SHORPG | True love can't die.

Re: SHORPG | True love can't die.

Na Alexander te hebben verzorgd besluit ik om terug te gaan naar de trainingszaal, waar ik ook was voordat de chaos los brak. Rustig ga ik door met mijn training, maar train niet alleen mijn vaardigheden qua zwaardvechten of boogschieten. Ik besluit mijn buikspieren ook te gaan trainen, evenals mijn benen. Dit soort oefeningen komen meer aan op je spieren, maar dat is juist wat ik nu even nodig heb. Zelfs toen ik nog bij mijn zusters was in de citadel kon ik al slecht tegen mijn verlies in oefengevechten en motiveert dit me om nog dieper en nog verder te gaan met trainen. Niet alleen heb ik de naam van de Iron Sisters hoog te houden, maar ik heb ook mijn familienaam hoog te houden. In de ogen van deze wereld ben ik namelijk de enige die nog over is van een prestigieuze, harde familie. Natuurlijk zou ik niets liever doen dan met mijn familie zijn, maar het is gewoon de juiste tijd nog niet.
Na mijn training besluit ik gelijk naar de keuken te gaan, waar ik een belegd broodje met een kom soep pak. Tevens vul ik een glas met water, waar ik citroensap bij in doe. Ik heb geen idee wat gebruikelijk is, maar op dit moment heb ik niet echt behoefte aan gezelschap. Eenmaal in mijn vertrekken eet ik het rustig op, waarna ik een warme douche besluit te nemen. Mijn lange haren was ik dan, waarna ik mijn lichaam afspoel. Ik droog me af, waarna ik me omkleed in een lingeriesetje, gevolgd door een zwarte broek en een zwart t-shirt. Een blik werp ik dan ook op de klok, waarna ik besluit om voor een kort moment bij Alec te kijken. Zodra ik zie dat hij slaapt bijt ik zacht op mijn lip, maar laat mijn hand dan naar zijn pols glijden, om zijn hartslag te controleren. Mijn blik laat ik dan naar mijn horloge glijden, waarna ik tevreden glimlach. Niets aan het handje. "Alec, wake up." zeg ik dan zacht, waarna ik zacht in zijn hand knijp. Zodra hij echter uit reflex een glas water pakt en deze over me heen gooit spring ik achteruit en kijk hem met grote ogen aan. "Really? That's how you thank me for saving your ass?' grinnik ik dan ook zachtjes, maar hoor hem zich gelijk verontschuldigen. "Don't worry. I'll never put water near you again when I have to wake you up though." grinnik ik, waarna ik op de rand van zijn bed ga zitten. "How are you?' vraag ik dan zacht, waarna hij zijn schouders ophaalt. "I've been better, but I"m starting to feel the pain, instead of nothing. So that's a good thing right?' vraagt hij dan, waarna ik knik. "I"ll ask Damian to check on you too, so don't fall asleep just yet okay?" met deze woorden sta ik op, waarna ik de gang op loop. "Damian? Could you check on Alec? I think he's fine, but you're more experienced than I am." grinnik ik zachtjes, waarna hij knikt. "I'll check on the girl too, you just relax and settle for a bit." zegt hij dan met een vertrouwde glimlach.
Eenmaal terug in mijn slaapkamer trek ik mijn kleding weer uit, aangezien er niets zo verschrikkelijk zit als natte, plakkende kleding. Ik laat mijn handen dan langs de verschillende kledingstukken glijden die in mijn kast hangen en liggen, maar ik besluit dan een lichte jeans aan te trekken waar hier en daar wat scheuren in zitten. Over het shirt twijfel ik echter wat langer, wetende dat het hier 's avonds in het instituut wel iets afkoelt, ook al kan ik de open haard aan doen. Echter voel ik dan een paar ogen op mijn rug branden, waardoor ik me omdraai. "Jace?' vraag ik dan met een opgetrokken wenkbrauw, maar volg hoe zijn ogen naar mijn littekens glijden. Ik trek dan ook een zwart truitje aan dat strak zit langs mijn bovenlichaam. "Can I help you with anything?' vraag ik dan ook, waarna ik de blonde jongeman aankijk.

Nog steeds onder de indruk van mijn eigen actie, kijk ik toe hoe Jennifer mijn slaapkamer uitloopt. Ik heb geen idee waarom ik zojuist het glas water over haar heen heb gesmeten, maar mensen die me inderdaad langer kennen weten dat ik wakker kan schrikken en met dingen gooien, zodra ik wakker wordt gemaakt. Het is dan ook belangrijk om vooraf mijn naam een aantal keren te noemen, zodat ik al duidelijker weet dat er iemand aankomt, maar dat had Jennifer niet kunnen weten. Mijn ogen laat ik dan naar Damian glijden die mijn slaapkamer in komt gelopen, na kort op de deur te hebben geklopt. "You always get yourself into some trouble, don't you?' vraagt hij dan ook, maar ik realiseer me heel goed dat dit een vraag is waar hij zeker geen antwoord op hoeft. Hij begint dan aan mijn arm te voelen, maar al die tijd kijk ik hem niet aan. Ik heb er een hekel aan om me zo te voelen, zo zwak. Het doet me goed om te weten dat ik Genevieve heb kunnen redden, maar dat is dan ook de enige troost die ik heb. Rustig laat ik hem doorgaan met een aantal testen afnemen, maar kijk op zodra ik Max binnen zie komen met een dienblad die hij angstvallig stevig vast houdt. Een glimlachje weet door te breken op mijn gezicht, ook al is eten het laatste waar ik op dit moment aan kan denken. "I brought you some soup. It's your favorite." hoor ik Max dan zeggen, waarna ik glimlach en mezelf iets rechter laat zitten. "Thanks Max." zeg ik dan ook rustig, waarna ik kort naar de kom soep kijk en naar de lepel die er in zit. Ik kan maar een arm gebruiken, en dus ook maar een hand. Wat het praktisch onmogelijk maakt om de soep op te eten en ik ben toch echt niet van plan om het me te laten voeren. "Just put it on the table Max, I will get up for it." zeg ik dan vastbesloten, waarna Damian me aankijkt. "Don't even speak." zeg ik dan rustig, waarna ik met een ontbloot bovenlichaam uit bed stap. Ietwat onvast op mijn benen, maar dit zal ik nooit aan mijn kleine broertje laten zien. "Thanks Max." zeg ik dan met een glimlach, waarna ik voorzichtig de soep op begin te eten. Nog redelijk behendig gaat het met een hand, maar ik kan niet wachten totdat ik het gevoel in mijn andere hand terug heb. Met mijn ogen volg ik Damian, die mijn kamer verlaat, hoogstwaarschijnlijk om Jace of Izzy op de hoogte te stellen van mijn koppige gedrag. Naast mijn ouders zijn dat de enige twee personen die nog enigzins invloed op me uit kunnen oefenen.

Re: SHORPG | True love can't die.

