ORPG | Gamers don&#039;t die, they respawn

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:08 PM

Het was heerlijk hoe ze aan hem overgeleverd op het bed lag. Haar huid brandde onder zijn vingers en zijn lippen, op elk plekje dat hij aanraakte. Het ging zo tergend langzaam dat hij zelf naar meer begon te snakken. Nu hij haar had, wilde hij alles van haar begeren. De kusjes die hij op haar huid achterliet werden zoenen en de zoenen lieten hier en daar kleine bloeduitstortinkjes achter. In haar nek, op haar schouder, net onder haar sleutelbeen. Tussen twee kussen door grinnikte hij duivels om haar opmerking. "Zeiden we 40? Ik bedoelde 55." Maar de woorden werden tenietgedaan door nog een kus. En nog een, en nog een.
Hij wilde haar. Meer dan ooit wilde haar. Alle spanning die er tot nu toe tussen hen in had gehangen, kwam nu naar buiten. De steelse blikken en de plagerige opmerkingen, de intieme nachten waar ze beide niet hadden durven dromen van meer. Alles had zich opgebouwd tot dit moment en nu kon hij het niet meer inhouden. Een spoor van kussen achterlatend was hij naar beneden gedaald, langs haar nek en bijna tot het stukje huid tussen haar borsten. Maar toen hij daar aangekomen was en haar blik probeerde te peilen, was haar gelukzalige blik vervangen door een wat twijfelachtige. Eén simpel hoofdgebaar, maar de boodschap was duidelijk. Nog niet. Hopelijk ooit, in de niet al te verre toekomst, maar dat was nog dromen. Nog voor hij zelf omhoog kon komen, leidde ze hem terug naar haar gezicht voor een zoen. Hij steunde met zijn ellebogen op het bed aan weerszijden van haar hoofd, maar hield wat van zijn gewicht op haar. Toen ze de kus verbrak, opende hij zijn ogen en keek haar aan. Haar ogen schoten van links naar rechts, langs hem heen naar het tentdoek, overal om hem niet aan te kijken. Een steek. Dacht ze dat hij het alleen maar om de seks wilde doen? Hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan als hij haar dat idee had gegeven.
"Het geeft niet." Ze keek nog steeds weg. "Clarke, kijk me eens aan." Hij verplaatste bewust zodat hij in haar gezichtsveld kwam en wachtte tot ze hem aankeek. "Het is niet erg." Ze zouden dit op haar tempo doen, als het zijne te snel was. Hij had geen enkel weet van haar geschiedenis, wat ze allemaal al wel en waarschijnlijk vooral nog niet had gedaan. Hij gaf haar een kus, een kleintje, maar voelde zich ineens weer een beetje onzeker over hoe het nu verder moest. Zou dit het zijn voor vanavond, of wilde ze nog wel door met waar ze net mee bezig waren? Hij besloot om haar de keuze te laten maken. Hij wilde zich niet opdringen.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:08 PM

