ORPG | Gamers don&#039;t die, they respawn

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:07 PM

De stilte was luider dan wat dan ook, het was oorverdovend. Het enige wat hij kon horen was het kloppen van zijn eigen hart terwijl hij naar haar keek. Of eerder, naar haar haren. Ze hield haar gezicht afgewend, waardoor hij met geen mogelijkheid kon zien wat er in haar hoofd omging. Zocht ze naar de juiste woorden om hem liefjes op zijn plek te zetten, of was ze nog bezig te bedenken wat hij precies bedoelde met wat hij net gezegd had?
Het was al een tijd geleden dat hij zich zo gedragen had in het bijzijn van een ander. Iemand vertellen dat je hem of haar leuk vond was makkelijk gedaan, iemand vertellen dat je diegene wilde nog meer. Maar dit was iets wat hij nog nooit gedaan had. Hij had zijn hart aan haar overhandigd, voorzichtig in het kommetje van zijn handen aangegeven. Het enige wat hij nu kon doen was toekijken wat ze ermee zou doen. Ze kon het aannemen en dicht bij zich houden om te koesteren, maar ze kon het ook in de modder laten vallen en ervan weglopen.
Toen ze zijn naam zei, was het alsof zijn maaginhoud bevroor. Hij kon niet peilen wat ze bedoelde met haar toon. Positief, negatief? Haar blik verried niks. Het was een onverdraagzaam moment, maar toch was hij blij dat het eruit was. Hoewel het niet elk wakend moment door zijn hoofd had gespookt, had hij heus wel doorgehad dat hij, hadden ze in een normale schoolsituatie gezeten, allang geprobeerd zou hebben om een zet te doen.
Hij had te doen met zijn buik. De rust die er in terugkeerde toen haar gezicht een glimlach vormde, werd meteen weer ruw weggeduwd door een storm vlinders die er hun intrek nam toen ze naar voren schoot en haar lippen op de zijne drukte. Even was hij te verbouwereerd om te reageren en bleef hij als versteend zitten, te verbaasd om zich te realiseren dat ze dit echt gedaan had. Toen leek hij weer terug in zijn lichaam te dalen en drukte zijn lippen met wat meer kracht op de hare. Pas nu het echt gebeurde, realiseerde hij zich hoe erg hij hiernaar gesnakt had. Hij, zij, elkaar. Elke nacht dat ze dicht tegen elkaar aankropen, elke zelfvoldane grijns als ze hem weer op de grond had gekregen tijdens training, elke flirterige opmerking waar altijd toch een kern van waarheid in had gezeten. Pas toen zijn longen om lucht begonnen te schreeuwen en hij niets anders kon dan een grote hap lucht nemen, trok hij zijn hoofd naar achteren en zocht haar oogcontact. Hij wist zeker dat de opluchting in zijn ogen te lezen was, en meende die ook in haar ogen weerspiegeld te zien.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:07 PM

Clarke
Voor even denk ik dat ik een fout heb gemaakt. Fouten maken doe ik niet vaak, maar als ik dit bij het verkeerde eind heb en verkeerd heb aangepakt, zal ik dit moment scharen onder een van mijn grootste fouten in mijn leven. Mijn lippen raken dan wel die van hem, waardoor ik opnieuw op een duizeligwekkende manier wordt herinnert aan hoe echt deze game voelt, maar daar blijft het ook bij. Er is amper reactie van zijn kant, behalve het gevoel dat zijn spieren verstijven tijdens mijn onbezonnen actie. In mijn hoofd heb ik al honderd en een excuusjes gevormd en ik wil me net wegtrekken als ik voel hoe hij reageert. Een enorme last valt van mijn schouders af en ik ook ontspan me wat, niet eens bewust van de spanning die zich nu ook bij mij aan het opbouwen was. De kracht waarmee hij me terug zoent, zou ervoor zorgen dat mijn benen onder me vandaan zouden knikken. Het is maar goed dat ik zit.
Op het moment dat er reactie van hem kwam, is mijn hart zo mogelijk nog harder gaan bonken in mijn borst, maar eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik met mezelf aan moet. Een deel wil zich volledig in dit nieuwe en lichtmakende avontuur storten, het andere deel blijft een beetje afstandelijk en is nu meer dan ooit bang voor die vijf levens die boven onze hoofden hangt. Die andere kant is al aan het bedenken hoe we zo normaal mogelijk tegen elkaar kunnen doen, zodat tegenstanders niet kunnen zien dat we veel om elkaar geven en op die manier misschien ons wel kunnen chanteren. Uiteindelijk wint toch de eerste kant het en breng ik heel voorzichtig en verlegen een hand omhoog om die tegen zijn hals te leggen. De plek waar mijn huid die van hem raakt, lijkt wel te knetteren van energie.
Plots maakt Adrian zich los en hapt naar adem, waardoor ik me direct angstig afvraag of ik iets verkeerd heb gedaan. Direct na die gedachte bestraf ik mezelf, in deze game ben ik toch zo moedig en sterk, waarom zou ik bang zijn om iets verkeerd te doen? 'Je realiseert je wel dat dit die vijf levens alleen nog maar belangrijker laat worden?' zeg ik zacht en trek mijn hand twijfelachtig terug. 'No pressure, verder.' mompel ik en voel hoe mijn mondhoeken een beetje omhoog klimmen, ondanks alle zorgen om hem die erbij zijn gekomen. Mijn ogen dwalen in een zwak moment af naar zijn lippen en ik vraag mezelf af waar ik in godsnaam mee bezig ben, al deze acties zijn werkelijk niets voor mij. Toch was ik degene die de zoen begon, iets wat ik me nooit voor mogelijk had gehouden.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:07 PM

