[O] We live in the water, we love by the moon.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Kort grinnikte hij, maar was ook lichtelijk verbaasd dat ze zijn naam op een normale manier uit had gesproken. Het was een wonder dat ze zijn naam überhaupt uit had gesproken, aangezien ze meer beledigingen naar hem toe had geslingerd dan dat ze zijn naam had gebruikt. Hij vouwde hij armen over elkaar heen, met de map nog steeds in zijn hand. ''I told you it was a treasure. You thought I was telling a lie didn't you?'' Hij trok een wenkbrauw op, maar merkte dat ze niet meer naar hem luisterde. Toch kon hij het niet laten om te grijnzen toen ze tegen hem zei dat ze hem wat perkament zou geven. Hopelijk zou ze hem genoeg geven om de map mee af te maken en het opnieuw te schalen. Dat zou perfect zijn! Terwijl hij over zijn map nadacht, merkte hij niet dat Yuki weer wat tegen hem zei en zich onderhand in het water bevond. Tastuo vouwde snel zijn map op en stopte die terug in de tas. Kort keek hij nog naar haar, voordat hij begon te grijnzen en richting de bosjes liep. Hij wist dat de lagune aan de diepe kant was, dus kon je makkelijk van de klif af springen. Dit had hij namelijk al getest. Snel liep hij richting van de steile stenen wand die leidde naar de klif. De wand was bedekt met takken en ander flora, waardoor het makkelijk was om omhoog te klimmen. Het koste hem ook maar een minuut of twee om naar boven te klimmen. Eenmaal boven liep hij rustig naar de kleine stroming water die uitliep tot de waterval in de lagune. Tatsuo ging op de richel staan en keek naar beneden. Het water stroomde langs zijn voeten en enkels voordat het naar beneden viel, en het was eerlijk gezegd een heerlijk gevoel om het koele, zuivere water langs je huid te voelen strelen. In de lagune dreef Yuki rond, met een verbazingwekkende vredige uitdrukking op haar gezicht. Kort grijnsde Tatsuo terwijl hij nadacht hoe hij die vredige uitdrukking zou kunnen verpesten door een bommetje te maken. Ze zou dan wat waterspetters op zich krijgen en hem waarschijnlijk weer een belediging of een smerige blik toeslingeren, maar wanneer zou hij weer zo'n kans krijgen. Tatsuo liep enkele meters naar achteren voordat hij in een startpositie ging staan, en aanzette tot een sprint. Hij zorgde ervoor dat hij precies uit kwam met zijn stappen en zette zich op de richel van de klif af. Kort vloog hij door de lucht voordat zwaartekracht de boel over nam en hij naar beneden viel. Tijdens zijn val bracht hij zijn knieën tegen zijn borst en vouwde zijn armen on zijn benen heen. Zijn val duurde maar enkele seconden, want al snel voelde hij het water om zich heen. Eenmaal onderwater zwom Tatsuo wat heen en weer voordat besloot om omhoog te komen. Hij zwom naar de boven van de lagune, om zich vervolgens tegen die bodem af te zetten en naar het wateroppervlak te zwemmen. Zodra zijn hoofd helemaal boven water was, schudde hij deze waardoor water druppels om hem heen vlogen. Met een grijns keek hij naar Yuki, voordat hij haar kant op zwom, maar wel op een paar meter afstand bleef. Niet dat het enig zin had, mocht ze hem willen verzuipen. Hij zei niets, maar keek enkel naar haar terwijl hij op zijn plaats bleef drijven. Eerlijk gezegd wist hij niet wat hij moest doen of zeggen. Hij had haar niet zó enthousiast verwacht dat ze gelijk in het water zou springen. Eigenlijk had hij helemaal niet nagedacht over wat er zou gebeuren nadat hij haar de lagune had laten zien. Zijn plan was tot zover als het laten zien en het perkament krijgen gegaan. Echter vroeg hij zich af hoelang ze van plan was om in de lagune te blijven. Stiekem beschouwde hij het als zijn plekje, aangezien hij het ontdekt had en daarnaast was het een soort toevluchtsoord geweest de afgelopen dagen. Een Sufi-vrije zone, die hij zojuist op had gegeven. Echter, wist ze niet precies hoe ze er komen moest, hoopte hij. Als hij mazzel had kon hij deze plek voor zichzelf houden, tenzij ze een soort van supernatuurlijke-lagune-vinder in zich had. Niet wetende wat hij moest zeggen of doen, dook Tatsuo weer onder water en zwom hij naar de kant. Hij vermeed daarbij het kleine stukje ondiepe water achter de stenen. Hij had daar de afgelopen dagen dingen in zien bewegen, althans dat meende hij gezien te hebben en hij vertrouwde het stukje niet. Daarom ging hij er niet doorheen, maar omheen. Eenmaal uit het water liep hij terug naar zijn spullen en rommelde hij wat in zijn tas, opzoek naar niets selectief maar hij wilde gewoon even iets te doen hebben om niet op Yuki te hoeven letten. Uiteindelijk zuchtte Tatsuo en stopte hij met het graven in zijn tas, in plaats daarvan liep hij naar een stel bosjes toe en begon hij de bessen ervan te plukken. De bessen waren lichtelijk zoet, met een zuurtje als nasmaak en Tatsuo had ze heerlijk gevonden als snack wanneer hij naar iets zoets verlangde. Nadat hij een handje vol had geplukt ging hij terug naar de rest van zijn spullen en nam plaats op zijn tekentafel.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki
Met mijn handen op mijn rug, loop ik achter hem aan. Verwonderd over de natuur hier, kijk ik om me heen. Het feit dat deze training plaats zou vinden op een tropisch eiland, was een van de grootste redenen dat ik zo snel akkoord was gegaan met het aanbod. De sneeuw, het ijs en de kou hadden zijn charme, maar waren niet echt voor mij weggelegd. Zelfs nu, lopend door een semi-jungle waar het ongeveer 25 graden was, kon ik een rilling niet onderdrukken. Het is iets waar ik altijd last van heb gehad, de enige tijden dat ik het niet koud heb, is als ik me in het water bevind. 
