ORPG | Should I smile because you're my friend

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Verbouwereerd had Tessa de groep achtergelaten. Wat was dat nou voor rare actie? Nog voordat iemand echt had kunnen reageren, had ze haar zegje gedaan en was ze weer weggelopen. Haar bruine haren zwiepten achter haar aan terwijl ze op tikkende hakken naar binnen liep. Ze straalde normaal al waardigheid en arrogantie uit, maar vandaag leek ze er nog een schepje bovenop gedaan te hebben.
Adrian was de eerste om te reageren, en deed dat door middel van een uitgerekt fluitje. "Oké..." reageerde Vincent ontgoocheld. "Dat was... duidelijk." Er klonk wat gegrinnik, waardoor de lading die Tessa de groep ingebracht had net zo snel wegviel als die gekomen was.
Er werd nog wat gekletst, maar al snel klonk de bel die alle leerlingen tegelijk door de te smalle deuren naar binnen deed wringen. Er werd van alle kanten geduwd en Vincent liet zich met een zucht opzij duwen door de tas van een tweedeklasser die minstens twee keer zo breed was als hij. Wat hield hij toch van deze plek. Te kleine ruimtes, te veel geschreeuw en te veel hoofdpijn.
Voor hun eerste uur hadden ze les op de tweede verdieping, wat gelukkig betekende dat de laatste trap en ook de gangen boven niet zo druk zouden zijn. Hij, Kai en Lucy liepen met zijn drieën naar het scheikundelokaal toe, de rest had een andere les om zich druk om te maken. De twee jongens gingen zoals altijd naast elkaar zitten, maar Vincent kon het niet laten om het nu als een bewuste en beredeneerde keuze te laten voelen. Nu hadden ze geen andere keus, zelfs al waren ze met een keuze nog steeds naast elkaar gaan zitten. Hij hoopte maar dat het kwam omdat het allemaal nieuw was, want hij had geen zin om alles zo geforceerd te maken en te overdenken. Sowieso kwam het nu ook wel door Tom, die een aantal tafels achter hen zat en wiens blik Vincent nu al constant in zijn rug voelde. Was er niet zo'n voorkomend verschijnsel, dat de mensen die juist het hardst lachten om homo's en de meeste grappen maakten, zelf vaak homo bleken te zijn? Een soort rare obsessie, maar dan omgekeerd als ze nog in de kast zaten. Hij dacht dat hij daar ooit eens een programma over had gezien, maar hij wist het niet meer zeker.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Alhoewel ze net bedacht hadden dat ze wel bepaalde dingen konden doen, voelde Kai zijn hart een sprongetje maken toen hij Vincents hand in de zijne voelde. Het kostte hem dan ook veel moeite om zijn blozende wangen te verbergen. Zijn blik gleed ook al vrij snel naar andere leerlingen, omdat hij benieuwd én bang was voor hun reactie. Alleen niemand leek er van op te kijken. Een meisje uit één van zijn lessen keek even naar hen en glimlachte daarna vriendelijk naar Kai. Verbaasd had Kai terug geglimlacht, waarna hij samen met Vincent doorliep.
Het duo probeerde ongezien bij het groepje aan te sluiten, maar dat ging niet zo soepel als ze hadden gedacht. Toen ze erbij gingen staan, werden gelijk alle ogen op hen gericht. Kai slikte een brok in zijn keel weg en glimlachte even ongemakkelijk. Adrian was enthousiast geweest, al had Kai de duivelse grijns op zijn gezicht wel gezien. Vincent haalde zijn hand weg bij die van Kai, wat logisch was, maar toch betrapte Kai zich erop dat hij het jammer vond. 'Ik had niet verwacht dat jullie de ballen hadden om dit te doen, maar bravo,' zei Adrian nog. Adrian klapte drie keer traag in zijn handen, waarop Kai zijn ogen rolde. Kai was bang voor nog meer reacties, maar die kregen de twee gelukkig niet. Tenminste, dat dacht Kai. Het was rustig voor ongeveer vijf minuten, totdat Tessa bij de groep kwam staan. Haar blik ging even naar Kai, maar ze keek al snel weer weg. In die drie seconden dat ze hem had aangekeken, had Kai het gevoel gekregen dat er iets mis was. 'Ik zag jullie hand-in-hand lopen. Jullie doen ook nog eens zo'n stomme dare? Ik had toch echt beter verwacht van jullie,' had Tessa lachend gezegd. 'Maar ja, losers blijven losers,' had ze gezegd, met haar blik weer voor drie seconden op Kai gericht. Stomverbaasd keek Kai naar Tessa, die heupwiegend weer wegliep van het groepje. Wat was haar probleem?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Zijn woorden leken gelukkig een uitwerking te hebben, Kais katachtige houding verdween en hij leek weer adem te kunnen halen. Maar ook bij Vincent leek het alsof hij net iets rustiger werd. Misschien was dat gewoon wat ze nodig hadden, een beetje duidelijkheid. Als ze wisten wat ze van elkaar verwachten konden, was het allemaal wat minder eng en raar.
