ORPG | Gamers don&#039;t die, they respawn

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:06 PM

De hele dag had bestaan uit wandelen. Stap na stap waren ze vooruit gekomen, met een schuin oog op de kaart en de langzaam voortbewegende stipjes erop die hun posities aan moesten geven. Soms leek het even op een rustige boswandeling, maar dan klonk er weer een gesnuif in de struiken naast hen of herinnerde het gewicht van de pijlenkoker op zijn rug hem er weer aan dat het een nogal uit de hand gelopen LARP-event was, waar ze toch wel uit moesten kijken voor hun levens. Maar afgezien van dat, was het best rustgevend. Het was fijn om samen met iemand te kunnen zijn, zonder de drang te voelen de stilte op te vullen met zinloos gepraat. Het zorgde ervoor dat hij genoeg tijd alleen met zijn gedachten kreeg. Misschien wel te veel tijd. Eleanore was geen prater, daar was hij inmiddels wel achter, maar soms vreesde hij of ze misschien te veel voor zichzelf hield.
Ze had hun hele plan van aanpak al op een rijtje gehad, nog geen uur nadat ze besloten hadden om samen door te gaan. Erger nog, ze had hem niet eens mee willen nemen. Toen de game master het nieuws bekend had gemaakt, had ze in de menigte willen verdwijnen om er in haar eentje vandoor te gaan. En zelfs nu was het nog steeds: zij nam hem mee. Het voelde nog steeds niet helemaal alsof ze samen op pad waren, maar alsof zij hem toeliet om met haar mee te komen. Zo hoorde het toch niet te zijn? Hij was echt niet nutteloos, hij had zijn kwaliteiten. Die waren nu misschien nog niet zo ontwikkeld omdat dat kleine drietje nog aan zijn level gekoppeld was, maar om hem aan de kant te schuiven door het level dat hij nu nog had, was vuil.
Een harde trap in zijn onderrug trok hem – nogal letterlijk - uit zijn gemijmer en terug in de werkelijkheid. Klungelig struikelde hij een paar meter naar voren, maar slaagde er nog wel in om op zijn benen te blijven staan. Net toen hij zich omdraaide, stak Eleanore haar zwaard al naar hem uit. Niet met de intentie om hem te raken, anders was dat haar wel gelukt. Zijn mondhoeken krulden omhoog in een glimlach die te evenaren was met de hare en hij griste zijn dolk tevoorschijn. Als hij nu met zijn boog te werk zou gaan, zou dat hem een nadeel geven. Hier in het bos hadden ze niet veel ruimte om te bewegen en had zij veel obstakels om zich achter te verstoppen. Eerst maar eens zien hoe ver hij kwam met zijn dolk. Hij maakte met zijn been een aanval naar haar schenen om haar onderuit te krijgen en hield zijn dolk voor zich om zich te beschermen tegen haar zwaard, dat ineens wel stukken groter leek in vergelijking met zijn stompje van een zwaard. Oneerlijk gevecht, of gewoon geen tactische wapens? Hij sprong weer achteruit, stopte zijn dolk weg en pakte toch zijn boog maar in zijn hand. Hij zou er ooit mee moeten oefenen, en ook de echte gevechten zouden niet wachten tot de omgeving perfect voor zijn wapen naar keuze zou zijn. Ervoor zorgend dat hij buiten het directe bereik van haar zwaard bleef, pakte hij een pijl uit zijn koker en legde die op de boog. "Wat ben jij gemeen," zei hij met de glimlach nog op zijn gezicht, al was er een frons tussen zijn wenkbrauwen ontstaan.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:06 PM

Clarke
Het meest vreemde is misschien wel, dat ik me steeds meer Eleanore begin te voelen. Dat is hoe Gabriel me nog steeds noemt, dat is wie ik hier ben. Ook al heb ik nog steeds mijn eigen persoonlijkheid, ik gedraag me anders hier dan in de echte wereld. Toegegeven, soms zou ik me het liefst op de grond laten storten en huilend om mijn moeder schreeuwen, vooral uit pure angst dat ze niet meer leeft als ik terug kom, maar daar geef ik niet aan toe. Ik ben anders hier. Nog steeds op mezelf, maar toch meer open naar een vreemdeling dan ooit te voren in mijn leven. En het gekke is, dat het bij Gabriel zo natuurlijk voelt. Een grijns verspreid zich over mijn gezicht als ik zie hoe Gabriel bijna valt door de trap in zijn rug, maar zich toch op tijd weet te herstellen. 'De ballerina heeft haar balans kunnen houden, dat worden wat bonuspunten.' zeg ik honend, omdat ik hem graag wil ophitsen voor het gevecht.
