ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/21/2018 04:43 PM

Xavier:
Ik luisterde naar haar woorden en knikte toen deze mijn vermoedens ook bevestigden. 'He did, he asked me about you. Without telling your name', zei ik tegen haar. Hoeveel zouden de Koning en de Koningin nog meer weten? Zouden ze deze actie in het doolhof goedkeuren? Zat er meer achter de picknick? Ik was absoluut niet achterdochtig naar de twee belangrijkste mensen van Frankrijk, maar dat ze achter je rug om dingen bespraken over jou of misschien organiseerden, dat was toch wat anders. Daar moest ik even aan wennen. Misschien was ik het ook teveel gewend geraakt om overal van af te weten.
Ondertussen waren we het doolhof in gelopen en leidde ik haar aan mijn arm voornamelijk de linker kant op, de plek waarvan ik vermoedde dat we bij de andere uitgang van het doolhof zouden komen in de buurt van de picknick. Ik merkte dat we beiden stil geworden waren en niet goed wisten wat we met de situatie aan moesten. 'Did you sleep well, last night?', poogde ik de stilte te doorbreken terwijl ik naar haar keek. Een onschuldig onderwerp, voortbouwend op de laatste zinnen die we gisteravond hadden uitgewisseld. Dat we beiden nauwelijks hadden kunnen slapen in de dagen na het "feest" in het klooster. Wat moest ik tegen haar zeggen? Ik had niet veel gedaan sinds gisteravond en ik wilde ook niet zwak lijken en in de negativiteit blijven hangen. Ik had vanmorgen bijvoorbeeld daadwerkelijk mijn best gedaan om weer goed voor de dag te komen. Als ik voor mezelf zou zorgen, kwam de rest misschien vanzelf wel. Mezelf verzorgen, de wonden een kans geven om te helen, mijn gevoelens voor Camille proberen te accepteren. Het was toch iets wat ik altijd naar de achtergrond gedwongen had. Hoe ging dat eigenlijk bij anderen? Nee, mijn vrienden in Parijs leken er helemaal niet mee bezig. Die waren blij met een scharrel, maar over een liefje hoorde ik ze nooit. Zou ik het de Koning eens vragen, hoe hij het had gedaan met zijn Koningin? Al kon ik me goed voorstellen dat ze aan elkaar uitgenodigd waren, maar de liefde bloeide wél tussen ze.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/21/2018 05:10 PM

Camille
Ik glimlachte even bij de gedachten dat de Koning en Koningin al langer in de gaten hadden gehad dat Xavier en ik gevoelens voor elkaar hadden dan wijzelf. Ik had eigenlijk al vrij snel iets voor hem gevoeld, geweten dat er iets aan hem was wat me ontzettend aantrok, maar ik had er al die tijd geen vinger op kunnen leggen om te achterhalen wat het was en situaties zoals die, de onzekerheden, de twijfels, waren zaken die ik altijd zo ver mogelijk weg probeerde te duwen. Ik hield niet van onzekerheden. Ik hield van routine, ritme. Ik wilde weten waar ik aan toe was. Ook daarom voelde ik me in het paleis niet op mijn plaats. Met alle mensen die er rondliepen wist je nooit wat ze echt dachten, wat hun motieven waren en eigenlijk wie ze nu waren. Iedereen hier hield een masker voor en dat maakte het voor mij een onprettige plek. Hoe wist ik immers of ik iemand kon vertrouwen en wat als ik iemand vertrouwde die het niet waard zou zijn? Ik keek op uit mijn gedachten toen Xavier de stilte doorbrak. 'A little better than most nights, but I was still awake for most of the night.' antwoordde ik met een zwakke glimlach. Toch voelde ik me over het algmeen wel beter dan andere dagen, ondanks het gebrek aan nachtrust. Het hielp waarschijnlijk enorm dat ik niet meer rondliep met een geheim - een geheim wat voor mezelf ook onzichtbaar was geweest, maar wel al mijn energie en gedachten op had gevreten. Mijn gevoelens voor Xavier waren duidelijk en uitgesproken en ik hoefde er niet langer over in tweestrijd te zijn met mezelf. Het enige waar ik aan moest werken was het daadwerkelijk uitgaan van die gevoelens en er naar handelen. Het was niet langer nodig om me te verontschuldigen voor aanrakingen of opmerkingen. Ik hoefde niet langer verlegen te zijn in zijn aanwezigheid. Hij had ook gevoelens voor mij en accepteerde wie ik was. Nu moest ik er alleen voor zorgen dat ik dat ook aan hem liet zien, dat ik mezelf toeliet om de muren te laten zakken en hem toe te laten. Ik was me er ook bewust van dat dat nog een hele opgave kon worden, maar ik moest het in ieder geval een kans geven. Hij had me alle reden gegeven om hem te vertrouwen en dat deed ik ook, iets wat ik nu alleen nog maar hoefde te tonen. 'Capt...' begon ik waarna ik me al snel bedacht dat ik hem niet langer zo formeel aan hoefde te spreken. In ieder geval niet nu. 'Xavier...' verbeterde ik mezelf dan ook met een lichte glimlach voor ik verder ging. 'I wanted to thank you. I... I would have left last night if you hadn't stopped me. I know it was for a different reason, but thanks anyway. It would've been foolish to leave as I was about to do. Anyone could've seen that, except for me apparently...' sprak ik daarna naar hem uit, al zwakte mijn stem aan het einde steeds meer af. Ik sloeg mijn ogen dan ook neer omdat dat toch makkelijker was dan naar hem opkijken.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/21/2018 07:12 PM