De glimlach van Tatsuo, smen met zijn mysterieuze antwoord, zorgt ervoor dat ik ook een scheve glimlach trek en zacht schuddend met mijn hoofd achter hem aan blijf lopen. Hij moet wel erg zeker van zijn zaak zijn, dat ik zo ga houden van zijn plekje dat ik het genoeg vind om mijn perkament aan hem te geven. Als het zoveel waarde voor hem heeft, zal ik het op moeten splitsen. Met de hoeveelheid die ik bij me heb, kan ik wel drie tot vier gunsten van hem vragen, deze meegerekend als eentje. Mijn nieuwsgierigheid groeit met elke stap die ik zet, maar hij lijkt er helemaal niets over los te willen laten. Zonder schaamte, scannen mijn ogen zijn lichaam. Hij is gespierder dan ik dacht, met zijn kleding zag hij een stuk meer tenger eruit. Nu hij zonder shirt rond loopt te paraderen, zie ik dat hij weldegelijk gespierd is en vast ook lichamelijk een stuk sterker dan ik dacht. Voor een kort moment laat ik mijn ogen langs de rest van zijn gelaat glijden. Voor het eerst neem ik echt de tijd dat te doen. Jongens, of in dit geval mannen, waren nooit echt een punt van interesse voor me. Mijn ongemak was vaak genoeg voor ze om afstand te nemen en als het mijn ongemak niet was, dan was het wel het feit dat ik ze zonder enige moeite kon ontdoen van alles wat ze lief was.
Liefde en verliefdheid zijn niet weggelegd voor mij, ik heb er geen interesse in. Ik weet niet hoe het moet en wil de tijd niet nemen om me erin te verdiepen. Ik heb wel betere dingen te doen, andere dingen om mezelf druk mee te houden. Zo heb ik een paar jaren les gehad in chi-blokkeren, waarbij je met verschillende drukpunten op iemands lichaam diegene kan verlammen, of simpelweg het sturen weg kan nemen. Het is een tijdje geleden, maar het heeft me lichamelijk een stuk sterker gemaakt. Daarnaast is het watersturen iets wat ik dagelijks wil trainen. Zelfs moet trainen, mijn energie moet er toch op de een of andere manier uitkomen. Voor ik verder in mijn gedachten kan zakken, draait Tatsuo zich plotseling op.
Verdwaasd knipper ik met mijn ogen en houd mijn hoofd vragend een beetje schuin. Kort trek ik een wenkbrauw op als ik zijn bevelende stem hoor, maar laat het van me af glijden en sluit gehoorzaam mijn ogen. 'You must be scared you're little secret isn't enough.' zeg ik op een plagende en uitdagende manier en voel hoe hij achter me gaat staan. De warmte straalt van hem af en ik moet mijn best doen om het automatisme te onderdrukken dat tegen hem aan wilt leunen, dat die warmte op wilt nemen. Geintrigeerd en geirriteerd tegelijk, laat ik Tatsuo zijn handen over mijn ogen en oren leggen en begin met mijn handen een stukje voor me uitgestoken te lopen. Telkens weer til ik mijn voeten hoog op, zodat ik niet kan struikelen. Hoe verder ik loop, hoe meer ik de haartjes op mijn armen overeind voel komen. Water, we komen dichtbij water. Het trekt me, ik heb zijn hulp niet meer nodig, want ik zou het zo op de blinde tast kunnen vinden. Mijn hart begint telkens iets harder te slaan en als hij eindelijk zijn vinger uit mijn oor haalt, hoor ik het gekabbel van het water en ben ik haast buiten adem van enthousiasme. Dat ene woordje stimuleert me genoeg om zijn handen weg te halen voor mijn ogen.
Mijn mond hangt een stukje open van verbazing en ik kijk naar het helderblauwe meertje, een lagune, voor me. 'Wauw, Tatsuo... It's beautiful.' zeg ik zacht, voor het eerst zijn naam uitsprekend zonder boos of geirriteerd te klinken. Zijn woorden komen amper aan, het water trekt me veel te erg om erop te reageren of bij stil te staan. 'You can have some paper when we get back.' zeg ik afwezig en draai me dan met een grote grijns naar hem om. 'What are you waiting for, lets swim.' zeg ik enthousiast en glimlach zo breed dat mijn wangen er haast pijn van doen. In een snelle beweging trek ik het jurkje over mijn hoofd en loop het water in. Het is ontzettend lang geleden dat ik met zoet water heb kunnen sturen. Het voelt zo anders dan het zoute water van de oceaan, een stuk zachter, als zijde. Al snel heb ik mezelf meerdere malen onder gedompeld en drijf ik op mijn rug rond. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Hij hoorde haar al achter hem aan lopen voordat hij tussen de bomen zou verdwijnen. Haar nieuwsgierigheid liet hem glimlachen, hij vond het aandoenlijk. Het had haar blijkbaar getriggerd. Terwijl hij liep vouwde Tatsuo het perkament op en stopte hij de opgevouwen stukken perkament in zijn tas, waar de map ook in zat. Hij vond haar nieuwsgierigheid té leuk om gelijk te vertellen waar hij het voor gebruikte, hij zou het haar vertellen als ze bij de lagune kwamen.
'You'll see.'' Was ook zijn antwoord op haar vraag, hij had zich met een glimlach naar haar toe gedraaid terwijl hij dat zei. Hij liep rustig over het pad en plukte af en toe een paar besjes uit de struiken waarvan hij wist dat ze eetbaar waren en stopte die in zijn mond. De wandeling naar de lagune verliet in stilte. Hij had namelijk geen idee waarover hij moest praten met haar. Ze mochten dan wel dicht bij elkaar liggen als het om leeftijd ging, maar qua interesses lagen ze mijlen ver uit elkaar. Hij kon nog een beter gesprek voeren met zijn oma. Misschien zou ze het wel goed kunnen vinden met zijn oma, haar ziel was nog ouder dan zijn oma was in leeftijd. Hij grinnikte kort om de gedachte, en keek op toen het herkenningspunt in zicht kwam. Bij het herkenningspunt sloeg hij links af en niet veel later voelde hij de vochtigheid al in de lucht hangen. Ze waren er bijna, en plots vroeg hij zich af of de lagune wel zou volstaan voor haar. Tatsuo stond stil en draaide zich naar Yuki toe. Het zou leuker zijn als hij haar verraste met de lagune. Misschien had het dan meer waarde als ruil voor haar perkament, hij had namelijk geen idee wat hij anders moest bieden. Hij twijfelde namelijk of ze kroonjuwelen waardig genoeg vond, al brachten die genoeg geld op om een tijd van te leven als je deze aan de juiste handelaar verkocht, niet dat Tatsuo daar ervaring had. Hij had alleen misschien ooit zijn met edelstenen bezette armband geruild voor een ijsvrucht. Toegegeven, hij was toen nog maar een kind dat toen der tijd geen idee van de waarde van geld had, laat staan dat hij het bij zich had. Al dat hij zich herinnerde was dat de man luidkeels riep dat hij rijk was toen hij Tatsuo's armband in handen had gekregen. Zijn ouders waren toen minder blij geweest, hij voelde nog steeds hoe zijn moeder hem bij zijn oor had gepakt en hem eraan mee had gesleurd.
