[O] We live in the water, we love by the moon.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki
Hoewel ik niet zeker weet of mijn leerling invriezen nou wel echt het beste idee was om onze relatie goed van start te laten gaan, had ik er zeker geen spijt van. Op mijn dooie gemak neem ik de tijd om mijn koffers uit te pakken, al mijn spullen een plekje te geven en zelfs al wat van het verse spul wat ik mee had gebracht, op te ruimen in de kleine keuken. Het huisje is geweldig, het voldoet aan al mijn verwachtingen. Wat niet zo erg aan mijn verwachtingen voldeed, was ikzelf. Op de zuidpool had ik het altijd koud gehad, maar dat was logisch. Nu ik hier was en ik het nog steeds koud had, dat was wat minder logisch. Met een zachte zucht, besluit ik het maar toe te voegen aan de lijst met dingen die ik niet begrijp over mezelf en waarschijnlijk te danken zijn aan mijn afkomst, waar ik niets van weet. Helaas kan ik mezelf niet meer bezig houden wanneer die gedachten op komt zetten, aangezien al mijn kleding al netjes in de kasten ligt. Met een blik naar buiten, vraag ik mezelf af of ik niet veel te weinig mee heb genomen. Een grote koffer en een kleinere, vergeleken met de ijsprins op het strand lijk ik inderdaad een hulpje...
Nu ik eenmaal een blik naar buiten heb geworpen, kan ik niet anders dan dat opnieuw doen en klein glimlachen. Geamuseerd staar ik uit het raam, mijn armen over elkaar geslagen. Tot mijn teleurstelling had ik geen andere info meer ontvangen over Tatsuo, alleen iets vaags over het maken van een ijsdraak. De rest is me ontzettend onduidelijk. Kan hij nou watersturen, of niet? Een ijsdraak maken en die vervolgens ook laten bewegen, is niet zomaar iets. Het kan niet zo zijn dat de draak leefde. Hoewel water tot leven kan komen onder de aanraking en juiste begeleiding van een waterstuurder, kan water niet leven opzich. Het heeft geen hartslag, geen brein. Die leent het water van de stuurder, wanneer die stuurder daar klaar voor is. Een kracht als dat aanwenden is wel heel wat anders dan een stom golfje maken.
Met mijn armen over elkaar en compleet in gedachten verzonken, staar ik in de verte. Pas wanneer ik luid gekraak hoor, merk ik op dat de jongeman voor mijn ogen zichzelf heeft weten te bevrijden. Na een blik op de stand van de zon, weet ik dat hij niet kan watersturen. Zelfs al had hij een minimale kracht aan weten te wenden, dan was het smelten vele malen sneller gegaan. Nu heeft hij simpelweg gewacht tot er genoeg ijs was gesmolten en zichzelf met kracht heeft kunnen bevrijden. Niet wat ik graag had gezien, maar desalniettemin ben ik blij dat hij zulke kracht bezit en dat ik niet helemaal vanaf nul moet beginnen. Terwijl hij zijn voeten uit begint te hakken, wend ik me af en loop ik richting de keuken. Nadat ik had gezien dat het na het hoogste punt was, begon mijn maag te knorren en dat stopte niet meer. Tenminste, niet meer tot ik een appel pakte en daar een grote hap van nam. Een klein straaltje sap loopt langs mijn lippen op het moment dat mijn deur open vliegt.
Met een opgetrokken wenkbrauw kijk ik hoe de jongeman met ontbloot bovenlijf binnen komt, een hutkoffer achter zich aan sleurend. Zonder iets te zeggen en enkel te blijven kijken, terwijl ik kauw op het stuk appel, wacht ik tot hij het zelf doorheeft. Mijn heup leunt tegen het kleine kookeiland aan, de hand waarin ik de appel heb staat omhoog terwijl mijn andere arm die ondersteunt. Snel genoeg lijkt de jongeman het door te hebben, waarna hij niet weet hoe snel hij weg moet komen. Zijn koffer krijgt een harde duw, waardoor die half van de trap dondert. Het klinkt zo hard dat ik me afvraag of hij erachteraan is gegaan, of dat hij nog staat. Een lach ontsnapt mijn mond en ik veeg al lachend het kleine straaltje sap van mijn kin af. Hij zal de lach ongetwijfeld horen, aangezien alle ramen open staan om een lekker briesje door het huis te laten gaan. Mijn gedachten liggen elders, maar ik maak een notitie om al die ramen te sluiten, omdat dat het enkel koeler zal maken binnen. Inmiddels ligt de bonte sprei al op mijn bed, aangezien ik die vannacht wel nodig ga hebben.
Nadat ik mijn appel op heb, loop ik mijn cabin uit. Inmiddels ook al omgekleed, mijn badkleding heb ik aan onder een luchtig jurkje. De training zal vandaag nog niet beginnen, maar zelf wil ik wel vast wat oefenen. Onmiddelijk ontspant mijn lichaam terwijl ik het water in loop. De zon brand, maar voelt fijn op mijn lichaam. Ik loop door tot mijn kuiten en adem diep in. Het water weet me op te warmen zoals geen enkele zon dat ooit zou kunnen. Een serene glimlach verschijnt op mijn gezicht terwijl ik diep in en uit adem. Voor ik me echter stort op mijn training en meditatie, besluit ik eerst langs de andere cabin te lopen. Zo kan ik hem direct vertellen dat hij vandaag nog vrij heeft, maar dat ik hem morgen verwacht, twee uren voor de zon opkomt. Dat kan hij aflezen op zijn uurwerk als zes uur na middernacht. Zonder geluid loop ik de traptreden op die naar zijn deur leiden, waar ik zacht aanklop en wacht tot hij open zal doen. Geduldig kan ik best zijn, op de juiste momenten.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Ondanks dat hij uit de hut was, hoorde hij achter zich een lach. Een kristalheldere lach die klonk als muziek. Tatsuo keek nog even om naar de gesloten deur voordat hij zijn hutkoffer daadwerkelijk oppakte en naar de andere cabin liep. Het duurde maar een paar minuten voordat hij alle vijf de hutkoffers voor de deur had opgestapeld. Tijd om maar eens naar binnen te gaan, bedacht hij zich terwijl hij de deur een zacht duwtje gaf. Hij kon zich niet meer herinneren of hij eerder de dag in deze hut had gestaan of in de ander maar deze zag er hetzelfde uit. Perfect. Tatsuo knikte tevreden en sleepte zijn koffers naar binnen. Ondanks dat hij een soort van adel was had hij het paleis nooit echt nodig gevonden. Klein maar fijn werkte ook prima voor hem, minder om schoon te maken. Schoonmaken was niet echt iets wat Tatsuo graag deed, want waarom schoonmaken als je ook iets nuttigs kan doen? Trainen of jagen of een ritje maken op je buffel yak. Hij kon zo nog tien andere dingen opnoemen die hij nuttiger vond dan schoonmaken, maar hij moest eerst achter komen wat er in de naam van de Avatar allemaal in de koffers zat. De ene diepe zucht na de andere diepe zucht verliet zijn mond toen hij de hutkoffers opende. ''Note to myself, never let anyone pack your backs anymore.'' Mompelde hij nadat hij alles wat onnodig was in een hoek gesmeten had. Officiële kledij, een bonten kleed, zijn kroon.. Wat moest hij daarmee terwijl hij hier zat? Zonder zich ook maar druk te maken over deuken of eventueel verloren onderdelen smeet Tatsuo de zilveren kroon uit het zicht. Stom ding.