Een glimlach verschijnt nu ook op zijn gezicht en ik voel de strijdlust in mijn lichaam aanwakkeren. Nonchalant en ietwat onbewust neem ik een vechthouding aan, maar dusdanig onopvallend dat Gabriel het waarschijnlijk niet eens opvalt. Zijn aanval naar mijn benen sla ik met gemak af, met een ietwat luie slag van mijn zwaard. Het ijzer van de dolk raakt het ijzer van mijn zwaard en er gaat een zachte schok door het zwaard, waarna het tintelende gevoel heviger wordt. Alsof mijn zwaard smeekt om een goed gevecht. Helaas weten we beiden dat dat goede gevecht er niet gaat komen, daar is Gabriel nog niet goed genoeg voor. De afgelopen uren heb ik erover nagedacht. Het lijkt me het meest tactisch als hij zijn pijl en boog oefent. We zouden een goed team vormen als ik als voorhoede zou gaan, een onschuldig meisje met een te groot ogend zwaard, terwijl ik dekking heb van iemand met een pijl en boog.
'Wat zeg je? Als je wat te zeggen hebt, zal je toch wat dichterbij moeten komen. Ik denk zelfs dat ik je pas versta als je het in mijn oor zegt.' zeg ik en begin in een grote cirkel om Gabriel heen te lopen.
De dagen daarna komen Gabriel en ik precies hetzelfde door. Veel lopen, we blijven maximaal een dag in een stadje, vooral omdat de stadjes die we tegenkomen klein zijn. Ergens voelt het niet goed, maar toch pakken we zoveel mogelijk EXP waar dat kan, het is gewoon slim om dat te doen voor mensen het komen opeisen die niet zoveel ambitie hebben om hier weg te komen als onze kleine party. Het is nu vijf dagen later. Het trainen gaat best goed. Gabriel begint handig te worden met de dolk, maar de grootste progress is met zijn pijl en boog. Toch begin ik steeds meer te merken dat ik bezorgd ben om hem. Zou het heel erg zijn om hem een zwaard aan te praten? Tijdens een onverwachte aanval zal hij zo weinig hebben aan zijn pijl en boog, en we weten beiden dat hij zo extreem goed niet is met zijn dolk. Toch durf ik er niet over te beginnen. De zon begint onder te gaan en ik zit te staren in het vuurtje dat we net gemaakt hebben. De tent staat al. Hoewel mijn vuur vanbinnen nog steeds hevig brand, merk ik dat ik ergens moedeloos begin te worden. Het is duidelijk dat de levels van de floors enorm veel groter zijn dan de beta versie, wat ervoor zorgt dat ik geen idee heb wanneer we het eind stadje bereiken, laat staan waar de boss zich schuil zal houden. De enige momenten waar ik naar uit kijk op een dag, zijn de avonden die ik warm tegen Gabriel aangedrukt mag doorbrengen en onze gevechten. De enige momenten dat ik niet constant na hoef te denken alles een beetje normaal lijkt.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:06 PM