Op dit moment schaamde Genevieve zich echt. Het steegje waar ze door heen had gelopen was ook geen veilig steegje geweest, er brandde vrijwel geen licht doordat er geen lantaarnpalen stonden en er waren wel vaker aanvallen geweest. De reden waarom ze er dan wel door heen was gelopen, was best wel simpel: ze was behoorlijk opstand en wou laten zien dat ze geen klein meisje meer was. Zo behandelden de wolven van haar pack haar nog wel eens, als een klein meisje. Ze dachten dat alleen maar omdat ze de jongste was en omdat ze nog niet zo heel lang een wolf was. Luke had direct wel ingezien dat ze geen makkelijk meisje was, maar dat ze wel sterk was en dat ze er alles aan zou doen om te overleven. Hierdoor betrok hij haar wel vaker in zaken waar hij de andere wolven niet bij betrok. Maya hoorde er ook nog wel bij doordat Genevieve en zij al in het begin direct goede vriendinnen waren geworden. Luke had haar dan misschien wel gevonden, Maya had haar door het hele veranderen geholpen en ervoor gezorgd dat ze zich thuis voelde in de pack. Het was niet makkelijk, maar het was haar gelukt en al snel bemoeide ze zich overal mee als geen ander.
Een zachte kreun verliet haar lippen terwijl de twee shadowhunters haar op het bed neerlegden. Al snel kwam een brunette binnenlopen, die tegen de twee shadowhunters zei dat ze wel konden vertrekken. De brunette zag er ook uit als een shadowhunter door de kleding die ze droeg, waardoor Genevieve besloot zich stil te houden. Helaas kwam de volgende opmerking van de shadowhunter toch niet zo goed bij haar binnen. Zo opstandig als ze was wou ze haar broek niet uittrekken, maar toen ze dreigde weg te lopen, besloot ze maar snel dat het het waard was. Haar jeans werd doorgeknipt waardoor het eerder een short was, waardoor de shadowhunter bij haar been kon. Genevieve's lichaam bewoog, maar door de opmerking van Jennifer herpakte ze zich snel en stopte ze met bewegen. Ze beet zachtjes op haar onderlip door het gevoel van de spuit in haar been, maar schreeuwde het niet uit. Ze knikte enkel op haar volgende woorden. ''I will. Thank you.'' Zei ze. Ondanks dat ze het absoluut niet op shadowhunters had, was ze wel blij dat ze haar hier gevonden hadden. Ze trok het laken goed tegen zich aan en zuchtend staarde ze naar het plafond. Luke zou hier zo wel komen aangezien ze verwachtte dat Clary hem wel iets zou laten weten. Clary kende Genevieve wel, ze had de jongedame wel eens gezien, maar het was niet zo dat de twee goed met elkaar om konden gaan. En ja hoor, daar hoorde ze Luke's gemopper al. ''Really? Did she get herself into trouble again? Where is Alec?'' hoorde ze hem vragen. Zuchtend trok ze het laken beter over zich heen en sloot ze haar ogen. Ja, waar was Alec eigenlijk? Ging het wel goed met hem?

Een beetje vreemd vond hij het wel, dat uit het niets weer opeens allemaal demonen tevoorschijn kwamen, waardoor er allemaal aanvallen geregistreerd stonden. Wat wouden de demonen? Meestal kwamen ze niet uit het niets, maar hadden hun oh zo leuke bezoekjes wel degelijk een bedoeling. Vaak zat Valentine erachter, iets wat ze nu ook niet volledig uit konden sluiten. Het was wel moeilijk, wetende dat Valentine achter iedereen aan zou komen. Valentine had de blonde jongeman tot zoveel dingen wijsgemaakt, dat hij zijn zoon was notabene. Jace had moeten weten dat hier niets van waar was; hij zou nooit uit dat verschrikkelijke schepsel voortkomen. Nu hij het over verschrikkelijke schepsels had, de demon voor hem was er ook zeker eentje geweest. Hij keek eventjes naar de rommel die de demon achterliet en keek hierna bezorgd naar het mens waar de demon op afgerend was. Trillend zat de jongen, Jace schatte hem rond de vijventwintig jaar, naar de plek te staren waar enkele seconden geleden nog een demon met gigantische klauwen had gestaan. De persoon kon Jace nu ook niet zien, maar had wel gezien hoe de demon opeens in het niets opging. De jongen keek schichtig om zich heen en stond vervolgens moeizaam op. Bloed sijpelde uit een wond onder zijn rechteroog naar beneden, vormde een vieze plek op zijn gemêleerde sweater. Jace kon natuurlijk de jongen niet zomaar helpen aangezien hij niet zichtbaar was en moest hierdoor zwijgend toekijken hoe de jongen weg strompelde. Blijkbaar had hij dan ook last van zijn been. Hij liep naar een BMW toe (ha dikke BMW) en liet zijn lichaam vervolgens op de stoel achter het stuur vallen. Jace liep met zijn zwaard in zijn hand over de straten van New York en keek nog een keer achterom naar de jongen, maar de jongen zei niets meer. Hoofdschuddend liep hij naar het instituut toe, die gelukkig op loopafstand was van de plek waar de jongen net was aangevallen.
Het begon donker te worden. Prachtige sterren sierden de lucht en zorgden hiermee ook voor enige verlichting. Lantaarnpalen sprongen aan, lichtjes op cafés begonnen vrolijk te schijnen of te knipperen. Jace bekeek alles eventjes en merkte hoe zijn mondhoeken omhoog trokken. Het was goed om te zien hoe de mundanes nog een beetje zonder zorgen leefden, al zouden er vast snel weer demon aanvallen zijn. Dit maakte hem wel zorgen; wat als het echt iets te betekenen had? Wat als Valentine een verschrikkelijk plan had gemaakt om niet alleen de demonen, maar ook een gedeelte van de mundanes ten onder te brengen? Dat kon echt niet. Hij merkte niet eens dat hij zijn pas had versneld, totdat hij al de gigantische poort van het instituut had bereikt. Zwijgend liep hij naar binnen en begroette hij enkele shadowhunters. Onderweg kwam hij ook Izzy tegen, die met een bezorgde blik in haar ogen rondliep. ''What's going on?'' vroeg Jace, die Izzy tegenhield. Ze keek hem geschrokken aan en knipperde een aantal keer met haar ogen. ''Oh, Alec got hurt. But he's fine now.'' Zei ze snel, toen ze zijn blik zag.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

Met een gefocuste blik kijk ik naar de spuiten die ik langzamerhand vul met de rode vloeistof, nu ik eenmaal weet welke vloeistof ik moet gebruiken, zal het geen enkel probleem zijn. "Yes, I know Damian. Inject it as close as possible to the point of origin. Thank you. But I suggest you come back here as soon as you can. I'm not a doctor after all. I studied some of this, but not everything." zeg ik dan ook, waarna ik de telefoon ophang. Mijn ogen laat ik dan ook naar Alec glijden, die ondertussen zijn jas heeft uitgetrokken. "Can you take off your shirt?' vraag ik hem dan ook, waarna ik mijn handen was nadat ik mijn haren heb opgestoken. "Help her first. I'm okay." hoor ik Alec dan zeggen, waardoor ik voor een kort moment twijfel. Alec is het hoofd van het instituut en zou als eerste gered moeten worden, maar tevens hoor je naar hem te luisteren. Zodra ik echter de jongedame hoor kermen van de pijn heb ik mijn keuze snel gemaakt. "Leave me with her." zeg ik tegen de twee mannen, waarna ik haar aankijk. Het gordijn trek ik rond het bed heen, zodat we iets meer privacy hebben.
"You probably don't trust me one bit, but I need to inject this into your leg. Which is more difficult with you wearing your jeans." leg ik haar dan ook uit, waarna ze me argwanend aankijkt. "I'm not undressing myself." hoor ik haar dan grommen, waarna ik haar aankijk. "Suit yourself then." zeg ik dan ook en wil wegstappen, maar hoor haar dan zuchten. "Fine." hoor ik haar dan zeggen, waarna ik glimlach. "Just hold still." zeg ik dan zacht terwijl ik haar broek stuk begin te knippen. Hierdoor krijgt haar broekspijp de lengte van een korte broek, maar dit voorkomt dat ze hier half uitgekleed moet liggen. Met precisie breng ik de naald dan in haar been, maar voel dan hoe ze wil bewegen. "Hey!' zeg ik dan ook, maar gelukkig herpakt ze zichzelf. De spuit druk ik dan leeg, waarna ik de naald uit haar been haal. "You should feel the pain fading away slowly. If you start to feel nauseous, let me know." zeg ik dan rustig, een laken sla ik over haar been heen, zodra ze iets heeft om haar achter te verschuilen. "I know it's not a pretty sight, but it will get better. I promise." zeg ik dan nog, voordat ik uit haar zicht verdwijn. "Come on, you can be treated in your own bed, Alec." zeg ik dan ook tegen hem, waarna ik hem meeneem.