Nadat hij zijn spullen had verdeeld onder de categorieën 'nuttig' en 'wat moet ik hier nou weer mee?' besloot hij dat het tijd was om daadwerkelijk iets te gaan doen. Het eiland verkennen bijvoorbeeld. Tatsuo greep een paar leren slippers van de stapel 'nuttig', trok die aan en verliet zijn hut om samen met zijn kapmes op avontuur te gaan. Hij wierp een snelle blik op de zee, en merkte dat zij in het water was, iets te doen.. Tatsuo haalde zijn schouders op en richtte zich op de jungle. Hij had nog nooit een jungle gezien, laat staan bomen en gras zoals deze maar dat maakte het alleen maar leuker. Hij ging onbekend terrein verkennen, nieuwe dingen leren die hem interesseerde. Met een brede grijns stapte Tatsuo de jungle in. Al na een paar stappen liet hij zijn hand over een boom glijden. Misschien kon hij van dit houd wapens maken, een speer of een boog met pijlen. Met die wapens kon hij gaan jagen, ware het voor vlees of vruchten. Hij vroeg zich af wat voor etenswaren hier groeide. Als een klein kind in een snoepwinkel liep hij glunderend rond. Het was een stuk koeler tussen de bomen, die met hun bladeren de zon en hitte tegen hielden. Stiekem vroeg hij zich af of hij hier een eigen hut kon gaan bouwen, als hij een iglo kon bouwen met zijn blote handen moest een hut van hout en bladeren hem ook lukken. Nadat hij een paar minuten rond had gelopen kwam Tatsuo tot stilstand bij een boom die veel leek op de boom die hij eerder had aangeraakt. Hij zocht naar de juiste tak en toen hij die vond pakte Tatsuo zijn kapmes en begon in te hakken op de aanhechting naar de stam van de boom. Binnen enkele slagen had hij de tak los. Nadat hij zijn kapmes terug had gedaan in zijn huls, pakte Tatsuo beide uiteinde van de tak van boog deze lichtelijk. Het hout voelde soepel en elastisch aan, perfect voor het maken van een boog. Grijnzend keek Tatsuo om zich heen, opzoek naar een scherpe steen waarmee hij de tak mee kon bewerken.
Hij was zo bedrijvig bezig met zijn kleine project dat Tatsuo de tijd uit het oog verloor. Toen hij klaar was met het vormen en glad maken van zijn boog, kwam hij erachter dat hij geen touw had om de boog mee te spannen. Het was ook niet zijn plan geweest om gelijk wapens te maken. Tatsuo pruilde lichtjes en besloot dat hij misschien in zijn hut touw kon vinden. De scherpe steen stopte hij in een buidel die aan zijn riem hing, je weet maar nooit wanneer die van pas kon komen. De boog hield hij in zijn hand terwijl hij terug begon te lopen naar het strand, tenminste had hoopte hij. Tatsuo kon perfect navigeren in de sneeuw, bomen waren andere koek. Ze leken allemaal op elkaar, maar hij merkte dat in een bepaalde richting het warmer begon te worden, dat moest vast door het strand komen. Iet wat in zijn nopjes toen hij dat vervloekte witte tapijt van zand zag liep hij door naar zijn hut. Hij had wel genoeg hitte gehad en hoopte dat zijn hut meer koelte bood. Kort keek hij nog om zich heen, zoekend naar de jongedame die hij zijn lerares moest noemen. Hij vroeg zich af hoe oud ze was, ze kon niet heel veel ouder zijn dan hij was. Anders had ze wel verdomd goede genen. Echter zag hij haar nergens, waardoor hij zijn schouders ophaalde en zijn hut in liep. Binnen was het tot zijn ongenoegen niet heel veel koeler dan buiten, maar hij stond in ieder geval niet meer in de volle zon. Met een zucht trok Tatsuo zijn shirt over zijn hoofd en smeet die op zijn bed nadat hij de boog-in-de-maak neer had gelegd. Het was tijd om op zoek te gaan naar een dun touw dat hij aan zijn boog kon gaan spannen, met een beetje pech moest hij het touw zelf gaan maken, maar hij had geen flauw idee of hij daarvoor materiaal kon vinden op dit verschrikkelijk hete eiland.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki
Hoewel ik geduldig kan zijn op de juiste momenten, is het na een bepaalde tijd genoeg. Hij zal wel niet thuis zijn, maar ik herinner me niet dat ik hem weg heb zien gaan. Misschien dat ik net in het water stapte en teveel in gedachten was verzonken, maar zoiets gebeurd me niet vaak. Geduld is iets wat ik zeker bezit, of ooit heb bezeten. Voor ik mezelf Sifu mocht noemen na de velen tests en gevechten, heb ik wel meerdere tests gehad waarbij ik enkel heb moeten zitten op een stuk ijs en de hele nacht de maan heb moeten voelen. Meer niet. Dat is ongeveer twaalf tot veertien uur stil zitten. Op de Zuidpool zijn er niet veel zonuren, wat betekend dat het langer nacht is. Die opdrachten waren vermoeiend, maar hebben me ook veel inzicht gegeven. Inzicht wat ik hopelijk snel en gemakkelijk over kan geven op Tatsuo. Een vaag voorgevoel vertelt me dat het niet gemakkelijk, of snel, zal worden. Sinds een paar jaar ben ik Sifu en ik heb veel leerlingen gehad. Jong, oud, mijn eigen leeftijd echter niet vaak. Op mijn leeftijd beheersde de meesten het al, als ze dat wilden, en anders hadden ze een andere dagelijkse bezigheid gekozen. Tatsuo zal daarom lastig worden, omdat ik niet goed weet hoe ik het moet aanpakken, hoe ik de hele situatie moet benaderen. In mijn hoofd heb ik me voorbereid op iemand die net zo'n beetje erin zou staan als dat ik erin sta, aangezien we vrijwel dezelfde leeftijd zijn. Volgens de archieven is hij zelfs een jaar ouder, maar voor jongens en meisjes maakt dat ene jaar niet erg veel uit.
