ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/18/2018 08:21 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille en mijn glimlach bleef onaangeroerd door haar reactie. Of we officieel iets samen hadden wist ik niet, maar wel wist ik dat zij ongeveer iets gelijks moest voelen als dat ik deed. Het was verder gelukkig ook niet bekend, nou ja... De Koning wist er ongeveer vanaf en de Koningin ook aan haar gezicht te zien, hoewel ik haar niet zelf ingelicht had. Ofwel zij en haar man hadden ons beiden geobserveerd en een conclusie getrokken, want hij kon het onmogelijk aan haar verteld hebben terwijl ik nog bij hem stond. Maar daarnaast, de Koning had nooit de naam van Camille genoemd, al wist ik wel heel zeker dat hij op haar gedoeld moest hebben. Waarop anders?
Verrast keek ik naar de Koningin toen ze aanbood gezamenlijk te lunchen in de tuinen. Dat aanbod was er wel vaker gekomen, maar meestal niet op zo'n spontane manier. De gedachte aan Camille schoot alweer door mijn hoofd waardoor ik knikte. 'I'll be there', beloofde ik plechtig voor ik mijn been kruiste, lichtjes door mijn knieën veerde, mijn hoed afnam en een buiging maakte. Het maakte me niet uit hoe laat het zou zijn, maar ik zou aanwezig zijn. Al was het maar om Camille te zien of mogelijk zelfs te kunnen spreken.
Jammer genoeg vertrokken de dames algauw en keek ik Camille na tot ze uit het zicht verdwenen waren en opgeschud werd door de Koning. 'You've got it bad', zei hij met een grijns en gaf me plagend een duw. 'I do', gaf ik toe voor ik mijn hoed weer op mijn hoofd drukte. 'You're right, it's a relief to have told her... and to you.', zei ik en bleef even stil. 'I mean... as my closest friend', lichtte ik toe. Ja, zo kon ik hem zeker wel noemen. Ik zag regelmatig nog vrienden in Parijs, tijdens het eten, op straat, in café's en toch kenden zij me niet zo goed als de Koning dat deed.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/18/2018 09:53 PM

Camille
Een paar uur later wandelden we met een groep bestaande uit de Koning, de Koningin, Xavier, twee andere musketiers, de drie andere Ladies in Waiting en mezelf door de tuinen van het paleis. Wat verder in de tuinen, op een beschutte plek, was een picknick opgezet waar we nu naartoe wandelden. In dit geval betekende het woord picknick niet heel veel meer dan dat er een lunch was uitgezet in de open lucht, want ik verwachtte niet echt dat ik een kleed op de grond zou vinden waarop een mand was geplaatst - iets wat ik vroeger wel met enige regelmaat had gedaan met mijn broers en waardoor ik ook altijd zoveel tijd in de buitenlucht door had gebracht. Nu voelde ik me ook veel meer op mijn gemak dan tussen de muren van het paleis, net als die ochtend tijdens onze eerste wandeling met de Koningin. Het was niet altijd prettig lopen op de lage hakken die ik droeg en al helemaal niet met de kiezels van het pad waar we nu op liepen. Ik was net van gesprekspartner gewisseld en liep nu naast Lady Isobel toen ik iets scherps in mijn schoen voelde glijden. Inwendig vloekte ik even waarna ik toch probeerde om door te lopen, maar dat deed toch te veel pijn en was gewoon ronduit oncomfortabel. Isobel pakte mijn arm vast toen ik stil bleef staan. 