Elke dag trainden ze samen en hij was er enorm verheugd door dat hij de verbeteringen opmerkte. Wanneer hij net wat sneller reageerde op een aanval, van Eleanore of een beest in een veld vol met steeds maar weer herrijzende exemplaren. Wanneer hij zag dat hij weer meer schade aanrichtte dan eerst als een levensbalkje van een vijand naar beneden daalde en al helemaal als hij een level steeg. Inmiddels zat hij op level zestien en werd het al wat lastiger om een level te stijgen, maar gelukkig stegen ook hun vijanden in het aantal EXP dat je van ze kreeg als je er weer eentje vermoordde. Zo bleef het een beetje in evenwicht. Het enige wat hij miste, was het doodgewoon queesten doen. Vaak waren dat wel de meest lucratieve manieren om in levels te stijgen, maar doordat ze de steden vaak vermeden, misten ze daar veel potentiële EXP en geld van. In de bossen en buiten de steden waren genoeg vijanden en wilde beesten te vinden, maar soms leek dat niet genoeg. In online RPG's hing het verhaalverloop vaak af van de queesten, ze lieten ze belangrijke dingen zien en zorgden voor een chronologisch verhaalverloop met een goed tempo. Nu leek dat ineens heel onbelangrijk in dit spel, maar het leek hem sterk dat ze er totaal niet aan gedacht hadden. In het beginstadje had ook een man gestaan, herinnerde hij zich, die de spelers vroeg om een aantal zwijnen in het nabije bos te doden.
Toen het begon te schemeren, besloot hij terug te keren naar het kamp dat ze net op hadden gezet. Ze waren weer op een nieuwe plaats beland en hij was een rondje gaan lopen om de omgeving te bekijken. Soms kwamen ze ineens iets ongewoons tegen vlakbij hun kampplaats, maar deze keer leek dat niet het geval. Hij lette er bij de ronde op dat hij binnen een straal van zo'n honderd meter van het kamp bleef, waar hij nog steeds hun vuurtje door de bomen kon zien als hij goed tuurde.
"Eleanore," kondigde hij zichzelf aan toen hij tussen het struikgewas tevoorschijn kwam en naar haar en het vuur toeliep. "Ik zat net even te denken, en ik dacht dat we misschien wat vaker queesten konden doen. We zullen dan wel wat vaker in de steden en onder de mensen zijn, maar we lopen nu soms makkelijk verdiend geld en EXP mis." Hij was naast haar komen zitten, zo dichtbij dat zijn knie de hare raakte, en keek haar aan om haar reactie te peilen op wat hij net gezegd had. Als ze het niks zou vinden, zou dat ook goed zijn. Dan zou hij simpelweg nog wat harder moeten werken als hij door wilde gaan met levelen en sterker worden. Het belangrijkste was dat ze samen bleven, fysiek én mentaal. Zodra dat stopte, voorspelde hij dat hun samenwerking al snel ten einde zou komen.
