ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/14/2018 05:35 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille en verbaasde mezelf over het feit dat ik ergens opluchting voelde na het opbiechten van de gebeurtenissen in het klooster. Het was fijn om het met iemand te kunnen delen. Iemand die je vertrouwde en niet in de rede viel. Echter verdween dat gevoel toen ze mijn handen los liet. Ik wachtte af wat er zou gebeuren, in de verwachting dat ze de kamer uit zou gaan om opnieuw weg te lopen. Weg te lopen uit de hele situatie waarin ze beland was.
Ik hield mijn adem in toen ze opnieuw mijn handen vastpakte en draaide mijn hoofd naar haar toe toen ze voor me kwam zitten. Ik knikte braaf toen ze me zei dat ik me nooit meer voor deze gebeurtenissen moest verontschuldigen. Het voelde nog niet zo, maar ik moest erop vertrouwen dat het het beste zou zijn. De woorden die daarop volgden brachten langzaam maar zeker een glimlach op mijn gezicht terwijl ik ingepakt werd met een warme laag woorden. Alsof iemand je in zijn/haar armen nam en je gerust stelde, je zekerheid en bescherming bood. Misschien was het dit geweest waarnaar ik op zoek was geweest en ik niet had kunnen vinden. Toen ze uitgesproken was liet ik mezelf van de stoel glijden, tegenover haar op mijn knieën en kneep zacht in haar handen. 'Would you help me to clean up the mess in my head?', vroeg ik zachtjes aan haar terwijl ik haar aankeek. 'I want to come back, but don't know exactly how', klonk mijn stem. 'You're the only one who knows this. Even the King doesn't know, even though I almost hit him in the library, not knowing it was him with all good intentions.', gaf ik aan haar toe. Als ik alleen was worstelde ik teveel met mezelf, Camille had me zojuist haar vertrouwen gegeven. Een stilte volgde waarop ik haar alleen maar aan kon kijken, bekijken en het verlangen groeide om mijn hand liefdevol door haar haar te kunnen laten gaan. Haar zachte lippen te voelen. Haar dicht bij me te houden en voorlopig niet meer los te hoeven laten. 'Don't run away, please don't', fluisterde ik zachtjes. 'Stay with me, stay in the palace, we need you... I need you... I love you', vervolgde ik voor ik één van mijn handen losmaakte en door haar haren streelde voor ik me naar haar toe boog en mijn lippen zacht op de hare drukte terwijl de ander op haar rug lag om steun te bieden. De vlinders gierden door mijn buik toen eindelijk werd toegegeven aan een lang gekoesterd verlangen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/14/2018 07:22 PM

Camille
Ik glimlachte zwak toen Xavier zich van zijn stoel liet glijden en tegenover me kwam zitten, want een volledige, gemeende glimlach kreeg ik gezien de situatie gewoon niet op mijn gezicht getoverd. 'I will.' knikte ik zacht waarbij ik hem aankeek. Hij had mij nu nodig zoals ik hem nodig had gehad na alles in Courdemanche. Dat nam niet weg dat ik zelf ook nog niet helemaal helder was na wat er in het klooster was gebeurd, maar mijn lijden was maar een fractie geweest van wat hij had doorgemaakt en ik zou hem steunen en helpen waar ik kon. 'It might be best to tell him. He needs to know. It will be a weight off your mind and he'll understand.' reageerde ik op zijn woorden toen hij me vertelde dat ik de enige was die dit nu wist, die op de hoogte was van de hel waar hij doorheen was gegaan. Ik zou hem nooit dwingen het te vertellen of aan hem voorbij gaan en het zelf aan de Koning vertellen, maar ik vond wel dat dit iets was wat niet geheim gehouden moest worden, vooral omdat de mannen altijd eerlijk waren geweest naar elkaar. In hun posities was eerlijkheid en transparantie ook belangrijk, omdat alles om vertrouwen draaide en praktisch gezien het hele land afhankelijk was van dit vertrouwen. Ik begreep ook dat Xavier misschien meer tijd nodig had en ik vond ook dat hij nog wat tijd moest nemen, maar uiteindelijk moest dit bekend worden. In de