Xavier:
We liepen traag door het doolhof terwijl ik luisterde naar haar antwoord op mijn vraag. 'That's sound like a little progress', zei ik met een kleine glimlach tegen haar. Ondanks ze nog niet veel had geslapen, was het dus al wel beter geweest dan eerst. Zelf had ik vooral last gehad van mijn wonden. Mijn gedachten waren iets minder, maar die leegte werd opgevuld door Camille. Hoe moesten we verder? Hoe ging het bij haar? Ze had me niet geroepen... Had ik haar moeten vragen voor het opnieuw verzorgen van de wonden? Maar ze is in dienst van de Koningin, niet van mij. Ik had geen enkel recht om me op haar hulp te beroepen. Welk recht had ik eigenlijk wél om met haar samen te kunnen zijn?
Ik keek op uit gedachten toen ze me aansprak en mijn glimlach werd breder toen ze zich verbeterde en me met mijn voornaam aansprak. 'Otherwise, I would have stopped you too.', zei ik tegen haar en glimlachte. Ik trok haar dichter bij me en legde mijn hand zacht op haar wang neer. 'Or I would have helped you, so you could hide in my house, or elsewhere. To know that you're safe means the world to me', zei ik zachtjes en streelde met mijn duim over haar wang heen. 'You don't have to thank me. Everyone's foolish sometimes. 'I sometimes have insane ideas too', zei ik tegen haar. Zoals gisteren, om haar te beschuldigen van spionnage terwijl ik diep in mezelf wist dat het niet waar was. Dat ik mijn leven zonder twijfel zou riskeren voor eenieder in het paleis. Zeker voor de Koning, Koningin of Camille. Roekeloosheid was een slechte eigenschap, maar met wat geluk pakte het soms goed uit. 'I'm not angry at you, Camille.', zei ik zachtjes en drukte een voorzichtige kus op haar voorhoofd. 'You saved me too, from getting insane all the time, from locking myself up, for neglecting myself... you saved us both a broken heart', zei ik tegen haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/21/2018 09:42 PM