''Ogen dicht en niet protesteren, anders laat ik je niet zijn schat zien.'' Zei hij tegen haar, voordat hij achter haar ging staan en zijn handen over haar ogen legde. De lagune had ook een waterval en om die verassing ook niet te verpesten duwde hij zijn duimen tegen haar oren aan, in de hoop om het geluid te blokkeren. Voorzichtig duwde hij haar vooruit en zorgde ervoor dat ze niet over iets kon struikelen terwijl ze het laatste stukje aflegde. Het was zo goed als een recht stuk lopen, met her en der een kleine uitwijking vanwege een boomwortel of struik. Het duurde ook niet lang voordat hij de lagune al in de verte zag, het liet hem glimlachen en niet lang daarna stonden ze op de open plek die lagune omringde. Voor hem was het uitzicht van de kleine watervallen en de inham daarachter, perfect om zichzelf achter te verstoppen op een dacht. Om het water heen groeide genoeg groen voor eventuele dieren om van te leven. Tatsuo liep nog een klein stukje door voordat hij haar liet stilstaan. Hij durfde te wedden dat ze kon merken dat er water in de buurt was, maar hij durfde er ook op te wedden dat ze niet wist dat hij dit had gevonden.
''Ready?'' Fluisterde hij in haar oor nadat hij zijn duim er vanaf had gehaald en zonder op haar antwoord te wachten haalde hij zijn handen voor haar ogen weg. Tatsuo deed een stapje naar achter en dacht erover na om haar reactie af te wachten, maar besloot om zijn kleine kamp weer op te slaan. Hij liep terug naar de bomen links dan het water en haalde zijn rugzak van zijn rug en begon met het leeghalen.
''You wanted to know what I have been using the paper for?'' Vroeg hij haar, ondanks dat hij het antwoord al wist. Tatsuo haalde zijn map uit de tas en ontvouwde deze deels op de grote kei die hij de afgelopen dagen als tegentafel gebruikt had. ''While you did whatever you have been doing, I have been exploring and made a map.'' Hij streek met zijn vingers over het perkament en stopte toen zijn wijsvinger bij het punt van de lagune lag. ''Right now we are at the lagoon, which lays here. It's pretty close to the beach, but still far enough from it to not to be affected by it.'' Hij keek naar zijn map met een trotse blik voordat hij een ander deel uitvouwde. ''The island is bigger than just the beach and this lagune. It took me two days to walk around most of the island. It's also highly possible that it is inhabited by fire nation people.'' Tatsuo keek van zijn map op naar Yuki en glimlachte naar haar. Al wat hem te doen stond was het kruisen van zijn vingers, hopend dat ze hem het perkament zou geven zodat hij zijn kaart af kon maken.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yukioh
De eerste paar seconden is het zo raar niet dat hij me aankijkt. De blik die in zijn ogen ligt, kan ik echter niet helemaal plaatsen. Toen we elkaar voor het laatst hadden gezien en gesproken, was het niet een al te best gesprek geweest. Nu kijkt hij me echter met een milde bewondering aan, wat me verward. Mannen zijn me altijd een groot mysterie geweest, de jongeman die me nu aankijkt is er geen uitzondering bij. Een beetje uitdagend trek ik een wenkbrauw op. 'Oh thank you, your grace, I am forever in your debt.' zeg ik sarcastisch en tuit daarbij mijn lippen en schud zacht mijn hoofd. Hij is arrogant en vol van zichzelf. Twee dingen die ik als Sifu niet mag accepteren, maar toch nieuwsgierig naar ben. Iedereen op de Zuidpool heeft me altijd met veel respect behandeld, natuurlijk zat er her en der iemand bij die de titel niets kon schelen, maar nooit iemand zoals hij. Het frustreert, irriteert en intrigeert me. Geen beste combinatie als ik mijn concentratie wil behouden. Toch kan ik het niet stoppen. Net als dat het water zich niet laat stoppen.
Bij zijn vraag kan ik niet anders dan een glimlach onderdrukken. Wat zou ik anders bedoelen dan het perkament? Hij heeft immers toch niets anders in zijn handen. Iets anders zou ik onmogelijk kunnen bedoelen. Daarom besluit ik er niet op te reageren, maar het zand van mijn achterste te vegen. Zand en sneeuw hebben veel verschillen, maar ook een paar dingen in gemeen. Sneeuw zat ook altijd, net als zand. Sneeuw ging echter smelten en zorgde voor een nat achterwerk, waar het zand enkel zorgt voor een kriebelend achterwerk. Toch zou ik het niet snel meer omruilen. Helemaal nu ik het huisje heb gekregen, weet ik zeker dat ik hier veel tijd zal spenderen. Mits ik hem ooit van het eiland weet te krijgen, wat ik niet spoedig zie gebeuren.
Opnieuw zie ik hoe Tatsuo naar me kijkt. Het begint me langzaam aan te irriteren, maar toch ben ik nog steeds nieuwsgierig naar wat hij precies ziet. Zoveel ben ik niet veranderd in de afgelopen paar dagen. Mijn haar is wat lichter, mijn huid is wat donkerder en er zijn meer sproetjes verschenen. Verder ben ik nog steeds dezelfde persoon. Misschien dat bepaalde dingen hem nu pas opvallen, maar er is toch niets veranderd. 'Is there something wrong?' vraag ik zacht en voorzichtig, waarbij ik een hand omhoog breng om een plukje haar door mijn vingers te laten gaan. Zelfverzekerdheid heb ik altijd gehad, als het ging over mijn watersturen. Zelfverzekerdheid over mijn uiterlijk had ik nooit nodig, tot een paar momenten geleden dat hij het aan het wankelen heeft gebracht. Mijn eens zo evenwichtige zelf lijkt ietwat uit haar doen door zijn starende ogen. Met de kleine stap die hij in mijn richting zet, houd ik mijn hoofd nieuwsgierig en afwachtend wat schuin. Als hij me weer wilt bespringen, zal ik hem opnieuw bevriezen. Geheel onverwacht brengt hij een hand omhoog en pakt een plukje haar vast. 'What are you doing?' vraag ik, niet boos, maar ietwat geschokt en nieuwsgierig. Net wanneer ik het ongemakkelijk vind worden, laat hij los en draait hij zich om. Verward staar ik een seconde naar zijn rug.