Uiteindelijk draai ik mezelf om op mijn hielen en loop de trap weer af. Hoewel ik aan de ene kant veel irritatie en frustratie voel, weet het water me direct weer te kalmeren als ik het aanraak. Met mijn ademhaling oefeningen weet ik het van me af te spoelen, waarna ik aan mijn trainingen begin. Ik focus me vooral op het gebruiken van mijn spieren en doe een beroep op de lenigheid in mijn lichaam. Na de lange reis heeft die heel wat te voortduren gehad en voor morgen wil ik me van mijn beste kant laten zien. Vooral omdat ik bij onze eerste ontmoeting dat niet heb gedaan. Ergens schaam ik me ietwat voor wat ik een van de zonen van het stamhoofd aan heb gedaan. Ondanks dat weet ik dat hij het niet aan zijn vader zal vertellen, daar was de schaamte waarschijnlijk te groot voor. Opnieuw voel ik hoe er een glimlach op mijn gezicht ontstaat als ik denk aan zijn geschokte uitdrukking toen hij de deur opende en de verkeerde cabine in stapte. Dus sta ik als een debiel te glimlachen op een schemerend strand met mijn ogen dicht. Direct besluit ik om terug naar binnen te gaan, omdat ik mezelf ook dood zou schamen als iemand me zo zou zien.
Veel te snel is het helemaal donker. Vanaf het moment dat de zon onder is, voel ik de maan aan me trekken. Het is binnenkort volle maan, over twee dagen is hij helemaal vol. De kracht die er vanaf straalt op dit moment is al bijna niet te weerstaan, laat staan wanneer het een volle maan is. De maan is helemaal volledig vol voor een hele avond. De avond daarvoor en daarna is hij nog niet op volle kracht, maar het is alsnog genoeg kracht om een waterstuurder van streek te krijgen. Vaak betekend het voor mij dat ik een avond per maand amper tot niet slaap, omdat ik wil kijken, trainen of vechten. Tijdens een gevecht met volle maan, voel ik me onoverwinnelijk.
Ondanks dat de maan aan me trekt, weet ik in slaap te vallen voor een paar goede uurtjes, waarna ik wakker wordt van het extra knalpoeder wat werkt als wekker. Zes uren na middernacht. Tatsuo weet nog steeds niet dat hij verwacht wordt nu en ik verwacht ook niet dat het een fijne ontwaking gaat worden zo vroeg. Met een zucht kleed ik me aan in mijn badkleding en dit keer een langere jurk eroverheen. De donkerblauwe satijne stof valt als rustige golven langs mijn lichaam en mijn bovenarmen. De stof houdt de warmte van het bed zo lang mogelijk vast, maar wanneer mijn blote voeten het zand aanraken, ben ik die warmte alweer kwijt. Met een zucht stop ik voor zijn deur en klop een paar keer hard aan, waarna ik zijn naam roep. Volgens Ming was er niemand anders op het eiland, in ieder geval niet aan onze kant. Ergens aan de andere kant van het eiland zouden wat winkeltjes en een klein vissersdorpje moeten zitten, maar echt nodig hebben zullen we het niet, de eerste paar weken tenminste. Het proviand meegenomen van thuis is meer dan genoeg. 'Tijd voor de training.' roep ik nog, terwijl ik een paar keer op zijn deur bonk. Een beetje twijfelend sta ik in dubio of ik naar binnen moet stormen of niet. Uiteindelijk besluit ik van niet. 'We beginnen over vijf minuten.' roep ik met een harde bonk na. In plaats van weg te lopen, blijf ik op zijn kleine veranda staan, mijn gezicht naar de maan gericht, die een stuk boven de horizon hangt en langzaam blijft dalen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Tot zijn grote spijt had hij geen touw. Hij had er lichtelijk om gevloekt en zich er daarna bij neer gelegd. Er zat niets anders op dan dat hij het zelf moest gaan maken. Voortaan liet hij niemand meer zijn koffers inpakken, ze vergaten alle nuttige dingen. Met een zucht keek Tatsuo naar buiten, waar de zon langzaam onder ging. De jongeman liep naar het raam toe en leunde met zijn armen op de rand, terwijl hij de tijd probeerde te bepalen. Hij kon wel klokkijken, maar de tijd aflezen van de zon, sterren en maan was een stuk leuker. Het kon niet veel later zijn dan een uur of acht, wat Tatsuo liet fronzen. Normaal gesproken had hij allang zijn avondmaal gehad, terwijl hij sinds hij op het eiland kwam totaal geen hongergevoel had. Iet wat verward krabde hij zijn achterhoofd. Misschien kwam het door de warmte, of door het feit dat hij totaal geen energie had verbrand. Tatsuo begon erover na te denken, zijn eetpatroon was veranderd sinds ze in warmere waters waren gaan varen. Het lag dus overduidelijk aan de warmte. Een zucht verliet zijn mond, waarna hij zich van het raam wegsleepte. De zon was onderhand onder gegaan, waardoor de duisternis het overnam en de hemel bezaaid was met miljoenen fonkelende sterren. Om ervoor te zorgen dat er toch iets in zijn maag terecht zou komen nam Tatsuo genoegen met een vrucht, die at hij op zijn bed op. Naast hem op het bed lag zijn onafgemaakte boog. Hij baalde als een stekker dat hij geen touw had. Improvisatie zou alles van hem gaan vergen om de boog af te maken. Misschien was het beter om een speer te maken, hij had immers al een scherpe steen die als punt kon functioneren. Echter, ook daar had hij touw voor nodig. Verdomme. Het enige, echt het enige, waar hij op het moment aan kon denken wat hij wel kon maken was een verdomd simpele speer van enkel hout. Een geërgerde zucht verliet zijn mond. Was het dan ook in niemand hoofd opgekomen dat het misschien verrekte handig zou zijn geweest als ze hem iets van wapens of basis benodigdheden voor survival mee zouden geven? Ze dachten zeker dat hij hier op zijn luie kont ging zitten, leren watersturen en binnen een paar weken terug zou zijn. Echt niet. Tatsuo vond dat hij goed genoeg man was zonder dat watersturen. Dit was een verspilling van zijn tijd. Hij bleef in zijn gedachtegang, totdat hij zijn ogen zwaarder voelde worden en uiteindelijk in slaap viel.