Camille
Ik knikte. 'It is progress, yes.' beaamde ik, al zag ik liever dat het met grotere stappen vooruit zou gaan, want die paar uur slaap per nacht begon me, na al die tijd, steeds vaker op te breken. Misschien had ik hem toch bij me moeten roepen de avond ervoor. Hij had het immers zelf voorgesteld en als hij het niet zou willen, zou hij dat niet gedaan hebben, toch? Waarschijnlijk had het me meer rust gebracht, maar dat was dan maar iets om in mijn achterhoofd te houden voor een volgende keer - want ik betwijfelde of ik ineens beter zou gaan slapen. Nee, daarvoor was er echt teveel gebeurd. Dat ging ik niet zomaar uit mijn hoofd kunnen zetten, hoe graag ik dat ook zou willen. Mijn blik gleed opzij naar Xavier toen we praktisch stil kwamen te staan en hij me dichter naar zich toe trok. Door de hand die hij tegen mijn wang legde, moest ik hem wel aankijken en merkte ik direct dat ik het weer helemaal warm kreeg vanbinnen. Ik glimlachte door zijn woorden, zijn streling over mijn wang en daarna ook de kus op mijn voorhoofd, al sloeg ik door dat laatste wel mijn ogen even neer. Het was fijn om te weten dat hij niet boos op me was en geen wrok koesterde omdat ik er vandoor had willen gaan. 'I am glad to know I saved you from that...' zei ik zacht waarna ik naar hem opkeek. Kon ik dit maken? De kus op mijn voorhoofd was een lief gebaar dat veel gevoelens losmaakte, maar ik wilde meer. Alles in mijn lichaam schreeuwde naar meer. Voorzichtig verplaatste ik een hand van zijn arm naar zijn borst voor ik wat op mijn tenen ging staan en mijn lippen op de zijne drukte. Datzelfde gevoel dat ik de avond ervoor had gevoeld, kwam nu weer terug bovendrijven, maar alleen maar intenser omdat er nu geen nare situatie aan vooraf was gegaan. We hadden geen ruzie gemaakt, waren niet zo uitgeput en hadden daarnaast ook niet tegen elkaar geschreeuwd. Nee, de aanloop naar deze kus was rustig geweest en dat zorgde ervoor dat ik me veel bewuster was van wat er daadwerkelijk gebeurde. Ook had ik nu zelf het initiatief genomen waardoor ik niet overrompeld werd door de situatie, maar er echt van genoot. Ik voelde me veilig en geborgen in zijn aanwezigheid. Ik was kalm en kon even alles vergeten. Het enige wat nu telde was dat dit moment, in het doolhof waar niemand ons kon zien of storen. Voor even maakten de regels en protocol me niet uit. Ik wilde dit dus daar zou ik naar handelen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/22/2018 08:09 PM

Xavier:
'You may call for me, any time, anywhere', verzekerde ik haar toen ze toe gaf dat het toch enige progressie was. 'I'll come', beloofde ik haar en schonk haar een nieuwe glimlach. Het leek zo wonderlijk, bij haar voelde het net alsof de zon op kwam en voorlopig niet meer onder zou gaan. Een glimlach was nauwelijks van mijn gezicht af te vegen als ik bij haar was. De meest onzinnige dingen leken ineens zin te hebben en mijn stemming bijna onverpestbaar. Zo ook nu. Toch zorgde de situatie, wij tweeën zonder ander gezelschap in het doolhof voor enige spanning tussen ons. Hoe moest je je gedragen, wat kon je wel of niet maken? Wat wilde ze pikken, ging ik niet te ver? Ik kon het maar beter voorzichtig aanpakken, want ik was ervan overtuigd: als ze geen gevoelens voor me had gehad, was ze gisteravond aan mijn handen ontsnapt. Dan was ze er alsnog vandoor gegaan of had ik het van een vrouw te verduren gekregen.
Ik keek haar kort aan toen ze uitsprak dat ze blij was dat ze me van die dingen had bespaard. Het was nu eenmaal de waarheid. Mijn hoofd was momenteel niet wat het geweest is en met de regelmaat dwaalde ik af, verzonken in dilemma's. Geen van alle opties waren goed, overal zaten gevolgen aan. Zoals ik gisteravond de leiding had durven nemen, daar dacht ik vandaag weer anders over. Ik wilde het voorzichtig aanpakken met Camille en zeker niet te snel. Ik wilde haar niet afschrikken, ze was naast het werk en de Koning eigenlijk de enige houvast die ik had. Een van de laatste strohalmen. Iemand bij wie ik volledig mezelf kon zijn. Mijn blik gleed naar mijn arm toen ik voelde hoe ze haar hand verplaatste. Nog geen seconde later voelde ik dat het goed bedoeld was en haar hand op mijn borstkas lag. Ik ontspande wat meer, ze wilde er niet meteen vandoor. Ik had haar niet teveel laten schrikken door haar voorhoofd te kussen en toe te geven hoe de situatie in elkaar zat. Het volgende moment stond ze op haar tenen en werd ik overweldigd door het heerlijkste paar lippen wat ik kende. Genietend sloot ik mijn ogen terwijl ik mijn armen om haar middel legde. Ik kon ontzettend genieten van iets kleins zoals een kus als deze. Het moment was er geschikter voor dan de afgelopen avond. Waarom had ik haar ook per sé moeten kussen gisteren? Vandaag was een veel betere gelegenheid. Dat kon ik niet ontkennen. Ik was blij dat ze het gedaan had. Zacht streelden mijn handen over haar rug heen en beantwoordde ik haar kus tot ik even op adem moest komen en ik me even van haar losmaakte. Ik glimlachte en streek zorgzaam een lok uit haar gezicht vandaan. 'Camille', fluisterde ik zachtjes, puur om even haar naam te proeven op mijn tong. Waarom hadden we dit nooit eerder naar elkaar toe uitgesproken? Waarom had het zo lang moeten duren? Ik kon alleen maar hopen dat hetgeen we samen hadden, niet kapot zou gaan. 'Zijn we een soort setje?', vroeg ik uiteindelijk voorzichtig. 'Geliefden, op enige afstand, voor zover het gaat weliswaar?', vroeg ik aan haar en keek haar met een vragende blik aan. Je vroeg iemand nog niet zo snel ten huwelijk, maar het was wel duidelijk dat er iets was, maar hoe noemde je dat? Hoe kon je dat naar elkaar bevestigen, behalve jezelf proberen te uiten tegenover de ander?

