ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/25/2018 08:12 PM

Xavier:
Ik was blij dat de mannen zo snel handelden en dat Camille het voortouw genomen had door op te staan waarna de rest van de groep leek te volgen. Ik liet mijn blik even van de omgeving afgaan toen de Koning sprak en glimlachte naar hem. 'Stay close together, we will surround you all.', verzekerde ik hem. 'We will walk across the pathways. Another route will be too dangerous, we better stay in the open field where we can see our environment', legde ik uit voor we iedereen bij elkaar zetten en ons zoveel mogelijk verspreidden over de groep. Met relatief weinig Musketiers was het onmogelijk om heel de groep te behoeden voor eventuele schoten, maar we deden ons best door op de omgeving te letten en het groepje zo snel en veilig mogelijk in de richting van het paleis te krijgen. 'Side by side, in pairs, please.', gaf ik als tip. Dat was beter en gestructureerder voor iedereen. Naar mate we dichterbij het paleis kwamen leken er meer wachters en musketiers op pad die ik stuk voor stuk bij naam noemde en naar ons toe haalde. 'Surround them', was het enige wat ik verder tegen ze zei en langzaam werd de groep die zich over het grind voortbewoog steeds groter. 'Don't worry, we're almost there', verzekerde ik de groep met een glimlach toen we over de helft waren. Echter klonk er in de verte opnieuw een knal en in de verte zag ik een in voornamelijk lappen gehuld persoon waarvan het gezicht bedekt was. Een gevoel vertelde me dat het best een einzelganger zou kunnen zijn, of maar een kleine groep. De mensen uit de sloppenwijken deelden meestal alleen speldenprikken uit. Om te weten dat het deze mensen waren stelde het me voldoende gerust om het groepje aan zichzelf toe over te laten. De Koning of een ander Musketier zou het leiderschap absoluut overnemen. 'Go further, I'll take a look. Two will go with me', zei ik en knikte naar de mannen die naast me stonden voor we ons losmaakten van de groep. Toen ze eenmaal door hadden in welke richting we renden, kregen ze de schuldige ook in het vizier. Zodoende splitsten we op om de dader via omwegen in te kunnen sluiten zonder dat deze nog enige kans had op ontsnappen. Natuurlijk werd er nog wel een poging gedaan door het musket zoveel mogelijk te blijven vuren op ons, echter misten allen doel. Waarschijnlijk geen getraind krijger. Eén van de mannen had de dader vast weten te grijpen en terwijl deze vast gehouden werd onthulde ik het gezicht nadat we hem ontwapend hadden. Zijn musket lag onbereikbaar enkele meters achter hem en verdere steekwapens leek hij niet bij zich te hebben. Het bleek een onbekende te zijn, maar dat waren de meesten uit sloppenwijken. 'This is not the most smart action you ever did, isn't it?', zei ik met een grijns. 'Maybe the King will be merciful', zei ik schouderophalend. 'For now, we put you in the dungeon.', verklapte ik voor ik de mannen voor ging richting het paleis. We zouden direct door gaan naar de kerkers om hem eventueel te boeien en op te sluiten. Later zou er een proces komen waarbij de Koning het laatste oordeel zou hebben.

Reply Edited on 01/25/2018 08:17 PM.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/25/2018 08:40 PM