stilte die volgde merkte ik hoe hij me bekeek, en aankeek, en voelde ik enorm de drang om mijn ogen neer te slaan. Er was niets lastiger dan iemand aankijken in een situatie waarin je beide kwetsbaar was, want de ander kon zo je ziel inkijken, zien wat je verlangens en gevoelens waren - zaken die ik over het algemeen dicht bij mijn hart hield en niet met anderen deelde. Ik keek hem dan ook aan en voelde direct hoe ik wegsmolt onder zijn donkere, warme blik. Diezelfde warme blik die me op dag éém had aangekeken en me een veilig gevoel hadden gegeven, zelfs na alles wat ik had meegemaakt in de dagen ervoor. Zijn fluistering trok me weer terug naar het hier en nu waardoor ik toch kort mijn ogen neersloeg en het van binnen ontzettend warm kreeg, een gevoel wat alleen maar toenam toen hij door mijn haar streelde en naar me toe boog. Mijn adem stokte even in mijn keel toen hij zijn lippen op de mijne drukte en voor even hield ik mijn ogen open zodat ik naar hem kon kijken, kon zien dat het echt gebeurde, voor deze dichtfladderden en mijn handen naar zijn gezicht gleden zodat ik deze vast kon pakken. Voorzichtig brak ik de kus af, meer omdat ik even compleet vergeten leek te zijn hoe ik moest ademen dan omdat ik echt wilde dat het stopte, waarop ik hem ademloos aankeek. Ik kon nog niet terug zeggen dat ik van hem hield, want ik wist niet hoe dat voelde en of dat was wat ik voelde, maar ik voelde wel dat ik bij hem wilde blijven, dat ik hem nodig had. 'I... I'm not going anywhere.' wist ik uiteindelijk met enige moeite uit te brengen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/14/2018 08:20 PM

Xavier:
Ik had naar haar gekeken en traag geknikt op haar woorden toen ze van mening leek te zijn dat de Koning het moest weten. Ze had wel gelijk. Ik moest tevens mijn excuses naar hem maken voor mijn gedrag in de bibliotheek. Dat had niet door de beugel gekunnen, ondanks hij er niks van had gezegd. Ik had het lastig genoeg gevonden om het aan Camille te vertellen, ook al wist ik dat de Koning vast ook begripvol zou reageren, hem kennende. Misschien kon hij een deel van de last van mijn schouders nemen. Tijd geven, al had hij die bij de koets al aangeboden toen we net terug waren uit het klooster. Ik had die tijd alleen nooit geaccepteerd. Ik was te koppig geweest om deze te accepteren en als een werkende machine doorgegaan.
Het volgende moment had ik me kort in de zevende hemel gewaand. Met een lieve glimlach keek ik naar Camille. Ondanks dat ze mijn woorden niet herhaalde, kon ik het haar niet kwalijk nemen. Haar betoog van straks had zich goed in mijn oren geknoopt. Ze had wel degelijk gevoelens voor me en ik had ze al die tijd niet gezien of misschien zelfs niet willen zien. De kus duurde voor mijn gevoel veel te kort en het liefst had ik mijn lippen direct weer op de hare gedrukt. 'I'll be there for you, Camille. You are welcome here, in my office, at my home. Whenever you want or need it', verzekerde ik haar nogmaals terwijl één van mijn vingers een blonde lok eromheen aan het winden was. Ik had haar gemist de afgelopen dagen, ik had mezelf verwaarloosd en wilden we dit uiteindelijk laten werken, moesten we beiden onszelf bijeen rapen en onszelf durven zijn bij de ander. Traag stond ik op en stak ik mijn hand naar haar uit om haar overeind te helpen, net zoals ik het in het park van Parijs had gedaan bij onze eerste ontmoeting. 'It's already late, shall I bring you to your room so you can get some sleep?', vroeg ik zachtjes aan haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/14/2018 08:50 PM

Camille