Het koelde snel af zodra de zon onderging, dat had er al vaker voor gezorgd dat ze rillend naar bed waren gegaan tot ze elkaar op konden warmen met hun lichaamswarmtes. Zulke momenten waren fijn, zelfs al waren ze strikt vriendschappelijk bedoeld. Dat had ze vanaf het begin wel duidelijk genoeg gemaakt, en dat was genoeg reden voor Adrian om er niets achter te zoeken. Toch miste hij het soms wel. Aanrakingen waar méér achter zat dan alleen het warm houden van elkaar of om comfort te zoeken wanneer ze in het midden van de nacht op hun kwetsbaarst waren. En stiekem, heel stiekem, vergat hij soms in de deuzigheid van de ochtend in welke situatie ze zich bevonden en zag hij in het gezicht van het meisje naast hem iets veel simpelers dan de werkelijkheid. Dan zag hij Eleanore, een mooi meisje waarmee hij het geluk had vierentwintig uur per dag mee te delen. Niet Eleanore, enkel zijn partylid en mede-overlevingsmaatje. Hij betrapte zich er steeds vaker op dat hij de twee met elkaar begon te verwisselen, zelfs buiten die slaperige ochtendmomenten.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:06 PM

Clarke
Met verloren gedachten staar ik in het vuur. Mijn ene arm heb ik rond mijn opgetrokken benen geslagen, de ander laat ik steeds wat dichterbij het vuur komen. In de game is haast geen pijn te voelen, omdat de nerve-gear niet is aangesloten op ons gehele zenuwsysteem. Toch begint het warmer te worden en op een gegeven moment pijn te doen, maar dat is pas wanneer mijn handpalm recht boven het vuur hangt, geen centimeter meer ertussen. In het echt zou ik nu hevige brandwonden hebben, waarschijnlijk mijn hand verliezen. Gabriels stem doet me ontwaken uit de trance die het vuur over me heeft uitgesproken en ik trek snel mijn hand terug. Zonder iets te zeggen, volg ik hem met zijn ogen en luister ik naar zijn idee. Inmiddels zit ik op level 50, iets waar ik me steeds schuldiger over voel. Mijn zwaard lijkt steeds meer te ontwikkelen en zorgt ervoor dat de EXP die ik verdien minstens het dubbele is van wat Gabriel voor dezelfde kill krijgt. Nu het steeds heviger lijkt te worden, lijkt het ook steeds lastiger om erover te praten, om toe te geven dat ik een van de zogenaamde beta spelers ben.
Kort knik ik en kijk van Gabriel terug naar het vuur. 'Prima idee.' zeg ik, ietwat kortaf. Hoewel het lastig is om te praten over het feit dat ik beta speler ben, zijn er andere dingen, gevoelige dingen, die ik wel steeds vaker wil delen met Gabriel. Toch houdt iets me telkens op het laatste moment tegen. Nu niet. Met een zucht laat ik mijn hoofd tegen Gabriels schouder zakken en leun voorzichtig tegen hem aan. 'Ik ben moe. Zo moe van proberen, moe van amper resultaten boeken, naast de steeds stijgende levels. We hebben geen spelers gezien sinds het begin, zijn wij de enigen die proberen? Wat als wij de enigen zijn die trainen en zoeken naar de boss, om terug te keren?' zeg ik zacht en sluit mijn ogen, omdat ik geen behoefte voel om meer van de neppe wereld in me op te nemen. Hoe adembenemend ze soms ook is, het is nu genoeg. 'Wat als we hier voor altijd vastzitten?' vraag ik dan na een korte stilte en til mijn hoofd dan weer op om hem aan te kijken.
Ik zie vastberadenheid en hoop in zijn ogen. Elke keer dat zijn level stijgt, al is het maar wanneer hij EXP erbij krijgt, lichten er schitterende vlekjes op in zijn ogen. De kuiltjes in zijn wangen en de manier waarop zijn hele gezicht lijkt te stralen, zulk soort dingen kunnen niet simpelweg geprogrammeerd zijn? Zou hij hetzelfde zien bij mij? Zou hij, naast de avatar die ik heb ontworpen, dingen zien die een computer simpelweg niet kan ontwerpen? 'Mijn naam is Clarke.' zeg ik dan plots, het oogcontact niet verbrekend.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:06 PM

Ze zag er klein uit, zo als eenzame figuur bij het vuur. Ze hadden een niet al te zware boomstam bij het vuur gesleept om op te zitten, een kleinere variant van de stam waar zij op had gezeten toen ze elkaar voor het eerst ontmoet hadden. God, wat leek dat al lang geleden, dat ze hem heldhaftig redde van een stelletje struisvogels dat hij nog niet aan had gekund. Nu was het een hele andere wereld. Serieuzer, en een stukje donkerder.
