ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/13/2018 02:52 PM

Xavier:
Ik had besloten om naar huis te gaan in de hoop aan de weinige nachtrust te komen die ik mezelf gunde en die de hoeveelheid nachtmerries me toe zouden laten. Het leek alsof ik constant op scherp stond, zo was in de bibliotheek maar weer gebleken toen ik de Koning bijna had aangevallen met een map papieren.
Warm aangekleed verliet ik het kantoor en hoorde ik in de verte voetstappen. Ik was direct weer op mijn hoede en merkte dat ik direct stiller ging lopen en grotere passen zette. Enkele gangen verder kreeg ik de dame die het veroorzaakte in het vizier en fronsde. Een cape, met capuchon op ín het paleis? Verdacht... Ik kwam steeds dichterbij terwijl ik er steeds meer van overtuigd raakte dat de dame zich naar buiten haastte, richting de stad. De weg die ik ook van plan was te nemen naar huis toe. 'Stop, milady!', riep ik terwijl ik versnelde en naar de dame toerende. Het was niet slim dat ze vertrok, maar de verschuilende gedaante had mijn wantrouwen aangewakkerd. Dit kon niet goed zijn. Mogelijk hadden we ons lek in het paleis te pakken op deze manier. Ik was dan ook van plan de dame te ondervragen over de organisatie van het feest, waar zij was geweest, welke informatie ze had, wat had ze doorgespeeld en vooral naar wie.

Reply Edited on 01/13/2018 03:13 PM.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/13/2018 03:03 PM

Camille
Ik had me zo stil mogelijk door de gangen bewogen, proberend om alle wachters te ontwijken, maar ook om zo snel mogelijk weg te komen. Impulscontrol was nooit mijn sterkste punt geweest en daarom had ik dan ook deze slecht overwogen beslissing genomen. Echter hield ik me ook aan mijn woord en aangezien ik besloten had te vertrekken, zou ik ook gaan ook. Voor ik spijt kreeg. Echter hoorde ik plotseling voetstappen en daarna een stem die me toeriep te blijven staan. Die stem. Ik zou hem uit duizenden herkennen, al had ik dat op het feest vreemd genoeg niet gedaan. Xavier. Geweldig. De persoon waar in feite voor wegliep. Na enige twijfeling bleef ik dan ook staan, zoals me opgedragen was, want ik wist dat hij me anders toch wel in zou halen. Vluchten zou de makkelijke optie zijn en zoals al meerdere keren was gebleken bij me, was het makkelijkste niet altijd het juiste. Ik draaide me dan ook om in de richting van de stem en haalde de capuchon van mijn hoofd. Moest ik iets zeggen? Wat moest ik zeggen? Had ik er juiste aan gedaan om te blijven staan of had ik toch weg moeten gaan? Ik stond aan de grond genageld bij het zien van hem, de eerste keer in dagen. Hij zag er slecht uit. Vermoeid. Onverzorgd. Wat had ik gedaan? Ik had zijn wonden verzorgd, maar was daarna weggelopen. Had hem een vreemde gemaakt. Mijn beslissing om te gaan leek met de seconde minder verstandig, als het dat ooit al was geweest.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/13/2018 03:24 PM

Xavier:
De dame in kwestie draaide zich na een aarzeling om en liet de capuchon zakken. Mijn ogen werden groot van verbazing op het moment dat ik me realiseerde wie het was. Ongelovig had ik mijn hoofd geschud. Was het dan toch waar? Was zij het lek en vluchtte ze terug of had ze een geheime bespreking met de andere partij? Ik stopte met rennen, gezien het me veel energie kostte en pijnsteken opleverde in mijn rug. 'Lady de Michaud', sprak ik haar aan op een toon zoals ik iedere andere lady in waiting aan zou spreken op een moment als deze. Ik kon mezelf deze kwestie nu niet persoonlijk aanrekenen. Nu was het een feit dat ik zakelijk moest blijven en moest handelen. 