Direct begon ik met mijn hoofd te schudden en stapte achter hem aan. 'I'll give you the paper if I deem the treasure worthy. Otherwise you might have to show me some other stuff to trade it for.' zeg ik en glimlach opnieuw. Echt vrienden maken ben ik nooit goed in geweest. Door mijn watersturen ben ik altijd lastig te benaderen geweest en door mijn serieuze trainen had ik nooit tijd om sociaal actief te zijn. Hier is het echter een ander verhaal. Met niets om handen, is hij de enige persoon waarmee ik af en toe wat kan praten. Zolang hij me niet opnieuw bespringt of beledigd, wil ik best vrienden met hem zijn. Hij stapt zijn eigen hut binnen en ik ren mijn eigen trap op. Binnen gooi ik een kort jurkje over mijn bikini heen en spring van de treden af, waarna ik achter hem aan begin te lopen. 'So what are you using the paper for?' vraag ik nieuwsgierig en heb mijn handen om mijn rug, terwijl ik achter hem loop en over zijn schouder gluur.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Nadat hij de sandaal naar haar gegooid had, zag hij hoe ze opkeek en haar hoofd naar de sandaal toe draaide. Waardoor haar haar over haar schouder viel en haar gezicht verhulde achter haar blonde lokken.. Ondanks dat wist hij toch hoe haar gezicht er uit zag. De lengte van haar wimpers, de vorming van haar neus en haar lippen. Kort vroeg hij zich af waarom hij haar gezicht zo goed voor zich kon zien, zijn conclusie was dat hij in die paar dagen al te veel tijd met haar door had gebracht. Toen ze haar gezicht naar hem toe draaide voelde hij zijn hart een slag overslaan, heel zachtjes. Het licht dat zich achter haar op het water weerspiegelde maakte dat er een prachtige gloed achter om haar heen kwam. Haar opmerking liet hem grinniken, en ze vond hem ondankbaar.
''Be glad I decided to give it back.'' Mompelde hij, maar het viel hem op dat ze hem niet afsnauwde. Het leek wel of ze probeerde om aardig te zijn. Zijn blik was nog steeds op haar gezicht gericht toen hij merkte dat haar eigen blik zakte, naar iets wat lager was dat zijn gezicht. Hij fronste zijn wenkbrauwen en probeerde te gokken waar ze naar keek. De hoogte lag rond zijn middel, gokte hij. Wat was er rond zijn middel dat haar interesse kon wekken? Het enige antwoord zorgde ervoor dat hij een wenkbrauw optrok van verbazing maar toen ze hem vroeg wat hij aan het doen was, herinnerde hij zich weer dat hij perkament in zijn hand had. ''This?'' Vroeg hij haar terwijl hij zijn hand wat optilde en naar de drie vellen keek. Hij was gewoon vergeten dat hij het perkament in zijn handen had, terwijl het maken van de map op het moment een prioriteit was. Op het moment dat hij zijn mond open wilde doen om antwoord te geven stond ze op, zijn blik was weer op haar gericht en haar blik op hem. Echter was er dit keer een soort van emotie in haar blik te zien. Wat hem deed verbazen. Hij wist niet dat ze enig emotie kende naast dat wat ze hem had laten zien. Boosheid was het enige wat hij van haar kende, naast haar oude ziel. Ze zou thuis vast alleen maar om gaan met ouderen. Naast die kleine verandering merkte hij ook verdere veranderingen op. Haar gezicht had meer kleur gekregen waardoor ze een warmere uitstraling had, en haar haar leek wel gemengd met gouddraad. Hij kon niets anders dan een paar seconden lang naar haar kijken. Haar schouders hadden dezelfde sproetjes als haar gezicht, het ontlokte hem een kleine glimlach. Echter toen ze zei dat ook zij perkament bij zich had, werd het gesprek ineens interessant. Hoeveel had ze mee? Was het genoeg om alles te maken wat hij wilde? Helaas kreeg hij het niet voor niets, ze wilde er wat voor terug. Hij kon haar iets van zijn troep aanbieden, al durfde hij te wedden dat ze daar geen interesse in had. Hij wist überhaupt niet waar ze interesse in had. Toch leek dit haar te triggeren, of ze deed gewoon alsof ze het interessant vond. De kleine glimlach die ze hem had geschonken was hem niet ontgaan. Was het gemeend? Tatsuo dacht na terwijl hij haar aankeek. Ondanks dat hij het haar wilde vertellen, leek het hem op een of andere manier leuker om het haar te laten zien.
''If you want to know what I am doing, you'll have to come with me. I will show you a treasure as price for your paper.'' Hij liet het aan haar over of ze hem zou volgen of niet. Iets in hem hoopte dat ze achter hem aan zou komen, maar een ander deel van hem zou het niet raar vinden als ze het niet deed. Onbewust deed hij een stap naar haar toe en bracht hij zijn hand naar haar haar. Hij draaide een lok om zijn vinger en glimlachte kort, zou ze weten hoe uniek haar haarkleur is als ze op de Noordpool woonde? Snel haalde hij zijn hand weg en draaide hij zich om. Hij moest eerst nog zijn spullen pakken voordat hij terug ging naar de lagune. Hij liep naar zijn hut, ging met twee treden tegelijk de trap op en pakte snel zijn spullen voordat hij weer naar beneden liep.
''If you don't want to get lost you have got to stay close.'' Zei hij grinnikend tegen haar voordat hij zich naar de bomen toe draaide en richting de lagune begon te lopen.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki
Zacht nahijgend zit ik op het strand wanneer ik voetstappen achter me hoor. Heel bewust besluit ik om niet te reageren. De afgelopen paar dagen heb ik niets van hem gezien of gehoord. Nooit ben ik iemand geweest die een wrok koestert, dus inmiddels heb ik het hele voorval van een paar dagen geleden geaccepteerd en achter me gelaten. Hoogstwaarschijnlijk bedoelde hij het niet zo en heb ik te voorbarig conclusies getrokken. Dat is makkelijker om te accepteren dan een andere waarheid. Hoewel ik weet dat ik mijn excuses zou moeten aanbieden voor mijn reactie, weiger ik dat te doen uit principe. De manier waarop hij me had behandeld was niet oké, of ik het nou geaccepteerd had of niet. Stilletjes blijf ik zitten, wachtend of hij zelf iets zal zeggen of dat ik moet beginnen met praten. Want als dat laatste het geval is, weet ik niet of dat vandaag zal gaan lukken. Uiteindelijk wel, maar deze hele ervaring is zo anders dan ik had verwacht. Tatsuo is zo ontzettend anders dan ik had verwacht. Water past zich gemakkelijk aan, in warmte en in kou. Daar had ik voorheen geen problemen mee, mezelf aan te passen. De houding van Tatsuo maakt dat lastiger, ik zie zelf ook best in dat ik mijn emoties te veel de vrije loop laat. Als een Sifu zou ik mezelf meer in de hand moeten hebben, maar ergens verdenk ik dat mijn Sifu houding juist het begin van het probleem is geweest.