Bijna als in een reflex sloeg hij zijn arm om haar schouder en trok haar wat dichter tegen zich aan, toen ze haar hoofd op zijn schouder legde. Hij deed het zonder te nadenken, inmiddels was het geen verrassing meer dat hij het niet in twijfel trok dat hij zo gemakkelijk dichtbij haar kon zijn. Haar woorden kwamen daarentegen wel als een verrassing. Het was de eerste keer dat ze zoiets tegen hem zei, dat ze die toon in haar stem had. Ze klonk ineens zo breekbaar. Anders dan de Eleanore die hij tot nu toe gezien had. Dat prestatie- en doelgerichte, efficiënte en trotse meisje. Deze laag had er natuurlijk altijd al gezeten, hij had er tot nu toe alleen geen toegang tot gehad. Hij wreef zachtjes over haar arm en keek naar haar kruin, terwijl zij haar ogen sloot. Wat ze zei, hoe ze het zei, het kon zijn hart wel breken. Natuurlijk had ze zich vanaf het begin ook al zorgen gemaakt, maar hij had zich niet gerealiseerd dat ze er zo door teruggehouden werd als nu ineens het geval leek.
"We zijn echt niet de enigen die vechten, dat weet ik zeker. We zijn hier met vijfduizend gekomen, en alle vijfduizend willen we hier weer weg. Er zullen genoeg andere spelers ook op zoek naar een uitgang zijn. We komen ze alleen niet tegen omdat we door de bossen reizen, die worden minder vaak bezocht." Zijn eigen woorden klonken hem als leugens in zijn oren, maar hij bleef praten om hen beide te overtuigen van hun waarheid. Hij keek haar in de ogen en zette zijn meest vastberaden blik op. "We mogen niet stoppen, nog niet. Hoe eerder we hier wegkomen, hoe eerder we onze vrienden en familie terug kunnen zien. Jij je moeder, ik Jonah. Daar doen we het toch voor? Zij geloven dat we hier weg kunnen komen, dan moeten wij dat ook doen." Wat hoopte hij dat hij haar wat moed in kon praten. Al was het maar een beetje, van daaruit konden ze verder werken. Ze waren hier pas, hoe lang was het nou, een week? En ze zaten nog steeds op de eerste vloer van het spel. Als ze nu de moed al kwijtraakten, zouden ze hier sowieso voor altijd vastzitten.
Haar plotselinge openbaring overrompelde hem een beetje. Er verscheen een frons op zijn gezicht, maar die verdween nog geen seconde na de komst. Clarke. Zo anders dan Eleanore, het bracht heel andere associaties in hem op. Minder zweverig, stoerder. Sterker. "Clarke," herhaalde hij. De naam voelde vreemd aan in zijn mond. "Ik ben Adrian." Want ja, wat moest hij anders.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:06 PM

Clarke
Voor even is het stil na mijn vragen en openbaring van emoties. Een beetje bezorgd en gekweld kijk ik Gabriel aan, deze gedachten spoken al langer door mn hoofd. Eigenlijk sinds Gabriel en ik de enigen waren die van het plein weggingen, terwijl de rest beduusd bleef staan. Hoeveel mensen zouden al... Hoeveel zouden al hun vijf levens al verspeeld hebben? Hoeveel van de vijfduizend zouden er al dood zijn, zowel hier als in het echt? Al is het door een bezorgde ouder die de gear af zou willen trekken, zei de gamemaster niet dat dat ook je dood zou zijn? Voor even lijkt er een verwarde blik door zijn ogen te schieten, die al snel plaats maakt voor een vlammende vastberadenheid. Zijn woorden zijn niet lukraak gekozen, het lijkt alsof hij hier ook over na heeft gedacht. Niet heel vreemd overigens, aangezien ons echte leven op pauze is gezet en we er niet meer naar kunnen terugkeren. Haast alsof de game nu het echte leven is en onze avatars in de normale wereld wachten tot we terugkeren.