'Please come with me', verzocht ik haar met enige dwang hoorbaar in mijn stem voor ik haar aan de arm naar mijn kantoor leidde en de papieren op mijn bureau aan de kant schoof en haar op de stoel neerzette. Ik was omgelopen en zat op het randje van het bureau terwijl ik naar haar keek. 'Where were you going?', begon ik de ondervraging. 'It's very late for a lady to take a walk.', zei ik met afkeur. 'Who wanted to speak to you? Where? Who are they?', ging ik verder ervanuit gaan de dat zij het lek zou zijn. 'The puzzle fits... since you are here, weird things happened, the things in the monastery as most important one. And now you're leaving?', zei ik ongelovig. Ik schudde mijn hoofd. 'Be brave at this moment too and maybe you'll get some mercy. Tell me what your role is in this situation', zei ik terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg en haar afwachtend aankeek.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/13/2018 11:59 PM

Camille
Het voelde vreemd dat hij me niet bij mijn voornaam noemde, maar bij mijn officiele titel en daardoor kon ik ook niets anders dan op dezelfde manier te reageren. 'Captain du Guesclin,' reageerde ik op een zo neutraal mogelijke toon. De dwang waarmee hij me vervolgens vroeg mee te komen en de manier waarop hij daarna mijn arm vastpakte, zorgde ervoor dat de alarmbellen afgingen in mijn hoofd. Wat was hier aan de hand? Echter besloot ik niet tegen te stribbelen, want ik had tijdens het schoonmaken van zijn verwondingen ook wel gezien en gevoeld hoe zijn lichaam grotendeels uit spiermassa bestond. Daar zou ik nooit tegenop kunnen en dat wilde ik ook niet. Niet veel later kwamen we in zijn kantoor en werd ik op een stoel gezet, tegenover zijn bureau. Mijn blik gleed kort naar de bank waar ik ooit troost bij hem had gezocht en later voor hem gezorgd had. Nu was de sfeer overduidelijk anders en het zorgde ervoor dat ik rillingen kreeg. Ik keek naar hem terwijl hij op de rand van het bureau zat. De blik in zijn ogen zei me genoeg. Dit zat fout. Dit zat vreselijk fout. De eerste vraag was nog een redelijke, al wilde ik er geen antwoord op geven. Ik wist immers niet waar ik heen gegaan zou zijn als hij me niet tegen had gehouden, alleen dat ik weg had gewild uit het kasteel. Zijn afkeurende opmerking negeerde ik, want het deed me vrij weinig. Vroeger had ik genoeg dingen gedaan die niet als ladylike beschouwd werden dus preken zoals deze deden me niet heel veel meer. Daarop volgden echter vragen waarvan het even duurde voor het tot me doordrong wat hij er eigenlijk mee wilde zeggen. Wat? Waarom vroeg hij dat? Vertrouwde hij me soms niet? De vervolgvragen gaven mij echter antwoord genoeg. Ik staarde hem dan ook even ongelovig aan. Wat een idioot idee! Hoe kwam hij erbij? Een schampere lach ontsnapte aan mijn lippen voor ik het tegen kon houden, hopend dat hij snel zou zeggen dat het een grap was en dat hij er niks van meende, maar mijn gezicht betrok al snel op het moment dat ik hem nog eens in de ogen keek en zag dat hij het echt meende. Hij was serieus in zijn beschuldiging, want dat was het in feite. Ik voelde mijn maag omdraaien en tegelijkertijd voelde het alsof iemand met zijn vuist mijn gezicht insloeg. Hij was echt serieus. Hij was bloedserieus. Hoe kwam hij erbij? Ineens voelde ik me ontzettend gekwetst. Waarom kwam dit ineens vandaan? Had hij dit altijd al gedacht? Was dit iets van de afgelopen dagen? Waar kwam dit vandaan? Wat had ik gedaan om me verdacht te maken? Ik besefte me natuurlijk wel dat mijn impulsieve actie me niet perse in een goed licht zette, maar had ik verder ooit ook maar iets gezegd of gedaan om mensen te laten twijfelen aan mijn loyaliteit? Was Xavier de enige of waren er meerderen die zo dachten? Ik voelde me diep gekwetst, maar probeerde dat niet te laten merken. Echter moest ik wel even slikken voor ik uiteindelijk dan toch mijn mond opentrok, want ik had in al die tijd nog niets gezegd. 