Camille
Ik had maar netjes geluisterd naar alle instructies die Xavier had gegeven terwijl ik geen moment Isobel's hand had losgelaten. Nog altijd stond ze te trillen en ze was niet de enige. Ook Therese stond flink te trillen, wat ik vooral merkte doordat ze zo dicht op me liep. Omdat we twee-aan-twee moesten blijven lopen en ik al naast Isobel liep omdat zij mijn arm vast had, stak ik mijn andere hand naar achteren, naar Therese, zodat ik haar ook kon steunen. Wel bleef mijn blik de omgeving afspeuren, meer omdat dat me een veilig gevoel gaf dan omdat het de musketiers zou helpen. We waren vlakbij het paleis toen Xavier zei dat we verder moesten gaan en dat hij, samen met twee anderen, terug zou gaan om de dader op te sporen. Ik voelde meteen onrust opkomen, maar wist dat ik daar niets van mocht laten merken, al schreeuwde alles in mijn lichaam dat ik hem terug moest roepen, vragen of hij veilig bij ons bleef. Natuurlijk was dat geen optie, want dit was zijn baan. Zijn taak. En ik wist wel dat hij al meer had meegemaakt, meer had overleefd, en dat dit slechts een klein voorval was - althans, dat leek mij - maar toch merkte ik dat ik er moeite mee had. Wat was dit voor idioot gedrag? Dit was zijn leven. Hij was hiervoor getraind. Waarom voelde ik dan toch de onrust? De bezorgdheid? Door de overgebleven musketiers werden we naar binnen geleid, naar de troonzaal, omdat deze vanaf alle kanten afgesloten en bewaakt kon worden. De Koning en Koningin namen beiden plaats op hun troon, al ging dat niet geheel kalm. Ik gaf hen groot gelijk. Zij waren simpelweg nooit hun leven zeker en dat kon niet makkelijk zijn. Het was niet iets wat je zomaar van je af kon schuiven, leek mij. Ik glimlachte even naar Isobel en Therese, verzekerde hen dat alles oké was en maakte me toen wat van de groep los. Vreemd genoeg voelde ik me behoorlijk rustig, ondanks het feit dat iemand zojuist op ons geschoten had. Mijn grootste punt van onrust was het idee dat ik hier binnen stond en Xavier buiten rondliep. Ergens hadden de dames vanochtend tijdens onze wandeling wel echt een punt gehad. Zou ik dit iedere keer voelen als hij aan het werk zou zijn? Ook als er geen voorval was geweest? Hij liep altijd een risico door zijn werk. Ik zuchtte diep en begon naar het raam te lopen zodat ik naar buiten kon kijken, kon zien of ik Xavier ergens zag. Echter kwam op dat moment een musketier binnen gelopen. 'He has been captured. You can all safely return to your activities and rooms.' deelde hij mee waarop de Koning opstond. 'Right... I am afraid I have lost my appetite, but please, if anyone wishes to go back to the picnic, I would recommend you do so.' zei hij voor hij opstond en de zaal verliet. Ik maakte een diepe buiging voor hem en de Koningin - die hem uiteraard achterna ging - voor ik me weer omdraaide naar het raam. 'Will you join us, Camille? We do wish to finish our lunch.' vroeg Therese waarbij ze me uit mijn gedachten haalde. 'No, thank you. I am not that hungry anymore.' bedankte ik haar voor ik ook de troonzaal verliet. Ik had eigenlijk nog niet de kans gehad om iets te eten, maar ik vond het nu belangrijker dat ik Xavier weer in veiligheid zag. De musketier had dan wel niets gezegd over slachtoffers, maar dat wilde niet zeggen dat die er niet waren. Met grote passen begon ik dan ook naar Xavier's kantoor te lopen, al nam ik wel een omweg zodat het mensen niet zo zeer op zou vallen. Eenmaal in de juiste gang probeerde ik voorzichtig de deur die gelukkig direct open ging. Ik glipte naar binnen, sloot de deur achter me en nam in eerste instantie plaats op de bank. Echter kon ik daar de rust niet vinden en begon ik onrustig te ijsberen voor de open haard.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/26/2018 09:22 PM

Xavier:
Ik had de gevangene met de twee Musketiers afgeleverd en ervoor gezorgd dat hij goed en wel in de kerkers terecht kwam, met ketens vastgebonden aan de muur zodat hij niet nogmaals op het idee te komen om rare fratsen uit te halen. Een korte ondervraging over beweegredenen had niks opgeleverd. Ik trok de cel achter me dicht en deed hem op slot waarna ik de sleutelbos in de handen van de wacht drukte. Ik vervolgde mijn weg door de trappen weer op te lopen en de Koning op te zoeken om hem kort bij te praten over de man. Het was kort bedoeld, maar kwam erop neer dat het langer duurde dan verwacht. De Koning had even nodig om zijn zorgen, terecht overigens, te uiten. Aan zijn houding was te zien dat hij niet goed wist wat hij met het juridisch proces moest gaan doen, maar hij had daar alle tijd voor. Ik kon hem niks opleggen. Zo goed als het ging probeerde ik de aanwezige zorgen weg te nemen en stelde voor dat hij wat vrienden uit zou nodigen voor een gezellige avond. Ik had bijna willen zeggen dat hij mee moest gaan naar de kroegen in Parijs, maar als Koning wilde je daar niet gezien worden. Dat werd vast als minderwaardig geacht. 'Don't worry so much, my King. Once it will bring you wrinkles', plaagde ik hem met een grijnsje en een knipoog. 'I'll do everything I can to prevent attacks', zei ik met een buiging voor ik de kamer verliet. Ik zou maar gauw moeten achterhalen wat er allemaal gaande was, gezien ik merkte dat het de Koning aan het opbreken was. Hij had even rust nodig om de zaken terug op orde te krijgen. Net als ik eigenlijk, maar stoppen was geen optie. Ik kon niks aan de kant leggen en laten rusten, hoe langer ik wachtte, hoe meer kans de bendes zouden krijgen om plannen te smeden tegen de Koninklijke familie.
Ik was direct doorgegaan naar mijn kantoor met het plan om opnieuw in de papieren te duiken om een hint te vinden naar een groep of desnoods maar één persoon. Ik opende de deur en stond direct stil bij de aanwezigheid van een ander op mijn kantoor. Adrenaline schoot opnieuw door mijn lichaam dat zichzelf opgespannen had en klaar stond om in actie te komen. Het duurde even voor mijn brein door had wie er in de kamer was en opgelucht glimlachte ik. 'Camille', sprak ik zachtjes en sloot de deur achter me. 'What are you doing here? Does the Queen don't want you by her side?', informeerde ik. Ik kon me voorstellen dat ook zij haar zorgen uit wilde spreken of steun nodig had. 'Is there something wrong with you?', vroeg ik aan haar terwijl mijn benen me naar haar toe bewogen en mijn blik in een zorgelijke trek schoot. 'Are you hurt?', vroeg ik zachtjes terwijl ik mijn handen aan de zijkant tegen haar schouders legde en haar vragend aan keek terwijl mijn ogen over haar lichaam schoten, maar niks geks konden ontdekken.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/26/2018 10:08 PM