Zodra Jennifer achter het gordijn vandaan komt kijk ik haar aan, hoe weet ze dit toch allemaal? Als ze dan vraagt of het gaat knik ik, maar laat me meenemen naar mijn eigen slaapkamer. "How do you know all this?' vraag ik dan toch maar, zodra ik op bed ben neergelegd en ze de naald in haar handen neemt, samen met een van de buisjes. "When you arrive at the Citadel, you have to follow all kinds of lessons, learn things that normal shadow hunters barely know.' geeft ze me dan als antwoord, waarna ik knik. "Well, thank you." zeg ik dan zacht, maar kijk weg op het moment dat ze de naald inbrengt in mijn arm. "All done." hoor ik haar dan zeggen, waarna ze een watje vast maakt met tape, zodat het eventuele bloed wordt tegengehouden. "I'll come and check on you within an hour. I have to wake you up each hour, to see if the venom is slowly fading." hoor ik haar zeggen, waarna ik knik. "Jennifer?' hoor ik mezelf dan vragen, waardoor ze in de deuropening blijft staan. "I know you've been training with Jace, but when a mission comes up. Please feel free to go. You're one hell of a fighter." complimenteer ik haar dan, waardoor ze glimlacht. "Will do." zegt ze dan nog, waarna ze echt uit mijn slaapkamer verdwijnt. De pijn in mijn arm heeft plaats gemaakt voor geen gevoel, wat nog enger is. Mijn ogen sluit ik dan ook, in de hoop wat te kunnen rusten. Echter komt Max mijn kamer binnen gestormd. "Are you hurt?' hoor ik hem vragen met grote ogen, waarna ik glimlach. "Not for long." zeg ik dan rustig en kijk dan ook op zodra Izzy mijn kamer binnen komt. "Who helped you? Damian just came in?' hoor ik haar dan vragen, waarna ik mijn hoofd in mijn kussens laat zakken. "Jennifer." geef ik haar als antwoord, maar kijk dan toe hoe Max met een geïnteresseerde blik naar mijn donkere aderen kijkt. "What kind of demon was it?' vraagt hij dan, waarna hij Izzy vragend aankijkt. Mijn zusje belooft het hem dan uit te leggen, zodra hij mij met rust laat. "Please check on Genevieve, she was hit as well." mompel ik dan nog, voordat mijn lichaam zich neergeeft. Mijn ogen vallen dicht, waarna ik in een diepe slaap terecht kom.

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Ondanks dat ze half mens half demon was, wist ze veel niet van demons en had ze ook geen idee gehad wat voor gif de demon met zich mee bracht en hoe gevaarlijk hij wel niet was. En hoe erg het ook tegen haar principes in ging dat ze besloot te luisteren naar een shadowhunter, ze was wel blij dat hij hier nu was gekomen om haar te redden. In haar ogen betekende het wel iets, al dacht ze waarschijnlijk weer ontzettend verkeerd en was het gewoon een automatische melding van een aanval die binnen was gekomen. De shadowhunters waren immers hier om de mensen te beschermen en alle demons van de wereld te verwijderen. Dat laatste liet haar wel slikken. Ze moesten de mensen beschermen, maar de demons verwijderen. Als downworlder was zij half mens half demon, waardoor de shadowhunters hen meestal met rust lieten, maar het liep nog wel eens uit de hand.
De shadowhunters besloot Genevieve totaal te negeren en nam de brunette gewoon op zijn rug mee. Ze vond het knap dat hij haar kon houden, maar besloot er geen ongepaste opmerkingen meer over te maken. Ze was altijd geneigd om alles te zeggen wat haar bezighield, maar iets in haar zei dat dit nu niet echt gepast zou zijn en dat ze maar beter haar mond kon houden. Haar hand hield ze goed om hem heen geslagen terwijl een jammerend geluidje haar mond verliet. Haar been deed echt veel meer pijn dan ze had verwacht, het voelde alsof al haar gevoel in haar been gewoon spontaan aan het verdwijnen was. Iets van paniek nam haar lichaam over, maar ze besloot om nu niet in de stress te gaan schieten. Misschien zou de shadowhunter haar anders wel gewoon hier neerleggen en misschien zou hij dan wel zeggen dat ze het zelf wel uit kon zoeken als ze zo paniekerig was. Dat wou ze echt niet.
Haar lichaam gleed van de rug van de shadowhunter af toen ze bij het instuut waren. Ze merkte direct wel op dat ze iets te zwaar was geworden en knikte met een pijnlijk gezicht terwijl ze hem goed beet hield. Ze wou niet dat hij haar los liet, dan was ze alleen en ze wist vrij zeker dat ze niet echt geliefd was in het instuut. Een bekende stem klonk en ze kneep haar ogen eventjes samen. Clarissa Fairchild. Geweldig. Dat kind was zo irritant als een deur en begreep maar gewoon niet dat ze echt niet zo'n heilig prinsesje en zo'n held was als hoe ze zich graag beschreef. Twee shadowhunter stonden al snel voor haar neus en bekeken haar geschrokken. Ze tilden haar echter vervolgens zonder pardon op en brachten haar naar een ziekenzaal, waar ze op een bed neer werd gelegd.

De brunette gleed langs haar rug naar beneden en bleef vervolgens verraderlijk lang op de grond liggen. Jace echter wist dat hij haar goed had laten schrikken met de onverwachte kracht die uit zijn hand tevoorschijn was gekomen. De iron sister en nu shadowhunter was hier niet op voorbereid aangezien ze zelf niet over deze kracht beschikte en was direct naar achter gevallen, tegen de muur aan. Nu moest hij ook wel toegeven dat hij erg was geschrokken toen hij erachter was gekomen welke kracht zich in zijn hand schuin hield op het moment dat Azazel dreigde hen allemaal te vermoorden. Hij was blij dat hij iedereen had weten te redden, maar hij schepte er niet graag over op omdat het nu niet bepaald een fijne herinnering was. De brunette leek controle te willen krijgen over haar ademhaling aangezien ze met een gigantische kracht naar achteren was gesleept, tegen de muur aan. Het leek erop dat dit het einde was van de training en hiermee ook het einde van het gevecht. De voet op haar buik bevestigde dit alleen maar, het betekende dat ze hem niet zomaar weer overeind zou halen en dat dit ook daadwerkelijk het einde was. ''Oh, you should. I think you will be an amazing shadowhunter. We need these kind of people.'' Zei hij met een grijns. Met zijn hand trok hij haar overeind, maar hij keek opzij toen hij de schelle stem van Clary hoorde, die het niet kon laten om haar mening te delen met iedereen die in de ruimte aanwezig was. How wonderful.
De woorden van Jennifer verbaasden Jace wel. Het was eventjes doodstil in de zaal en Clary leek aangeslagen. Jennifer beende weg zonder nog een woord te zeggen, wat ervoor zorgde dat Clary en hij nu nog alleen in de zaal waren. ''How can she just talk to me like that?'' zei ze opeens. ''My mother taught me well, I'm not that bad. Do you think I'm bad, Jace?'' Haar onderlip begon te trillen en een schuldgevoel trok zijn hele lichaam over. ''No, you're not bad Clary, you know that. I think she's just stressed, you know. Don't take it that serious, okay?'' Hij klopte wat ongemakkelijk op haar rug voordat hij terugliep naar zijn kamer. Hier besloot hij zijn shirt uit te trekken en het te verwisselen voor een ander shirt, aangezien hij had gezweet in dit shirt.
Zijn wenkbrauwen trokken omhoog toen hij na een tijdje merkte dat Jennifer tegen de deurpost leunde van zijn slaapkamer. ''What's up?'' vroeg hij, maar hij kreeg al ontzettend snel weer een antwoord van haar. ''Fine, is it now?'' Zodra ze knikte pakte hij zijn zwaard tevoorschijn, trok hij zijn handschoenen aan en rende hij het instuut aan. Het was een aanval met een demon en een mens. Hij rende door de straten heen, gelukkig kon geen enkel mens hem zien anders zou hij alleen maar gekke blikken toegeworpen krijgen, en hij stopte toen hij geslijm van een demon zag. Hij verborg zich achter een doos, de demon zag hem niet, en wachtte totdat het 'beest' dichtbij genoeg was. Vervolgens pakte hij zijn mes, kwam hij tevoorschijn en duwde hij het mes door het beest heen, wat uit elkaar spatte.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