Een grijns verscheen op zijn gezicht bij het horen van het koosnaampje en hij stak zijn hand uit om hun vingers te verstrengelen. Als ze het dan gingen doen, zouden ze het goed moeten doen. Voor hen was het ook maar gewoon een spelletje, net als het voor de rest van de school zou zijn. Waarschijnlijk zouden de mensen die niet van de weddenschap wisten er niet eens raar van opkijken. Hoe vaak gebeurde het wel niet dat vrienden naderhand een relatie kregen? Ze waren toch altijd al bij elkaar in de buurt geweest op school, nu waren ze gewoon nog ietsje dichter bij elkaar. Hij vond het wel een grap.
Hand in hand liepen ze terug van hun afgezonderde plekje en voegden zich bij de rest van de groep, die inmiddels al iets groter was geworden. Vincent dacht nog dat ze misschien onopvallend hun plekje in konden nemen, maar dat bleek onmogelijk. "Kijk eens aan!" riep Adrian met een grijns van oor tot oor toen ze aan kwamen lopen. "Daar is het gelukkige koppel dan." Plagend lachend keek hij Vincent en Kai aan, maar trok zijn gezicht in de plooi toen Vincent hem een dodelijke blik toewerp. Hij zou graag in bijzijn van zijn eigen vrienden wel normaal kunnen doen. De rest van de mensen in hun jaar zouden hen er waarschijnlijk al genoeg mee sarren, maar daarom moesten ze het juist zo grappend mogelijk oppakken. Zodat het voor henzelf ook nog leuk bleef. Hij haalde zijn hand los van die van Kai en liet hem losjes langs zijn zij hangen, terwijl hij nog wel dicht bij hem bleef staan.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Het deed Kai goed dat Vincent zo nuchter deed over de situatie. De jongen leek zich helemaal geen zorgen te maken, al had Kai dat wel verwacht. Zeker omdat Vincent altijd als straight overkwam en dan moest hij ineens gay spelen. Kai leek dat voor hem nogal ongemakkelijk, al leek Vincent ernaar te kijken als een spelletje.
De woorden die Vincents mond verlieten, deden hem beter voelen. Het was waar; de twee kenden elkaar redelijk goed, dus dat hoefde ook weer niet voor iets ongemakkelijks te zorgen. Kai voelde meteen een last van zijn schouders glijden en een glimlach verscheen op zijn gezicht. 'Je hebt helemaal gelijk,' zei hij glimlachend, waarna hij even opgelucht een zucht liet horen. Kai dacht dat het helemaal ongemakkelijk zou worden, maar Vincent keek er anders tegenaan. Dat hielp ook wel bij de versnelde hartslag van Kai. Natuurlijk was hij blij dat hij met Vincent was opgezet en niet met een of andere gozer.
De vraag die uit Vincents mond kwam, was terecht. Kai zou zich ook ongemakkelijk voelen als ze ineens elkaar moesten zoenen, ook al viel hij voor Vincent. Kai knikte dan ook en luisterde naar Vincents voorstel. 'Ik denk dat dat wel goed moet komen,' glimlachte Kai. Hij hoopte dat Tom hen niet zou dwingen om andere dingen te doen. Ergens dacht Kai van niet, maar hij wist ook wel hoe serieus Tom was bij sommige spelletjes. Nou ja, bijna alle spelletjes. Kai kende Tom al van kinds af aan en vroeger kon de jongen het ook al niet hebben als hij verloor bij een stom spelletje zoals verstoppertje.
