beschreven had. Wist hij veel. Een beetje opgelaten hield hij zijn mond en keek haar vooral even niet aan, voor het geval ze het inderdaad opgevat had op de manier die hij niet gewild had.
Hij volgde de vonkjes die de lucht in schoten toen ze op het hout blies, en leunde een beetje achterover terwijl hij met een half oog op de haas aan het spit lette. Het vlees begon te roken en verspreidde de heerlijke geur van gegaard vlees, die zijn maag nog harder liet protesteren dan die net al deed. Dit was wel even wat anders dan 's ochtends naar beneden denderen voor een cracker met kaas en een kop thee, iets wat hij nu al erg begon te missen. Je wist nooit hoe goed je het wel niet had, tot je het verloor.
Bij haar opmerking grijnsde hij en trok zijn blik eindelijk los van het vuur. "Ik betwijfel of er überhaupt een naam is die niet elegant klinkt bij jou. Gabriël is voor nu ook prima, ik vertel je nog wel eens hoe ik dan echt heet als je het wil weten." Als ze voor zo lang bij elkaar bleven. Dat was nog maar de vraag, je wist nooit wat er kon gebeuren in een situatie als deze. Misschien was hun vriendschappelijke samenwerking morgen alweer over, door onvoorziene omstandigheden. Des te meer reden om er nu maar gewoon van te genieten, hield hij zichzelf voor.
Nieuwsgierig volgde hij haar met zijn ogen terwijl ze opstond, de vogels pakte en weer terugliep. Tot zijn opluchting, maar ook een beetje zijn ergernis, had ze niet veel later twee compleet geplukte vogels voor zich liggen. Spottend en een beetje zeurderig imiteerde hij wat ze net gezegd had en rolde zijn ogen, maar kon het niet laten om toch in de lach te schieten. "Jezus, heb ik daarvoor mijn handen zo vies gemaakt? Gadverdamme. Maar goed voor de volgende keer, dan hoeven we daar niet nog een keertje doorheen." Hij moest niet vergeten dat ze toch echt in een game zaten, hoe echt het er ook uitzag. Waarschijnlijk waren er voor heel veel situaties zulke trucjes, net als met de tent die al opgezet en wel verschenen was. Met zijn nagels voelde hij keurend in het vlees van de haas en haalde die toen boven het vuur weg. "We kunnen één vogel het beste even bewaren, lijkt me. Aan een halve haas en een halve vogel hebben we voor nu wel genoeg. Hopelijk is hij vanavond nog niet bedorven." Met zijn dolk sneed hij de haas in tweeën en gaf de helft aan Eleanore. Hij zette zijn tanden erin en kauwde wat bedenkelijk op het vlees, maar at het toch stukken sneller op dan hij normaal had gedaan. Het smaakte niet vreselijk, maar anders. Al wist hij niet of dat echt zo was, of dat hij het zich alleen maar voorstelde omdat het nu eenmaal van een eigengemaakt spit kwam en niet van de keurslager.
Tijdens het eten bedacht hij zich hoe ze zo verder zouden gaan. Eerst maar eens op zoek naar wat monsters om EXP te verdienen, hij moest onderhand echt eens beginnen met levelen. Als hij dat niet snel deed, zouden ze zo al drie steden verder zijn en zou hij de monsters daar niet meer aankunnen. Dát zou pas kut zijn. Des te meer omdat Eleanore dat waarschijnlijk al wel kon.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:05 PM

Clarke
De stem van Gabriel dringt tot me door en ik trek een wenkbrauw op naar hem als ik hem hoor zeggen dat ik er "zo een" ben. 'En wat moet dat dan wel niet betekenen?' vraag ik een beetje verontwaardigd, maar een kleine glimlach verraad dat ik me best amuseer. Het blijft ontzettend vreemd om te beseffen dat we in een game zitten. Naast het eeuwig aanwezige HP balkje rechtsbovenin, is er niets anders dan met het normale leven. Niets. En dat maakt het verwarrend. Vooral de jongeman die voor me zit, weet me telkens weer in de war te brengen. In het echte leven ben ik absoluut geen versierder en volgens mij breng ik het er hier niet veel beter vanaf. 'Hey,' begin ik, dit keer iets meer verontwaardigd. 'Dat ik met samenvattingen meer verdiende dan jij in de carwash met je zomerbaantje, betekend niet dat ik anti-sociaal was.' merk ik op, hoewel de waarheid is dat ik dat absoluut wel was. Alleen niet om de reden dat ik een nerd of een stuud was, nee meer omdat ik alles letterlijk kon onthouden na een aantal keer lezen. En dat ik niet erg veel vrienden had, kwam omdat ik elke vrije minuut met mijn moeder doorbracht. Haar ziekte en de afwezigheid van mijn vader, het was geen goede combinatie. Misschien triest, maar de waarheid is dat ik geen tijd had voor sociale contacten.