'Do you truly hate and despise me so much that you believe me to be a Spanish spy? ... To accuse me of treason? ... Because that's what you're implying, aren't you?' vroeg ik uiteindelijk met verstikte stem terwijl ik hem aankeek. Ik opende mijn mond weer om nog wat te zeggen, maar sloot al snel mijn lippen weer op elkaar. Ik wilde niet eens in gaan op zijn vragen, wilde geen antwoorden geven. De situatie was te idioot voor woorden en het voelde dan ook alsof ik opnieuw in een nachtmerrie beland was, maar deze keer was ik klaarwakker. De man waarvoor ik gevoelens had, waarvoor ik al maanden wat gevoeld had - realiseerde ik me nu - en wie mijn veilige haven was geweest tot een paar dagen geleden was ervan overtuigd dat ik een spion was. Wat had ik fout gedaan? Wat had ik gedaan om ervoor te zorgen dat hij dit was gaan denken? Was dit wraak omdat ik zo non-reactief geweest op zijn woorden een paar dagen geleden? Was dit een straf omdat ik niet had geweten wat te doen met de gevoelens die ik voelde? Of had hij dit altijd al gedacht? Was zijn aandacht puur en alleen geweest om me te testen? Van binnen voelde het alsof mijn hart ruw in stukken werd gescheurd en ik merkte dat ik in mijn stoel zat te trillen. Ik kon gewoon niet geloven dat dit echt gebeurde en weigerde dan ook antwoord te geven op Xavier's vragen. Ik wilde hem niet vertellen dat ik het paleis uit wilde vluchten omdat ik niet langer toneel kon spelen en niet wist hoe ik om moest gaan met mijn gevoelens voor hem. Ik wilde niet aan hem kwijt dat ik doodongelukkig was en verlangde naar een thuis of een veilige haven. Wat was er toch tussen ons gebeurd? Waar was de connectie die we eigenlijk al vanaf moment een hadden gehad? In zijn aanwezigheid had ik me altijd fijn en veilig gevoeld, al had ik dat nooit echt uitgesproken en dicht bij me gehouden. Het deed me echt vreselijk veel pijn om te denken dat de man waar ik me goed bij voelde, dacht dat ik het in me had een Spaanse spion te zijn en het deed me misschien nog wel meer pijn dan het verlies van mijn familie, want hier had ik zelf invloed op gehad. Ik had iets gedaan waardoor hij dit nu dacht. Dat ik het grootste aandeel had gehad in de ongemakkelijke sfeer tussen ons de laatste paar ontmoetingen was iets waarvan ik me bewust was en me ook zeker aanrekende, want als ik het gewoon gedurfd had om me open te stellen, eerlijk naar hem te zijn, had ik het misschien kunnen voorkomen. Hij had me immers alle ruimte gegeven om me open te stellen. Er was vanuit zijn kant altijd alleen maar rust, begrip en geduld getoond, maar ik had het gewoon niet aangedurfd om me kwetsbaar op te stellen en was daardoor afstandelijk geweest. Ik had hem weggeduwd terwijl dat juist het tegenovergestelde was van wat ik wilde, van wat ik nog steeds wilde.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/14/2018 11:59 AM

Xavier:
De temperatuur was in de kamer tot het nulpunt gedaald. Ik observeerde Camille en zag dat ze rilde, trilde. Ik had wel degelijk een harde kant en daar was ik in situaties als deze heel blij mee. Als ik dit te persoonlijk zou aanvliegen, zou ik het niet redden. Bij voorbaat al. Ik zag hoe ze moest slikken en meermalen haar mond had geopend om te antwoorden, echter kwamen er maar enkele zinnen ten gehore. Ik keek even de andere kant op en vloekte in gedachten. Ze wist alwéér door me heen te prikken. Gefrustreerd stond ik op en maakte een korte wandeling door de kamer terwijl ik in de gaten hield dat Camille op de stoel bleef zitten. Met mijn armen over elkaar heen tokkelden mijn vingers onrustig op mijn bovenarmen.