'Nou, dan gaat onze maand bij deze in, babe,' zei Kai met een plagende grijns op zijn gezicht. Het voelde raar om het woord ''babe'' zo makkelijk uit zijn mond te laten rollen, al voelde het ergens ook.. fijn. Hij voelde zich niet ongemakkelijk bij Vincent, ook niet nadat hij dat gezegd had. Wat het was, wist hij niet, maar het voelde goed.

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Kais gezicht stond alsof hij net in een citroen had gebeten, maar dat koste wat het koste probeerde te verbergen. Dat beloofde weinig goeds. Vincent had nou ook niet bijzonder veel zin in al dit gedoe, maar Kai leek er echt volledig de pest in te hebben. Even overwoog hij om grappend zijn arm om de jongen te slaan, maar hij overrompelde Vincent juist. Niet met een gebaar of zo, maar met zijn vraag. "Eh, ja, tuurlijk," antwoordde hij, een beetje verbijsterd door diens serieuze toon. Zeg, zó'n ramp was het toch niet om hem als nepvriendje te hebben? Maar zijn toon verzachtte toen Lucy weggelopen was. Godzijdank, zijn irritatie was niet op Vincent gericht.
Toch was hij niet helemaal gerustgesteld. Kai leek zich heel ongemakkelijk te voelen bij het idee dat ze dit echt door zouden zetten. Zijn oren kleurden rood en zijn lichaamstaal straalde uit dat hij allesbehalve hier wilde zijn. Waarschijnlijk had hij ook nog klamme handen. Maar toch glimlachte hij naar Vincent. Hij sloeg zijn armen over elkaar, rustte zijn gewicht op zijn linkerbeen en ontblootte zijn tanden in een lach. "Chill. Hoor eens, ik had dit zelf ook nooit uitgekozen, maar ik doe alles om er nooit achter te komen wat onze straf zal zijn als we dit niet volhouden. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar volgens mij kan Tom nog heel wat dingen bedenken die erger zijn dan dit. We kennen elkaar tenminste al goed, toch?" Hij stopte even met praten om Kais reactie te peilen, maar daar viel nog weinig uit op te maken. Als dit al een normale opdracht was voor Tom, wilde hij écht niet weten wat hij als straf zou bedenken. En natuurlijk, die zouden ze gewoon kunnen weigeren als ze zouden willen. Het was maar een spelletje. Maar Tom nam dit soort dingen heel serieus, misschien een beetje té. "Zullen we anders afspreken dat we bepaalde dingen wel en niet doen? Ik bedoel, ik vind het niet erg om een kus op de wang te geven of te krijgen, je hand vast te houden of een arm om je heen te slaan of zo. Van die kleine dingetjes, daar zal 'ie ook wel tevreden mee zijn." En dan was het te hopen dat dat genoeg was. Een kus op de wang was net zoals op een verjaardag, hield hij zichzelf voor. Niks geks aan, toch? Naast het feit dat hij dat normaliter alleen bij vrouwen deed.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Die avond van het feest had hij een slapeloze nacht gehad. Kai had naar het plafond gestaard, terwijl hij zich liet bezinken wat er nou gebeurd was. Hij zou een relatie moeten faken met Vincent, op wie hij altijd al een crush had gehad. De twee waren dan ook gewoon vrienden geweest, maar voor Kai werd het al redelijk snel een onesided love.
De tijd was voor zijn gevoel snel gegaan, want het was alweer tijd om naar school te gaan. Kai had Vincent sinds het feestje niet meer gesproken, wat hem tien keer nerveuzer maakte dan waarschijnlijk nodig was. Hij liep het schoolplein op, zoals hij normaal deed. Zijn gezicht stond strak, net zoals zijn blik. Het was een soort masker die hij altijd droeg, want eigenlijk was hij veel onzekerder dan die blik vertelde.
Zijn blik gleed zoekend over het schoolplein. Bij elke stap die hij naar voren zette, voelde hij hoe zijn hartslag versnelde. Ergens kreeg hij het ook wat benauwder, maar hij hield zijn gezicht strak. Het was maar te hopen dat niemand anders wist van de deal. Kai wist dat Vincent niet zo geaard was, dus zou het voor hem misschien hartstikke oncomfortabel kunnen zijn.