Terwijl ik bij de muur langs naar beneden glijdt beginnen de puzzelstukjes op hun plaats te vallen, maar ik blijf op de grond liggen om controle te krijgen over mijn ademhaling. Door de klap is alle lucht uit mijn longen geperst, waardoor ik mezelf moet herpakken. Echter voel ik dan een voet op mijn buik, waardoor ik begin te lachen. "I'll take it as a compliment that you need to use that kind of power to defeat me." zeg ik met een knipoog, zodra hij me omhoog heeft geholpen. Mijn hand laat ik kort over mijn schouder glijden, om vervolgens mijn nek te laten kraken.
"You're just stupid for choosing him as a partner to train with, he's better than you are." hoor ik de roodharige jongedame dan zeggen, waardoor ik begin te lachen. "Well, I think Jace doesn't need you to grow his ego even more. And last time I checked, he can speak perfectly fine for himself, honey." zeg ik dan rustig, terwijl ik zie hoe haar ogen groter worden. "Maybe you should do some research whom you're speaking to, instead of behaving like a spoiled little brat. I can't imagine that Jocelyn brought you up like that." Na die woorden te hebben gezegd verlaat ik de trainingszaal, maar zie dan hoe er meerdere alarmen afgaan. "Where's Alec?' vraag ik dan aan Izzy, die radeloos naar alle alarmen kijkt. "He went on a mission." zegt ze dan, waarna ze zichzelf snel herpakt en orders begint uit te delen. Als laatste deelt ze zichzelf dan in. "Ask Jace to go on the next mission that pops up, please." zegt ze dan, terwijl ze het instituut uit rent.
Snel kleed ik me om in een zwarte sportlegging, gevolgd door een zwarte sport beha die er bij past. Mijn schoenen verwissel ik dan voor een paar gympen, waarna ik nog een vest er over heen trek. Een groot deel van mijn buik is zichtbaar, maar ik trek me niets aan van de blikken die ik krijg. Zodra er dan nog een melding opspringt besluit ik om naar Jace te gaan, ik leun dan ook tegen de deurpost aan en blijf naar hem kijken, totdat ik zijn aandacht heb. "There's a mission, Izzy asked me to ask you when the next one came up. She's already on one, just as Alec." leg ik dan uit, waarna ik zelf richting de trainingszaal loop. Mijn handen zwachtel ik dan ook in, voordat ik mijn training begin met de verschillende typen boksballen en palen. Mijn vest gooi ik halverwege ergens neer, waarna ik me volledig focus op mijn training. Terwijl ik aan het trainen ben zie ik in mijn ooghoek Clary binnenkomen, maar besluit er geen aandacht aan te besteden. Ja, misschien was ik net hard tegen haar, maar ik ben hier niet om vrienden te maken. Jocelyn was een vriendin van mijn moeder, eentje die ik vaak heb gezien en goed kende. Maar dat haar dochter zo is geworden, niet lijkend op haar moeder.. dat had ik nooit verwacht. Plotseling hoor ik echter iemand schreeuwen om een arts, waardoor ik opkijk.

Het verraderlijke aan dit type demon is, is het type vergif dat hij met zich mee brengt. Pijn is erg, maar iets wat er voor zorgt dat je langzamerhand het gevoel in je lichaam en spieren kwijt raakt is een rare gewaarwording. Ondanks de woorden van de jonge weerwolf, neem ik haar toch op mijn rug. Haar gewonde been ondersteun ik met mijn goede arm, zodat zij zich goed vast kan houden aan mijn lichaam. De jongedame is zeker niet zwaar, maar op een gegeven moment begint het dragen gewoon zwaar te worden. Eenmaal bij het instituut gekomen laat ik haar dan ook van mijn rug glijden, wetende dat ik haar de trap niet op kan tillen zonder zelf door mijn benen te zakken. "Hold onto me." zeg ik dan zacht, waarna ik mijn arm rond haar middel sla, om haar op deze manier toch nog te ondersteunen. De deur van het instituut open ik dan ook, waarna ik met haar naar binnen loop. "Medic!' schreeuw ik dan ook, waardoor er een aantal shadowhunters voor onze neus komen te staan. "Oh my god Alec! What happened?' hoor ik Clary dan vragen, waarna ik de jongedame meegenomen zie worden door twee shadowhunters. "Achaieral demon, it hit her in her upper leg. The venom needs to be taken out of her system." zeg ik dan rustig, waarna ik zelf naar de zaal loop waar we gewonden behandelen. "Damian isn't here." hoor ik dan plotseling iemand zeggen, waardoor ik frons. "Where the hell is he." zeg ik dan ook niet al te vriendelijk, maar trek dan zelf mijn leren jas uit. Hierdoor wordt de wond zichtbaar, een die er voor zorgt dat mijn aderen deels zwart zijn geworden.
"Achaieral?' hoor ik dan plots iemand vragen, waardoor ik opkijk en in de ogen kijk van Jennifer. "Yes." zeg ik dan, waarna ik antwoord geef op de vraag waar we onze medicijnen bewaren. Zodra ik de glazen vitrine aanwijs zie ik hoe Jennifer er op af loopt, en de etiketten van verschillende flesjes begint te lezen. "Do you have any way to contact your healer? I know it's one of these, but I need to be sure. Applying it is no problem, but if I inject you with the wrong one, that will be an ugly mistake." grinnikt ze dan, waarna ik knik. Mijn telefoon geef ik aan de brunette, waarna ze een gesprek begint met de dokter. Al gauw klemt ze de telefoon tussen haar schouder en haar oor, terwijl ze in verschillende lades begint te rommelen. Al gauw haalt ze er een tweetal spuiten uit, waarna ze deze begint te vullen met een roodkleurige vloeistof.

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Als weerwolf zijnde was ze half mens en half demon, maar de demon die voor haar stond, herkende ze niet. Ze wist alleen dat de demon haar zo zou kunnen vermoorden en niemand zou haar kunnen vinden. De gedachte alleen al maakte haar ontzettend bang. Ze wou pas overlijden als ze oud was en een gelukkig leven had geleid, voor zover dat kon als weerwolf zijnde, maar ze wou niet overlijden op een dak, midden in de koude nacht en door een demon. Nee, dat ging echt niet gebeuren. Haar lichtbruine ogen met een groen randje keken vol angst naar de demon voor haar, die enkele centimeters van haar vandaan was. Oh, wat wou ze nu graag in een weerwolf veranderen en de demon volledig vermoorden. Het was ook maar goed dat ze geen hakken aan had gehad want dan was ze nu allang de pineut geweest, al was ze dat nu ook. De demon liet slijm achter en ze sloot voor enkele tellen haar ogen. Als dit haar einde was, so be it. Zo zou ze zeker niet willen overlijden, maar misschien had ze wel geen enkele keus. Ze haalde diep adem en hield krampachtig haar ogen dit. De demon zou haar nu vermoorden. Geschreeuw verliet al snel uit haar mond, omdat het beest met zijn gigantische klauwen haar bovenbeen aan had geraakt. Kermend zakte ze in elkaar neer, als een hoopje. Dit deed zo, zo veel pijn. Was dit dan echt haar einde?
Maar nee hoor, een volgende pijnstoot bleef uit. Genevieve opende langzaam aan haar ogen en zag hoe een shadowhunter die ze herkende als Alec Lightwood, het hoofd van het New Yprk instituut, het beest riep. Deze richtte nu zijn ogen op de lange, donkerharige jongeman, die het beest neerstak met zijn sarafijnen zwaard. Ze hapte naar adem toen ze zag hoe hij geraakt werd, maar door middel via zijn andere arm toch nog het beest neer wist te halen. Opgelucht beet ze op haar onderlip en probeerde ze overeind te komen, maar het lukte niet. Ze had geen gevoel meer in haar bovenbeen.
De jongen kwam op haar afgelopen en begon haar een vraag te stellen. Genevieve wierp hem een gekwelde blik toe en probeerde nog steeds op te staan, maar viel neer. Ze mocht de shadowhunter nog steeds niet, al was ze hem wel dankbaar voor het redden. Anders was ze nu echt wel dood geweest. Ze beet zachtjes op haar onderlip toen ze hem hoorde. Waarschijnlijk had ze geen goede indruk bij de shadowhunters achtergelaten en al helemaal niet bij Izzy. ''Yes, my leg is the only place that feels numb.'' Gaf ze dan ook toe. Ze wou hier ontzettend graag weg. ''You can't carry me, I'm too heavy.'' Mompelde ze. Ze aarzelde ontzettend, maar zijn volgende woorden waren toch wel de doorzet. Voorzichtig plaatste ze zichzelf op zijn rug en hield ze haar blik op haar been gericht. Dit was verschrikkelijk.