Hij lag heerlijk, ondanks dat het zo warm was. Het voelde echter wel aan alsof hij lekker onder zijn wollen dekens lag, zoals thuis. Tatsuo had zich in zijn slaap opgekruld en onder zijn deken gewerkt, waardoor hij er een beetje als een fetus bij lag. Echter werd zijn heerlijke slaap ruw verstoord. Bonk, bonk, bonk. Met nog dichtgeknepen ogen tilde hij zijn hoofd op, half slapend. Het duurde een paar seconden voordat hij door had wat het geluid was, want een stem van buiten klonk zeer helder voor welke tijd het ook was. Training? Welke training? Tatsuo ging rechtop zitten, ogen klein en vol slaap terwijl hij zuur naar zijn deur gluurde. Haar subtiele dreiging van over vijf minuten beginnen negeerde hij volkomen. Hoe vroeg was het wel niet? Had dat mens last van slapeloosheid? Hij vloekte kort, waarna Tatsuo opstond uit zijn bed en naar de deur toe liep. Zodra hij de deur opende zag hij haar al staan. Ondanks dat hij nog slaperige ogen had merkte hij op dat de zon nog niet op was, maar hij kon niet ontkennen dat het maanlicht haar gezicht prachtig deed uitkomen. Maar dat liet niet koud dat ze hem wakker had gemaakt voor iets waar hij nog totaal geen zin in had. Tatsuo stapte naar buiten, zich ook niet bepaald bewust van hoe hij erbij liep. Verfrommelde kniebroek, een ontblote borst, kleine slaperige oogjes en een coupé bedhair. Hij ging naar het meisje staan, Yuki dat haar naam was geloofde hij, en tilde haar in zijn armen op. Rap liep hij de trap af en stopte zodra zijn voeten op het koude zand stonden. Er liep een rilling door hem heen, die hij stiekem best prettig vond. Hij miste de kou. Het meisje in zijn armen liet hij los, waardoor ze als lood naar beneden viel, met haar kont op het zand.
''Come back in a few hours and try again.'' Mompelde hij tegen haar voordat Tatsuo zich omdraaide en terug naar zijn hut liep. Eenmaal binnen barricadeerde hij zijn deur met zijn grootste hutkoffer, die hij de avond ervoor nog gevuld had met alles wat 'wat moet ik hier mee?' gelabeld was. Hij knikte tevreden en draaide zich om, op naar bed. Met een tevreden kreun liet hij zich op zijn bed vallen, kroop onder het laken en ging op zijn zij liggen, met zijn rug naar het raam toe. Hij wilde nog een paar uur slapen, in ieder geval tot de zon op was en niet eerder. Stiekem hoopte hij dat zij de hint ook had begrepen, maar hij moest er eerst voor gaan zorgen dat hij ongeschonden de dag door zou komen met haar. Als ze hem al bevroor in een brok met ijs als hij een paar opmerkingen maakte, wilde hij niet weten wat ze hem aan zou doen aangezien hij haar gewoon had laten vallen. Tatsuo besloot er niet al te veel over na te gaan denken. Voor hetzelfde geld besloot ze naar huis te gaan en werd dit hele gedoe afgeblazen. Best case scenario. Hij zuchtte tevreden, sloot zijn ogen en viel opnieuw weg in zijn slaap.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki
Diep adem ik in en uit en voel de maan aan me trekken, zoals de maan trekt aan het water. Met de maan die steeds verder zakt, wordt het water ook steeds verder terug getrokken. Als twee geliefden die geen afscheid kunnen nemen van elkaar, volgt de zee de maan zover als ze kan. Met mijn hoofd schuin gehouden, kijk ik naar het schouwspel voor me, waarbij ik abrupt word verstoord door mijn leerling. Met een ruk kijk ik om naar zijn verschijning, terwijl hij kort naar me staart vanuit de deuropening. Mijn eigen blik glijdt kort langs hem, afkeurend. Is dit zijn trainingsoutfit? Ik had gedacht dat hij beter ingelicht zou zijn over de kleding die hij zou moeten dragen... Voor ik mijn mond open kan trekken voor commentaar, stapt hij op me af, kijkt op me neer en tilt me op. 'What the hell?!' roep ik verontwaardigd uit en probeer mezelf los te krijgen uit zijn strakke grip, maar het lukt niet. Met elke stap die hij zet, voel ik mijn woede meer aanwakkeren, tot het tot een hoogtepunt komt en hij me zowaar laat vallen. Het gebeurt veel te onverwacht om mijn eigen val te breken en ik kom neer op mijn rechterheup. Direct voel ik dat dit een blauwe plek zal betekenen, maar ook dat het hem meerdere blauwe plekken terug zal brengen. In een soepele beweging sta ik op en trek de jurk over mijn hoofd heen, zodat ik in mijn eigen train outfit sta. Eentje die speciaal is gemaakt voor de zogenaamd warme omstandigheden van het eiland. Warm, my ass.
Mijn onderkaak staat strak van de woede die me overspoelt en met de maan in mijn rug, draai ik mijn hoofd om mijn nekwervels los te krijgen. Normaal gesproken warm ik eerst even op, voor ik begin met hard-core watersturen, maar de woede die zich in me wend is warming up genoeg.
Beide armen breng ik omhoog terwijl ik naar zijn cabin loop. Een grote hoeveelheid water komt achter me aan en in combinatie van mijn eigen kracht en de kracht van het water, duw ik zijn deur zonder enige moeite open. De hutkoffer die er staat doet me kil glimlachen. De naiviteit die dit uitspreekt is haast bespottelijk en onrespectloos naar een Sifu. Een ietwat moordlustige blik verschijnt op mijn gezicht wanneer ik mijn weg vind naar zijn slaapkamer. Voor slechts een fractie van een seconde voel ik me schuldig, als ik hem zo zie liggen. Vredig en rustig slaapt hij door, zich van geen kwaad bewust. En dat terwijl er een furieuze sifu staat met een sloot aan water en een pijnlijke heup, waar een blauwe plek zich al begint te vormen. Zonder mijn aanwezigheid bekend te maken, laat ik het water op hem vallen als een grote golf die hem overspoelt. Zijn bed is doorweekt en hij daarbij. Natuurlijk zal ik het water straks allemaal netjes weghalen, maar voor nu is het een prachtige les. 'I decided to wait just a few seconds and try again. Get your ass up and running, we're losing moonlight.' zeg ik tegen hem en vouw mijn armen over elkaar. 'The next time I ask it wont be with words.' waarschuw ik hem en maak aanstalte om weg te lopen.