Clarke
De opgelatenheid is iets waar ik me voor schaam. Het is niet dat ik hem de schuld geef, of hem verwijt of het hem zelfs kwalijk neem. Als er iets is wat ik de afgelopen paar dagen heb geleerd, is dat Adrian geen enkel kwaad in de zin heeft. Het is daarom ook niet dat ik hem niet aan durf te kijken omdat ik hem wat kwalijk neem. Nee, het is dat ik het mezelf kwalijk neem. Ik wou dat ik klaar was om mezelf aan hem te geven, van top tot teen. Alleen, dat kan ik nog niet. Als ik een paar dagen terug had geweten dat ik momenteel zoveel zou voelen voor iemand anders, had je me horizontaal de tent uit kunnen dragen, omdat ik niet meer overeind had kunnen staan van het lachen. Het is onwaarschijnlijk, alleen al de gedachte dat ik voor iemand anders heb gekozen dan mezelf. Het besef daarvan raakt me, omdat ik mezelf niet per se zie als een egocentrisch persoon, maar meer iemand die zichzelf voor alles en iedereen beschermt. Om nu, een beetje halsoverkop, met Adrian in het gevoel van liefde te storten, dat is veel gevraagd.
Adrians stem klinkt zacht door de tent en voor even weet ik de drang om hem aan te kijken te weerstaan. Het duurt echter niet lang voor ik hem aan moet kijken, al is het maar omdat hij voor mijn gezicht hangt. Een klein glimlachje verschijnt op mijn gezicht, maar niet van vrolijkheid. 'Het is niet erg als je het wel erg vind. Ik vind het vreselijk om te zeggen, maar het ligt helemaal aan mij in dit geval.' probeer ik uit te leggen, waarna ik zijn lippen zacht op die van mij voel.
'Je moet weten dat ik het wil, heel graag, maar ik moet mezelf er een beetje voor klaarstomen, als je snapt wat ik bedoel.' stuntel ik een beetje met mijn woorden, waarna ik zucht. Het is lastig om met anderen te praten, vooral als je niet gewend bent om je gevoelens en gedachten onder woorden te brengen. 'We zijn van niets naar alles gegaan in ongeveer 0.2 seconden. Ik ben best een loner af en toe, dus dit vergt even wat aanpassing.' ga ik verder, wat meer zelfverzekerd van mijn woorden, omdat ik ze goed vind passen bij hoe ik me voel. 'Als ik me geef, wil ik het goed doen en ook helemaal.' maak ik het dan af, waarna ik knik, al is het maar om mezelf gerust te stellen dat ik het goed verwoord heb. Dan verplaats ik mijn handen weer naar zijn nek en druk ik nu weer mijn lippen zacht op die van hem voor een kus. Ondanks het serieuze gespreks onderwerp, gonzen alle emoties nog na in mijn lichaam.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:09 PM

Het was zo'n verandering dat hij afgewezen was door een meisje. Niet helemaal afgewezen, maar toch een beetje. Maar vreemd genoeg voelde het bij haar niet zo erg als het normaal gevoeld zou hebben. Ze deed het heel liefjes, het standaard 'het ligt aan mij' maar zonder dat daadwerkelijk te zeggen. Hij had nooit gedacht dat hij voor die onschuld en die trouw aan zichzelf zou vallen, maar het was gebeurd. En hard ook.
Toen ze begon te vertellen, verplaatste hij zijn gewicht van haar af en kwam op zijn zij naast haar liggen, maar nog steeds heel dichtbij haar. Hij wilde die warmte van haar lichaam niet kwijtraken. Tijdens haar verhaal bleef hij stil, helemaal toen ze wat meer op dreef leek te komen en haar woorden wat makkelijker vond. Hij snapte het wel. Heus. Hij kon zich er alleen heel moeilijk meer in verplaatsen, omdat hij al zo lang zo anders in het leven stond in dat opzicht. Hij had mensen in zijn bed gehad waar hij de 's morgens de naam niet meer van wist, hij had zonder een spier te vertrekken mensen verteld dat hij niks meer dan een pleziertje wilde, terwijl zij van meer uit waren gegaan. Hij had het idee van zielsgenoten en echte liefde al zo goed als de rug toegekeerd. Maar nu met Clarke was hij zich voor het eerst in jaren weer bewust van het kleine deel in hem dat nog niet in die dingen was gestopt te geloven.
Toen ze hem weer kuste, als een soort teken om te laten zien dat alles nog wel oké was tussen hen, liet hij zijn arm over haar buik liggen en nestelde zijn hand in haar zij. "Het is echt oké, maak je geen zorgen. Ik ben blij dat je het duidelijk stelt." Want dat was iets wat hij met veel meisjes níét had gedaan. "Ik ben een beetje laks met dit soort dingen," gaf hij ineens een beetje schoorvoetend toe. Het hardop zeggen, zeker tegen haar, voelde een beetje onwennig. "Seks en zo, bedoel ik. Misschien is het voor mij ook wel eens goed om het langzaam aan te pakken, zeker met een meisje dat ik écht heel leuk vind." Vreselijk zoetsappig. Maar wel waar. Hij wierp een snelle blik naar beneden en keek toen weer naar haar op, een klein beetje gegeneerd. "Is dit een verkeerd moment om je te vertellen dat ik een stijve heb?"