Camille
Ik kon nog altijd geen rust vinden en ik merkte dat het me steeds meer begon te irriteren. Waarom deed ik in hemelsnaam zo nerveus? Ik had niets, de Koning en Koningin hadden niets en de dader was opgepakt. Er waren geen verslagen geweest van andere gewonden dus in feife was er helemaal nietd gebeurd, behalve dat ik Xavier nog niet gezien had. Maakte ik me nu echt zo ongerust om hem? Dit was zijn werk. Ik probeerde die zin voor mezelf te herhalen in de hoop dat ik zo wat meer rust kon vinden, maar het hielp niet echt. Het zorgde alleen maar voor meer frustratie en ergens ook voor schaamte. Waarom? Wat bereikte ik met dit gedrag? Was ik zo bang om hem te verliezen? Ik moest al snel concluderen dat het antwoord daarop "Ja" was. Onze relatie - op romantisch gebied dan - was nog pril, maar ik realiseerde me nu pas dat ik al veel langer diepe gevoelens voor hem had gehad. Voor een lange tijd was hij de enige persoon geweest die ik kon vertrouwen, die er voor me was geweest, en dat kon ik niet kwijtraken. Het was stom en kinderachtig en misschien zelfs wel hopeloos, maar ik kon er niets aan veranderen. Dit was wat ik voelde en dat kon ik onmogelijk loslaten. Ik was dan ook nog altijd aan het ijsberen toen ik de deur open hoorde gaan. Dit deed me direct opschrikken waardoor ik stopte met heen en weer lopen en me omdraaide. Tot mijn grote opluchting was het Xavier. Even was ik bang geweest dat het iemand anders zou zijn want dan had ik een hoop uit te leggen, maar dat was gelukkig niet het geval. Toch voelde ik me enigszins betrapt. Had ik naar hem ook niet een soort verplichting om uit te leggen wat ik hier deed? Vooral door zijn bezorgde blik begon ik me schuldig te voelen over mijn, opnieuw vrij impulsieve, actie om naar zijn kantoor te gaan. Ik schudde dan ook al snel mijn hoofd. 'No, I'm not hurt. I'm sorry, I didn't mean to scare you.' verontschuldigde ik me dan ook snel. 'The Queen wished to be alone and I just...' begon ik waarna ik mijn ogen neersloeg. 'I just wanted to make sure you were okay. I was... Worried. And I know that is silly but...' vervolgde ik waarna ik stilviel. Ik slikte even waarna ik weer opkeek. 'Have you captured him? I mean... I assume it was a man. Did you know him? Did he act alone?' begon ik te ratelen. Waar was ik mee bezig? Ik gedroeg me echt te idioot voor woorden. 'Sorry. I'm sorry. You probably have work to do now and I don't want to be a nuisance, so I should go... I'm sorry.' mompelde ik daarna waarna ik aanstalten maakte om weg te lopen. Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen. Waarom kon ik niet rustig blijven in deze situatie? Ik kon alleen maar ratelen als een kip zonder kop en dat terwijl er niets gebeurd was. De Koning en Koningin waren ongedeerd gebleven. Ik was ongedeerd gebleven. Xavier was ongedeerd. Iedereen - behalve de twee dode wachters - was oké en ik gedroeg me alsof er een tikkende tijdbom voor mijn neus lag terwijl ik mijn vinger niet kon leggen op de concrete reden dat ik het deed.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/27/2018 05:28 PM