'That suitcase was a pathetic way of trying. Don't underestimate your Sifu. I thought you would at least know thát by now.' zeg ik nog tegen hem en stap zijn slaapkamer uit. Met een simpel handgebaar laat ik het neergestorte water weer omhoog komen en opnieuw op hem vallen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Ze had de hint dus niet begrepen. Net toen hij dacht dat hij weer in slaap viel werd hij uit die roes gerukt. Zijn ogen vlogen open, maar hij bleef echter wel liggen. Een diepe zucht verliet zijn mond terwijl hij zijn ogen weer sloot. Mokkend verwenste hij haar van alles toe. Tatsuo was er zo goed als zeker van dat ze zijn deur eruit had gestuurd en dat zijn hutkoffer nu ergens in een hoekje lag. Totaal geen respect voor andermans bezit, schandalig. Hij hoort hoe haar voetstappen steeds dichterbij komen, en snel denkt hij na over zijn opties. Achter de deur staan en haar verrassen was één van die opties, maar er kon veel mis gaan. Ondanks dat hij veel sterker was dan zij, speelde mevrouw Sifu vals met haar water. Blijven liggen en doen alsof hij sliep was zijn tweede optie, ze zou een geweten kunnen krijgen en hem laten liggen. De derde optie was vluchten door het raam, maar dat was geen tijd meer voor. Hij hoorde haar zijn kamer in stappen, optie twee was zijn beste optie. Zijn ademhaling liet hij zo langzaam mogelijk gaan, waardoor het leek alsof hij sliep. Wat hem raar leek aangezien zijn deur er met een klap open gegaan was. Van binnen hoopte hij dat zij niet zo dacht als hij. Toen er een paar seconden lang niets gebeurde kreeg hij bijna hoop, maar die hoop werd al verbrijzeld door een gigantische lading water voordat hij die gedachte af had kunnen maken. Het water voelde aan als een klap in zijn gezicht. Het allerergste was dat hij net wou inademen toen het water hem raakte, waardoor dit niet ging. Happend naar adem schoot hij omhoog, te samen met gehoest. Alles om maar wat lucht in zijn longen te krijgen. Zodra dat gelukt was merkte hij pas op dan hij en zijn bed helemaal doorweekt waren. Hij wierp haar een blik, eentje waarvan ze zeiden dat die konden doden. Het leek erop dat iemand buffelstront in haar oren had. Hij luisterde naar haar gepraat en rolde met zijn ogen voordat hij met zijn hand door zijn natte haar ging.
''I don't give a damn about the moonlight, moonlight means you should be asleep. Not being bossed around by a little girl.'' Dit was slecht voor zijn humeur, opzich kon Tatsuo wel vroeg opstaan als hij er maar zelf mee instemde. De reden waarvoor hij vroeg zijn bed uit moest was belachelijk. Maanlicht, het kon hem gestolen worden. Hij wist natuurlijk wel hoe de maan een waterstuurder beïnvloedde, maar dat betekende niet dat hij het nodig vond om zelf te gebruiken. Aangezien hij niet van plan was om echt als een brave student te gaan leren. Hij kon veel nuttigere dingen doen met zijn leven.
''The only pathetic one is you, hiding behind your water. Without it you would be a defenseless little girl, ain't I right? You rely too much on that, one day it could be taken from you and then what? It's doesn't look like you have any skills other than your bending. Please, if I underestimated you I would have hid myself or build a fortress.'' Ze kon het hem niet kwalijk nemen dat hij kattig deed tegen haar. Zij had hem immers ten eerste zeer vroeg wakker gemaakt en vervolgens bijna verzopen in zijn eigen bed. Hij had alle recht om chagrijnig te zijn. Tot zijn ergernis liet ze het water nogmaals op hem vallen. Niet dat het heel veel uit maakte, aangezien hij toch nog steeds doorweekt was. Heks, dacht hij kort voordat hij zijn doorweekte deken van hem af smeet en zijn bed uit stapte, achter haar aan. Ze zou hem nooit met rust laten dus had hij weinig keus. Zonder zich te fatsoeneren of droge kleding aan te trekken sjokte hij achter haar aan, het strand op. De maan was tot zijn voldoening al aan het zakken.
''Well what do you want me to do, oh wise Sifu?'' Vroeg hij met een overdreven toon terwijl hij zijn armen over elkaar heen sloeg. Dag één was zojuist van start gegaan.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki
Een beetje schuldig door het feit dat hij zojuist bijna stikte, loop ik stug door. Het is niet zo dat omdat ik een Sifu ben ik een of ander buitenaards wezen ben zonder gevoelens of inlevingsvermogen. Nee, het tegenovergestelde. Een deel van Sifu zijn, alle tests doorstaan om mezelf eindelijk zo te mogen noemen, was voor een groot gedeelte inlevingsvermogen. Tijdens gevechten deed je het de hele tijd, omdat vechten in principe niet iets eervols is. Daarnaast was tijdens het inleven van jezelf in de tegenstander, iets wat als wijs werd gezien. Als je je zo goed kon inleven in je tegenstander, dan was het gevecht snel gestreden. Maar, ondanks de subtiele gevoelens van schuld, loop ik door. In dit geval was mijn reactie juist. Ergens kwetst het me dat ik nu al, bij de eerste les die ik heb opgezet voor hem, zo belachelijk word gemaakt. Ik ben verdomme een Sifu, de jongste en krachtigste ooit. Zoon van het stamhoofd of niet, hij is hier om watersturen te leren. Hoe eerder hij het onder de knie heeft, hoe eerder we allebei weg kunnen van deze plek. Want, vanaf het begin tot nu... Geen enkel moment dat ik met hem heb doorgebracht is eentje waarmee ik met een fijn gevoel op terugkijk. Beide gevallen waren gevuld met worstelingen. Niet echt een goede fundering voor een fijne sfeer.