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:09 PM

Clarke
Naast mijn eigen stemgeluid is het akelig stil in de tent. Het is niet zo dat ik mijn eigen stemgeluid vervelend vind, helemaal niet zelfs. Het is daarnaast ook niet dat ik veel praat, als klein kind al niet. Mijn moeder zei altijd dat ik meer van het observeren was en dat ik echt alleen praatte als ik iets duidelijk wist of er goed overna had gedacht. Ergens ben ik wel blij dat ik daar ietwat overheen ben gegroeid, anders was het leggen van sociale contacten een stuk lastiger geweest. Ik ben blij dat ik wat meer plezier kan hebben, hoewel dat vrijwel altijd ook ligt aan het gezelschap. Adrian haalt het beste in me naar boven, dat heb ik me al een hele tijd geleden beseft. Hij geeft een stukje van zijn spontaniteit aan me over, iets wat ik een lange periode niet meer heb gekend. Nu ik me dat besef, weet ik dat het onmogelijk gaat worden om er ooit weer zonder te kunnen. Om ooit weer zonder het simpele gezelschap van Adrian te moeten gaan. Dat is hetgeen wat steeds door mijn hoofd spookt. Wat als de game eindigt en we elkaar niet meer terug kunnen vinden. De aardbol heeft inmiddels zo ontzettend veel inwoners, die vrijwel allemaal online zijn... Het zorgt voor een vreemd soort van kille angst die me overvalt, dat ervoor zorgt dat af en toe door mijn hoofd spookt dat ik helemaal niet wil dat de game beindigd wordt.
Adrian's stem die nu wel klinkt, in combinatie met zijn warme hand in mijn zij, zorgt ervoor dat alle andere zorgen even verdwijnen. Het was een ietwat vreemd moment zojuist, maar we komen er zonder moeite weer bovenop. Steeds meer leren we elkaar kennen, zo ook wat hij nu vertelt. Hoewel het me nite echt verrast, voelt het toch ietwat vreemd als hij zegt dat hij laks is met seks. Een klein glimlachje verschijnt op mijn gezicht als hij zegt dat het misschien wel goed is om het eens rustig aan te doen. 'En wat nou als dat rustig aan doen je niet bevalt, na dat "wel eens proberen"?' zeg ik, met mijn ogen wat samengeknepen maar een duidelijk plagende toon in mijn stem. Toch strek ik me weer wat uit om opnieuw een zachte kus te geven op zijn lippen voor het laatste stukje van zijn opmerking. Ik vind hem ook echt heel erg leuk, maar ook dat is iets wat nog een beetje lastig is om onder woorden te brengen.
'Verkeerd, ongepast, ongemakkelijk, ik kan nog wel wat andere benamingen verzinnen. Het antwoord is ja, dus.' zeg ik en kijk hem aan met een blik die boekdelen spreekt. 'Is dit een verkeerd moment om je te vertellen dat ik je daar geen handje bij ga helpen?' vraag ik dan poeslief en laat geheel bewust in een "perongeluk" gebaar mijn been langs het probleemgebied gaan.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:09 PM