Al die tijd dat zijn gevoelens en zijn behoefte hieraan zich opgehoopt hadden, had hij het zich amper gerealiseerd. Zijn afhankelijkheid en zijn behoefte om zo vaak mogelijk zo dicht mogelijk bij haar te zijn, hij had het allemaal afgeschoven op de situatie. Het was logisch dat hij in deze situatie naar een bondgenoot zocht, iemand waarmee hij deze tijd kon overleven. Maar nu alles eruit kwam, leek het ineens heel erg logisch. De blijdschap die hij voelde als ze heel eventjes zonder zorgen in de lach schoot, of de steelse blikken die hij van haar stal als ze al een halve dag aan het wandelen waren om nog eventjes door te kunnen gaan.
"Des te beter" antwoordde hij. "Dan gaan we er niet zo nonchalant mee om, nu we iets hebben om voor te blijven leven. Iets concreters dan de vage droom om hieruit te komen, dan." Hij snapte heus wel wat ze bedoelde. Zelf was hij ook als de dood voor het einde van die vijf levens. Ze hadden ze beide nog wel alle vijf, maar ze waren nog niet eens door naar de tweede floor. Toch forceerde hij zichzelf om te blijven glimlachen, elke dag weer. Overleving kwam voor 20% door de capaciteiten van het lichaam en voor 80% door de goede mentale instelling en vastberadenheid, had hij eens ergens gelezen. Hij besloot het te geloven.
"Je moet eens niet zo bang zijn om het foute te doen," mopperde hij met een goedbedoelde glimlach. "Wat dan nog als we bij floor 30 doodgaan als we samen zijn, in plaats van floor 50 als we beide snakkend naar een kus en met spijt doodgaan?" Het kwam er misschien niet heel opbeurend uit, realiseerde hij zich toen hij het al gezegd had. Doodgaan zouden ze toch wel. Maar zijn bedoelingen waren goed. Het was misschien wel eens goed voor haar om ergens blindelings in te springen, net zoals het voor hem goed was geweest om zich in te houden met mogelijke gevoelens die hij vanaf het begin af aan al had gehad. Hij hoopte alleen maar dat hij net zo goed voor haar kon zijn als zij dat voor hem was, of dat hij dat in ieder geval kon worden. Toen zij haar hand van zijn nek haalde, pakte hij haar hoofd tussen zijn handen vast en drukte een kus op haar voorhoofd voor hij oogcontact met haar maakte en niet meer wegkeek. "En daarbuiten hebben we maar één leven, hier hebben we er vijf. Zo kan je het ook zien." Wat wilde hij gewoon graag dat ze zich met hem in het diepe stortte. Wat maakte het dan uit dat ze te pletter zouden vallen.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:07 PM