Een zachte plof naast me doet me opkijken en omkijken. De sandaal die naast me ligt, heb ik gemist. Het is degene die ik tegen zijn achterhoofd had gegooid. Een glimlach ontglipt me, maar al snel heb ik mezelf weer in de hand, waarna ik naar hem opkijk. 'I'm not sure if I should thank you, or throw it at you again.' zeg ik in een poging een grapje te maken om de sfeer wat lichter te krijgen. Mijn blik valt op de stukken perkament die hij in zijn hand heeft. 'What are you doing?' vraag ik voor ik er erg in heb nieuwsgierig en kijk hem weer aan. Waar hij ook mee bezig is, ik wil meedoen. Het is duidelijk dat hij niet wilt watersturen, dus ik zal hem op andere manieren moeten zien te triggeren om het te willen. Het moet zijn eigen idee zijn, vanuit een intrinsieke motivatie komen, anders zal het er nooit van komen. Daarnaast verveel ik me dood. Trainen is leuk, maar alleen gaat het al heel snel vervelen. Ik had gehoopt dat de maker van een ijsdraak een waardige tegenstander zou zijn tijdens trainingen en gevechten, maar die hoop is overduidelijk tevergeefs geweest.
In een soepele beweging sta ik op en heb de slipper in mijn hand. Nog steeds kijk ik hem nieuwsgierig aan. Hij ziet er nog precies hetzelfde uit als een paar dagen geleden, waar ik toch wat veranderingen heb doorgemaakt. De zon heeft mijn huid gebruind en mijn haar lichter gemaakt. De sproeten, die zich normaal gesproken alleen beperkt hielden tot mijn gezicht, hebben zich over mijn hele lichaam verspreid. Zelfs bij mijn tattoo zijn ze verschenen, wat de cherryblossom nog mooier doet lijken. De tattoo zit veilig verstopt achter de bikini top die ik draag, omdat hij voor mij alleen is. 'If you need any more paper, I brought some as well. I'd be happy to trade it with you.' zeg ik en glimlach klein naar hem. Ik ben benieuwd wat hij zou bieden, mochten we ooit besluiten dingen te gaan ruilen. Er zijn een paar kleine dingen die ik mee heb gebracht van de Zuidpool. Als iemand van de koninklijke bloedlijn, kan ik me niet anders voorstellen dat tijdens het inpakken van zijn tassen, zijn dienaars, helpers of hoe hij ze ook noemt, allerlei troep van de Noordpool hebben ingepakt. Het kan interessant zijn om die spullen eens te bekijken. Misschien dat er zelfs wat waterstuurrollen in zitten. Nieuwsgierigheid naar de stuur-style van de Noordlingen is iets wat ik altijd heb gehad. Als de jongeman tegenover me nou wat meer kennis had gehad, had dat ons beiden nog wel eens kunnen helpen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Het was hem goed bevallen bij de lagune, waardoor hij had besloten om daar een kamp op te slaan en vanaf dat punt het eiland beter te verkennen. Niemand die hem zou missen op het strand. Er gingen een paar dagen voorbij en Tatsuo was één keer terug gekeerd om meer perkament te halen. Haar was hij toen niet tegen gekomen, en achteraf was hij daar blij om. Hij had geen zin in haar gezeur over van alles en nog wat. Hij vond het veel beter in z'n eentje bij de lagune. Het was verleidelijk om daar een hut te bouwen en gewoon te wachten tot er ooit een boot van de waterstam zou komen, maar dat kon heel lang gaan duren. Hij was bedrijvig bezig geweest en had bijna het hele eiland in kaart kunnen brengen. En met bijna bedoelde hij dat zijn perkament weer op was, hij moest terug naar het strand om nieuwe te halen en daarmee zijn map verder af te maken. Als hij tenminste nog had liggen, anders zou het flink balen zijn. Hij had zijn spullen weer bij elkaar geraapt toen de zon hoog aan de hemel stond, en vertrok weer richting het strand. De route had hij onderhand enkele keren gelopen en hij kon bijna zonder op zijn map te kijken naar het strand lopen. Hij had in de afgelopen dagen her en der wat opgehangen als markering en tevens als herkenningspunt. Misschien dat hij, mits het perkament op was, een sterrenkaart ging maken. Zodat hij ook s 'nachts kon navigeren. Want in het donker leek alles op elkaar, maakt niet uit waar je bent. Een oerwoud, jungle, bos of tussen het sneeuw.. Op zijn gemak liep hij terug, manoeuvrerend tussen de bomen en het struikgewas. Af en toe bleef hij even stilstaan om naar een bepaald iets te kijken, maar nooit voor lang. Hij wist onderhand wat er te vinden was en wat waarschijnlijk eetbaar was. Er mochten dan wel geen bossen zijn bij de Noordpool maar hij had genoeg documenten gelezen en verhalen gehoord. Struiken of boven met half aangevreten vruchten en gebroken takjes waren zo goed als eetbaar. Onaangeraakte dingen moest je links laten liggen. Hij had de afgelopen dagen groot en deels op vruchten en water geleefd, niet de meest ideale maaltijd maar het voldeed en was daarnaast ook nog makkelijk om mee te nemen terwijl hij aan het verkennen was. Het brood dat hij een paar dagen geleden in zijn tas had gestopt was allang op en hij had er stiekem wel trek in. Weer eens wat anders dan vruchten en water. De tijd verstreek sneller dan gedacht, want voor Tatsuo er erg in had was hij bij de rand van het oerwoud, het aantal bomen werd minder en de zee, samen met dat verschroeiende witte tapijt, werd zichtbaar. Tatsuo stond kort stil en keek om zich heen. Alsof hij onbewust zocht naar iets, of iemand. Vervolgens gleed zijn blik naar het strand, hij was blij met zijn sandalen. Het zand zou zijn voetzolen dit keer niet verbranden. Hij liep naar zijn hut toe en sloot de deur achter zich zodra hij