Uiteindelijk kwam ik weer bij haar terug en zuchtte diep. 'Camille', noemde ik haar nu wél bij haar voornaam. 'I didn't, until now. I never did.', verzekerde ik haar. 'But I don't know any longer what to believe, what is true and what are lies...', zei ik tegen haar. 'I can't let go the whole situation we're in. I have to find the solution. And I'm sorry that youre suspect number one. I have to include or exclude you', verontschuldigde ik me. 'You're the last person who joined the community in the palace and the one who was sneaking away... Very suspicious...', zei ik tegen haar. Tevens betrapte ik mezelf erop dat ik mijn zachte kant opnieuw naar haar had getoond door zélf mijn excuses aan te bieden. Maar wat had ik verkeerd gedaan? 'I have to be sure', herhaalde ik en keek haar aan. 'Please tell me, honestly, what is your role? Do you think Spain is behind all this problems? Do you have anything to do with it?', vroeg ik haast smekend. Ik hield het zelf allemaal niet meer bij. Het ene moment beschuldigde ik haar van hoogverraad, het andere moment was ik mild en hoopte ik op het beste, dat ze gewoon Camille Michaud was en niks te doen had en net als iedereen het slachtoffer van de onbekenden was geworden. Opnieuw gingen gedachten met me aan de haal en probeerde ik tijd voor mezelf te rekken door nogmaals een ronde door de kamer te lopen om uiteindelijk de hoed van mijn hoofd te halen en aan een kapstok te hangen voor ik terug kwam. Wat moest ik toch met deze situatie aan? Ik moest mezelf confronteren met de problemen, dat deed ik nu, maar was het beter? Maakte ik deze niet erger? Ik had nog steeds gevoelens voor haar en weigerde te geloven dat ze een spionne was, al wees alle informatie die ik tot nu toe had kunnen verzamelen erop dat zij ergens mee te maken zou kunnen hebben.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/14/2018 01:08 PM

Camille
Ik staarde wat voor me uit, proberend om de tranen die achter mijn ogen prikten niet te tonen. Ik keek dan ook niet op toen hij mijn naam zei en probeerde zichzelf te uit leggen, al luisterde ik natuurlijk wel. 'That is not an answer to my question.' beet ik hem toe toen hij uitgepraat was. Misschien was het wat hypocriet om hem ervan te beschuldigen mijn vraag niet te beantwoorden, aangezien ik zelf ook nog geen antwoord had gegeven op zijn vragen, maar ik moest weten of hij me inderdaad haatte en verachtte. Of ik alles ver genoeg verpest had tussen ons om ervoor te zorgen dat hij me nu van spionage verdacht. 'I don't have anything to do with any of this. Do you honestly believe that I would work with or for the Spanish after everything they took from me? They took all I had, Xavier. Everyone and everything I loved. You must be out of your mind if you think I could forgive them and then help them hurt my own people.' viel ik toen tegen hem uit terwijl ik op sprong uit de stoel. Ik had me nog nooit zo kwaad, gekwetst en verraden gevoeld als nu. Ik stond te trillen op mijn benen en voelde ergens de neiging om uit te halen naar zijn gezicht, hopend dat ik hem op die manier weer bij kon brengen zodat hij fatsoenlijk na zou denken. Ik had hem vertrouwd, ik gaf om hem en dat alles maakte deze situatie tien keer pijnlijker. Als het een ander was geweest die me van dergelijke zaken zou verdenken, had ik dat ook vervelend gevonden en had ik me er ook tegen willen verdedigen, maar het feit dat iemand die ik dacht te kennen en die ik vertrouwde dit nu uitsprak voelde alsof ik telkens opnieuw met een moker in mijn maag werd geslagen. De behoefte om hem te vertellen waarom ik onderweg naar buiten was geweest - iets wat ik nog steeds niet benoemd had en net als de meeste van zijn vragen ook niet van plan was te beantwoorden - verdween met iedere seconde meer. Als dit was hoe hij over me dacht, wilde ik niet eens aan hem kwijt wat ik voor hem voelde, wilde ik me niet kwetsbaar naar hem op stellen, want dan zou hij me waarschijnlijk alleen maar in mijn gezicht uitlachen en mijn hart voelde al gebroken genoeg om dat ook nog eens te moeten ondergaan.