Clarke
Twijfelend kijk ik naar Adrian. Ik begrijp wat hij bedoelt en waar hij naar toe wilt, maar voor alsnog vraag ik me echt af of het zoveel beter is dat we alsmaar meer om elkaar gaan geven. Of het beter is staat natuurlijk los van of het goed voelt. Want dat voelt het, heel erg goed. Alleen al naar hem kijken zorgt voor een hapering van mijn hartslag. Ineens bedenk ik me dat vanavond tegen hem aankruipen wel eens hele andere gevoelens kan losmaken, misschien ook wel kan zorgen voor een heel andere afloop dan slechts slapen. Een golf van verschillende emoties gonst door mijn lichaam, maar ik zet het opzij. 'Een vage droom om hieruit te komen?' herhaal ik een beetje ongelovig en kijk hem ietwat verward aan. 'Je snapt toch wel dat dit alles een stuk gecompliceerder maakt? Het is nu niet meer zo simpel, de game uitspelen en terug naar het echte leven. Wat we hier hebben zal uiteindelijk nooit zo zijn als de echte wereld.' zeg ik en kijk kort om me heen. 'Verzin een plek waar het zo vredig is als hier. De normale wereld gaat kapot, dat is niets nieuws. Overbevolking zorgt voor meer problemen dan we ons voor mogelijk kunnen houden.' begin ik en zucht dan, waarna ik hem weer aankijk.
'Wat ik probeer uit te leggen, is dat dit er misschien voor kan zorgen dat we helemaal niet meer terug willen.' fluister ik dan zacht, mijn angst werkelijk onder woorden brengen. Hier blijven met een persoon die van me houdt om wie ik ben en niet om het lichaam wat ik hier heb. Het lijkt allemaal haast te mooi om waar te zijn. Misschien dat deze plek tegenwoordig nog een van de weinige plekken is waar onvoorwaardelijke liefde nog kan bestaan. En die gedachte verbaast me niet eens.
Opnieuw kijk ik verward naar hem op, dit keer meer geschrokken, als ik zijn woorden hoor. Toch schiet ik al snel in de lach, omdat hij er zelf ook uit ziet alsof dat er niet helemaal optimaal uitkwam. Ondanks zijn ietwat betreurenswaardige woordkeuzes, begrijp ik wat hij bedoelt en laat ik me gewillig door hem kussen, al is het op mijn hoofd. Mijn ogen houd ik even gesloten en verbaas me zelfs over hoe deze gamewereld het toestaat voor een player om een eigen geur te hebben. Of misschien is dat wel mijn verbeelding, maar toch voelt het goed. Al snel open ik mijn ogen en kijk hem aan. Het contrast tussen ons is zelfs in een game als deze zichtbaar. De twijfel in mijn ogen, de volhardendheid in die van hem. Zijn woorden geven echter de doorslag, alsof het net het laatste zetje was dat ik nodig had om mezelf van de afgrond te storten, hand in hand met hem. 'Blijf je me zo stom aanstaren of ga je me nog eens zoenen?' vraag ik dan en voel een mondhoek omhoog komen terwijl ik hem ietwat uitdagend aankijk.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:07 PM

Ze waren ook wel een heel apart stel, samen. Ergens had ze gelijk, buiten de game was hij waarschijnlijk nooit zo voor haar gevallen als hij nu had gedaan. Haar wat afstandelijke gedrag in het begin zou hem een beetje afgeschrikt hebben en hij zou haar links hebben laten liggen, stelde hij zich zo voor. Zag hij er ook hier uit als een persoon die zoiets zou doen, het maar opgeven omdat een ander makkelijker te krijgen is? Ze zou niet voor niets de twijfel hebben. Maar toch besloot hij niet te geloven in al haar twijfels. Hetzij door de situatie waar ze zich in bevonden, hetzij door de aantrekkingskracht tussen hen beide, hij was om haar gaan geven. Écht om haar gaan geven. En dat zou niet zo snel meer weggaan. Wat dan nog dat ze hier misschien niet meer weg wilden, als ze uiteindelijk de keuze konden maken? Zo erg was een leven hier helemaal niet, samen met Clarke. Het naamverschil was nog steeds een beetje wennen. Maar als hij naar haar keek, was ze niet meer alleen Eleanore, dat haar een beeld gaf van een lief meisje dat koste wat het kost het goede ding wilde doen. Ze was ook niet alleen Clarke, die egoïstisch kon zijn om haar eigen hachje te redden en ellelang over de dingen piekerde. Ze was beide, en dat was wat haar perfect maakte. En bij die realisatie en het horen van haar stem boog hij zich opnieuw naar haar toe om haar een kus te geven. Minder hongerig dan net, maar nog steeds alsof hij niets liever ter wereld zou willen dan hier zijn, met haar, op dit moment. "Ja mevrouw," grijnsde hij tussen twee kussen door om nog antwoord te geven op haar opmerking. Haar twijfels leken weggespoeld en de lichtjes twinkelden weer in haar ogen, zoals ze hoorden te doen. Vanavond zouden er even geen zorgen zijn, alleen zij tweeën. En de opluchting die nu zo dik tussen hen in hing. Terwijl ze ineengestrengeld op de boomstronk zaten, verdween het laatste beetje zonlicht uit de lucht en bleef er alleen een donkerblauwe hemel over, doorspekt met heldere sterren. Het vuur knetterde en schoot vonkjes de lucht in, die afkoelden terwijl ze langzaam naar de grond dwarrelden. Met zijn hand nog in haar haren gaf hij haar een laatste kus en rustte zijn voorhoofd tegen her hare aan. "Hoe graag ik hier nog uren zou willen blijven zitten..." begon hij met een zucht, "moeten we morgen weer vroeg op. Kom je mee naar bed?" En alles wat dat dan ook moge impliceren erbij inbegrepen. Het vuur begon al uit te doven nu ze er al even geen nieuw hout op gelegd hadden en hij besloot het zo te laten. Voor het geval er 's nachts nog dieren langskwamen, was het goed om een nasmeulend vuurtje te hebben. De hand die in haar haar had gelegen verschoof naar beneden over haar arm en eindigde bij haar hand, die hij vastpakte om haar mee omhoog te trekken.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:08 PM