Hij wilde hier niet weg. Als ze gewoon hier bleven liggen, was het net alsof alles om hen heen er even niet meer was. Het gevaar dat buiten de tent constant op de loer lag, de angst die zich zo makkelijk meester van je kon maken als je hem toeliet, alles werd tegengehouden door het dunne tentdoek zolang ze hier maar bleven. Hij probeerde niet te denken aan het moment dat ze in slaap zouden vallen, want dan was het zo weer ochtend en zouden ze naar buiten moeten. Hoe langer ze wakker bleven, hoe langer hun kleine wereldje in de tent standhield.
Op een ander moment had hij haar opmerking pijnlijk gevonden. Alsof hij haar zo aan de kant zou schuiven als het hem niet beviel en dan maar door zou gaan naar de volgende. Toegegeven, als ze hier niet zouden zijn, had hij dat waarschijnlijk wel gedaan. Maar misschien was het het simpele feit dat ze alleen elkaar hadden, dat hij dat hier nooit zou durven maken. Maar dat was het niet alleen. Toewijding werd hem hier afgedwongen en daar was hij dankbaar voor. Anders had hij niet durven dromen over wat hij zou missen, was hij weggegaan. En wat hij zou missen, dat was Clarke.
"Dan hoop ik dat we een goed compromis kunnen vinden, of dat jij me in de tussentijd genoeg vertrouwt dat je me dichterbij laat." Toen ze hem een kus gaf, leunde hij naar haar toe om de kus iets langer te laten duren. Maar ze trok weer terug, zodat hij dat ook maar moest doen. Hij kon waarderen dat ze duidelijk maakte wat ze wel en niet wilde, maar tegelijkertijd nam hij wat hij kon krijgen. De lijn van wat hij wel en niet kon maken, trok zij wel. Toen ze hem met een mierzoet stemmetje plaagde verscheen er een grijns op zijn gezicht, die pijlsnel weer verdween toen ze haar been tussen de zijne liet glijden. Misschien wist ze die lijn toch niet zo duidelijk te trekken als ze zou moeten met hem. In een poging serieus te kijken fronste hij, maar hij slaagde er niet in om het oprecht te laten lijken. "Wat ben jij een plaaggeest. Het is jouw schuld dat je zo sexy bent, dan moet je ook verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties." Zijn frons verdween weer en hij gaf haar nog een kus terwijl hij erop lette dat hij zijn lichaam niet al te dicht tegen het hare aanvleide.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:09 PM

Clarke
De woorden die over de aanlonkelijke lippen van Adrian komen, doen me glimlachen. Het antwoord wat door mijn hoofd schiet, heb ik ooit opgevangen uit een geanimeerd filmpje, over een kat die zijn aandacht niet krijgt. 'Nah, we zien wel even hoe het loopt.' zeg ik met een glimlachje, omdat het dichterbij laten van hem niet een gemakkelijke stap zal zijn om van alles naar niets te nemen. Toch ben ik bereid om het te proberen. Nog steeds, zelfs na de dagen die ik samen door met hem heb gebracht, voel ik dat ik mezelf tegen houd. Het stukje zelfbescherming dat me al die tijd zo afgesloten heeft gehouden van anderen, en mezelf, begint een beetje te wankelen. Door zijn openbarigen en verhalen kan ik me voorstellen dat hetniet de meest aardige jongen is geweest in het echte leven, miscshien zou hij zelfs wel de term "player" verdienen. Iets waar ik nooit achter zal komen, omdat ik de kansen steeds lager inschat dat we daadwerkelijk uit dit spel komen. Daarnaast maakt het niet uit hoe we waren in het echte leven, het telt nu enkel hoe we hier zijn. Onze daden spreken luider dan onze woorden en ik ben van plan mijn daden groots te maken. Tot voorheen had ik niet gedacht dat er iemand aan mijn zijde zou staan bij deze daden, maar sinds het moment dat de gamemaster heeft onthuld dat we hier vast zitten, is hij geen moment van mijn zijde geweken. Dat spreekt van karakter. Zijn eigen daden zijn tot nu zo slecht niet.
Vooral niet wanneer hij zijn lippen tegen die van mij legt, of me aanraakt alsof ik niet meer ben dan een porseleine pop.
Hoe hard we ook trainen overdag, waarbij we het liefst elkaar door de lucht laten vliegen, hoe zacht hij me nu aanraakt. Het zorgt ervoor dat ik stukje bij beetje klaar ben om mijn hart te overhandigen aan hem. Er zijn nog luttele meters te overbruggen, maar uiteindelijk zal het lukken.
'Absoluut mijn schuld ja, ik had mijn avatar wat meer moeten geven van mijn dagelijke features. Maar ja, weet je wat het is? Als je de kans hebt er weer als 20 uit te zien, terwijl je normaal gesproken door het leven gaat als 60 plusser...' merk ik op, met een serieuze toon en een serieus gezicht. Al snel breekt een glimlach door en neem ik zijn kus in ontvangst. 'Je hoeft me overigens niet te behandelen als non nu, het is geen geheim wat je wilt en erg boos kan ik er ook niet om zijn.' zeg ik en neem dit keer het initatief om mijn lippen op die van hem te drukken en hem wat dichter naar me toe te trekken. Een beetje zoenen, plagen, misschien wat verdwaalde handjes, daar kan ik niet wakker van liggen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:09 PM