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/22/2018 11:15 PM

Camille
Het feit dat Xavier weer bevestigde dat ik hem altijd mocht roepen en dat hij dan zou komen had opnieuw voor een glimlach rond mijn lippen gezorgd. Langzaamaan begon ik zelf ook in te zien, te geloven, dat ik van dat voorstel gebruik mocht maken en dat ik dat ook echt moest doen als het 's nachts niet lukte om in slaap te komen of als ik wakker schrok van nare dromen die ervoor zorgden dat mijn lichaam overging in een status van paniek. Daarnaast wist ik ook dat het daadwerkelijk zou helpen, want ik had me nog nooit zo rustig en kalm gevoeld als in zijn aanwezigheid. Een prettige tinteling ging door mijn ruggengraat op het moment dat hij zijn armen om mijn middel legde en mijn kus beantwoordde. Het was dus toch een goede zet geweest, ondanks dat ik daar toch even mijn twijfels over had gehad. Het was immers niet bepaald ladylike om op deze manier de leiding te nemen en daarnaast had ik ook niet zeker kunnen zeggen of hij het wel had gewild. Ja, hij had mij de avond ervoor gekust, maar was dat niet een impulsieve actie geweest in een uiterst verwarrende situatie? Nu bleek echter van niet toen zijn handen over mijn rug streelden en hij mijn kus beantwoordde. Mijn ogen waren automatisch dichtgegleden door zijn handelingen en het duurde ook weer even voor ik deze openden toen hij de kus onderbrak. Ik keek naar hem op en een glimlach brak opnieuw door in mijn gezicht op het moment dat hij mijn naam fluisterde en een pluk haar uit mijn gezicht streek. Toch wat verlegen sloeg ik mijn ogen neer terwijl ik mijn hand verplaatste van zijn borst naar zijn hals en kaaklijn. Door zijn vraag, en vooral de voorzichtige toon waarop deze gesteld werd, moest ik echter toch weer opkijken. 'Yes... I would like that very much, even with all the possible difficulties and protocols.' antwoordde ik zacht nadat ik even had nagedacht over de verwoording. Het was immers zeker dat het niet makkelijk zou worden. Samen zijn zoals wij dat nu beiden graag zouden willen, was simpelweg niet hoe het volgens alle regels zou moeten gaan. Normaal gesproken zou er geen tijd zijn om elkaar te leren kennen, om te testen of je wel de juiste persoon was voor elkaar, maar dat leken we beiden wel nodig te hebben en gaf mij een veel prettiger gevoel dan ik jarenlang gehad had met betrekking tot het onderwerp relaties. Mijn hele leven lang was dit alles niet voor mij geweest om te beslissen. Mijn leven, mijn lichaam, mijn titel waren altijd zaken geweest die gebruikt zouden worden om er een voordeel uit te halen, om er iets mee te winnen. Ja, ik wist dat mijn ouders mij wel graag gelukkig hadden gezien, maar zij waren er heilig van overtuigs geweest dat ik mijn geluk ook wel zou vinden als er geen liefde was tussen mij en mijn man, als ik een eigen thuis zou kunnen creeëren. Echter kon ik niet zien hoe je iets een thuis kon noemen als er geen liefde heerste. Waar bouwde je dan een thuis op? Een veilige haven? Niet met geld of status. Die zaken deden niets. Het enige wat iemand een thuis kon bieden was liefde, watvoor liefde dan ook. Ik liet mijn blik naar zijn gezicht glijden terwijl mijn duim zachtjes over zijn kaak streek. Hoe meer ik naar hem keek, hoe meer ik merkte dat ik alles van hem wilde weten. Hoe kwam hij aan het litteken op zijn kaak? Had hij nog familie die leefde? Hoe was hij opgegroeid? Wat waren dingen die hem bezig hielden? Al die vragen zouden onbeantwoord blijven als we niet de tijd zouden nemen om elkaar te leren kennen, de tijd zouden nemen om te testen of dit echt was wat we beiden wilden. Het was een risico, want als iemand ook maar iets zou verdenken of, erger nog, ons zou betrappen hadden we vreselijk veel uit te leggen en kwam ik er waarschijnlijk heel slecht vanaf, maar het was het het voor mij echt waard zodat ik wist of ik een goede keuze maakte en mezelf hielp mijn geluk te vinden.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/23/2018 07:34 PM