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/14/2018 01:26 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en een diepe grom ontsnapte uit mijn keel toen ze me toe beet dat ik haar niet antwoordde. 'Yeah, and did you answer all my questions?', schoot ik uit mijn slof. 'Start with yourself, before you are going to accuse someone else!', riep ik naar haar toe en sloeg uit frustratie met mijn hand op het bureau. Had ik haar verdorie de kans gegund, verpest ze het! 'What do you not understand? I said I did never hesitate about you. Never.', herhaalde ik en keek haar aan met vuur in mijn ogen. 'I'm doing my job, I have to make some things clear. Do you want to live in accusion? Do you want to live as a free, innocent lady, then act like one.', beet ik haar toe. Ton ze opstond stond ik ook op van het bureau en sloeg ik mijn armen om elkaar heen terwijl ik haar aan bleef kijken. 'Yes, I AM going out of my mind. Since we've been in the monastery I AM turning crazy.', zei ik kwaad. 'But what has that to do with this? The only thing I want to know is: guilty or innocent.', zei ik en zette mijn handen op de rand van de tafel om haar vol verwachting aan te kijken.
Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest, ik schreeuwde nu zelfs tegen de dame die ik het liefst zo dicht bij me had. Wat moest ze wel niet van me denken? Waarom kon ze niet gewoon mijn vragen beantwoorden? Ontkennen dat ze er ook maar iets mee te maken had en ook in het klooster slachtoffer geworden was. Niemand leek me meer te begrijpen. De Koning had door me heen geprikt, in te mooie woorden, alleen kon ik het wel mooi zelf uitzoeken. Ik had verder niemand om heen te gaan. Niemand wist van mijn twijfels, mijn gedachten, de vragen die door mijn hoofd spookten. King or Camille? Queen or Camille? Are you sure Camille Michaud is no Spanish spy? Alles kwam weer terug en vermoeid sloot ik even mijn ogen. 'You don't know what actually happened in the monastery', wist ik met een iets rustigere stem uit te brengen. 'No one even knows a little bit...', mompelde ik.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/14/2018 01:55 PM

Camille
Ik schrok van het feit dat hij uit zijn slof schoot en daarna met zijn hand op het bureau sloeg. Was dit mijn schuld omdat ik zijn vragen niet beantwoordde of was dit frustratie die al tijden opgekropt had gezeten? Onbewust had ik een stap naar achteren gezet en daar werd ik me pas bewust van toen ik het hout van de stoel tegen mijn kuit aan voelde. Ik hoorde zijn kwade geschreeuw maar even aan en bleef daarna stil. Wat moest ik nu antwoorden? Ik had niets om op te biechten en ik weigerde om simpelweg te herhalen dat ik onschuldig was. Waarom kon hij dat zelf niet inzien? Waarom zag hij zelf niet in hoe idioot deze situatie was? 'I'm not going to answer a question to which you know the answer yourself.' zei ik op ijzige toon waarna ik hem aankeek. 'The only thing I'm guilty of is trying to get out of the palace because I don't belong here, trying to flee this play I've been acting in for months and which was making me miserable.' vervolgde ik daarna op rustigere toon - als was ik wel op felle toon begonnen - voor ik weer even stil was. Ik moest hier eerst de moed voor verzamelen. Er was maar een manier om hem te overtuigen en dat was dat waarheid spreken. De volledige, kwetsbare en nu vooral pijnlijke waarheid. 'I ... I am guilty of having feelings for you and not knowing what to do with them, how to act around you... I am guilty of trying to push you away because it's easier than letting you in or telling you how I feel and...' fluisterde ik toen haast terwijl ik zijn blik vast bleef houden - al kostte het me de grootste moeite om niet direct weg te kijken. Dat was eruit. Ik wist nog niet of ik me er beter door zou voelen of dat de situatie nog pijnlijker zou worden dan hij al was, maar ik had het in ieder geval uitgesproken en dat was op veel vlakken al een overwinning voor me. 'I am guilty of many things, but I'm not a spy.' wist ik er uiteindelijk nog uit te persen voor ik toch toegaf aan het impuls om mijn blik af te wenden zodat ik me iets minder kwetsbaar en blootgesteld voelde. Ik wilde wel reageren op zijn laatste woorden, maar ik wist niet wat ik moest zeggen of wat ik kon doen. Ik had heel mijn hart al blootgegeven en dat was even meer dan ik aankon.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/14/2018 02:42 PM