Het deed wel iets met hem, het feit dat Jennifer, de Iron Sister en nu een shadowhunter, opeens tevoorschijn kwam en dat ze hem zomaar sloeg in een gevecht. Hij verloor eigenlijk bijna nooit en was hierdoor ook één van de beste shadowhunters. Dit kwam vooral door de opvoeding die hij als klein jongetje had gehad door de gevaarlijke Valentine Morgenstern. Valentine, die hem dingen had geleerd die een normale shadowhunter niet wist. Valentine, die hem liet geloven dat hij zijn vader was en dat hij hem demonenbloed had gegeven. Oftewel, Valentine was fucked-up. Toch zaten er wel een paar voordeeltjes aan; zo wist Jace nu ontzettend veel trucjes waardoor hij zijn tegenstander gemakkelijk neer kon halen. Hij had de trucjes niet gebruikt bij zijn gevecht met Jennifer omdat hij bang was dat hij haar dan zomaar neer zou halen en dat ze dan pijn zou hebben, maar dit was blijkbaar niet het geval. Sterker nog, ze zou die trucjes misschien wel kunnen ontwijken waardoor ze het gevecht alsnog zou kunnen winnen. Hij wist wel dat de Iron Sisters ontzettend sterk en machtig waren, sterker dan normale shadowhunters, maar hij moest toegeven dat hij niet had verwacht dat ze zó goed was.
Clary wist dat overduidelijk ook niet, want ze stond bij Izzy met een jaloerse uitdrukking op haar gezicht. Als hij eerlijk was was hij nog niet volledig over haar heen, maar hij wist niet of hij wel weer wou wat ze eerst hadden. Dat hele broer en zussen gedoe had alles een beetje verpest en het voelde allemaal veel anders voor hem aan nu. Dat Simon opeens in beeld kwam en dat Clary een relatie met hem nam verbeterde de situatie ook zeker niet. En toen ook nog eens die kus in het seelie court.. het verwarde hem allemaal zo erg. Bovendien was een relatie met Clary hebben ook levensgevaarlijk. Hij keek van haar weg en focuste zijn blik weer op Jennifer, die voor hem stond, klaar voor het volgende ochtend. Of hij klaar was? Oh, zeker weten.
''Oh no, I'm not going to run away from you.'' Grijnsde hij. Hij woelde met één hand door zijn ietwat lange lokken leen en wierp een laatste schuine blik op Clary, die hem nog steeds met iets van jaloezie in haar ogen aankeek. Vervolgens begon het gevecht. Jennifer ontweek verschillende slagen en ze wist hem zelfs met een doffe klap op de grond te krijgen, maar het deed hem niet pijn. No way dat ze dit gevecht ook ging winnen. Zodra haar laars omhoog kwam om hem een high kick te geven, duwde hij haar terug waardoor hij de high kick tegen hield en ze over de grond moest koprollen. Hij grijnsde eventjes toen hij dacht aan wat de perfecte move was om haar uit te schakelen. Zijn ogen lichtten voor enkele seconden op, waarna hij Clary een ''no way..'' hoorde roepen. Jace's hand werd gericht op de jongedame. Een straal licht kwam tevoorschijn en duwde Jennifer tegen de muur aan, waardoor ze op de grond lag. Hij liep met zijn typische loopje naar haar toe en zette zijn hak op haar buik. Niet hard natuurlijk, maar als teken dat hij had gewonnen. ''I won.'' Hij knipoogde voordat hij zijn hand uitstak om haar omhoog te halen. ''Fair round, mrs Nightblood.''

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

Zwijgend laat ik mijn ogen glijden over de vele mensen die plotseling de trainingszaal in komen gedruppeld, waaronder een meisje met rood haar, dat gelijk haar ogen op Jace vestigt. Gelijk trek ik de conclusie dat dat Clary Fairchild moet zijn, de dochter van Jocelyn en Valentine. De blik in haar ogen zegt al genoeg, het straalt bijna jaloezie uit, alsof Jace van haar is. Echter heb ik niet de indruk van Jace dat hij zich door iemand laat temmen, met het zicht op de vrijheid en het kunnen hebben van elke vrouw. Of het nou iemand uit de benedenwereld is, of iemand uit onze wereld. Daarbij kan het ook geen kwaad dat hij de naam Herondale draagt, ook al gedraagt hij zich niet zo uit de hoogte, zoals de familie vaak wel doet. En dit is iets wat mijn aandacht trekt. Net iets anders zijn, net iets specialer.. of iets hebben wat je bijzonder maakt.
Zodra ik zijn zwaard op de grond hoor kletteren, nadat hij overeind is gekomen, ontstaat er een speelse glimlach rond mijn lippen. "Are you sure? You're not going to run away from me, are you?' zeg ik dan spottend, maar geef hem geen kans om daarop te antwoorden. Er is me altijd geleerd, dat wie niet sterk is, slim moet zijn. In de citadel trainen we natuurlijk alleen maar met vrouwen, ook al zijn enkelen daarvan misschien wel sterker dan de mannen. Nu ben ik wel sterk, maar ik kan niet op tegen Jace zodra hij de eerste klap uitdeelt. Als dat gebeurt, ben ik gelijk in een nadeel. Voor mij is het dan ook belangrijk dat ik de eerste klap uit kan delen, waardoor ik hem kan verassen. Mijn eerste vuistslag houdt hij ook tegen met zijn arm, maar al gauw gebruik ik dan een van mijn vele behendigheden. Doordat hij mijn arm vast heeft, kan ik me naar hem toe draaien, mijn lichaam tegen hem aan drukken en hem op die manier over mijn schouder heen werpen. Met een doffe klap komt hij dan ook op de grond terecht, waarna ik hem met een opgetrokken wenkbrauw aankijk.. "Come on Jace." zeg ik dan grijnzend, maar kijk toe hoe hij soepel overeind springt. Voor een hele tijd gaat het dan ook gelijk op, totdat ik besluit om mijn benen ook te gebruiken. met een high kick wil ik hem dan raken, maar voel hoe hij me tegen houdt, waardoor ik door moet draaien en ik doormiddel van een koprol gelijk weer overeind veer. Echter is zijn volgende zet een volledige onverwachte. Zijn ogen lichten voor een kort moment op, waardoor ik al van mijn stuk ben gebracht, maar alsof dat nog niet genoeg is, richt hij zijn hand op me, waar een grote straal licht uit komt. Voordat ik goed en wel besef wat er gebeurd voel ik een kracht aan mijn lichaam scheuren, waardoor ik opgetild wordt en tegen de muur aan gesmeten. Hard kom ik met mijn schouder en rug tegen de muur aan, waar ik bij langs glijd, totdat ik op de grond terecht kom.