Clarke
Met een glimlach voel ik hoe hij zich naar me toe buigt en me een kus geeft, een antwoord gromt en me nogmaals kust. Hoewel ik hem opdroeg om me te zoenen, ben ik meer dan tevreden met deze kussen. Ik had me nooit voor mogelijk gehouden dat iemand als Adrian me zou kussen, op commando. Kriebels gaan door mijn lichaam en waar net alle twijfel zich in elke cel had gevestigd, zit daar nu alleen maar vastberadenheid en verliefdheid. Twee dingen die ik mezelf heb ontzegd en vooral heb ontkend sinds het begin, maar die Adrian me zonder twijfel kan laten toegeven aan mezelf en aan hem. Met tegenzin laat ik hem afstand nemen en kijk omhoog naar de hemel als ik zijn woorden hoor. Verrek, hij heeft gelijk. 'Geweldig, je leidt me nu al zo erg af dat dit soort simpele dingen me ontgaan.' mopper ik, gespeeld natuurlijk, vooral omdat mijn wangen nog steeds een beetje rood zien door de plotselinge mannelijke aandacht. Kippenvel verschijnt op de plekken waar hij mijn huid aanraakt, terwijl hij zich een weg baant naar mijn hand. Na het kippenvel, lijkt het alsof mijn huid in de fik staat. God, dit beloofd nog wat.
'Ik zou je bijna slaan voor zo'n suggestie tegenover een dame.' merk ik op als hij vraagt of ik met hem naar bed wil, maar laat me toch naar boven trekken, waardoor ik plots wel heel dicht tegen hem aan sta. Een kort moment weet ik niet wat ik moet zeggen en staar enkel knipperend naar zijn borst, waarna ik omhoog kijk en mijn zelfvertrouwen én tong terugvind. 'Wel braaf blijven he.' zeg ik met een lief glimlachje, hoewel mijn ogen er gevaarlijk bij glinsteren. Mijn hand ligt op de kling van mijn zwaard en ik laat voor een seconde mijn ogen ernaar afdwalen, zodat ik zijn aandacht er ook op vestig. Als een kat die met haar prooi speelt (want we houden allebei wel van katten) steel ik een kus van hem, waarna ik in mezelf spinnend richting de tent loop en me klaar maak voor de nacht. Het duurt niet lang voor ik me zuchtend in de zachte dekens laat zakken. 'Hoe kan het toch dat iets simpels als kamperen hier zo vol met gemakken is, maar in het echt ik er niet een keer over na heb gedacht?' vraag ik me hardop af en wacht tot ik tegen mijn kachel aan kan kruipen en van alle gemakken kan genieten die zijn heerlijk warme lichaam me kunnen bieden. Die onbewuste gedachte zorgt opnieuw voor een vlaag van blos op mijn wangen, die ik hetzelfde moment weer onder controle heb. Terwijl ik wacht op Adrian, pak ik in een automatisme mijn zwaard en haal haar een stukje uit de schede. Het zwaard lijkt me haast toe te zingen in stilte, een prachtig lied dat me smeekt om haar snel weer eens te gebruiken voor iets anders dan leerse tikken tegen Adrian's ledematen. Het lichtblauwe licht schijnt op mijn gezicht en ik breng mijn vingers omhoog om ermee te spelen, helemaal afgeleid erdoor.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:08 PM