binnen was. Hij liet zijn zak met spullen op de grond zakken en zuchtte kort. Het was in ieder geval wat koeler in de hut dan buiten. Tatsuo haalde een hand door zijn haar heen voordat hij naar de hutkoffer toe liep waarin het perkament zat. Hij telde de vellen die hij nog over had, drie stuks in totaal. Hij zou het niet redden om de map af te maken, en vervolgens weer te schalen op één stuk perkament. Hij baalde ervan, zijn map kon hij dus niet afmaken en hij twijfelde of zij perkament mee had. Niet dat ze het hem zou geven als hij erom vroeg. Ze zou hem er vast iets voor laten doen, waar hij dus geen zin in had. Hij pakte de laatste vellen perkament uit de hutkoffer en sloot deze, net toen hij zich wou omdraaien en op wou staan viel zijn oog op een voorwerp dat niet tot hem toebehoorde. De sandaal die ze naar hem toe had gegooid een paar dagen geleden, waarna ze hem nog voor alles wat lelijk was had uitgemaakt. Hij pakte het sandaaltje vast en bestudeerde het kort, het viel hem op dat haar voeten aan de kleine kant waren. Het zorgde ervoor dat hij moest glimlachen. Het werd tijd om deze terug te geven. Met het perkament in zijn ene hand en de sandaal in de andere liep hij naar buiten, de rest van zijn spullen zou hij later weer halen. Eenmaal het trappetje af keek hij opnieuw om zich heen, dit keer echt opzoek. Het was echter niet lastig om haar te vinden, aangezien zij het enige levende wezen op het strand was. Hij liep op haar af, zonder al te weinig geluid te maken maar toch had hij het gevoel dat ze hem wel aan zou horen komen. Hij wachtte stiekem al op een opmerking van haar. Het sandaaltje dat hij in zijn hand had, wilde hij met alle liefde tegen haar achterhoofd gooien. Niet hard, zoals zij het tegen zijn hoofd gegooid had maar met een boogje waardoor het haar alleen aan zou tikken. Het zou de perfecte wraakactie zijn, maar hem waarschijnlijk weinig goed doen aangezien mevrouw licht ontvlambaar was. Ze zou beter bij de vuurnatie horen dan bij de waterstam, vond hij. Zonder er verder nog over na te denken gooide hij de slipper naar haar toe, maar mikte naast haar. Het schoeisel kwam met een plof in het zand terecht en stak met de hiel wat in het zand.
''Be glad I didn't aim for your head, although I'd love to do so.'' Zei hij tegen haar, afwachtend op haar reactie. Ze zou waarschijnlijk gaan zeuren dat hij dagen weg was geweest, lessen had gemist en nog veel meer.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuyu
Woedend sta ik in mijn hut, niet in staat om ook maar iets te doen om mezelf te kalmeren. Van frustratie trek ik zowat mijn haren eruit, omdat ik niets zie waarmee ik mijn woede kan kwijtraken. Wanneer mijn oog op een kussen valt dat op een klein bankje ligt, been ik er naar toe en gris ik het ervan af. Het enige wat ik kan bedenken, zonder het kussen volledig te vernielen, is om erin te schreeuwen. Met een diepe hap adem, stop ik mijn gezicht in het kussen en schreeuw tot ik schor ben. Daarna voel ik me iets beter, de woede begint wat af te nemen. Toch kookt mijn bloed nog steeds, het is haast onbegrijpelijk hoe ik me zo heb laten behandelen zonder hem serieuze schade toe te richten. Lichamelijk contact is iets wat ik niet gewend ben, iets wat ik niet goed snap. Ik begrijp niet wat er fijn aan is, wanneer iemand me aanraakt, zie ik het alleen maar als vervelend en onnodig. De manier waarop hij me vast had, was echter niet agressief of dwingend. Het was... Zachter, om mijn aandacht te trekken. Het maakt me desondanks boos, omdat het niet nodig was. Mijn aandacht had hij al. Praten doe ik liever met woorden en met gepaste afstand tussen lichamen, dan met een lichaam tegen dat van mij gedrukt. En wat had die korte stilte te betekenen? De blik die in zijn ogen stond, staat me voor geen meter aan.
Mokkend wil ik me op het bankje laten zakken, maar dan pas realiseer ik me dat ik nog druipend nat ben van de zee. Met een zucht, trek ik al het water van me af en stuur het naar buiten door een open raam. Dan laat ik me mokkend op het bankje zakken en trek ik mijn knieën op. Even overweeg ik of ik niet gewoon wat spullen zal pakken en zal vertrekken? Onderweg naar Ember Island heb ik genoeg kleine eilandjes gezien in de omgeving. Daar zou ik een paar dagen kunnen blijven en wat ontspannen. Misschien dat ik het daarna weer aan zou kunnen om terug te komen. Of misschien besluit ik wel om weg te blijven. Tatsuo ziet zichzelf blijkbaar als een G.I. Joe, dan kan hij prima zichzelf redden op dit godvergeten eiland.
Een paar dagen gaan voorbij, waarbij ik elke ochtend even mediteer in het maanlicht, waarna ik weer in bed stap om nog wat bij te slapen. De afgelopen jaren hebben me veel gekost en voor het eerst lijk ik genoeg tijd te hebben om wat slaap in te halen. Tatsuo heb ik amper meer gezien, hoewel ik moet toegeven dat ik ook niet meer naar hem heb uitgekeken. Wat mij betreft zijn we klaar, het is nu wachten tot hij zich dat ook realiseert. Overdag spendeer ik mijn tijd aan watersturen. Soms mediteer ik en doe ik wat makkelijke oefeningen, soms oefen ik mijn meest lastige oefeningen, die vaak gepaard gaan met haast spectaculaire voorstellingen. Op een middag had ik een dikke muur van ijs neergezet en mocht ik pas rusten als die muur neer was gehaald. Mezelf had ik laten rusten op een lange slinger water, waar ik ijs en kokend water uit stuurde en op de dikke muur afvuurde.