Na de informatie nog even door te hebben gelezen springt er opeens een grote melding op het scherm, van meerdere aanvallen in de stad. Gelijk spring ik op, waarna ik enkelen van ons op een missie stuur. Deze keer met een technisch snufje, een oortje die je in kan doen, waardoor je ten aller tijde in contact kan worden gebracht met het controlecentrum hier in het instituut, of met de dichtstbijzijnde shadowhunter. Zodra ik alle missies heb verdeeld, besluit ik om zelf ook op een missie te gaan. Er is een melding gemaakt van een shapeshifter, een demon die in eerste instantie de vorm aanneemt van een mens, maar niet veel later verandert in het verschrikkelijke wezen dat hij is. Gehaast pak ik dan mijn wapens, waarna ik het instituut uit ren. Door mijn rune te activeren voor snelheid, ben ik al gauw aangekomen op plaats van bestemming, aan het gegil te horen. Zo te horen is het een vrouw die om hulp roept, waardoor ik zo snel mogelijk bij de regenpijp omhoog klim. Eenmaal op het dak, zie ik dat de demon net zijn klauwen in het bovenbeen van de vrouw zet, die ik al gauw herken van de vergadering.
"Hey!" roep ik dan ook, om de aandacht te trekken van het beest, waarna het met grote snelheid op mij af komt gestormd. Veel tijd en ruimte om mijn pijl en boog te gebruiken heb ik niet, waardoor ik er voor kies om mijn serafijnen zwaard te trekken. Al gauw herken ik de demon als Achaieral. Een agressieve soort, een die maar al te graag zijn tanden en klauwen in je lichaam wil zetten. Hierdoor spuit hij een bepaald middel in je, waardoor je een verdoofd gevoel krijgt in je lichaam, op de plek waar het geïnjecteerd is. Ik besluit de demon dan in eerste instantie ook te ontwijken, door op te springen en een van zijn poten te raken met mijn zwaard. Kermend stort het dier dan ook neer, maar weet me dan toch nog te raken in mijn arm, waardoor ik geen controle meer heb over de kracht hierin. Mijn zwaard valt dan ook, waarna ik het met mijn andere hand vast neem en met al mijn kracht in het wezen steek. Al gauw verandert deze in een hoop stof, waardoor ik mijn serafijnen zwaard weg kan steken.
Mijn ogen richt ik dan op het meisje, waarvan ik weet dat het een weerwolf is. "Is your leg the only place that feels numb?' vraag ik dan ook, waarna ik een gekwelde blik toe krijg geworpen. "I know you don't like me, but you need to come with me. And the only way we're going to get of this roof, is by working together. I need you to get on my back, so I can carry you. That way we'll be in the institute a lot quicker, and we can get that looked at."zeg ik dan kort, waarna ik haar zie aarzelen. "Okay, hurry up. If we don't get this venom out of our system, it will eventually paralyze our entire body." zeg ik dan redelijk geïrriteerd, waarna ik haar toch op mijn rug help en mijn weg vervolg naar het instituut. In mijn eentje ben ik sneller, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om de weerwolf achter te laten.

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Het irriteerde Genevieve mateloos dat iedereen zo gefocust was op de kloof. Alsof de kloof goede bedoelingen met de benedenwereld had. Ze zouden voor eigen soort kiezen, altijd. Ze had het al vaak genoeg gezien, had de benedenwerelders die voor de shadowhunters kozen gevolgd en had gezien hoe de shadowhunters áltijd voor zichzelf kozen. Ze noemden zichzelf engelen, hadden zogenaamd engelenbloed in hun systeem, maar waarom kozen ze dan altijd voor zichzelf en niet voor anderen? Met een kwaad gevoel in haar lichaam was ze weggelopen, haar handen in de zakken van haar bomberjack. Haar gezicht stond op onweer en ze was er vrij zeker van dat mensen zouden schrikken als ze haar nu zo zouden zien. Ze kon namelijk best wel bot zijn, ze was een jongedame met pit en ze had ook zeker een grote mond. Dit was dan ook de reden dat haar ouders haar snel uit huis wouden hebben, ze konden er niet tegen dat ze altijd een grote mond terugkregen. Zijzelf gebruikte altijd het excuus 'wie de bal kaatst, kan hem terug verwachten', maar haar ouders waren haar niet van gediend.
Ze merkte niet eens dat doordat ze over haar ouders dacht, haar lopen meer stampen werd. Ze schrok toen ze ineens een zware ademhaling hoorde en bleef direct stil staan. Haar hart beukte snel tegen haar borstkas aan. Ze haalde een keer diep adem en voelde haar lichaam huiveren. ''Hello? Anyone?'' riep ze. Het bleef stil. Ze draaide zich op haar hakken om en fronste toen ze de man voor haar zag. Hij keek haar grijnzend aan voordat zijn hele lichaam veranderde in een donker figuur. Ze gilde luidkeels toen ze zich besefte dat het een demon was. Oh no. Ze kon nu niet veranderen in een weerwolf. Bovendien zou ze dan toch al gepakt zijn door de demon. De demon kwam steeds dichterbij en uit paniek rende ze voor zich uit. Zelfs nu ze een mens was, was ze leniger dan shadowhunters en vampiers en kon ze sneller overal op komen. Ze greep zichzelf beet aan een waterpijp en sprong op het dak van een cafétje. De demon keek haar vanonder aan en begon een gek geluid te produceren waar veel slijm bij vrij kwam. Ze rende ontzettend snel over het dak en keek paniekerig om zich heen toen ze zich besefte dat er bijna geen uitweg was. Ze was geen shadowhunter en had dus niet de wapens om de demon te vermoorden. Misschien, misschien waren die shadowhunters toch wel handig. Ze konden de demonen vermoorden die hier rondliepen, iets waar de benedenwerelders niet toe in staat waren. Een andere gil verliet haar mond en angstig sloeg ze haar hand voor haar mond. De demon kon dan misschien in zijn ware staat niet gezien worden door mensen, Genevieve kon als mens zijnde wel gezien worden door mensen. ''Stay the hell away from me.'' Schreeuwde ze. ''Fuck, I'm going to die!'' Een traan gleed over haar wang. ''Luke? Somebody?'' gilde ze. Zo wou ze echt niet overlijden.

Jace was het gewend dat mensen zijn ego dagelijks streelden. Hij straalde zeker zelfverzekerdheid uit. Iedereen wist dat hij een onwijs goede shadowhunter was, zijn eigen parabatai genaamd Alec Lightwood wist dit ook. Dit was al duidelijk geworden toen ze op jonge leeftijd, nadat Jace na het instituut was gebracht en na een vreselijke tijd achter de rug te hebben met Valentine Morgenstern, begonnen met trainen. Ze trainden in de vechthal en dit meestal met Hodge, waarvan Jace laatst zijn hand nog af had gesneden. Het boeide hem niet, Hodge werkte samen met Valentine en ze konden geen bedriegers in het instituut hebben. Ze moesten zich veilig kunnen voelen in het instituut, ze moesten er trainen om zichzelf sterker te maken zodat ze hun missies konden voltooien en dit ging niet als iemand in het instuut hen expres tegen zat te werken. Na die tijd kon hij zichzelf wel slaan voor het niet door hebben van het bedriegen. Toch had Hodge de shadowhunters wel altijd goed getraind door hen de perfecte trucjes om iemand te vermoorden of neer te halen te leren. Jace had zeker wat van hem geleerd.
Toch leek zijn hele gedachtegang te blokkeren zodra de iron sister zo dicht bij hem zat. Ze was prachtig, dat moest hij toegeven, maar het leek wel alsof alles aan haar dodelijk was. Als je de vijand was wou je echt niet dicht bij haar in de buurt zijn. Zo beeldschoon, maar oh zo dodelijk. Je hoorde het wel vaker, vrouwen die beeldscheen waren maar ontzettend sluw en sterk, en hij was ervan overtuigd dat deze iron sister ook in dat rijtje geplaatst kon worden. Ze zou een zeer goede shadowhunter zijn doordat ze de anderen kennis en trucjes bij kon brengen. Zo zouden veel missies gewoon goed gaan in plaats van dat sommige nog wel eens mislukten doordat sommige shadowhunters niet logisch na dachten of doordat Valentine ze in hun macht had. Zo was er eentje vermoord door Sebastian.
Hij grijnsde toen hij haar uitgestoken hand zag en pakte die aan, waarna hij soepel overeind kwam. Door haar volgende opmerking moest hij zo lachen dat zijn tanden ontbloot werden. ''It will, but I like to hear it anyway.'' Een knipoog was het gevolg van Jace's woorden voordat hij lachend opzij keek naar Max, die het overduidelijk geweldig vond om te zien hoe zijn grote idool ingemaakt werd door een jongedame. Opeens kwam Clary de vechthal inlopen. Zoekend keek ze om zich heen voordat ze zijn blik ving. Haar wenkbrauwen trokken ietsje omhoog en ze sloeg haar armen over elkaar zodra ze zag hoe dicht Jennifer en hij bij elkaar stonden. Haar ogen werden ook ietsje groter en ze ging naast Izzy staan, die naar hen keek met een grote glimlach op haar gezicht. Jace rolde met zijn ogen en gooide zijn zwaard neer. ''Fine, no weapons.'' Was zijn antwoord. Zijn ene mondhoek trok een stukje omhoog terwijl hij een stap naar achter deed. ''Game on.''