De woorden die hij me naslingert, raken me. Tot mijn verbazing snijden ze dieper dan ik dacht dat ze zouden doen. In een poging ze van me af te schudden, laat ik het van me afglijden. Het kan me eerlijk gezegd niet schelen wat hij van me denkt. Het feit dat hij geen respect kan opbrengen voor iemand die overduidelijk zijn meerdere is, zegt genoeg over de persoon die hij is. Mij een klein meisje noemen, die niets kan zonder haar watersturen... Ik vraag me af hoe hij binnen zo'n korte tijd mijn grootste angst heeft ontdekt. Dat als inderdaad, ik op een of andere manier mijn watersturen kwijt raak, ik niemand meer ben. Het heeft me jaren geduurd, maar ik weet dat ik nog steeds een volledig en waardig mens ben, zelfs zonder mijn watersturen. Het maakt me niet wie ik ben. Het is een deel van me, but it doesn't define me. Met mijn hoofd opgeheven, stop ik pas als ik tot mijn enkels toe in het water sta.
'For starters I want you to get rid of that tone. You're not some teenager who is rebelling against his parents. I'm actually here to help you, and you're here to be helped, otherwise you wouldn't be here. If you want to leave, thats fine, leave. Don't waste my time with stupid words who carry no worth. In fact, don't talk at all unless your words carry worth.' begin ik en kopieer zijn houding, met mijn armen over elkaar, leunend op een heup. Met een opgetrokken wenkbrauw kijk ik hem uitdagend aan. Diep adem ik in en bij mijn uitademing laat ik mijn armen en hele attitude van me afglijden. Alsof ik water ben dat zich ontdoet van een paar vieze slierten zeewier. Dan wenk ik hem. Hij is toch al kleddernat, dus wanneer ik het voorbeeld geef en in de zee ga zitten, lijkt het me dat hij geen goede bezwaren kan vinden om dat niet ook te doen. Het water wat net tot mijn enkels kwam, omringt me nu. Direct voel ik me kalmer, kan ik de gevoelens van zojuist loslaten. De gekwetstheid door zijn woorden, de woede die erbij volgde en de angst die oplaaide bij zijn woorden. Het water spoelt het weg.
Mijn benen trek ik onder me in de lotus houding. Mijn handen vouw ik via een speciale techniek om je te focussen op je chakras. Al mijn vingers gestrekt tegen elkaar aan, behalve mijn wijsvingers, die beiden gebogen zijn en naar mezelf wijzen. Diep haal ik adem en voel het maanlicht en mijn reactie erop. 'I actually dragged you out here to feel the moon, and its effect on the water, and perhaps even the effect on you.' zeg ik rustig en kijk naar hem op. 'If you sit down and feel the water, you can focus better on how it is all connected. When you understand the connection between the moon and the water, it will make it easier to understand the connection between the water and you, and between the moon and you. It's a triangle.' vertel ik en houd mijn handen omhoog, die een driehoek vormen met mijn wijsvingers die erin zitten. 'But its up to you to discover the degree of complication of the triangle.' eindig ik en nodig hem met een vriendelijke blik uit om plaats te nemen naast me. Of niet naast me, als het maar ergens in het water is.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Hij rolde met zijn ogen, ze was precies hetzelfde als alle andere sifu's. Oud van geest en een zeur. Hier had hij geen zin in, niet op dit uur van de dag. Ze zag al blij zijn dat hij alsnog maar zijn bed uit gekomen is. Kort dacht hij eraan om haar bed ook zeiknat te maken, maar zij kon het water er zo weer uit sturen dus dat was verspilde moeite. Hij kon haar altijd nog op andere manieren terug pakken. Bij het natte deel zand blijft hij staan, terwijl zij in het water staat met haar rug naar hem toe. Tatsuo vouwde zijn armen over elkaar terwijl hij naar haar rug keek. Haar woorden gingen het ene oor in, en het andere weer uit maar hij kon het niet laten om erop te reageren.
''Oh please, I am past the rebelling teenager stage. Now I am an adult who is forced to do something against his will. I never asked to be helped. Help was forced upon me. I'd love to leave, but do you see a boat here? No? Neither do I. If it were me, I'd be at the palace doing the stuff I have been doing for the past years. Develop skills which are actually useful. Besides, you don't get to decide whether my words carry worth or not. '' Ondanks dat hij haar irritant begon te vinden, met der wijze geode vond hij het uitermate grappig dat ze zijn houding kopieerde. Bij haar zag het er kinderlijk uit, misschien kwam dat omdat ze klein van stuk was. Haar uitdagende blik nodigde hem uit, maar hij gunde haar het plezier niet meer. Tatsuo schudde zijn hoofd en liet zijn armen hangen, waarna hij nogmaals met zijn ogen rolde toen zij zich voordeed als een of ander zwierig ding dat bezig was met zwierige dingen. Het zag er niet uit, ze hoefde dus niet te verwachten dat hij haar na ging doen. Hij zag hoe ze hem wenkte, waarna ze in de zee ging zitten. Eh, nee. Hij mocht dan kletsnat zijn, hij voelde er niets voor om in de zee te gaan zitten en een zeiknatte kont te krijgen. Laat staan al dat zand dat in zijn broek zal komen en gaan schuren. Verschrikkelijk. Blijkbaar verwachtte ze toch dat hij ging zitten, maar Tatsuo besloot eerst te kijken wat ze ging doen voordat hij ging besluiten of ook hij in het wat er ging zitten. Terwijl zij haar benen over elkaar opvouwt en datzelfde met haar handen doet, kan hij niets anders doen dan zich afvragen waar hij dit eerder had gezien. Niet veel later schoot het hem te binnen, hij had zijn oma vroeger ook zo zien zitten. Als ze met de geesten aan het kletsen was, geloofde hij. Terwijl hij nadacht over hoe hij eigenlijk snakte naar een van zijn oma's pasteitjes begon zij weer te praten. Eindelijk een soort van uitleg, met nadruk op een soort van. Hij verplaatst zijn blik van haar naar de maan. Eerlijk gezegd voelde hij niets van die maan, alleen een lichtelijke afkeer aangezien het de schuld van de maan is dat hij zo vroeg zijn bed uit moest én zeiknat gemaakt was. Hij tilde zijn wenkbrauw op terwijl hij naar haar luisterde, voor de eerste keer. Het was een heleboel blabla waar hij niets van snapte. Hij wist wel iets ervan, aangezien zijn hele familie uit waterstuurders bestond en hij als kleine jongen wel eens naar de training van zijn broers had gekeken. Volgens hem had zijn moeder hem ooit verteld dat hij alle houdingen een keer na ging doen en dat hij met het meest serieuze gezicht ooit daar had gestaan, hij kon het zich zelf niet meer herinneren. Hij keek weer naar haar, door het maanlicht en het water om haar heen had zag ze anders uit. Bijna als een soort van watergeest, zo een die hij als schildering in het paleis wel eens had gezien. Hij wist dat ze weer zou gaan zeuren als hij niet mee zou werken, maar hij dat geen zin om uren in de zee te zitten, dat was gewoon smeken om ziek worden. In plaat daarvan ging hij aan de waterkant zitten, ver genoeg om niet doorweekt te raken, dichtbij genoeg om af en toe door een golf geraakt te worden. De lotushouding lukte hem zonder enig probleem, echter moest hij wel een paar keer met zijn vingers oefenen voor hij ook die houding gekopieerd had. Ze moest hier maar genoegen mee nemen.