Ik glimlachte toen Xavier aangaf dat hij er nog steeds voor me zou zijn en dat zijn kantoor en huis nog steeds mijn veilige haven kon zijn. 'Thank you.' reageerde ik, zowel op zijn woorden als op het feit dat hij zijn hand uitstak om me overeind te helpen. Ik nam zijn hand dan ook dankbaar aan en kon een brede glimlach niet onderdrukken omdat het me deed denken aan onze eerste ontmoeting. Op zijn vraag om me terug te wandelen naar mijn kamer wist ik niet zo goed wat ik moest antwoorden. Ik was namelijk bang dat ik geen slaap zou vatten en een impuls in me wilde bij hem blijven, al wist ik dat dat verkeerd was. Er waren vrij stricte regels over relaties en courtships op het paleis - en eigenlijk ook daarbuiten - en alleen al het feit dat we nu maar met z'n tweeën waren, zonder chaperon om ons in de gaten te houden, zou al verkeerde signalen uiten naar de buitenwereld als iemand erachter kwam. Het was oneerlijk verdeeld, want hij zou er mogelijk nooit problemen mee krijgen, maar ik zou meteen afgeschilderd worden als iets wat ik niet was. Ik zou geruïneerd zijn en ik had zo'n vermoeden dat de Koning dan zeker zijn handen van me af trekken omdat het slecht zou zijn ten aanzien van hem. Gezien mijn vader niet meer leefde en dus geen match meer voor me kon maken, was deze taak - in het gebrek aan levende, mannelijke familieleden - terecht gekomen bij de Koning. Het was iets waar hij gebruik van kon maken om een situatie in zijn voordeel te draaien, als hij dat zou willen, en ik had er absoluut niets over te zeggen. Dat was ook de hele reden dat ik het zo moeilijk had gevonden om na te denken over mijn gevoelens voor Xavier. Het kon me ieder moment weer afgenomen worden, als dat de wil van de Koning was, terwijl mijn hart niets liever wilde dan bij hem zijn. 'I'm not sure I'll be able to sleep...' antwoordde ik wat traagjes, omdat ik me er onzeker door voelde. Echter realiseerde ik ook dat ik eerlijk tegen hem moest zijn, al helemaal als we wilden dat dit zou werken. 'My nightmares have become worse and more frequent since we came back from the monastery. It's all so... So vivid and it seems so real. Some nights I hardly dare close my eyes...' vervolgde ik daarna terwijl ik hem aankeek. Nee, ik had niet echt het gevoel dat ik zou kunnen slapen vannacht, niet na wat hij me ook verteld had.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/15/2018 06:52 PM

Xavier:
Ik had haar overeind geholpen en merkte op dat het lang duurde voor ik een antwoord van Camille kreeg. Ik knikte en liet haar rustig uitpraten. 'I have the same. I haven't slept for nights...', gaf ik aan haar toe. 'I would love to say you can sleep here or at my house, but I think it's wiser for both of us to try to sleep seperately.', zei ik wat ongemakkelijk. Ik was graag bij haar gebleven tot ze sliep, ik kon met mijn rug toch niet lekker in bed liggen of slapen. Niet handig. Of haar gezelschap houden, haar in mijn armen nemen en vertellen dat ze op het moment nergens voor hoefde te vrezen. 'The nightmares, thoughts and memories are taking over my head. I can imagine the same is happens by you', zei ik tegen haar ne kneep zacht in haar hand die ik nog niet losgelaten had sinds ik haar overeind geholpen had. 'Maybe I can go to the doc tomorrow, he has to have some drink to get some sleep or a recipe for that.', zei ik tegen haar. Ik moest toch naar mijn wonden laten kijken. 'And then I'll share it with you', zei ik met een kleine glimlach. Echter moest je daarvoor ook het vertrouwen hebben in de artsen die er rondliepen. Ze konden je zo iets giftigs aansmeren en dan zat je zelf met de gebakken peren of ontwaakte je niet meer. De geruststelling dat alles veilig zou zijn, er niks meer zou gebeuren, dat je er samen voor stond had zo prettig kunnen zijn. 'You can call for me if you can't sleep. Then I'll come to you and keep you company', zei ik met een glimlach. 'I think I'll stay here, it is already late to go home.', gaf ik aan, mede ook zodat ze zich er geen zorgen om hoefde te maken.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/16/2018 03:06 PM

Camille