Uiteindelijk had ik de dikke muur neer gekregen. Volledig uitgeput laat ik mezelf langzaam zakken. Inmiddels was ik op een hoogtepunt gekomen en had ik mezelf zo'n tien meter boven de grond laten zweeven met het water als vangnet en ondersteuning. Hijgend bereik ik eindelijk de grond, waarbij ik op het strand ga zitten en kijkend naar de zee blijf uithijgen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

De woorden die ze over het strand schreeuwde bereikte hem, en deden enigszins wat met hem. Hij had haar niet willen kleineren, alleen lang genoeg afgeleid willen hebben zodat hij rustig kon praten zonder gelijk een opmerking terug te krijgen. Een zucht rolde over zijn lippen. Echter was hij niet snel genoeg gaan lopen, want een voorwerp raakt met een zachte plof zijn achterhoofd, waardoor hij verbaasd om keek. Een schoen, echt waar? Tatsuo trok zijn wenkbrauw op en raapte de schoen op. Hoofdschuddend wilde hij verder lopen, maar ze liep al tierend in de richting van haar eigen cabin, waarna ze de deur hard dicht gooide. Hij keek verbaasd naar alles wat gebeurde. Zij vond hem kinderachtig, maar zelf kon ze er ook wat van. Ze gedroeg zich als de eerste en beste jaloerse puber. Hierdoor vroeg hij zich af of ze wel omging met mensen van haar leeftijd, of ze überhaupt met mensen om ging. Opnieuw zuchtte Tatsuo voordat hij ging lopen, de slipper besloot hij te houden. Misschien dat hij hem later wel terug zou geven. Ooit een keer. Eenmaal binnen gooide hij de slipper in een hoekje, waarna hij spullen bij elkaar begon te rapen die van pas zouden komen tijdens zijn verkenningstocht. Een leeg stuk perkament, houtskool om mee te schrijven, zijn half afgemaakte speer en nog wat ander prul. Aangezien niemand het nodig had gevonden om ook zijn kompas in te pakken, moest hij het op de ouderwetse manier doen. Misschien was hij dan lang genoeg weg voor mevrouw Sifu om af te koelen van haar teenage tantrum. Alles wat hij nodig had stopte Tatsuo in een tas, inclusief een grote flacon gevuld met drinkwater en wat eten, mocht hij de avond ergens anders door moeten brengen. Een blik naar buiten vertelde hem dat de zon bijna helemaal op was, wat hem een uur of vier moest geven voor het eiland op z'n heetst was. Tijd om te vertrekken dus. Tatsuo slingerde de tas over zijn schouder, en liep zijn hut uit. De zonnestralen die op zijn huid terecht kwamen, voelde nog aangenaam, waardoor Tatsuo het niet kon laten om even te glimlachen en zijn ogen te sluiten. Hij stelde zich voor dat hij thuis was, ergens tussen sneeuw en ijs samen met zijn buffelyak, opzoek naar een stuk wat ze nog niet gevonden hadden. Zijn herinnering was zo sterk, dat hij bijna de ijskoude wind kon voelen. Bijna. Zuchtend opende Tatsuo zijn ogen, waar de herinnering plaats had gemaakt voor realiteit. Sneeuw en ijs voor zand en zee. Als hij nou een manier kon vinden om zo snel mogelijk van dit eiland af te komen zonder toe te geven, zou dat perfect zijn. Hij draaide zij rug naar de zee toe en liep het oerwoud in. Al snel torende de bomen boven hem uit en was het zonlicht minder sterk, maar dat maakte het nog niet aangenamer. Het was dan wel minder warm dan op het strand, het voelde alsnog benauwd aan. Tatsuo had voordat hij vertrok een raster gemaakt op zijn stuk perkament en elke lijn was ongeveer 100 meter, wat betekende dat Tatsuo 100 stappen telde en daarna opzoek ging naar iets wat hij als herkenningspunt aan kon geven. Zo liep hij een tijd rechtdoor, waarna hij besloot op eens naar links te gaan. Na wat aanvoelde als een paar uur stopte Tatsuo om zijn map iets nauwkeuriger te maken. Zijn geheugen was altijd goed geweest als het ging om navigeren en zijn omgeving in zich op te nemen, wat wel verdomd handig was als je in op een plek leefde waar het bijna elke dag sneeuwde. Hij zou waarschijnlijk meer perkament nodig hebben om zijn kaart af te maken, en misschien was het wel verstandig om een keer een paar dagen uit te rekken om langs het strand te lopen, om erachter te komen hoe groot het eiland was, dan zou hij vanaf dan het eiland in kunnen met de informatie die hij al had en nog kon vergaren. Er kwam een kleine glimlach op zijn gezicht terwijl hij dacht aan alles wat hij nog kon gaan doen, het was veel aantrekkelijker dan aan de kust gaan zitten mediteren. Na nog een slok water te hebben genomen vervolgde Tatsuo zijn weg, hij bleef rechtdoor lopen en merkte dat de lucht steeds vochtiger werd maar niet warmer. Wat betekende dat er een waterbron dichtbij was, een waterbron die hen zou kunnen voorzien van schoon drinkwater en daarnaast ook nog voedsel. Uit enthousiasme liep Tatsuo wat sneller door, hij hoorde het al voordat hij het zag. Een kleine lagune met een waterval. Trots grijnsde hij terwijl hij naar zijn vondst keek, dit was een veel mooiere plek dan aan het strand. Misschien zou hij hier wel zijn eigen hut bouwen, eentje waar mevrouw Sifu niets van af wist. Dan zou ze hem ook niet meer in zijn bed kunnen verzuipen. Tatsuo nam de tijd om deze plek op zijn kaart te zetten. Hij tekende de lagune een beetje na, voegde een waterval toe en keek toen naar het perkament. Hij had al ongeveer de helft van het perkament gebruikt, wat betekende dat hij binnenkort terug zou moeten om een nieuw stuk te halen, als het dan al niet te donker werd. Tatsuo tuurde naar boven, waar de zon boven aan de hemel stond. Het was dus rond de middag, wat betekende dat Tatsuo langer bezig was dan hij gedacht had. Een zucht verliet zijn mond, waarna hij het perkament en de houtskool in zijn tas stopte. De lagune lonkte hem, waardoor er een speelse glimlach op zijn gezicht kwam. Een kleine duik kon geen kwaad, er was toch niemand behalve hem. Tatsuo liet zijn rugzak met een plof op de grond vallen en trok daarna zijn broek uit. Waarom de broek aanhouden als hij toch alleen was? Een shirt had hij niet aan, aangezien die toch alleen maar aan zijn lijf zou gaan plakken van het zweet. Rustig liep Tatsuo de lagune in, waarvan het water verassend koel aanvoelde. Een tevreden geluidje verliet zijn keel waarna hij begon te zwemmen zodra het water diep genoeg was.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Yuki
Diep haal ik adem en weet, na deze uitbarsting, mezelf weer wat meer in de hand te krijgen. Het is me niet gelukt om de irritatie weg te stoppen, om het brandje te blussen. Om alles van me af te laten spoelen en met de zee mee te laten gaan. Het voelt als falen. Een heel ander soort brandend gevoel verspreid zich door mijn lichaam, het gevoel van mislukking en tekort schieten. Niemand heeft een idee van de ellende die ik heb moeten doorstaan in mijn leven, helemaal toen ik besloot de weg van Sifu in te slaan. Het was een keiharde en meedogeloze weg, maar ik heb het helemaal zelf gehaald. Van iedereen, werkelijk iedereen, heb ik strijd gekregen vanaf het moment dat ik mezelf officieel Sifu mocht noemen. Vanuit alle kanten werd ik, word ik, dag in dag uit uitgedaagd. Pas wanneer ze doorkrijgen dat mijn kracht inderdaad die van een Sifu is, laten ze me met rust. Ik had gedacht dat de tijd op dit eiland een tijd zou zijn zonder die constante uitdaging, want ik ben er dood en dood moe van. De tijd hier op het eiland zou rustgevend, ontspannend en zelfs leuk moeten zijn. In plaats daarvan ben ik opgescheept met iemand die me mateloos irriteert, me van mijn Sifu-manieren af weet te brengen en zelfs niet eens watersturen wil leren. Diep vanbinnen weet ik dat het in hem zit, ik kan het voelen. Ook weet ik dat hij dit eiland niet mag of kan verlaten zonder te kunnen watersturen. Wat nou als ik hier jaren met hem zit opgescheept, puur om zijn koppigheid? Het idee alleen al zorgt ervoor dat ik mezelf het liefst op een scherpe partij rotsen laat storten.