Al snel zag hij Vincent en besloot hij gewoon op hem af te stappen. Hij ging naast hem staan en zag dat Lucy er ook stond. Kai glimlachte even naar haar, waarna hij naar Vincent keek. 'Kan ik je even spreken? Alleen?' vroeg hij, waarna hij Lucy duidelijk aankeek. Ze zuchtte en bleef gewoon staan. 'Lucy, alsjeblieft?' vroeg Kai vriendelijk, maar hij klonk geïrriteerder dan hij wilde. 'Geez, goed dan,' zuchtte Lucy, waarna ze wegliep.
Kai draaide zich om naar Vincent en glimlachte naar hem. 'Ik wilde alleen even zeggen dat we dit niet hoeven te doen, hè? Ik zou het snappen als je je hier oncomfortabel bij zou voelen.. Ik bedoel, ik had het ook niet verwacht,' zei Kai glimlachend, waarna hij even ongemakkelijk in zijn nek krabte. Het was niet dat het heel erg zou opvallen als ze niet zo lovey-dovey deden als hun vrienden zouden willen.

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Een maand. Vier weken. Vijf, op zijn ergst. Dat viel toch wel te overleven? Hij had nog geluk dat hij de uitdaging met Kai door moest zien te bluffen, Kai mocht hij immers. In hun omgang met elkaar zou er waarschijnlijk niet veel veranderen. De stomme grapjes, de af en toe diepe gesprekken, de feestjes en de kattige opmerkingen, die zouden allemaal hetzelfde blijven. Het enige andere zou zijn dat ze, in plaats van tegenover elkaar te zitten, waarschijnlijk naast elkaar moesten gaan zitten. Dat viel best te overzien. Waar hij liever nog niet aan wilde denken, was het moment dat de rest (en voornamelijk Tom) meer van hen zou verwachten. Lichamelijk contact. Handjes vasthouden, een hand om het middel, een kus. Daar dacht hij nog liever niet aan. Alleen al bij de gedachte gingen zijn nekharen overeind staan en liep er een rilling over zijn rug. Hij walgde niet van Kai, echt niet, maar hij hoefde het zich maar voor te stellen en hij voelde hoe zijn spieren aanspanden.
Een laag grommend geluid kwam uit zijn keel toen hij heel even zijn hoofd op zijn handen liet rusten aan de keukentafel, maar toen overeind kwam en zijn koffie in één slok naar binnen goot. Hij was als eerste wakker in het huis, waar hij nu wel dankbaar voor was. Niemand om zijn zenuwen te zien en te vragen waar ze vandaan kwamen. Hoe moest hij zich in hemelsnaam gaan gedragen op school?

Het bleek een kwestie van 'fake it until you make it'. Met opgeheven kin en meer zelfvertrouwen uitstralend dan hij eigenlijk had, liep hij over het schoolterrein. Hij zag Kai nog nergens, maar zijn vriendengroep was al wel aanwezig en stond in een klein groepje bij een bankje te kletsen. Toen ze hem zagen, keerden een paar gezichten zijn kant op. Lucy, die er het afgelopen feestje niet bij was geweest, gunde hem geen moment rust. Zodra hij zich bij de groep had gevoegd, keek ze hem kwaad aan en begon op gepikeerde toon tegen hem te zeuren. "Waarom heb je dat in vredesnaam gedaan, die deal met Kai?!" sneerde ze. "Dit is belachelijk! Wát een haantjesgedrag." Walgend sloeg ze haar armen over elkaar, maar Vincent haalde zijn schouders op. "Het is maar een maand. Kai heeft er zelf ook mee ingestemd. En het is niet alsof we nou zó anders met elkaar om moeten gaan. Je ziet de stelletjes hier ook niet constant in elkaars armen liggen." Het was zelfverdediging en dat wist hij, maar ergens wist hij dat hij gelijk had. Zelfs nu ze een relatie zouden moeten faken, zou dat niet al te veel in hun gedrag tegenover elkaar veranderen.