Ik knikte. Ik kon me voorstellen dat hij hetzelfde probleem had en vond het bij hem misschien nog wel logischer dan bij mezelf. Een zwakke glimlacb verscheen op mijn gezicht toen hij uitsprak dat hij graag had gehad dat ik bij hem kon blijven, maar dat het verstandiger was als we dat niet deden. 'Yes, that would be wiser.' zei ik zacht, al voelde ik diep van binnen dat ik nu niets liever wilde dan bij hem blijven waardoor het me dan ook moeite kostte om de woorden uit te spreken. Kort beet ik op de binnenkant van mijn wang. Liep ik niet te hard van stapel? Was dit alles wel verstandig? Meteen zette ik die gedachte uit mijn hoofd. Alles wat ik wilde was gelukkig zijn, een kans krijgen op het vinden van een thuis en als ik mezelf dit ging ontzeggen, zou ik me die kans ontnemen. Daarnaast was dit iets wat al maanden gaande was geweest, maar wat we beiden gewoon niet naar elkaar uit hadden durven spreken. Dat moest toch iets betekenen? Als het gevoel al zo lang zo sterk was geweest, dan moest ik er toch wel in geloven, moest ik het een kans geven? Het was gewoon mijn onervarenheid met dit soort situaties, mijn onzekerheid op dit gebied, die ervoor zorgden dat ik er misschien wel teveel over nadacht. Ik had echter nooit geleerd om me door mijn hart te laten leiden. Mijn opvoeding had er altijd op gehamerd om te denken met je hoofd, om verstandig te zijn, en niet om je te laten leiden door emoties of opwellingen. Uiteraard was dat regelmatig gebotst met mijn toch wel wat impulsieve karakter, maar omdat ik niet gewend was om me door mijn hart te laten leiden, was ik snel bang dat het fout zou gaan als ik besloot dat wel deed. Ik keek op uit mijn gedachten toen Xavier uitsprak dat ik altijd naar hem kon vragen als ik niet kon slapen. 'Thank you, but I'll be fine. Good night, Xavier.' zei ik op zachte toon voor ik wat op mijn tenen ging staan zodat ik een kus op zijn wang kon drukken. Op de een of andere manier durfde ik hem niet zo goed meteen weer op de lippen te kussen. Ik was gewoon nog erg aan het aftasten met wat ik wilde, durfde en wat hij van me wilde en verwachte. Het was een ding om uit te spreken dat je gevoelens voor elkaar had en een ander om ook daadwerkelijk wat met die gevoelens te doen. Ergens hoopte ik dan ook dat hij me daar wat meer in zou kunnen leiden, want ik kende mezelf goed genoeg om te weten dat ik er alleen maar nerveus en verlegen van zou worden. Met nog een glimlach naar Xavier, verliet ik de kamer waarna ik terug begon te wandelen naar de mijne. Als iemand me nu zag, zag dat ik uit zijn kantoor kwam, zou ik heel wat uit te leggen hebben, maar ik kwam gelukkig al snel op mijn kamer zonder iemand tegen te komen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/16/2018 07:33 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en luisterde nog kort naar haar woorden. 'Good night, Camille', sprak ik zachtjes en glimlachte automatisch toen ik haar lippen op mijn wang voelde. Ik was even verdwaasd blijven staan, anders had ik er waarschijnlijk op aangedrongen om haar terug te brengen. Echter zakte ik weer terug in de stoel en dacht ik kort na. Er was veel gebeurd deze avond. Ik was ontploft tegenover de vrouw die ik lief had, haar gevoelens zijn boven tafel gekomen, de mijne... Maar wat het wel deed is zekerheid bieden, voor zover je zekerheid kan hebben in deze wereld. We hadden steun aan elkaar gezien we ongeveer tegelijkertijd wat heftigs hadden meegemaakt en de band tussen ons al eerder gesmeed was. Een sterkere band dan we van elkaar hadden durven hopen. Na nog wat gepieker nam ik me voor om mijn best te doen zo snel mogelijk de oude te zijn, nog sneller dan ik eerder wilde. En dat begon met beter voor mezelf te zorgen. Daarop besloot ik om niet naar een logeerkamer te gaan liggen, maar op de bank. Ik had immers tegen Camille gezegd dat ze me altijd mocht laten halen en dan was ik hier beter te vinden, ook al had ze het aanbod geweigerd. Ik had wat dekens uit een kast gehaald en had een kussen goed gemanoevreerd om na nog lang wakker te hebben gelegen aan wat slaap toe te komen.