''Okay what now?'' Vroeg hij haar terwijl hij kort aan zijn kin krabde voordat hij zijn handen weer deed zoals het hare. Het water voelde koud aan op zijn voeten, waardoor hij rilde. Het feit dat zijn broek nog steeds zeiknat was hielp ook niet mee. Als hij ziek werd zou haar haar de schuld geven en eisen dat ze medicijn zou gaan halen, of maken het maakte hem weinig uit. Als ze er maar verantwoordelijkheid voor nam .
''The quicker we finish this the quicker I can go back to my bed and go back to sleep before it become a hellhole again.'' Mompelde hij nog zachtjes terwijl hij wachtte op haar volgende instructies zodat hij weer kon overwegen of hij het ging doen of niet.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuyu
De woorden laat ik langs me heen gaan. Uit alle macht probeer ik me te concentreren op het mediteren, maar ik merk dat zijn woorden aan me blijven hangen. Hij wilt hier niet zijn, dit alles is niet zijn eigen keuze geweest. Dat is interessant. Het is iets wat kan zorgen voor veel meer problemen dan ik had kunnen voorzien. Niemand heeft me vertelt dat de jongeman die ik moet trainen, een verwaande jongeman is die helemaal geen interesse heeft in het leren van watersturen. Plots is het ineens een stuk logischer dat ze zo gemakkelijk met mijn aanbod akkoord gingen. Ze wisten van te voren dat deze jongeman, Tatsuo, helemaal geen interesse had in het watersturen. Laten we wel zijn, met een houding als deze denk ik ook niet dat het me snel gaat lukken om die interesse te wekken. Hij lijkt het allemaal al goed voor zichzelf te hebben uitgestippeld. Dat is dus een van de redenen waarom ik geen oudere leerlingen aanneem. Vaak hebben mensen vanaf hun pubertijd een bepaalde visie voor hun toekomst, een bepaald idee waar ze niet vanaf willen wijken. Tatsuo lijkt er zo niets voor te voelen om in zijn toekomst te watersturen. Super.
Ondanks dat, heb ik wel door dat hij luistert. Hij mag de woorden dan nog zo verachten en verstoten, hij luistert wel. De gemoedsrust die van hem afstraalt is een stuk kalmer dan eerst. Het zorgt er automatisch voor dat ik me ook wat kalmer voel, dat ik me wat meer kan ontspannen en kan richten op de maan en de kalmerende werking ervan. Bij de haast brandende stralen energie die van me maan afkomen, voel ik de blik van de jongen op mijn gezicht, maar dat kan ik gemakkelijk van me afzetten. Bij mijn uitleg, voel ik aan het water om me heen, dat hij plaats neemt in de branding. Niet helemaal zoals ik vroeg, maar het lijkt me een perfect begin. Het water raakt hem af en toe, waarbij het me vertelt waar hij precies zit. Helemaal niet zo ver weg, slechts een paar meter van me af, recht tegenover me. Alsof hij me op die manier ook weer wilt uitdagen. Geduldig wacht ik echter tot ik een volgend teken van hem krijg, om door te gaan, of misschien dat hij het toch opgeeft. Het is nog even aftasten voor me, een afwachtende houding aannemen. De ietwat cynische houding van hem tegenover het watersturen, zorgt ervoor dat ik nieuwsgierig ben naar wat hij als volgende zou doen. Beide opties, weglopen of doorgaan, lijken me even waarschijnlijk. Uiteindelijk hoor ik drie woorden, waarbij ik mijn eigen handen even loslaat en naar hem opkijk.
Dan pas zie ik dat zijn kleding nog helemaal doorweekt is. In combinatie met het water waar hij in zit, is dat vragen om een verkoudheid, zelfs met deze aangename temperaturen. Niet dat ik iets merk van die aangename temperaturen, tenzij ik in het water zit, heb ik het alsnog koud. Met een zacht bewegen van mijn hand trek ik al het water uit zijn kleding en haar en dump dat in de zee naast hem. Voor ik kan reageren, gooit hij er nog een paar woorden achteraan, waarbij ik vriendelijk glimlach en een zucht onderdruk. 'It's not really about actually doing something, it's more about feeling. Just... Just try to feel a connection, to anything. Whatever seems to get your attention. The water, the moon, perhaps the sand, or maybe even the breeze. Try to imagine it as a small line that connects you to it. Try to see where this line starts and where it ends and think of how to strenghten this line.' begin ik te vertellen, waarbij ik een paar handgebaren maak in de hoop het wat duidelijker te krijgen. Onder zijn blik voel ik me net een of andere gekke vrouw die zweverig probeert te vertellen hoe het universum in elkaar zit. De warme lucht speelt met mijn loshangende haar, wat ik probeer te negeren. Diep denk ik na over andere manieren om de jongeman de connectie met zijn watersturen te laten ontdekken. 'The thing you're doing with your hands could even help you with that.' zeg ik en vouw mijn vingers probleemloos samen in dezelfde houding als voorheen. 'This pose can help you open your chakras, have you ever heard of those?' vraag ik aan hem. 'In total there are 7 chakras. Starting with the earth chakra, followed by the water chakra, the fire chakra, the air chakra, the sound chakra, the light shakra and finally, the thought chakra.' vertel ik aan hem, daarbij op mijn lichaam aanwijzend waar de chakra geaard zit. 'With opening every chakra, you will be able to let go of all the strings that are holding you back from the waterbending.' vertel ik verder, maar ik voel dat de tijd van de maan bijna op is. 'I can teach you about that later, I would like you to try the meditating a bit more before the sun rises.' zeg ik dan en kijk hem afwachtend aan.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Terwijl hij haar zo zat, half in het water en in de volle wind besefte hij nogmaals dat het gewoon een beter idee was geweest om weg te lopen en in haar bed te gaan slapen. Al had ze er waarschijnlijk weinig problemen mee om hem ook in haar bed te verzuipen. Hij zuchtte terwijl hij om zich heen keek, totaal niet geconcentreerd op wat zij wilde dat hij deed. Ze voelde zich waarschijnlijk al goed genoeg om het feit dat hij was gaan zitten, al deed hij dat alleen maar om van haar gezeur af te zijn. Terwijl hij wat om zich heen keek voelde hij haar blik op zich, echter koos hij ervoor om haar te negeren. Niet dat er veel te zien was behalve zee, zand en nog meer zand. Ondanks dat hij ervoor koos om haar te negeren, kon de opmerking die op zijn tong danste het niet laten om te ontsnappen.