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

De jongeman genaamd Jace straalt een en al zelfvertrouwen uit, iets wat hem siert, maar tegelijkertijd zijn grootste valkuil kan zijn. Uiteraard is me verteld dat hij een Herondale is, een van de beste families, maar hij is opgegroeid met Valentine als vader, wat betekent dat hij hard is. Gehard door zijn opvoeding, door het leed wat hij al heeft moeten doorstaan. Er is me verteld dat hij een geweldige zwaardvechter is en een van de beste shadowhunters, helemaal op zijn leeftijd. En het feit dat hij me uitdaagt om te vechten, kan twee dingen betekenen. Hij wil of zijn eigen krachten laten zien, misschien zelfs wat zijn engelenbloed hem heeft gebracht, of hij wil inschatten hoe sterk een Iron Sister is.
Zodra hij zijn zwaard tevoorschijn haalt doet het me glimlachen, maar trek al gauw mijn eigen zwaard, die volledig aangepast is op mij. Een van de voordelen van een Iron Sister zijn. Zelf dingen kunnen smeden, dingen aan kunnen passen en perfectioneren. Een van de dingen die je leert in de citadel, is gebruik maken van je omgeving. Niet hard tegen hard vechten, pas als dat echt noodzakelijk is. Met gemak weet ik Jace dan ook te ontwijken en pareer zijn zwaard enkele keren, totdat ik een kans zie. Soepel onderhaal ik mijn arm, raak hem en hoor zijn zwaard op de grond kletteren. Wat ik echter niet aan heb zien komen, is zijn armen rond mijn lichaam. Voor een kort moment ben ik verrast, maar al gauw heb ik hem uit balans gebracht, waardoor ik nog net niet op hem lig. Mijn zwaard is ondertussen gevallen, wat er voor zorgt dat ik op mijn onderarm steun, terwijl ik mijn dolk tegen zijn keel heb gedrukt. Onze gezichten zijn dicht bij elkaar, wat zorgt voor een spanning in mijn lichaam. Ik mag dan wel een Iron Sister zijn, maar dat betekent niet dat ik de maagd Maria ben geweest, voordat ik mezelf aansloot bij de citadel. Soepel kom ik dan overeind, waarna ik luister naar zijn woorden. "Thank you." zeg ik simpelweg, waarna ik hem mijn hand toereik, zodat hij deze kan pakken om omhoog te komen. "You're not that bad yourself, but I'm guessing that that compliment will only increase your ego, or am I wrong?' vraag ik dan, maar hoor dan iemand juichen.
"Oh my god! That was so cool! You need to teach me how to fight!' zegt een jonge shadowhunter dan ook, waarna hij tegen wordt gehouden door zijn zus. "Excuse him. He just hasn't seen an Iron Sister before. This is Max, and I'm Isabelle, or Izzy for short." zegt ze dan, waarna ik glimlach. "It's okay. And I will gladly teach you how to use your strength, Max." zeg ik dan rustig, waarna ik de jongeman een aai over zijn bol geef. "And nice to meet you Izzy, I hope you are doing better than the last time I saw you." zeg ik dan rustig. De vorige keer mocht ze de citadel niet in, omdat ze niet puur was. Echter ziet ze er nu een stuk beter uit, wat me gerust stelt. "I am." zegt ze dan ook glimlachend, waarna ze haar jongere broertje mee neemt die nog steeds enthousiast spreekt over het feit dat ik hem wel wil trainen. Het trainen van andere shadowhunters kan geen kwaad, helemaal nu Jonathan rond zweeft, zichtzelf beschermend door vermomd te zijn als Sebastian, een shadowhunter uit het London instituut.
"Ready for another round? No weapons this time." daag ik Jace dan uit, waarna ik hem met een grijns aankijk. "Or are you scared of a girl?' zeg ik dan spottend.

De manier waarop de jonge dame tewerk gaat laat duidelijk zien dat ze talent heeft, er is mij namelijk verteld dat ook lang niet alle Iron Sisters even goed kunnen vechten. Enkelen zijn er meer voor de kennis en voor het vakmanschap, ook al zullen zij ook de citadel kunnen verdedigen, mocht het nodig zijn. Binnen de kortste keren belandt Jace dan op de grond, waardoor ik mijn hand voor mijn mond houd om de brede grijns op mijn gezicht te verbloemen. Mijn parabatai die een vrouwelijke shadowhunter niet aan kan.. Een geweldig gezicht, waar mijn broertje ook maar al te veel van lijkt te genieten. Hoofdschuddend kijk ik dan naar Jace, wetende dat hij dit maar een al te leuke uitdaging vindt. Jaren lang kennen we elkaar al, wat er voor zorgt dat ik hem redelijk goed ken. De situatie op dit moment met Clary is pijnlijk, aangezien Jace haar broer wil doden, terwijl Clary hem nog een kans wil geven, en dan is er nog de kus die duidelijk heeft gezorgd voor commotie. Zonder verder nog een blik op Jace en Jennifer te werpen, besluit ik ook terug te gaan naar het centrum, waar opdrachten worden uitgedeeld en strategieën worden besproken. Het hoogtepunt van de dag is toch wel het beraad dat heeft plaatsgevonden, maar een goede tweede is de achternaam van Jennifer. Nog steeds heb ik hier zelf ook mijn vraagtekens bij, waardoor ik contact op besluit te nemen met mijn moeder.
"Alec! Is everything okay? Why are you calling?" Zo begint het gesprek, waarin ik uitleg vraag over de ontwikkelingen binnen onze wereld, waarna mijn moeder besluit om me terug te bellen met informatie, zodra ze deze heeft verkregen. "Thank you." is het laatste wat ik zeg, voordat ik op het rode hoorntje druk. Zelf besluit ik dan op ons netwerk te gaan zoeken, echter is het enige wat ik vind, de namen van de overleden familie leden.
Haar ouders, Joseph en Margaret. Gevolgd door haar broers, Theon, Matthew en Don. En haar enige zus, Jessica, maar afgekort Jess. De kenmerken van de familie zijn te vinden, maar zelfs dit verbaast me. Er staat namelijk dat de familie Nightblood werd gezien als een gevaarlijke familie, krachtig en loyaal aan niemand. De geschiedenis laat verhalen zien van bloederige gevechten, een harde opvoeding en een reputatie zien, waar menig shadowhunter bang voor zou zijn of ontzag voor zou hebben. Waar vrouwen namelijk vroeger wel de titel shadowhunter droegen, maar meer de kinderen trainden en geen missies uitvoerden, zijn zij het tegenovergestelde. Ze worden er zo jong mogelijk op uitgestuurd, jongen of meisje. Littekens maken je hard, wonden leren je genezen en pijn leert je beseffen. Zelf besluit ik deze informatie in een mail naar Jace te sturen, zodat hij zich ook wat in zou kunnen lezen.