Haar nerveusheid die zo dicht op de oppervlakte zat was iets waar hij normaal niet op viel, maar die hij nu meer dan een beetje op prijs stelde. Het waren ten eerste haar sterke voorkomen en haar scherpe tong geweest waar hij ondersteboven van was geraakt en van daaruit was hij verliefd geworden op haar hele zij. De hevige blos die op haar wangen brandde bij het minste of geringste als hij iets deed of zei wat net iets intiemer was dan normaal, of die keren dat zij zich daaraan waagde, was onweerstaanbaar.
"Dat effect schijn ik weleens te hebben op mensen," zei hij met een brede grijns toen ze een blik naar de sterrenhemel wierp. Met de juiste blik, het juiste woord of de juiste aanraking kon hij iemand volledig van de kaart brengen en daar was hij zich vaak genoeg bewust van. Niet dat hij het nu bewust gedaan had.
Zijn handen zochten al hun weg naar de holte van haar taille toen ze zo dicht tegenover elkaar stonden. Langs haar schouders en bovenarmen naar haar ribben en omlaag, maar toen hij haar blik volgde naar wat haar aandacht dringender nodig had dan hij, stokten zijn armen tot stilstand nog voor hij al haar ribben had kunnen tellen. Er was al een spleetje licht van haar zwaard te zien, dat ze een paar luttele centimeters uit de schede was geschoven. Mevrouw bloost-bij-de-suggestie-van-samen-slapen had haar tong toch niet verloren. Met een betrapte grijns keek hij haar weer aan en tilde zijn armen in de lucht alsof hij onder arrest stond. "Braaf is mijn tweede naam."
Nog heel even bleef hij staan terwijl Clarke naar de tent liep en naar binnen ging. Voor een paar seconden maar. Hij kon het gewoon niet bevatten dat ze vanmiddag nog grappend met elkaar gespard hadden en hij vast nog wel een dubbelzinnige opmerking had gemaakt waar ze altijd amper op reageerde, terwijl ze nu zo anders tegenover elkaar stonden. Het idee om met haar in hetzelfde bed te slapen op die manier waarop stelletjes dat doen was wel eens bij hem opgekomen, maar nooit meer dan een seconde of twee. Hij vroeg zich af of dit veel tussen hen zou veranderen.
Toen hij de tentflap opzij duwde, lag Clarke al in bed. Het schijnsel van haar zwaard verlichtte haar gezicht en heel even bleef hij staan om het in zich op te nemen. Haar lichtblonde haar en haar huid hadden de ijzige gloed van het licht overgenomen en haar ogen leken lichter dan ooit, terwijl haar blik op het zwaard gefixeerd was. Toen kroop hij verder de tent in en gooide zijn dolk aan zijn kant van de slaapzak neer voor hij naast haar in het voorverwarmde bed kroop. Zodra hij zijn onderarm in haar taille legde, merkte hij dat er niets veranderd was aan de vertrouwde sfeer die vanaf het begin af aan tussen hen in hing. Ze voelde net zo vertrouwd als ze daarvoor had gedaan, maar nu hing er een onbestemde elektriciteit tussen hen in die er daarvoor nog niet was geweest. De regel 'in bed geen gefriemel' was ineens niet meer van toepassing.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:08 PM