'Respect has nothing to do with your sleep. Stop me if I'm wrong, but from the first moment you laid eyes on me you assumed I was the servant of a Sifu. Excuse me for being rude, but you talk about mutual respect where there is a huge lack of, starting from your side.' zeg ik en schud daarbij zacht mijn hoofd met een kleine glimlach die voortkomt uit ongeloof. Door zijn opstaan en het feit dat hij boven me uit torent, laat ik me niet intimideren. In plaats daarvan blijf ik hem strak aankijken, hoewel ik daarvoor omhoog moet kijken. We weten beiden dat ik hem binnen een halve seconde onderuit heb. We weten beiden dat met het water om me heen, hij geintimideerd moet zijn door mij. Toch is hij dat niet. Iets fundamenteels mist in deze Sifu-leerling relatie. Wel meer dan een iets, een hele hoop mist. Waaronder manieren van hem. 'I never said "leave", I said "leave me be", thats different. Maybe if you started to listen what I said, you would understand what I meant. I don't want talk just to be heard, I'm here to be listened to.' zeg ik en kijk hem daarbij aan. Zacht zucht ik om zijn woorden, maar kijk niet weg van zijn ogen. 'I'm sorry, but I'm not here to have fun. I got hired, by your family I might add, to teach you how to waterbend. Why would I have fun? I'd much rather teach you and get the hell out of here. See the world. Have adventures, on my own.' zeg ik, met een nadruk op de laatste drie woorden. 'You don't honestly think I'd go on an adventure with you, after you insult me time after time? You don't respect me as a Sifu, but also not as a human.' kaats ik terug en wil aanstalte maken om ook op te staan en weg te lopen.
Voor ik dat kan doen, weerklinkt zijn stem. Opnieuw onderdruk ik een vlaag irritatie en kijk inderdaad om me heen. Het enige wat ik zie en wil zien, is het water. Ik kan hem alleen maar gelijk geven. Overal waar ik kijk, zie ik mysterie. Hij ziet echter een ander soort mysterie, een soort waar ik geen interesse in heb. 'I honestly couldn't care less about that island.' zeg ik zacht, mompelend, meer tegen mezelf dan tegen hem. Wanneer ik mijn hoofd draai om hem weer aan te kijken, zit hij al bovenop me en heeft hij mijn polsen vast. Mijn ogen vergroten zich en de behoefte om hem van me af te werpen is immens groot. Toch krijg ik het niet voor elkaar, het is de manier waarop hij me vast heeft. Zijn gezicht hangt plots zo dicht boven dat van mij, dat ik mijn mond een beetje droog voel worden. Adrenaline giert door mijn lichaam en in gedachten ga ik na of ik hem eerder heb zien kijken zoals hij dat nu doet. Zijn blik kan ik niet plaatsen en hoe diep ik ook graaf, hij heeft nooit eruit gezien alsof hij op het punt stond me te vermoorden. Dit alles gebeurt in een fractie van een seconde en voor ik ook maar kan denken aan mezelf losvechten, begint hij te praten. Van verbazing hangt mijn mond een stukje open en kan ik hem alleen maar aanstaren, terwijl hij terug staart. Mijn borst beweegt snel op en neer, te snel om natuurlijk te laten ogen. Zijn lippen bewegen, maar het duurt even voor ik de woorden hoor en begrijp. Net zo plots als hij er was, is hij ook weer verdwenen. Uit een reactie die ik niet begrijp, worden mijn wangen warm en kan ik even niets anders dan verwoed met mijn ogen knipperen. Het besef wat er zojuist is gebeurd begint langzaam binnen te komen, waarbij ik razendsnel omhoog kom. Woedend staar ik naar zijn rug en overweeg mijn opties. Ik zou hem kunnen bespringen en met mijn minimale lessen in chi-blokken hem kunnen verlammen. Of een vloedgolf over hem heen laten komen en hem dan bevriezen. Misschien kan ik hem keer op keer laten verdrinken door water in zijn longen te sturen en er dan weer uit te- oké, nee, te duister.
'You fucking asshole! This is exactly what I meant! Now I know you don't only disrespect me as a human, but also as a woman! Freaking pig, who do you even think you are?!' roep ik razend uit en gris een van mijn sandaaltjes van het zand en gooi die zo hard als ik kan in zijn richting. Tot mijn genoegen raakt de sandaal zijn achterhoofd en ik kan niet anders dan zelfvoldaan grijnzen. Toch neemt de woede het al snel weer over, waarbij ik woest mijn jurk van het zand gris en naar mijn eigen cabin loop. 'Fucking royal cunt, piece of shit.' mompel ik hard genoeg voor hem om te horen, waarbij ik mijn deur met zo'n harde knal dichtgooi dat zelfs als er een vuurnatie tribe woonde, ze zouden vluchten.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you