Xavier:
Stil had ik geluisterd naar haar betoog, het op me in laten werken. De blik in mijn ogen verzachtte. Wat ben je toch een sukkel, Xavier. Het was nog maar eens bewezen dat ik niet met dames buiten de protocollen om kon gaan. Ze had hetzelfde gevoeld en ik was er blind voor geweest. 'Please take a seat, Camille', zei ik zachtjes en knikte naar de stoel voor ik zelf ook een stoel pakte en aan de andere kant van het bureau ging zitten.
'I am guilty of having the same feelings... not knowing how to act...', gaf ik aan haar toe en slikte moeizaam. 'Feelings for you', verduidelijkte ik voor ik haar blik even ontweek en een stilte liet vallen. 'Deep inside me I know you would never betray any of us...', vervolgde ik zachtjes. 'Your escape looked for me as the evidence for what the papers said, you could have been a suspect. But I refused to believe it, until tonight. I... I can't say I'm sorry often enough... I am a fool that I accused you undeserved.', zei ik tegen haar. 'I am very sorry, Camille. And I hope you can and will forgive me for all the mistakes I made', fluisterde ik schor voor ik mijn ogen neer sloeg.
Ik wachtte even voor ik voorover boog en haar handen zacht vastpakte. Ik streelde met mijn duim over de rug van één van haar handen en keek haar aan. 'I believe you have the right to know what truly happened in the monastery', begon ik en slikte een grote brok weg. Ik vond het moeilijk om erover te praten. 'At the end of the ribbon maze, I was attacked in a room by three men before I was bound on a chair.', begon ik voor ik mijn ogen neer sloeg. Ik kon het niet. Ik kon haar niet én aankijken én vertellen wat er gebeurd was. 'They forced me to answer questions and thesis. Think of the most cruel things you can imagine.', fluisterde ik en voelde een ijskoude rilling over mijn rug gaan en sloot mijn ogen. Ik moest mezelf opnieuw bij elkaar krijgen om verder te vertellen. 'If I answered wrong or lied, one of you would be punished. If I refused to answer or did not answer the way they wanted me to do, like true or false or choose between names, I got punished', legde ik de weinige spelregels uit. 'I am not myself anymore and I don't know how to get back. I... They wanted me to choose between you and the King, or you and the Queen. I refused to answer, later on, they told me if I had chosen for you, I would have saved you... I didn't even knew you were there too, until they let me see you, in the flames', zei ik nauwelijks hoorbaar. 'To break me', fluisterde ik. 'They played with a balance, I can't listen to things like that any more, things squeeking, cracking... or I'm going crazy again. They told me the worst things, they let me think the weirdest and worst things and I don't know what to believe in. I didn't even know what was the front or the back... I would even hesitate about that... And I still don't know what to believe in, what's true and what's false.', zei ik zacht voor ik mijn ogen opsloeg naar haar. 'I wouldn't forgive myself if you died in the flames.', zei ik schor en bleef stil terwijl ik enkel naar onze handen keek. 'I lost myself in the monastery and I didn't have the right to blame you for it. I'm very sorry I did.', waren de laatste woorden die ik sprak. Ik wist niet meer wie ik zelf was, alleen dat mijn hart toe behoorde aan Camille. Meer zekerheden had ik niet meer.

29, female