Clarke
Zoals elke avond weer, ben ik eerst een kort moment verstard als Gabriel, die inmiddels Gabriel niet meer is, maar Adrian, me aanraakt. Zijn arm wikkelt hij rond mijn taille en het duurt vandaag slechts een seconde voor ik me volledig ontspan. Ineens is mijn zwaard niet meer interessant, dus schuif ik het lichtgevende ijzer terug in de schede, de teleurstelling ontdrukkend. Als het zwaard naast me ligt en ik dichter tegen Adrian aan ben gekropen, leg ik mijn hoofd op zijn schouder en kantel mijn hoofd, zodat ik hem aan kan kijken. Het maakt niet eens uit dat onze gezichten dichtbij elkaar zijn, alle gevoelens en emoties liggen nu toch al open en bloot op tafel. Het schrikt me ook helemaal niet meer af, zoals het voorheen deed als ik iets te dichtbij kwam. Geen neergeslagen ogen of warme wangen, gewoon een glimlach die meer dan duizend woorden spreekt over hoe goed ik me voel bij hem.
'Misschien is het een idee als je ook een beetje met mijn zwaard traint, zodat je een beetje met meerdere wapens ervaring opdoet. Een manusje van alles.' zeg ik en druk mijn lippen tegen zijn kaaklijn, omdat die het dichtste bij is bij mijn lippen. Direct merk ik dat ik snak naar meer. Het moment dat mijn lippen zijn naakte huid raken, merk ik pas de eindeloos diepe poel met verlangen op. Even ben ik er stil van en zucht dan diep, me ietwat bewust realiserend dat mijn warme adem nu langs zijn huid strijkt. Me tegelijkertijd afvragend of dat net zoveel losmaakt bij hem als dat het bij mij zou doen. 'We hebben zojuist alles wel een stuk lastiger gemaakt, of niet?' vraag ik dan en kijk opnieuw naar hem omhoog. Het plotselinge verlangen doet me op hem willen klimmen en mijn lippen op elk stukje blote huid doen drukken.
Dan pas herinner ik me dat ik in het menu van slaapkleding twee opties had, een pyjama en een niemendalletje dat niet veel overliet aan de verbeelding. Ondanks alles heb ik alsnog de pyjama aan, die bestaat uit een jurk tot net over mijn knieën en mouwen tot mijn ellebogen. Alsnog niet erg preuts, maar wel anders dan het stukje satijne stof. Twijfel slaat toe, misschien had ik dat wel moeten dragen nu, nu we onze onderlinge relatie een beetje verduidelijkt hebben? God, ik ben hier helemaal niet goed in. Het is duidelijk dat dit hele gebeuren niet Adrians eerste keer is in een relatie. De vraag of hij eerder een vriendin heeft gehad ligt op het puntje van mijn tong en brand als zoutzuur.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:08 PM

Hij was bijna vergeten hoe fijn het was om zo liefdevol door iemand aangeraakt en bemind te worden. Om iemand een kus te geven alsof het zo natuurlijk was als ademen, en net zo nodig bovendien. Want dat was het wel een beetje, dat was het altijd al geweest: hij had het nodig. Net zoals hij het nodig had om vrienden om zich heen te hebben en eraan herinnerd te worden dat hij van belang was en gewaardeerd werd. Dan pas keerde zijn zelfvertrouwen weer terug.
Hij vroeg zich af of hij dat door liet schemeren. Dat hij niet alleen snakte naar haar, maar ook naar het simpelweg iemand hebben om intiem mee te zijn. Want ergens was dat wel zo, hoe hij er ook niet stil bij wilde staan. Maar het ging hem ook om Clarke zelf, die geweldige meid waarvan hij niet kon geloven dat hij haar juist híér had ontmoet. Hij hoopte dat ze zich dat realiseerde. Hoe mooi en hoe geweldig en hoe prachtig ze was, van binnen zo goed als van buiten. En omdat hij vond dat ze dat moest weten, begon hij te praten: "Je bent mooi. Buiten en binnen. Dat weet je, toch?" Het was geen fluistering, maar ook niet zijn normale volume. Iets ertussenin.
Zelfs hier en nu kon ze het niet laten om over zijn training en praktische dingen te praten. Het was dat ze hier zo lagen en dat hij zich het dichtste bij gelukkig voelde sinds ze hier zaten, maar anders zou zijn gezicht vertrokken zijn. Hij vond het echt niet erg om het er over te hebben, verre van. Maar nu zou hij het liefste even vergeten dat ze vastzaten in dit spel en even willen doen alsof ze gewoon een kamperend stelletje in het Grote Bos waren. Dus antwoordde hij niet. Godzijdank liet ze daarna haar lippen het woord doen zonder te spreken en hij legde zijn hoofd in de kussens om naar het tentdoek boven hen te kijken. Afwezig streek de hand die hij rond haar middel had, over haar huid onder de pyjama die ze aanhad.
"We hebben het onszelf heel erg moeilijk gemaakt," antwoordde hij beamend. "Maar dat kan me nu even niks verdommen. Ik ben gewoon heel erg blij dat we hier eindelijk eens aan toegegeven hebben." Met een glimlach rond zijn lippen kuste hij haar. Eén keer, twee keer, drie keer. Drie onschuldige kussen waar niks mee bedoeld werd. Normaal. Nu verplaatste hij naar haar mondhoek, haar wang en via daar volgden zijn lippen hun weg naar haar nek. Daar werd wel wat mee bedoeld. Zijn blik schoot naar boven en zocht de hare terwijl hij de hand die al in haar taille lag, wat steviger op haar huid legde. Had hij toestemming?

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female