Buiten klonk wat geschuifel een aantal meter buiten de tent. Een wild beest, waarschijnlijk een zwijn of zo. Hij liet het geluid langs zich heen gaan, en daarbij de gedachte aan de boze buitenwereld ook. Waarschijnlijk zouden ze morgen allebei heel weinig waard zijn, gezien de tijd en hoe ze nog klaarwakker waren. Adrian in ieder geval wel. Als ze nu zouden gaan slapen, zou hij nog minstens een uur met wijdopen ogen in bed liggen. Na nachten als deze was er altijd weer heel veel om over na te denken. Over hen. Over zichzelf. Over haar. Hoe dit zich ging ontwikkelen. Overdag was er genoeg afleiding om niet aan zulke dingen te denken en je maar gewoon te focussen op overleven en beter worden in vechten, koken, jagen en andere nuttige dingen. Maar als er ineens niets meer te doen was, ging de tijd heel langzaam en vlogen je gedachten alle kanten op. Vooral de kanten die je graag onbelicht wilde laten.
Toen ze met hem begon te sollen over haar leeftijd, maakte hij een nep-braakgeluid en trok een gezicht. "Gadver. Dankje, die stijve ben ik nu wel meteen kwijt." Toch drukte hij zijn lippen ook weer op de hare. Nee, natuurlijk kon hij er niets aan doen. En het was heel leuk geweest als ze net zoveel als hij had gewild. Maar hij was een beetje bang dat hij onbewust toch te veel zou aandringen als ze zouden gaan vozen. Hij nam haar kus in ontvangst en reageerde door haar iets tegen hem aan te drukken. "Je zegt het maar als ik iets doe wat je niet wil," zei hij. Oké. Laat het los. Niet te veel over nadenken, dan werd het veel te ongemakkelijk. Ze zou het wel aangeven als ze iets niet wilde. Dat zou teleurstelling worden, maar beter dan dat hij zou moeten doen alsof ze van porselein was. Hij pakte haar bij haar heupen vast en trok haar zo goed en kwaad het kon bovenop zich voor hij naar weer zoende.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Sanne on 01/06/2018 03:10 PM

Clarke
Die avond en de avonden daarna kregen we allebei weinig slaap. Niet dat ik er overdag over zeurde, nee ik keek daar wel mee uit. Overdag trainden we extra hard, maar raakten ook steeds vaker afgeleid door elkaar. Na zo'n vijf dagen zo door te hebben gebracht, wist ik eindelijk op de zesde nacht uit te brengen dat ik eigenlijk heel graag eens een avond door zou willen slapen. Dat werd afgedaan met een lach en een kus, waarna we beiden heerlijk hebben geslapen. Wanneer ik dan ook die ochtend wakker word, haal ik diep adem en snuif zo Adrians geur op. Zonder mijn ogen te openen kruip ik wat dichter tegen hem aan. De warmte die van hem afstraalt is zo realistisch, dat het me af en toe benauwd. Niet dat het dan te warm wordt, nee meer dat het concept van lichaamswarmte is uitgewerkt in deze game. Soms lijkt het beter om hier te blijven, dan om ons best te doen met trainen en het vinden van de volgende stadjes, tot we bij de eindstad zouden komen. Toch zetten we door, elke dag trainen we wat harder en tot mijn grote opluchting begint Adrian steeds beter te worden. Zo nu en dan hoef ik me dan ook niet meer in te houden tijdens de trainingen. Maar, op de momenten dat ik inderdaad full out ga, is het gevecht voor Adrian zo goed als verloren. Het verbaast me af en toe dat hij geen vragen erover stelt, nog niet.
Uiteindelijk moet de dag toch beginnen, dus rek ik me uit en druk een kus tegen zijn wang aan. Daarna kruip ik naar buiten, waarbij ik tegelijkertijd mijn dagelijkse kleding aantik in het menu. Aangekleed en wel sta ik me nog wat uit te rekken buiten de tent, waar ik vast wat eten uit de inventaris tover, zodat we kunnen ontbijten, inpakken en vertrekken. Voor mijn gevoel komen we steeds dichterbij, wat me ietwat angstig maakt om anderen tegen te komen. Tot nu toe zijn we amper mensen tegen gekomen, wat me telkens weer op scherp houdt. Zijn we werkelijk de enigen die direct erop uit zijn gegaan om onszelf te bevrijden? Het kan toch niet dat geen enkele andere beta speler het idee had om de held uit te hangen. Niet dat dat mijn primaire intentie was, het gaat me nog steeds enkel om terugkeren. Voorzichtig spiek ik achterom naar Adrian, die begint te ontwaken. Even staar ik naar hem, zijn ogen nog gesloten. Een zachte zucht ontglipt me, terwijl ik voor de zoveelste keer mezelf afvraag wat er zou gebeuren als de game afgelopen is. Als Adrian en ik op dit pad blijven, zullen we uiteindelijk samen blijven. Maar wat gebeurd er dan als deze droomwereld uiteen valt?