Dit keer is het weer mijn beurt om te lachen. 'Ik kan er wel een paar verzinnen. Paula, of ehm, Olga. Of! Veraminta.' zeg ik en kijk hem spottend aan. Niet elke naam is elegant, maar de avatarnaam die ik heb gekozen is dat absoluut wel. Mijn eigen naam is een beetje vreemd, tenminste dat hoor ik vaak zeggen. Het klinkt mannelijk, maar ik vind het perfect passen. Het is een naam die mijn vader en moeder beiden geweldig vonden, ik geloof dat het de betekenis draagt dat iemand die Clarke heet, veel waarde hecht aan kennis.
'Nou, nou, nou, wat een toon jongeman.' zeg ik en stop de dode vogel terug in de inventaris, omdat hij wel gelijk heeft. Deze kunnen we beter vanavond boven een vuurtje hangen. Als mijn inventaris open staat, tik ik de grote map aan en neem naast Gabriel plaats. Zo kunnen we allebei ernaar kijken en kan ik hem mijn plan vertellen. Tijdens het eten geef ik hem een compliment, dat hij het toch erg goed heeft gedaan, hoewel ik af en toe een plukje haar subtiel uit mijn mond vis. 'Oké. We zijn nu hier.' zeg ik en wijs naar het pulserend groene stipje wat mij voorstelt. Een pulserend blauw stipje laat Gabriel zien en ik glimlach even naar hem. 'Eerst zullen we deze route afleggen, maar we blijven van het pad af, dus het zal langer duren. Ik ga ervan uit dat we hier ongeveer drie uur mee bezig zijn. Tijdens het laatste half uur van die wandeling, gaan we vast warm lopen, zodat als we een plek hebben gevonden voor het kamp, we direct kunnen trainen. Dat zal rond een uur of twee 's middags zijn. We trainen tot het avondeten. Goed?' vraag ik en laat de map nog even open staan, zodat hij kan kijken.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:05 PM

Oeps, ze klonk wel een beetje gepikeerd. Zelfs met die scheve glimlach op haar gezicht was de irritatie wel te horen. Om maar iets te doen te hebben en zijn reactie uit te stellen, nam hij nog een hap en deed alsof het kauwen van het vlees al zijn energie en concentratie kostte. Hier in de game konden ze alles en iedereen zijn die ze wilden. Uiterlijk, karakter, wat je maar wilde. Misschien was Eleanore wel een lelijk ding van achtentwintig, dat graag haar tienerjaren in een beter perspectief wilde herbeleven. Misschien was ze een grijs muisje dat amper opviel op straat en school, maar stiekem grootse ideeën had. Het laatste was waarschijnlijker. Hij wilde haar echt beter leren kennen, meer te weten komen over haar. Ze leek soms zo gesloten, alsof haar eigen gedachten al bijna te veel waren om nog iets anders in dat hoofdje toe te laten.
"Sorry," zei hij nadat hij zijn hap doorgeslikt had, en keek haar aan. "Zo was het niet bedoeld, dat weet je best. En ik had een zomerbaantje bij de bioscoop, niet bij de carwash, voor de goede orde." De speelse toon in zijn stem keerde weer terug en hij schoot in de lach toen ze namen begon te verzinnen, blij dat de sfeer even snel weer omhoog schoot als die naar beneden was gegaan. "Joh, wat is een naam. Ik zou je nog steeds even leuk vinden als je Truus heette." Met een schietgebedje naar de hemel dat dat niet haar daadwerkelijke naam was.
Hij hoorde het plan voornamelijk zwijgend aan, meekijkend op de kaart wanneer ze iets aanwees en liet af en toe een instemmende hum horen. Het was ergens wel fijn dat Eleanore het plan al zo in haar hoofd had zitten. Als hij even blindelings wilde volgen zou dat kunnen, maar hij wist dat ze ook zou luisteren en daadwerkelijk iets ermee zou doen als hij een alternatief de groep in gooide. Hij knikte instemmend en knaagde wat vlees van het bot af, voor hij het afgekloven bot de struiken in wierp. "Klinkt prima, doen we." Hij keek nog eventjes naar de kaart en wees een stadje aan, ongeveer twee keer de afstand die ze vandaag zouden lopen van hen weg. "Hier zouden we overmorgen of als we verder trekken wat proviand en spullen die we niet in de bossen kunnen vinden, in kunnen slaan. Wat dingen die we lang in de inventaris kunnen houden bijvoorbeeld, voor de dagen dat we niet aan genoeg eten kunnen komen."
Nadat hij zijn honger had gestild stond hij op en klopte wat gras en aarde van zijn broek. Het was tijd om aan de dag te beginnen, voor ze te veel tijd verloren en het alweer donker werd voor ze goed en wel hadden kunnen trainen. Met een handgebaar opende hij de inventaris en zette de tent daar weer in, zodat er een rechthoekig vlak platgewoeld gras overbleef.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female