''Like what you see?'' Een simpele vraag, maar je kon die vraag op zoveel manieren stellen. Een korte grijns verscheen op zijn gezicht voordat hij besloot om zijn houding op te geven. Hij liet zijn handen los en plaatste deze achter zich, zodat hij op zijn armen leunde en hierdoor wat naar achteren zat. Een plotselinge verandering in temperatuur liet hem fronsen maar al snel trok hij zijn gezicht weer in plooi, ze was vast en zeker met hem aan het sollen.
Terwijl ze weer begon te praten, besloot Tatsuo dat het nog iets te interessant was om rond te kijken naar al het zand dat zich om hem spreidde. Zijn benen begonnen langzamerhand ook lichtelijk te verkrampen, dus besloot hij deze te strekken, waardoor ze in het water terecht kwamen. Zij zou waarschijnlijk niet al te blij zijn dat hij dit deed, maar het kon hem zijn reet roesten. Haar woorden gingen het ene oor in en het andere oor weer uit. Voelen, het enige wat hij voelde was het brandende verlangen naar zijn bed, het verlangen om materiaal te hebben waarmee hij wapens kon maken en het allergrootste verlangen was naar kou, sneeuw en ijs. Terwijl ze doorpraatte over van alles en nog wat verplaatste hij zijn blik naar zijn voeten, die hij heen en weer bewoog in het water dat tegen hem aanspoelde. Enkele spatjes water kwamen tegen zijn borst aan zodra het water tegen zijn voeten aan klotste, wat hem een ideetje gaf. Kort keek Tatsuo weer naar haar, niet omdat hij geïnteresseerd was in wat ze zei maar om te kijken hoever ze eigenlijk van hem af zat. Niet al te ver, maar hij was nog niet zeker of de spetters van water haar zouden bereiken als hij goed genoeg zijn best deed. Hij besloot het uit te proberen door zijn voet op te tillen en deze vervolgens als dood gewicht weer in het water te laten vallen. Tot zijn genoegen kwam het water dicht bij genoeg om op een gegeven moment irritant te worden. Perfect! Ondertussen was zij begonnen met het praten over chakra's, als hij gezwets over chakra's en dergelijke interessant had gevonden dat hij wel aan zijn oma gevraagd om uitleg. Hij snapte er niet veel van, aangezien ze ook niet altijd toepasselijk waren tijdens een gevecht. Toch stonden ze wel in verband met sommige punten van het menselijk lichaam die zeer kwetsbaar waren. Raak een mens op de juiste plek met genoeg kracht en je kon deze persoon uitschakelen zonder al te veel moeite te doen. Geen afgeknepen luchtwegen of wat dan ook. Haar verhaaltje eindigde met de vermelding dat hij moest proberen te gaan mediteren, hij dacht er kort over na terwijl hij weer met zijn voet wat water op deed spatten. Als hij haar zover zou krijgen om hetzelfde te doen zou hij in de perfecte positie hebben om nat te spatteren. Hij gaf haar geen antwoord, maar sloot wel zijn ogen in de hoop dat ze erin zou trappen. Terwijl hij zijn ogen dicht had telde hij rustig tot zestig. Hij zou een minuut voorbij laten gaan voordat hij zijn ogen weer zou openen en het gespat zou beginnen. Elf, twaalf, dertien... Kort zuchtte hij, ondanks dat hij begon te beseffen dat een minuut tellen lang zou gaan duren dwong hij zichzelf om zijn ogen gesloten te houden en rustig door te tellen, anders zou zijn plan in duigen vallen. Tweeëntwintig, drieëntwintig, vierentwintig.. Duurde dit altijd zo lang? Sinds wanneer was hij zo ongeduldig? Tijdens het jagen had Tatsuo altijd alle geduld van de wereld, dan kon hij zo minuten stil zitten in de kou waren het alleen maar om zijn prooi om de tuin te leiden door het te laten geloven dat hij er niet was, tot het te laat was. Zesenveertig, zevenenveertig, achtenveertig.. Bijna, nog eventjes.. De laatste tien seconden telde hij af voordat hij zijn ogen voorzichtig opende en tot zijn grote genoegen zat hij te mediteren. Er kwam een grote grijns op zijn gezicht terwijl hij haar zag zitten. Een ondeugende jongensgrijns. Met zijn voet begon hij het water naar haar toe te spatteren, steeds harder zodat de druppels ook in haar gezicht zouden komen. Hij moest zijn best doen om niet te gaan grinniken maar merkte dat haar gezicht vertrok zodra een druppel in haar gezicht belandde. Ze deed zo haar best om geconcentreerd te blijven terwijl Tatsuo maar door ging. Terwijl hij bezig was met haar tergen kon hij het niet laten om haar te bekijken. De kledij die ze aanhad leek op dat van een waterstam, echter was het veel te schaars aan bont om je echt warm te kunnen houden tussen al dat sneeuw en ijs. Huid dat normaal verstopt zat onder lagen van kleding was zichtbaar en hij deed geen moeite om er niet naar te kijken. Ondanks dat haar persoonlijkheid hetzelfde was als de gemiddelde bejaarde, was haar lichaam dat totaal niet. Ze was slank en klein van postuur maar had toch de vormen waar hij persoonlijk van hield. Een vrouw zonder rondingen was een stok, gemeen maar waar. Opnieuw spatte hij water naar haar, echter dacht hij te zien dat ze een van haar ogen een stukje open deed. Tatsuo grijnsde en beet daarna op zijn onderlip terwijl hij haar met een zo onschuldig mogelijke blik aankeek, mocht ze wel naar hem kijken.