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

27, female

Re: ORPG | Gamers don't die, they respawn

from Chouette on 01/06/2018 03:10 PM

Hij werd wakker met de geur van haar haar in zijn neus. Een combinatie van sinaasappel en een of andere bloem, waarschijnlijk, die hem inmiddels bekend was geworden. Het leek alsof ze net de vorige avond gedoucht had en haar haar lekker ingezeept had. In werkelijkheid was dat niet zo. Al het vuil leek van hun lichaam af te glijden zonder het zich ooit ergens aan te hechten, waardoor haar ook nooit vet werd. Handig, maar onwerkelijk. Hij zou een moord doen voor een lange, hete douche.
Toen Clarke de tent uitkroop, verdween ook de geur. Hij wilde haar bijna terugtrekken, haar tegen zich aandrukken en nog even die sinaasappelgeur inademen, maar dat was wat veel van het goede. Overigens had hij haar toch niet kunnen grijpen voor ze de tent al uit was. Wat een ochtendmens. Vroeger (god, vróéger!), voordat ze in de game zaten, bestond zijn ritme in de weekenden en vakanties uit tot diep in de nacht opblijven en pas om één uur 's middags weer zijn bed uitkomen. Maar hier konden ze zich dat niet veroorloven, het leven was bedoeld voor overdag. 's Nachts kwamen de beesten hun hol amper uit en overigens was het pikdonker, je kon buiten amper een hand voor ogen zien als er een wolk voor de maan stond.
Zonder Clarke naast zich was er weinig aan in bed. Hij opende zijn ogen, sloeg de deken van zich af en kroop de tent uit, waar hij haar voorbeeld volgde om in zijn menu zijn normale kleding aan te tikken. Met wat blauwwitte fonkeltjes veranderde zijn slaapoutfit in de makkelijk in te bewegen maar beschermende outfit die hij al een tijdje droeg. Als hij nog een level zou stijgen, moesten ze misschien weer eens naar een smid om een betere uitrusting te halen. Hij draaide zich om naar de tent en opende de inventaris om het ding er terug in te stoppen. Hoe sneller ze weer op pad waren, hoe beter. Met behulp van Clarkes training gingen ze met sprongen vooruit, maar nog altijd had hij het gevoel dat ze hem altijd een stapje voor bleef. Als hij vooruitging deed zij dat ook, maar andersom was dat niet altijd het geval. Ze leek de dingen sneller onder de knie te hebben. Kwestie van talent, misschien. Voor zover je hier talent nodig had om je skills te verbeteren.
Ze gingen maar meteen op pad, er was geen tijd te verliezen. Er was nooit tijd te verliezen. Hij wierp nog een laatste blik op het kamp om zich ervan te verzekeren dat ze niets waren vergeten en begon toen met een broodje in zijn hand te lopen, met Clarke aan zijn zijde.

Wil je me lijmen als ik breek?

72, female