"Nou, kus je vriendje dan maar goedemorgen," spotte Lucy ontevreden met een knikje naar iets achter Vincent. Hij hoefde zich niet om te draaien om te weten wie eraan zou komen.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Het was hem al snel duidelijk dat de vraag weer bij Vincent terecht gekomen was. Een frons was op het gezicht van Kai ontstaan, want de vraag was wel snel teruggekomen. De jongeman liet zijn blik dan ook op Tom vallen, die al grijnzend voor zich uit keek. Hij had een idee in zijn hoofd en zou die maar al te graag uitvoeren. Vincent ging echter van een Dare, waar Tom van op leek te kijken. Zijn blik veranderde meteen, alsof hij diep aan het nadenken was. Kai besloot wat meer voorover te gaan zitten en wierp een blik op Vincent om zijn gezichtsuitdrukking te zien.
De vraag werd gesteld, waardoor Kai ineens Toms blik op hem voelde. Hij kon niet ontkennen dat zijn mond ietwat openviel. Was zijn vriend serieus? Kai's ogn schoten meteen naar Vincent, terwijl hij voelde hoe zijn hart wat sneller begon te kloppen. Het bloed steeg naar zijn wangen, al probeerde hij het te verbergen. Op het eerste ogenblik wees Vincent de Dare af, maar Tom kwam al snel met een vraag die redelijk intimiderend overkwam. Door Toms vraag keek Vincent alweer Kai's kant op, waardoor de jongen zijn hart nog sneller voelde kloppen. Vincent wilde het doen, als Kai ook wilde. De jongen moest eens weten hoe hard het hart van Kai klopte op het moment. Kai knikte wat afwezig en keek naar Tom. 'Wanneer gaat dit in?' vroeg Kai met een ietwat trillende stem, die hij meteen probeerde te verbeteren door even te kuchen. 'Maandag op school,' zei Tom met een knik, terwijl een duivelse blik op zijn gezicht kwam te staan. 'Die relatie willen we natuurlijk wel in het openbaar merken,' grijnsde hij, waardoor er een paar andere jongeren begonnen te lachen. 'Zoenen om een muurtje!' riep Tessa het hardst van iedereen. Kai keek haar geïrriteerd aan en lachte. 'Zien we jou en Tom daar dan ook?' kaatste hij terug, waar Tessa boos van opkeek.
'Een maand,' mompelde Kai zacht in zichzelf. Hij kon zijn spanning en zenuwen haast niet onder controle houden. Het was niet dat hij nooit eerder in een relatie was geweest, maar dat waren meiden waar hij eigenlijk niet heel veel gevoelens voor had. Al redelijk snel merkte Kai dan ook dat hij helemaal niet viel op meiden, maar juist op jongens. Sindsdien had hij geen relatie meer, omdat hij alleen jongens wilde, maar hij wilde het aan niemand vertellen. Het was iets ingewikkelds waar hij ook nog niet helemaal uit was. Misschien zou dit juist helpen bij het normaal uit de kast komen.

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Heel even volgde hij met zijn blik Kai, die stilletjes de kring verliet om wat te gaan doen. Hij leek echt geen plezier in het spel te hebben. Heel eventjes overwoog hij om hem te volgen – zijn flesje was namelijk ook al bijna leeg – maar bleef toch zitten waar hij zat. Adrian had net antwoord gegeven op zijn vraag en gaf de beurt aan een ander. Vincent rustte tegen de leuning van de bank en volgde het spel met een vermoeide interesse, het spel had een opening voor de inkakker van de avond gemaakt.