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Een schuldgevoel trok toch wel door het lichaam van de jonge wolvin zodra haar mondhoeken omhoog trokken en de lift naar beneden ging. Ze had niet zo tegen de shadowhunter uit willen vallen, die waarschijnlijk alleen maar aardig wilde zijn. Ze had wel eens gehoord over Izzy, Isabelle om precies te zijn, en wist dat ze van een goede familie kwam. De Lightwoods. Genevieve integendeel was een heel ander verhaal. Ze kwam niet uit een familie waar weerwolven erfelijk waren, nee, ze was gebeten als mundane. Ze liep gewoon over straat, midden in de nacht. Ze was net teruggekomen van haar vriend en als ze eerlijk was, hadden ze een geweldige avond gehad. Niet als in het seks gebeuren, want dat had ze nog nooit gedaan, maar als in dat ze samen lekker op de bank hadden gelegen en naar een film hadden gekeken. De jongedame mocht dan wel als ontzettend stoer overkomen, diep van binnen was ze best wel onzeker over zichzelf en over haar lichaam. Maar, ze liep dus over straat en opeens was er een wolf voor haar neus gestopt. Ze begon te gillen en draaide zich om om weg te rennen, maar de wolf sprong bovenop haar waardoor ze op de grond viel. Hij begon haar te bijten, ging met zijn klauwen over haar huid heen. Uiteindelijk veranderde hij voor haar ogen. Het was haar eigen vriend. Hij had haar nog eventjes aangekeken, maar was toen weggerend. Naakt, het duister in. Daar lag zij dan nog op de grond, huilend en onder het bloed. Luke had haar gevonden, opgetild en haar meegenomen naar een garage. Hij maakte haar vast en zij schreeuwde het alleen maar uit van de pijn, geen idee hebbend dat datgene wat zou gaan komen nog veel meer pijn zou gaan doen. Daar was ze voor de eerste keer veranderd. Sindsdien had ze ook nooit meer wat van haar vriend gehoord. Toen ze aan Luke de vraag stelde of hij hem kende, zei hij ook nee. Haar vriend was een Engelse jongeman en kwam dus waarschijnlijk ook van de London pack. Het had haar nog dagen beziggehouden, maar uiteindelijk was ze over hem heen gekomen. Ze had hem toch niet nodig, hij was diegene die haar dit aan had gedaan.
De brunette vervolgde haar weg door het instituut uit te lopen. Uit haar jaszak viste ze haar mobiel en ze ging op een veilige afstand staan, waarna ze wachtte tot Maia opnam. ''Hey, Maia.'' Begon ze terwijl ze even haar nagels bekeek. ''Genevieve? Weren't you at the downworld meeting?'' hoorde ze haar beste vriend vragend zeggen. ''Yes..'' mompelde ze terwijl ze eventjes opkeek naar het instituut. ''But it was bullshit. Clave this, clave that. I don't care about the stupid clave, I only care about our pack. Luke only seems to care about the shadowhunters though, he keeps telling we should support them and the clave. It's crazy, isn't it?'' ratelde ze met een frons op haar voorhoofd. ''I don't know, G. He makes a good point. We could be very strong if we have the Clave on our side, don't you think? Just think of the benefits that come with it.'' Zei Maia tot haar verbazing. ''Oh, you've got to be kidding me.'' Zei Genevieve kwaad. ''You too? What's going on? Wait, I don't even want an answer. Call me when you're thinking straight again.'' Ze hing op zonder verder nog iets te zeggen en liep kwaad weg. Het begon ook nog eens te regenen, geweldig.

De afgelopen dagen waren best hectisch voor de blonde shadowhunter, die al een lange tijd in het instituut woonde. Allereerst waren ze erg druk geweest met het zoeken van de spiegel, één van de levenselementen. De zoen met Clary in het seelie court had ook niet erg geholpen. Hij kon zich nog goed de uitdrukking op Simons gezicht herinneren toen hij erachter kwam dat hij niet diegene was waar Clary mee wou zoenen. Jace kon niet ontkennen dat het goed voelde. Hij had nog steeds bepaalde gevoelens voor haar die hij natuurlijk niet zomaar uit kon zetten, maar er was ook iets anders met haar aan de hand. Het feit dat ze in een relatie was met Simon had wel degelijk wat veranderd, maar hij kon zijn vinger er niet op leggen. Hij wist wel dat de zoen in het seelie court goed voelde, dat hij het ook echt wou. Hun lippen die elkaar aanraakten, de korte maar passionele kus die ze hadden gedeeld, de minachtende en arrogante blik die op het gezicht van de seelie queen was gevestigd.. Het had hem alleen wel goed gedaan. Natuurlijk had het Simons hart gebroken, maar op dat moment dacht hij daar niet aan. Bovendien was het toch alleen maar een blok aan zijn been, de nieuwe vampier die dacht van alles te kunnen. Hij had zichzelf echt in gevaar gebracht door mee te willen naar seelie court, het had zijn dood wel kunnen worden. Wacht, waarom dacht hij hieraan? Simon was niet belangrijk genoeg voor hem, hij moest blij zijn dat hij Clary nog had kunnen kussen, net zoals eerst.
Ietwat verbaasd keek hij naar de prachtige jongedame voor hem. Zijn wenkbrauwen schoten alleen omhoog toen hij haar naam hoorde. ''A Nightblood? Well, that's interesting.'' Mompelde hij. Hij dacht dat iedereen uit die familie was vermoord door de oorlog met Valentine, maar blijkbaar was er nog wel iemand. De woorden Iron sister trokken zijn aandacht al helemaal. Hij wist dat het ijzersterke vrouwen waren, vrouwen met een eigen wil en vrouwen die vele malen sterker waren dan gewone shadowhunters. Er was ook een reden dat ze niet in normale instituten woonden, vochten en trainden. Zijn hoofd ging langzaam op en neer toen hij Alec hoorde, als teken dat hij Jennifer wel rond zou leiden. ''Well, show me what you've got.'' Waren zijn simpele woorden. Zijn mondhoeken trokken omhoog en hij likte langs zijn lippen. ''I'll show you the rest of the instutite soon, but I have a feeling you would like to see where we train.'' Hij liep door naar de trainingsruimte en zag dat hij helemaal leeg was. Hij trok alvast zijn shirt uit zodat zijn runes en ontblote lichaam tevoorschijn kwamen. Met een vlotte beweging haalde hij zijn zwaard tevoorschijn en begon hij met het vechten tegen Jennifer.
Vol goede hoop was hij begonnen, maar dit bleek al snel geen goed idee te zijn. Jennifer was niet voor niets een Iron sister; ze was zo sterk als wat. Max was komen kijken, maar rende nu lachend terug om Alec te halen. Ze rende via de muren op en wist zijn zwaard afhandig te maken, waardoor hij nu maar gebruik van zijn lichaam begon te maken. Hij ontweek haar bewegingen soepel en had haar voor eventjes in een houtgreep, maar haar galante lichaam had hem zo op de grond. Ze waren zo dicht bij elkaar dat hun lippen elkaar bijna raakten. Zijn ene mondhoek trok een stukje omhoog en hij deed een hairflip jaja. ''You're good.'' Zei hij met zijn typische Jace grijns. Hij moest toegeven dat hij het wel vervelend vond dat ze zo veel sterker was dan hem, hij was altijd de beste shadowhunter geweest en nu was dit opeens niet meer zo door de komst van een iron sister, maar hij moest toegeven, ze was echt goed.

i'm a good girl with a lot of bad habits