'Are you okay, Camille?' vroeg ze waardoor de Koning en Koningin ook meteen stilhielden en zich omdraaiden. 'Yes, I am perfectly alright. It seems that a pebble slipped into my shoe. That is all! Please, walk on. I'll follow shortly.' reageerde ik met een glimlach waarbij ik haar hand losmaakte. 'Are you sure? Shouldn't I stay with you?' reageerde Isobel waarop ik mijn hoofd schudde. 'No, honestly, I'm fine. It's just a pebble. Nothing more. I don't wish to keep you waiting. I'll be right behind you.' wuifde ik haar vragen en bezorgdheden weg. Nee, ik was geen klein kind. Dit was wel echt het allerlaatste waar ik me druk om zou maken. Het was slechts oncomfortabel en onhandig, maar niet meer dan dat. Aan de andere kant vond ik het ook wel prettig dat zij het zich konden veroorloven om zich druk te maken om zoiets simpels als dit. Het was toch een soort geruststelling om te weten dat niet iedereen zoveel had moeten doorgaan als ik, maar hun aandacht konden verdelen over zoiets simpels. 'Alright then. You heard her, Lady Isobel. Lady Camille is quite capable of handling this on her own. We'll walk on, as she wishes. Besides, we wouldn't want to get the picnic spoilt, would we?' reageerde de Koning met een brede lach voor hij weer verder begon te lopen en de rest hem al snel weer volgde. Ik keek ze kort na en begon toen, zo voorzichtig mogelijk om te voorkomen dat het echt pijn ging doen, naar het dichtstbijzijnde zitoppervlak te lopen. In dit geval was dat de rand van de fontein waar ik me dan ook dankbaar op neer liet zakken. Nu kwam echter het lastige gedeelte. De schoen uitkrijgen. Misschien was Lady Isobel's aanbod niet eens zozeer vanuit een sociaal oogpunt geweest, maar meer vanuit een praktische. Met moeite boog ik me voorover waarbij ik mijn rok wat omhoog trok zodat ik beter bij mijn schoen kon, maar zelfs dan bleef het lastig en kon ik maar net tot mijn enkel reiken met mijn vingertoppen. 'Those bloody stays..' vloekte ik zacht. Het was niet dat het zo strak zat dat ik geen adem kon halen, maar het maakte voorover buigen wel echt een hele taak.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/19/2018 08:26 PM

Xavier:
's Middags had ik mezelf keurig gemeld bij de dames, de Koning en enkele musketiers om gezamenlijk door de tuinen te wandelen. Echter leek Camille na een poosje uit te vallen. Ze bleef achter en lady Isobel volgde haar waarna wat afwijzingen volgde met licht gekibbel dat ze geen hulp nodig had. Ik ontkende het het liefst ook, maar soms was het wél nodig. Echter besloot de Koningin toch anders dat iedereen maar door moest lopen. Lady Camille zou zich wel redden of wilde het alleen even oplossen. Ik kon het niet laten om mijn blik op haar te laten rusten en moest onbewust glimlachen.
Ik betrapte mezelf erop dat ik steeds trager ging wandelen en algauw de laatste van de groep was die door was gelopen. Uiteindelijk stopte ik en draaide ik me om. Camille was naar de rand van de fontein gelopen en ik zag mijn kans schoon. Ik keek nog éénmaal achterom naar de groep die doorliep en besloot naar haar toe te gaan. Eenmaal bij de fontein keek ik eerst even op een afstandje toe om haar in haar eigenwaarde te laten. Daaruit haalde ik mijn conclusie dat het haar zelf niet lukte.