De volgende morgen had ik de Koning opgezocht om hem even apart te nemen van zijn overige werkzaamheden om hem in te lichten over wat er precies gespeeld had in het klooster. 'How long would you have expected to hide that information for me?', vroeg hij me zonder blikken of blozen. Ik merkte hoe ik ongemakkelijk werd en sloeg kort mijn ogen neer. 'I don't know, your Majesty', antwoordde ik. 'I'm not completely myself at the moment...', gaf ik vervolgens toe. 'I rather have solved all this by myself, so nobody would know about it, but I can't.', gaf ik mijn gebreken aan. 'I'll do my best to scrape myself together and to go on. I think it would cost some time... sometimes thoughts are ruling my head, I can't hear anything squeezing or cracking again...', mompelde ik. 'I hope you can understand, I'll do my best to cath the delinquents, so you can punish them on a correct manner', zei ik tegen hem en maakte een lichte buiging. Een opgeluchte zucht ontsnapte me toen hij het toch leek te begrijpen. Hij had het al eerder genoemd en we kenden elkaar beter dan menigeen hier in het paleis. Vaak hadden we aan één enkele blik al voldoende om elkaar wat te vertellen. 'And... you will get yourself together, but that was not the only problem, I remember', begon hij waarop ik wat kleurde. 'How's she doing?', vroeg hij me rechtstreeks. Ik streek met mijn hand langs mijn baard die ik vanmorgen bijgewerkt had. 'To take into account the circumstances right now, she is okay', antwoordde ik. Het ging niet geweldig, maar ze leek zich staande te houden. 'She eh... i told her', vervolgde ik. Hij begreep vast wel wat ik bedoelde.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/16/2018 08:15 PM

Camille
Ik had uiteindelijk wel slaap gevat, maar het was een korte nacht geweest, omdat ik weer vroeg wakker moest zijn om me aan te kleden voor ik de Koningin kon helpen met haar ochtendritueel. Het duurde deze ochtend dan ook wel langer dan normaal voor het me lukte zelf aan te kleden, want in mijn vermoeidheid was het toch lastig alles goed aan te snoeren en niet constant de touwtjes in de war te maken. Gelukkig was ik wel op tijd geweest om de Koningin te helpen en nadat iedereen netjes gekleed en gekapt was, wilde de vrouw graag een wandeling door de tuinen maken. Het was nog wat fris, maar het hielp me wel meteen om wakker te worden. Stiekem had ik toch nog wat liggen piekeren de avond ervoor, al wist ik dat het eigenlijk nergens voor nodig was. 'You look better today, Camille. Perhaps a little tired, but when you smile it seems genuine.' merkte de Koningin op waardoor ik uit mijn gedachten getrokken werd. 'Thank you, Your Majesty. I do feel better.' reageerde ik zonder er verder op in te gaan, echter zei haar glimlach me al genoeg. Ze wist meer dan ze toe zou geven. We wandelden het paleis weer in en liepen door de gangen. De temperatuur was binnen toch een stuk aangenamer, want hoewel het niet echt koud was geweest, had er toch een frisse wind gestaan in de tuin. 'Ah, there are my husband and Captain du Guesclin. Good morning, Sire. Captain.' knikte de Koningin toen we in een van de hallen het tweetal tegenkwamen. Ik merkte meteen dat de adem me een beetje werd ontnomen en maakte maar een diepe buiging, met gebogen hoofd, om mezelf wat tijd te gunnen rustiger te worden. Ook hoopte ik dat ik op die manier wat meer kon verbloemen dat mijn wangen warm voelde. 