Er waren al een paar beurten geweest toen hij uit zijn roes werd gehaald door iemand die zijn naam noemde. Deze keer was het Tom, die hem triomfantelijk aankeek. Met duidelijke tegenzin werkte Vincent zich rechtop en trok een gezicht. "Alweer? Driekwart van de kring is nog niet eens geweest," protesteerde hij, hoewel hij wist dat het geen zin had. Hij zou óf een van de twee opties moeten kiezen, óf de rest van de avond kippengeluiden naar zijn hoofd krijgen. "Wat, ben je soms te bang?" grijnsde Tom, die natuurlijk ook allang had bedacht wat er net in Vincents hoofd was omgegaan. En wat maakte het ook uit, eigenlijk. Het was maar een spelletje. Een stom spelletje, maar toch een spelletje. "Dare," sneerde Vincent een beetje pissiger dan hij eigenlijk bedoeld had. Iets wat hij beter niet kon doen, misschien. Tom was een hele aardige gozer, zolang je maar aan zijn goede kant bleef. De jongen hoorde de irritatie in Vincents stem en leek daardoor te besluiten dat wat hij eerst ook in gedachten had, niet genoeg was voor een dare. Hij bedacht net in stilte een opdracht toen Kai weer terug kwam, met een halfleeg flesje bier in zijn hand. Een emotie die Vincent niet zo goed thuis kon brengen, verscheen kort op Toms gezicht. "Ik daag je uit om een maand een relatie te faken..." begon hij met een grijns. Zijn blik schoot van Vincent naar Kai, die net weer was gaan zitten. "Met Kai."
Triomfantelijk alsof hij net eigenhandig de Eiffeltoren gebouwd had, leunde hij achterover. Vincent gnuifde en nam een laatste slok van zijn bier. "Oh, ha-ha. Vet grappig, Tom. Dat ga ik niet doen."
"Zal ik dan maar een straf bedenken?" antwoordde Tom zonder erover na te moeten denken. Die gozer had hier echt plezier in, leek het. Maar hij had een punt. Als Vincent dit weigerde, moest hij een straf ondergaan. Die waarschijnlijk nog tien keer erger was. Met een zucht aanvaardde hij zijn lot en keek Kai aan. "Sorry, man." Verontschuldigde hij zich, hoewel er voor hem niets was om zich voor te verontschuldigen. "Ik doe het, maar alleen als jij het ermee eens bent. Anders niet."

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Met veel tegenzin had Tessa haar lippen op die van Tom geplant. Het was dan ook geen echte zoen, want hun lippen bleven stijf tegen elkaar. Kai hoorde een jongensstem en hij hoefde niet eens te kijken wie het was geweest. Die stem herkende hij uit duizenden. Vincent had een opmerking naar Tessa geworpen, waar hij een middelvinger voor terugkreeg. Een glimlach was op Kai's mond verschenen. Hij zag al snel hoe Tessa vervaarlijk Vincents kant opkeek. Het was zijn beurt voor Truth or Dare.
De vraag die Vincent kreeg, liet Kai's ogen iets groter worden. Zijn blik ging meteen naar Vincent en hij lette op elke beweging die zijn gezicht maakte. Kai had zelf ook zijn twijfels gehad over de seksualiteit van de jongen, maar hij bleek altijd hetero te zijn. Kai hoopte natuurlijk dat het anders was. Anders zou hij nog lang stil moeten zijn over zijn crush voor Vincent.
Vincent verzon een goed weerwoord en Kai zuchtte even. Bijna. Hij had bijna geweten hoe het nou precies zat met Vincent. De vraag ging al snel over naar Adrian. Kai schudde zijn hoofd en stond op. 'Ik ga even wat drinken pakken,' zei hij enkel, waarna hij de kamer uitliep om naar de keuken te gaan.
In de keuken was het stil, naast het gelach dat van de tieners te horen was. Weer verliet een zucht de mond van Kai, terwijl hij naar de koelkast liep en deze opentrok. Hij staarde even naar alle soorten drank, waarna hij toch maar voor een biertje ging. Kai ging weer rechtop staan en sloeg de koelkast net iets te hard dicht. In een lade rommelde hij naar een flesopener, die hij gelukkig snel vond. Na het dopje eraf gehaald te hebben, zette hij de fles aan zijn mond en nam hij vier flinke slokken. Het brandde in zijn keel, maar hij wist zeker dat hij het nodig zou hebben voor de avond.
Kai nam plaats op het keukeneiland en richtte zijn blik op het flesje. Zou hij ooit eerlijk kunnen zijn over zichzelf? Ergens was hij bang voor afwijzing. Zeker van Vincent. Misschien zouden ze hem raar vinden. Zijn familie zou er zeker niet blij mee zijn. Om zijn gedachten te stoppen, nam hij nog eens een paar flinke slokken en besloot hij terug te lopen naar de woonkamer met zijn biertje. Hij zou wat meer losser worden en dat zou nog wel eens voordelig kunnen zijn.