'I guess it's my turn again to help you out', zei ik met een warme glimlach toen ik voor haar stond en op één knie zat. 'May I help you?', vroeg ik aan haar terwijl ik mijn handen om het zachte leder/stof van de schoen heen legde en mijn hoofd ophief om haar aan te kunnen kijken met een vragende blik. Misschien konden we zometeen wel onze eigen picknick houden of na de picknick in de tuinen blijven hangen. Het was voor mij altijd een prettige plek geweest.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/19/2018 11:19 PM

Camille
Ik had een tweede poging gedaan om me fatsoenlijk voorover te buigen zodat ik de schoen uit kon doen - en opnieuw kon ik met mijn vingertoppen net niet bij de rand van mijn schoen - maar ook die poging mislukte. Net toen ik op het punt had gedaan om dan maar, heel oncharmant en niet ladylike, mijn andere voet te gebruiken om de schoen dan maar uit te trappen, werd ik me bewust van voetstappen op de kiezels en daarna iemand's schaduw die over me heen viel. Ik liet mijn blik naar boven glijden terwijl ik wat meer overeind kwam en ontmoette Xavier's blik terwijl hij op een knie ging zitten. Een glimlach brak direct door op mijn gezicht. 'I suppose it's not really fair towards Isobel and many will probably think it inappropriate, but yes, I would be very grateful for your help. I can hardly move in these stays...' antwoordde ik met een lachje. Op verzoek van de Koningin had ik me omgekleed in een lichtere en dunnere jurk dan ik normaal droeg, omdat dat nu eenmaal meer geschikt was voor een picknick volgens haar, maar ik had even niet bedacht dat dat ook strakkere onderkleding betekende waardoor je bewegingsmogelijkheden simpelweg afnamen en zaken zoals je schoenen aan en uitdoen gewoon een stuk lastiger werden - zeker met hakjes zoals deze die met een zijden lint gestrik waren en vooral als je het zelf moest doen. Ik hielp de Koningin nog bijna iedere ochtend en avond met dat soort zaken, maar terug op mijn kamer moest ik het zelf voor elkaar zien te krijgen. In de eerste weken had de Koningin wel aangeboden om mij ook een hulp te geven, maar dat had ik afgewezen omdat ik niet nog meer onafhankelijkheid kwijt wilde raken. Daarnaas had ik op dat moment ook haast niemand vertrouwd waardoor het toch prettiger was om alleen te zijn. Inmiddels had ik er zo mijn technieken en manier op gevonden, maar in sommige situaties bleef hulp toch echt wel nodig. 'You were quite the talk of our little walking company this morning. They all thought you looked rather handsome.' merkte ik met een glimlach op, hoewel ik op zachte toon sprak. Als er nu iemand langs zou lopen hadden we al genoeg uit te leggen om het feit dat hij voor me geknield zat met een voet van mijn voeten in zijn hand dus had ik liever niet dat we ook nog afgekeurd zouden worden op wat we zeiden. Ik voelde heel erg de neiging om me voorover te buigen zodat ik hem kon kussen, mijn hand tegen zijn wang te leggen of deze op zijn schouder te plaatsen - hem op 'n manier aan te kunnen raken - maar ik wist dat dat helemaal te ver zou gaan en dat riskeerde ik liever niet. Niet wanneer ik wist dat we in het zicht zaten. Toch kon ik het niet laten om naar zijn knappe gezicht te staren, een lichte glimlach rond mijn lippen. Ik vond het fijn om te zien dat hij er nu al beter uit zag dan de avond ervoor, alsof het delen van zijn verhaal, wat hij had meegemaakt in het klooster, al meteen een hele last van zijn schouders had genomen. Natuurlijk zag hij er nog niet helemaal fit uit en dat kon ook niet, want dat had tijd nodig, maar hij leek meer op de Captain du Guesclin waar ik zo hard voor gevallen was dan de man die de avond ervoor tegen me had staan schreeuwen en me ervan verdacht had een Spaanse spion te zijn.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/20/2018 11:51 AM

Xavier:
Ik glimlachte en keek naar Camille die toe gaf dat het niet zo eerlijk was naar Isobel toe dat ik haar nu hielp, maar dat ze mijn hulp toch goed kon gebruiken. 'Lady Isobel and the others are on their way to the picknick, so there's no other option. You can always ask her if she wants to help you another time?', stelde ik voor. Zodoende zou ze de hulp toch niet zo bot afwijzen en kon ze er een volgende keer profijt van hebben als Isobel in de buurt zou zijn. 'I was thinking to keep you company. Otherwise it would be a lonely walk towards the picknick.', zei ik tegen haar terwijl ik de linten voorzichtig losmaakte en haar schoen uittrok. Ik haalde het steentje eruit om vervolgens haar weer te helpen om de schoen aan te krijgen.