Wanneer Gabriel mijn moeder noemt, wend ik mijn blik af en kijk naar het vuur. Achter mijn ogen voel ik tranen branden, maar het vocht wordt direct gedroogd door het warme vuur. Dat is veel gemakkelijker dan Gabriel zoveel openhartigheid laten zien dat ik hem afschrik. Mezelf openstellen is eenmaal niet iets wat ik vaak, of graag, doe. Bijna open ik mijn mond en vertel Gabriel hoe de eerste floor in de beta versie met twee dagen gekraakt was. Dat het de eerste tien levels gemakkelijk en snel afging, omdat iedereen steeds meer steeg en we de game door begonnen te krijgen. Alles in dat opzicht lijkt anders, hoewel ik zeker ben dat de bosses zelf gewoon hetzelfde zijn gebleven. Qua sterkte waren het altijd de meest lastige battles in die levels, ervan uitgaand dat je een bepaald level voor een bepaalde boss bent. Een zucht verlaat in plaats daarvan mijn mond en ik kijk weer op naar Gabriel.
Hij lijkt even uit het veld geslagen door mijn andere openbaring, mijn naam. Toen hij zojuist uit het bos gelopen kwam en me Eleanore noemde, reageerde ik haast sneller dan hoe ik op mijn echte naam zou reageren. Dat was genoeg reden om dat boekje ook maar direct te openen. 'Een stuk minder meisjesachtig dan Eleanore.' reageer ik als hij mijn naam herhaald en ik glimlach klein. Net wanneer ik mijn blik weer wil afwenden, noemt hij zijn eigen naam. Met een wenkbrauw opgetrokken en mijn hoofd een beetje schuingehouden kijk ik hem aan. 'Niet van de hemel dus, maar van de Adriatische zee.' merk ik op en glimlach opnieuw. 'Het maakt blijkbaar niet uit waar ik ben, dat fotografische geheugen laat me niet in de steek.' mompel ik en por met een stokje in het vuur, terwijl ik nog steeds een beetje tegen Adrian aangeleund zit. 'Het spijt me dat ik het niet eerder heb vertelt.' zeg ik dan, strak kijkend naar het vuur. 'Ik denk dat ik bang was om te gehecht aan je te raken, het leven is al zo betrekkelijk, laat staan als je vijf gegeven levens hebt en het daarna letterlijk game over is.' zeg ik dan en laat een rilling door mijn lichaam gaan.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:07 PM

Hoewel ze al hun dagen tot nu toe zo veel tegen elkaar gezegd hadden, leek dit een van de eerste echte gesprekken. Die eerste twee dagen had er nog steeds een gewaarwording dat ze vreemden van elkaar waren tussen hen in gelegen, zelfs al leek de klik tussen hen vanaf het begin al zo duidelijk. Daarna was alles simpeler gegaan, net zoals dat gaat als je je vrienden wat beter leerde kennen. Maar nu bleek dat er nog veel meer onder zat, alsof hij pas één van de zoveel kanten van haar had ontdekt. En zij ook van hem, in feite. Maar nu werd kant twee tentoongesteld, ze gaf hem toestemming om een kijkje te nemen in die kant van zichzelf die ze niet zo vaak open leek te stellen. Een vlaag trots vlamde in hem op bij die realisatie, het was fijn om te weten dat ze meer vertrouwen in hem plaatste dan ze deed toen ze elkaar net ontmoet hadden.
"Ik denk niet dat je je waar dan ook kunt afzetten van wie je bent. Hoe je er ook uit ziet, of waar je dan ook bent. Clarke of Eleanore, jij bent jij. En dat is goed zo. Ik hou wel van je persoonlijke trekjes, als dat je je er wat beter over laat voelen." Hij kreeg zo langzamerhand het gevoel dat zulke dingen niet vaak genoeg tegen haar gezegd werden, aan de manier te zien waarop ze zo ineens in was gezakt. Ergens voelde hij zich verantwoordelijk voor haar. Niet lichamelijk, maar meer mentaal. Hij kon het niet aanzien om haar zo onzeker te zien.