'Good morning, Your Majesty.' begroette ik de Koning op zachte toon, net als de andere ladies in waiting die met ons mee gewandeld hadden. 'I hope you were discussing nothing too serious? I suppose it's still to early for any bad news or complex situations. ... You look well, Captain. I am glad to see things are looking up for you again. You deserve it.' vervolgde de Koningin waarna ze Xavier even onderzoekend aankeek en hem daarna een glimlach bood. Ik moest mijn uiterste best doen om zijn blik niet te vangen, want ik wist dat ik dan sowieso zou gaan blozen. Na alles wat er gisteravond gebeurd was, voelde dit toch een beetje vreemd. Hoe moest we ons gedragen? Was het oké om een moment alleen te zoeken? Hoe zorgden we ervoor dat we in het openbaar op een fatsoenlijke manier met elkaar omgingen? Wat was fatsoen in een situatie als deze? Ik merkte dat ik ontzettend verlangde naar zijn armen om me heen, het horen van zijn stem, het opnieuw voelen van zijn lippen op de mijne, maar dat kon natuurlijk niet. Niet nu. Niet hier. Het allerbeste was natuurlijk als het niet meer zou gebeuren, want het ging eigenlijk al een grens over, maar wat dan? Hoe moest ik weten of ik dit echt wilde, of mijn gevoelens voor hem echt waren wat ik dach dat ze waren - en andersom natuurlijk ook - als ik het niet uit mocht testen? Het niet mocht proberen? Ik merkte dat ik mogelijk toch wat naar hem had staan staren en sloeg mijn ogen snel neer. Als het maar niemand opgevallen was.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/16/2018 08:45 PM

Xavier:
Ik werd gestoord doordat we aangesproken werden en voelde me betrapt. Ondanks het de Koningin maar was. Het was toch een best persoonlijk gesprek geweest. Achteraf gezien hadden we ook beter een andere plek ervoor uit kunnen zoeken. Niets meer aan te veranderen. 'Your Majesty, ladies', zei ik en maakte een lichte buiging voor het groepje dames. Ik merkte hoe mijn wangen opnieuw wat kleurden door de opmerking van de Koningin. 'Not really', schoof ik het onderwerp weg en merkte dat ik wat schuifelde met mijn voet. Waarom was ik ineens zo vreemd bezig? Ik had er nooit eerder problemen mee gehad om haar te woord te staan. 'Thank you', bedankte ik de Koningin voor haar compliment. 'You look beautiful too, as always', zei ik met een glimlach tegen niet alleen de Koningin, maar ook tegen de dames en Camille in het bijzonder. Echter verlegde ik mijn blik onbewust toch naar Camille. Ze zag er beter uit dan gisteravond laat. Mijn glimlach werd nog iets breder en ik kon het niet laten om even te knipogen naar haar. Ik kon haar niet negeren en had haar het liefst benaderd en dichter bij me gehaald, echter was dat niet mogelijk. Kort gleed mijn blik van haar af naar de Koning en de Koningin die beiden een grijns op hun gezicht leken te hebben. Als ik het niet dacht, zou er voorbedachte rade in het spel zijn? Dit keer pakte het gelukkig goed uit en was het positief bedoeld. Ik kon mijn aandacht niet meer bij het gesprek houden en merkte dat mijn aandacht afdwaalde naar Camille die er ook iets ongemakkelijk bij leek te staan. Hier moesten we wat op vinden. Zodat het voor de buitenwereld enigszins normaal leek en we toch ieder onszelf konden zijn bij elkaar. Daar kwamen we ongetwijfeld wel uit, gezien de moeilijkheden waar we eerder mee gedeald hadden.

29, female