Ik glimlachte toen ik van haar hoorde dat ik het onderwerp van de ochtend geweest was. 'Thank you. You all look beautiful too', antwoordde ik haar en knipoogde. Ze mocht best weten dat ik voornamelijk op haar doelde. De rest kon me weinig schelen. 'But... am I right if this was not the only time when I was the subject of your talks?', zei ik met een plagende grijns. Ik had heus wel door hoe veel dames in het paleis reageerden op mijn aanwezigheid of als ik langsliep. Echter had ik er nooit aandacht aan geschonken. Ik was helemaal niet op zoek naar een dame geweest. Tot Camille. Ik had haar opgevangen en zodoende beter leren kennen dan anderen en ze had ervoor gezorgd dat mijn hart op hol sloeg bij haar aanwezigheid. 'What did they say?', vroeg ik ditmaal nieuwsgierig aan haar. Dat waren de delen die ik anders nooit te horen kreeg en eigenlijk hoefde het ook helemaal niet, maar ik was nu eenmaal graag in gesprek met Camille. Zeker nu ik haar eventjes voor mezelf had, ook al was het in het openbaar.
Toen haar schoen weer zat zoals ik meende dat deze hoorde te zitten controleerde ik dat nog even door het aan Camille zelf te vragen: 'Lady Camille, does the shoe fits for you like this?' Ik hielp haar overeind door haar mijn hand aan te bieden om richting de picknick te lopen. 'The maze in the garden has multiple entrances, maybe we can take a shortcut?', vroeg ik aan haar met een glimlach. Het zou minder ver omlopen zijn en zodoende konden we alsnog wat ongezien treuzelen in het doolhof. Daarbij konden we altijd het excuus aanwenden dat we de weg toch niet zo goed kenden als dat we dachten.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/20/2018 01:08 PM

Camille
Ik knikte toen Xavier voorstelde om Isobel een andere keer om hulp te vragen. Door zijn tweede voorstel, om mij gezelschap te houden, werd mijn glimlach nog breder. 'It would be very lonely indeed.' stemde ik met iets rond mijn lippen wat haast een grijns was te noemen. Door zijn volgende opmerking moest ik even lachen en al helemaal toen hij, terecht, opmerkte dat dat niet de enige keer was geweest dat ze over hem hadden gesproken. 'Yes, I suppose you could say that. You are quite a favourite amongst... Well... Everyone, I think.' gaf ik met een glimlach toe waarbij ik het toch niet kon laten om heel even mijn hand tegen zijn wang te leggen. 'Oh... Nothing truly unexpected, really. Your job was discussed. Your looks. Some even spoke about the possibility of marriage.' antwoordde ik plagend, al zei ik natuurlijk niet welke aspecten van huwelijk de dames besproken hadden. Ondanks dat het voorbarig was - want wat waren we nu eigenlijk ? - wilde ik toch liever niet nadenken over alle risico's die dat met zich mee zou brengen. Het idee alleen al dat ik ooit iemand zou trouwen in de wetenschap dat die persoon iedere dag opnieuw het risico liep dat hij niet thuis zou komen. Nee, daar dacht ik liever niet aan, want dat paste niet in mijn plaatje van veiligheid en een thuis. 'It fits perfectly. Thank you, Captain Du Guesclin.' antwoordde ik daarom toch op een iets tammere manier, omdat mijn gedachten toch weer even weg waren gegleden naar het idee dat ik Xavier kon verliezen. Dankbaar nam ik zijn hand aan om op te staan waarna ik even met mijn voet bewoog om te controleren of alles inderdaad goed zat. De glimlach die zijn gezicht sierde bij zijn volgende voorstel deed echter weer een glimlach doorbreken op mijn gezicht. 'I'm not sure if we'd ever get out if you depend on my navigation skills, but we can always try.' zei ik glimlachend terug waarbij ik een pluk blond haar uit mijn gezicht veegde.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/20/2018 01:27 PM

Xavier:
Ik glimlachte en keek naar haar toen ze het voorstel leek te accepteren omtrent Lady Isobel. Weer een "probleem" de wereld uit geholpen. Ik luisterde rustig naar haar antwoorden en grijnsde toen bleek dat ik het bij het juiste eind had gehad. Ik was daadwerkelijk meerdere malen onderwerp van gesprek geweest. Het moment dat ze haar hand op mijn wang legde bracht me even van stuk en kon ik niks anders dan haar in haar ogen aankijken. Die prachtige ogen in combinatie met haar warme, zachte hand gaven meer dan genoeg voldoening. Ik kon inderdaad niet ontkennen dat ik me onprettig voelde in haar aanwezigheid, gisteravond uitgesloten. Dat was sowieso een vreemde situatie geweest die ik het liefst terug zou draaien. Al was het wel goed dat ik haar in de gang betrapt/opgevangen had. Anders was ze er vandoor gegaan, dan had ik haar helemaal nooit meer gezien waarschijnlijk. Parijs was zo'n stad waar je gemakkelijk in kon verdwijnen als je dat wilde met genoeg wegen die verder Frankrijk in leidden.