"Des te meer reden om gehecht aan me te raken, naar mijn mening." Hij vleide zijn wang tegen haar kruin en staarde ook naar het knetterende vuur voor hen. "Als het na vijf levens toch game over is, kan je die tijd net zo goed volbrengen met iemand aan je zijde. Geen enkel nut om die tijd te verdoen met je inhouden en terzijde te houden. Je af te keren van wat je zou kunnen hebben." Hij herkende de dubbele betekenis, meer dan platonisch, in zijn woorden, zonder dat hij die er met opzet ingewurmd had. Voor nu was het goed zo. Er hoefde niets meer te zijn, zolang ze maar met zijn tweeën waren. Dan konden ze alles aan. Daarbij kon hij willen wat hij wilde, maar het leek hem niet dat ze nu behoefte had aan één of andere plotselinge (en nogal twijfelachtige) liefdesverklaring. Ze hadden wel wat meer aan hun hoofd, meer belangrijkere dingen. Overleven, om er maar eentje te noemen. Toch bleef hij praten.
"Je moet genieten van de tijd die je hebt. En als dat niet lukt, fake je het. Voor anderen, maar ook voor jezelf. Je hebt alleen jezelf ermee als je van die doemgedachtes in je hoofd laat spoken." Met andere woorden, wees een hopeloze optimist zoals hij zichzelf graag bestempelde.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:07 PM

Clarke
Langzaam laat ik mijn opgetrokken knieën naar de grond zakken, zodat mijn gesloten houding steeds wat meer verdwijnt. Zijn arm ligt nog steeds rond mijn schouder en samen met de hitte van het vuur weet ik steeds meer te ontspannen tegen zijn lichaam aan. Het is vreemd, maar ik realiseer me nu pas dat ik zijn hartslag hoor en voel. Deze wereld weet me te verbazen door steeds weer zo realistisch te ogen, dat het met gemak het echte leven had kunnen zijn. Hoewel ik betwijfel of een jongen als Adrian, of Gabriel, aangezien hij nog steeds Gabriels uiterlijk heeft, me zou opmerken en op deze manier zou vasthouden. Ergens voelt het anders, alsof er iets is verschoven. Alsof het niet enkel meer party-members is, onwaarschijnlijke vrienden, maar alsof er daadwerkelijk een band begint te ontstaan. Een band die misschien wel uitstijgt boven wat we nu zijn en denken van elkaar. Hoewel ieder zijn gedachten heeft en ik niet kan ontkennen dat ik wel eens naar Adrian heb gekeken op een andere manier dan een gewone vriend. Toch blijft dat vreemd, aangezien we elkaar amper kennen, niet eens weten hoe we er in het echt uitzien. Wanneer hij zijn wang tegen mijn hoofd laat rusten sluit ik mijn ogen en voor even, heel even, laat ik de gedachte opnieuw door mijn hoofd gaan.
Zijn woorden hebben me even stil gemaakt, maar inmiddels heb ik een reactie weten te vormen, nadat ik mijn verwarrende gedachten opzij heb geduwd. 'Ik weet niet of ik echt een van de twee ben. Misschien ben ik zowel Eleanore, die een stuk meisjesachtiger en misschien ook wel vriendelijker is, en ook ben ik Clarke, die een beetje betweterig en down-to-earth is.' zeg ik met een zachte zucht, omdat dit me alleen maar meer verward. 'Dat laat me inderdaad wat beter voelen.' zeg ik met een klein glimlachje en kijk dan naar hem op. Voor even staar ik in zijn ogen, om me slechts af te vragen welke kleur die in het werkelijke leven zouden hebben. Hier zijn ze donkerblauw, haast zo donker en onvoorspelbaar als de zee. 'Wat zou ik kunnen hebben dan?' vraag ik zacht, me plots bewust van de kleine afstand tussen onze gezichten. Zo even geleden had Adrians wang nog tegen mijn hoofd gelegen, nu kijk ik naar hem op. De betekenis van zijn woorden doet al mijn overtuigingen wankelen. Was ik dan niet de enige met die dubbelzinnige gedachten af en toe? Niet de enige die bij het slapengaan zich realiseerde dat het meer dan fijn voelde om tegen iemand in slaap te vallen?