Xavier:
Ik glimlachte en hield mijn handen even stil op het moment dat ze toe zei dat ze dat erg fijn zou vinden, zelfs met alle moeilijkheden en protocollen die tussen ons in zouden kunnen staan. 'I'll take the responsibility as much as I can', beloofde ik haar. Ik zou het niet eerlijk vinden dat zij overal de schuld van zou krijgen, dan nam ik deze liever op me. Overigens, was het voor een man misschien niet normaal te noemen dat hij een minnares heeft waar hij regelmatig heen ging? Het was dan wel normaler dat je deze buiten het paleis zocht, maar je hart koos zelf iemand uit, nietwaar?
Ondertussen hield ik Camille dicht bij me en begonnen mijn vingers weer zacht over haar rug te strelen. Een lange stilte volgde. Een stilte die niet zo pijnlijk was als die van dagen eerder. Ze had vrijwel niks gezegd toen we van het klooster teruggekomen waren en het was geen goede voorbode geweest. Graag zou ik die ongemakkelijke situatie willen herstellen, evenals hoe ik gisteravond met haar om gegaan was. Achteraf gezien had ik een grote fout gemaakt en eens zou ik die recht moeten zetten. Daar moest ik nog wat langer over nadenken wat ik voor haar kon doen of aan haar kon geven om enigszins compensatie te bieden. Ik wist ook wel dat ze had gezegd dat ik me er niet schuldig om moest voelen of verantwoordelijk of wat dan ook, maar ik had haar pijn gedaan en dat ging niet door de beugel. Ik zou wel een manier vinden om haar te verrassen, misschien niet vandaag, maar dan later wel.
Na een poosje doorbrak ik de stilte. 'Will you take care of my back again, tonight?', vroeg ik zachtjes aan haar. Ik zou goed naar de dokters kunnen gaan, die liepen er overigens genoeg rond, maar ik zoch eigenlijk naar een manier om bij elkaar te zijn zonder dat het voor argwaan zou zorgen. Tevens had ze de wonden al eerder gezien en het lichamelijk contact was prettig geweest, ook al was de sfeer bedorven op de dag zelf. Het moment moest beter herhaald worden. 'You can cover yourself to say that you're helping me out to find the people who did this to us', stelde ik voor om haar afwezigheid aan anderen te kunnen verklaren. Verder kon ik op dat moment nadenken over andere gespreksonderwerpen. Het labyrint was enigszins afgezonderd, maar je wist nooit of er aan de andere kant van de heg tóch iemand meeluisterde of onze stemmen door de wind wat verder weg droegen en vermoedens bij anderen konden ontstaan over hetgeen wat gaande was tussen ons. Het kantoor bleef toch mijn veilige plek, een plek waar ik me veilig kon voelen, waar ik Camille altijd had ontvangen en waar ze haar verhaal kwijt had gekunnen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/23/2018 08:31 PM