Ik dwong mezelf mijn gedachten erbij te houden en te luisteren naar haar woorden. Mijn werk, uiterlijk... Echter viel het laatste me wel op. Huwelijk. Meenden de dames het serieus? De enige die ik kon bedenken met wie ik ooit zou willen trouwen en een gezinnetje mee wilde stichten was Camille. Of doelde ze met "some" op zichzelf? Mijn wenkbrauwen waren door deze verwarring kort gefronsd voor ik het los liet. Trouwen was inderdaad wel iets wat door mijn hoofd geschoten was, alleen was het moment nog niet daar. We hadden nauwelijks onze gevoelens naar elkaar geuit. Zoveel informeel contact konden we op het paleis niet hebben en ik wilde het liefst van te voren zekerheid voor ik de Koning überhaupt om haar hand zou vragen. Anders zou ik bij hem toestemming krijgen en vroeg ik het uiteindelijk aan haar om vervolgens een blauwtje te lopen. Nee, bedankt. Óf het ging in één keer goed, óf niet.
Ik was daardom ook blij dat we op konden staan en ik het idee van een huwelijk uit mijn hoofd kon zetten. Misschien was ik er zelf ook nog niet zo aan toe. Ik was nu nog een vrij man. Het klopte absoluut dat ik nooit eerder wat met scharrels gedaan had, ik voelde er immers weinig voor en in mijn functie was het onbehoorlijk om zoiets te doen waar andere mannen elke avond een ander meisje vonden als ze dat wilden. Ik gruwelde van het idee. Maar om dag in, dag uit thuis te zitten? Dat was niet nodig, toch..? Ik had haar mijn arm aangeboden en zodoende zette ik koers met haar naar het doolhof. 'I know the maze quite well, but sometimes it got me trapped too, still, after all those years', zei ik met een lachje. 'If we would navigate almost every time to the left, then we will end in the right direction.', zei ik tegen haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/20/2018 02:52 PM

Camille
De grijns die op Xavier's gezicht verscheen op het moment dat ik toe had gegeven dat we inderdaad vaker over hem gesproken hadden, was de meeste jongensachtige en toch mannelijke grijns die ik ooit had gezien. Het straalde zelfvertrouwen uit, maar geen arrogantie en zorgde er gewoon voor dat zijn hele gezicht oplichtte. Hij leek echt weer op de man die ik zo vaak in het gezelschap van de Koning had gezien - vanaf een afstandje, dat wel - en waar ik steeds meer om was gaan geven. Het was de charmante musketier waar iedereen in het paleis zo dol op was, al was ik blij dat ik kon zeggen ook andere kanten van hem te kennen. De voorzichtige, maar zorgzame man die je zo'n warme en vertrouwenswekkende glimlach kon schenken dat je er bijna bij weg zou smelten. De keiharde soldaat die niets uit de weg zou gaan om zijn doel te bereiken en je met een blik het zwijgen op kon leggen. Inmiddels kende ik ook de kwetsbare, verwarde versie van hem, al leek deze toch weer voor een deel verdwenen vandaag. Gelukkig maar, want ik gunde het hem absoluut niet om al die gebeurtenissen mee te moeten maken en ze vervolgens constant te herleven. Als ik in zijn positie had gezeten, was ik allang bezweken in de dagelijkse werkzaamheden en het idee dat ik mensen het leven had ontnomen - al was het dan vanuit bescherming - dus ik kon me niet voorstellen hoe hij alles uit het klooster ook nog overleefd had. Het leek me wel duidelijk dat hij erg sterk was en misschien wel sterker dan hijzelf en anderen in de gaten hadden. Men leek namelijk altijd alleen maar aan fysieke kracht te denken en daar kon je bij Xavier niet omheen - ik had zijn armen immers al meerdere malen om me heen gevoeld en tevens hadden mijn vingertoppen zijn gespierde bovenlichaam ook al meegemaakt - maar ze leken te vergeten dat hij ook mentaal heel erg sterk en krachtig moest zijn om zijn rol als Captain of the Musketeers te kunnen vervullen. Ik werd uit mijn gedachten getrokken toen hij me zijn arm aanbood, die ik natuurlijk met een glimlach aannam. 