Gelukkig praat hij al snel door, waardoor ik na nog even in zijn ogen te hebben gestaard, weer mijn ogen neersla en mijn hoofd tegen zijn schouder laat rusten, in het kleine holletje tussen zijn schouder en hoofd. Een snuivend lachje weet ik te produceren. Eigenlijk zie ik het nut er niet van in, om het te faken, al is het voor mezelf. Dan bedenk ik me dat ik het liever voor hem fake dan voor mezelf. Als Adrian zou zien dat ik alle hoop heb verloren, waar zou hem dat brengen? Dan zou hij misschien wel zijn levens kwijtraken, door gebrek aan training en EXP. Nee, als ik het voor iemand fake, zou het voor hem zijn. En dan misschien indirect ook voor mij, omdat ik hem niet kan en wil verliezen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:07 PM

Zijn woorden leken invloed op haar te hebben. Haar spieren, die hij aangespannen onder zijn arm voelde, ontspanden en er leek een soort rust over hen neer te dalen die er net nog niet geweest was. Het leek alsof ze minstens vijf keer haar mond open wilde trekken om iets te zeggen, maar zich het laatste moment weer bedacht om vervolgens een paar millimeter terug te zakken en de lucht die ze naar binnen had gezogen uit te blazen. Hij voelde zich precies hetzelfde. Er waren wel een miljoen dingen die hij wilde zeggen, maar voor alles leek het het verkeerde moment. Elk woord was een woord te veel.
Haar opmerking sneed door de stilte heen als een pasgeslepen mes. En door alle dingen die door zijn hoofd spookten maar net niet het goede leek te zijn om te zeggen. "Wat zou ik kunnen hebben dan?"
"Mij." Het was eruit voor hij er een tweede keer over na had kunnen denken. Ze had haar hoofd weer tegen hem aan gelegd, maar deze keer bleef hij op haar neerkijken. Nieuwsgierig naar, maar ook een beetje bang voor haar reactie. Wat als dit het laatste was wat ze wilde, en ze zich nu helemaal van hem af zou keren? Net nu ze zich zo opengesteld had?
Toch jammer dat hij het zelden eens was met zijn eigen advies. Hij volgde het wel op, maar toch was er altijd een stemmetje in zijn hoofd dat zei 'niet doen, niet doen!'. Hij had er nu lak aan. Vijf levens was niet veel, waarom zou hij zijn tijd dan verdomme verdoen met twijfels en onzekerheid? Als ze niks wilde was dat prima, dan zou hij er niets meer over zeggen en het erbij laten. Waarschijnlijk naar bed gaan, of zoiets. Maar niet geschoten was altijd mis, het viel altijd te proberen.
"Je zou mij kunnen hebben, als je wilt." Doorbrak hij de stilte, aangezien ze nog niets had gezegd. De rust die net over hen heen gedaald was, leek veranderd te zijn in een bedrukkende mist. Haar antwoord kon een gigantische verandering hebben in hoe hun relatie zich zou ontwikkelen. Positief, negatief, het kon alle kanten op. Misschien had hij alle kleine hints verkeerd opgevat. Een blik, een aanraking, een woord. Maar misschien had ze, net als hij, wel kleine (en onbewuste) hints gegeven in de hoop dat de ander een stap durfde te zetten. Uiteindelijk was hij die persoon geworden. En zat hij met die kolkende massa in zijn maag die hem vertelde dat hij toch wel heel veel waarde aan haar antwoord hechtte, zelfs als hij zichzelf vertelde dat hij dat niet zo deed. Het was nog maar de vraag of hij gewoon kon afdruipen, als ze dat van hem vroeg.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female