Camille
Een lichte glimlach verscheen rond mijn lippen toen Xavier aangaf dat hij het grootste deel van de verantwoordelijkheden en aansprakelijkheid op zich zou nemen. Het was niet zo zeer dat ik wilde dat hij dat deed, maar het was wel een geruststelling om te weten dat hij het zou doen, mochten er problemen komen. Het was fijn hoe hij me vast bleef houden en over mijn rug bleef strelen waardoor ik mijn voorhoofd tegen zijn borst liet leunen en mijn ogen even sloot. Het was gewoon prettig om zo dicht bij hem te zijn en me veilig te voelen. De stilte maakte me even niet zoveel uit want het gaf me de mogelijkheid om echt te genieten van het moment. Op het moment dat Xavier de stilte verbrak, maakte ik me wat van hem los zodat ik hem fatsoenlijk aan kon kijken. Meteen knikte ik. 'Of course.' bevestigde ik met een glimlach. Ergens was ik wel bang voor hoe het eruit zou zien omdat ik niet wist hoe goed hij er naar had laten kijken nadat ik een poging had gedaan het in eerste instantie te verzorgen. Echter wist ik ook dat Xavier hier nu niet zo zou staan als hij er slecht aan toe zou zijn. 'Yes, that sounds like a good idea.' zei ik toen hij aangaf hoe ik mezelf het best in kon dekken als iemand ernaar zou vragen. Ik keek hem even aan en drukte toen nog een snelle kus op zijn lippen. 'Perhaps we should get moving again... I mean... Before anyone notices we've been gone.' zei ik op zachte toon. Het was eigenlijk wel het laatste wat ik op dit moment wilde, weggaan uit deze rust en veiligheid, maar ik wist dat dit alles ook helemaal over zou kunnen zijn als we betrapt zouden worden. Nee, ik zou hier liever nog heel lang met hem blijven, de hele dag als het kon, maar ik wilde niet riskeren dat we uit elkaar gehaald zouden worden door ongeduld.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/24/2018 08:05 PM

Xavier:
Ik glimlachte toen ze direct instemde om mijn rug te verzorgen. Zacht liet ik de vingers van één hand door haar haren strelen. 'Thank you', bedankte ik haar alvast. Een bedankje kon eigenlijk nooit teveel zijn en was altijd wel op zijn plaats. Ik glimlachte en beantwoordde haar kus die jammer genoeg maar kort duurde. 'Maybe...', zei ik overduidelijk met tegenzin toen ze aangaf dat we beter door konden lopen. 'But you're right', zei ik voor ik haar nog éénmaal kuste en tegen me aan hield voor ik haar opnieuw mijn arm aanbood en we ons samen door het doolhof bewogen. Op één kruispunt had ik toch even getwijfeld welke richting we moesten nemen, echter hadden we voor de goede gekozen en kwamen we zonder veel problemen en vertraging uit het doolhof aan de juiste kant. De plek waar de tafels gedekt stonden voor de lunch waren nu niet ver weg meer en rustig liep ik er met haar naar toe. 'Take a seat, Lady Camille', zei ik rustig toen ik haar naar een lege plaats begeleidde en de stoel naar achteren schoof voor haar, waarna ik deze aan kon schuiven. Niet veel later zat ik ook op mijn plek en kon iedereen pakken wat hij/zij wilde.
De lunch was nog niet zo lang begonnen toen mijn wenkbrauwen uit automatisme fronsden toen er in mijn rechterooghoek beweging kwam. Een doffe knal had geklonken en nog voordat de wachter op de grond in elkaar gezakt was stond ik al overeind. 'Surround the King and the ladies', beveelde ik de aanwezige collega-Musketiers terwijl mijn hand naar mijn musket gegrepen had en mijn ogen de omgeving afzochten naar de dader. Ik gebaarde dat iedereen overeind moest komen. Het groepje kon het beste zo dicht mogelijk bij elkaar blijven, zodat we hen zo goed mogelijk konden omringen en in het paleis in veiligheid konden brengen. Het liefst had ik me afgescheiden en was ik op zoek naar de dader gegaan, maar de veiligheid had nu prioriteit. Kort had ik erover gedacht om van het doolhof gebruikt te maken, maar net zo goed als wij ons daar konden schuilhouden, zou de dader dat ook kunnen. Het risico kon ik niet nemen. 'Back to the palace', was het volgende wat ik sprak op een kalme toon. Als we met z'n allen rustig bleven, dan zouden de dames minder snel in paniek raken en voor een stuk minder vertraging zorgen.

29, female