'We shall see where we end up. I'm not afraid of getting trapped as long as I am with you.' zei ik op zachte toon tegen hem waarbij ik met mijn vrije hand, die hem niet aan de binnenkant van zijn arm vasthield, even zijn hand vastpakte voor ik deze ook gebruikte om hem vast te houden. 'What were you and the King discussing when we walked in this morning? With the look on your face I would think it was serious. Urgent.' vroeg ik hem waarbij ik even een blik opzij wierp zodat ik hem aan kon kijken. Op dit moment kon niemand die ons tegen zou komen kunnen verdenken van ongepast gedrag, want zoals we nu naar het doolhof liepen was alles perfect volgens de regeltjes. Hij was gewoon een gentleman die een lady begeleidde zodat ze niet alleen door de tuin hoefde te dwalen. Dat ik af en toe net wat langer opzij keek zodat ik zijn gezicht kon bestuderen of simpelweg genieten van wat ik zag of dat ik een hand toch wat lager op zijn arm had gelegd dan je normaal gesproken zou doen, zou niemand merken. Voor iedereen die voorbij zou komen zag het er uiterst gepast en fatsoenlijk uit terwijl het bij mij voor een warm gevoel in mijn buik zorgde en tevens een bijna constante glimlach rond mijn lippen liet verschijnen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/21/2018 01:23 PM

Xavier:
'I'm pleased to hear that', zei ik tegen haar toen ze zei dat ze niet bang was om te verdwalen zolang ze bij mij was. Mijn blik gleed naar onze armen en handen toen ik niet alleen haar hand op mijn onderarm voelde, maar ook een tweede in mijn hand. Ik vond het alles behalve erg. Haar aanwezigheid voelde goed, het maakte een vuur in me los zonder dat de zon hoefde te schijnen. Om hetgeen wat al een poos verstopt en onderdrukt gezeten had te kunnen uiten was ontzettend prettig.
Mijn blik ging vervolgens terug om hoog om die van haar te ontmoeten. 'It was serious', zei ik haar toe. 'You were right last night, I told him what happened with me and what it has done to me.', vertelde ik haar eerlijk. 'And eh... he knows it about us, or.. not that way, but...', zei ik stamelend en zocht naar de juiste woorden met een nadenkende blik. 'He told me before to face the fears, I think he knew it for a while that you and I...', begon ik opnieuw. 'I told him that I told you what I feel', kwam er uiteindelijk uit en ik keek met een ietswat onzekere blik naar haar. Ze wist dat ik close was met de Koning, al wist ik niet of ze het eens was met hetgeen wat ik met hem gedeeld had. Ik hoopte het maar. Ik had het vermoeden dat het gehele koninklijke echtpaar, dus ook de Koningin van ons op de hoogte was als ik hun reactie vanmorgen had gezien. Zolang het tussen ons vieren zou kunnen blijven, ging ik ervan uit dat het goed was. Ik kende de Koning en de Koningin langer dan vandaag en naar mijn inschatting zouden deze hun mond wel houden, gezien de Koning het aanmoedigde.

29, female