Xavier:
Bezorgd streelden mijn duimen over haar bovenarmen en schouders terwijl ik haar onderzoekend aan keek. Ik merkte dat mijn mondhoeken licht omhoogkrulden bij de geruststelling dat ze niet gewond was. Het was duidelijk dat ze overstuur leek. Ze begont te ratelen en rustig liet ik haar haar verhaal doen. Naast het verhaal kwam me ook een vragenvuur tegemoet. 'Don't go', zei ik enkel toen ze wilde gaan en pakte haar bij haar pols vast. Ik liep met haar beiden naar de bank toe en drukte met mijn handen lichtjes op haar schouders, zodat ze plaats zou nemen voordat ik naast haar ging zitten. Ik had mijn arm om haar heen geslagen en trok haar tegen me aan. 'Let's calm down', zei ik zachtjes en liet mijn vingers over haar zij strelen voor ik reageerde op haar verhaal.
'I'm happy to hear that you're not hurt. It only was a surprise to see you right now, I didn't expect that', zei ik met een brede glimlach. 'A big surprise', zei ik en drukte een zachte kus op haar wang. 'Yes, I'm okay. It is not silly that you were worried.', stelde ik haar gerust. 'I was worried about you too', gaf ik toe. Ik trok haar nog wat extra naar me toe voor ik haar vragen ging beantwoorden. 'We have captured him, we did not know him, but he comes from one of the slums. So I think he was alone, he wouldn't answer our questions at the moment', zei ik tegen haar en legde mijn andere hand zachtjes op haar bovenbeen. 'He will get an process, he has the right to have one. The King will decide what he'll do with him', legde ik aan haar uit. 'For now he will stay in the dungeons', zei ik haar. 'You don't have to worry for him, he is guarded', verzekerde ik haar en glimlachte. Het was aandoenlijk hoe zeer ze mee leefde en bezorgd geweest was. Ik had me ook zorgen om haar gemaakt, zeker toen de eerste wachter pas was neergeschoten en we met te weinig Musketiers waren om de hele groep te kunnen beschermen. Tevens moest ik er ook voor zorgen dat ik gefocust bleef op hetgeen wat me te doen stond.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/27/2018 07:22 PM

Camille
Ik liep me met enige tegenzin door Xavier naar de bank leiden waar ik geen andere keus had dan om te gaan zitten. Ik sloeg mijn ogen neer toen hij zijn arm om me heen en me naar zich toe trok met de boodschap dat ik moest kalmeren. 'I'm sorry... I'm making a fuss about nothing.' mompelde ik zacht waarna ik toch wat meer tegen hem kroop. Het gaf me toch een heel erg goed gevoel en ik merkte dat het me toch wel echt rustiger maakte. Ik keek langzaam op op het moment dat hij aangaf dat het niet stom was dat ik me zorgen had gemaakt en glimlachte zwak. Het voelde nog steeds alsof ik overdreven had in mijn reactie, maar gelukkig vond hij het dus niet erg. Ik luisterde naar wat hij te vertellen had en knikte. Het was goed om te horen dat de man wel echt een proces zou krijgen want dat werd mensen niet altijd gegund in een situatie als deze. Echter was dit ook iemand uit de sloppenwijken, iemand die hoogstwaarschijnlijk wanhopig was geweest. Ergens voelde ik mee met die persoon, maar ik besloot dat maar niet kenbaar te maken. Xavier zou het waarschijnlijk niet zoveel uitmaken, maar er waren genoeg mensen die er een mening over zouden hebben. Ik was even stil en keek toen opzij. 'I could look at your back now if you'd want to. Make sure everything is okay?' stelde ik voor terwijl mijn hand op de zijne, op mijn bovenbeen, legde.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/27/2018 08:22 PM

Xavier:
Ik had haar tegen me aan gehouden toen ze tegen me aan begon te leunen en had haar zoveel mogelijk gerust gesteld. Uiteindelijk zaten we stilletjes naast elkaar. Mijn arm om haar heen en mijn andere hand die lichtjes op haar bovenbeen rustte. Het was de stem van Camille die de stilte uiteindelijk doorbrak. Ik keek naar haar en luisterde naar haar woorden terwijl ik voelde hoe ze haar hand op de mijne legde. 'That's fine', zei ik tegen haar en knikte. 'Yesterday late in the evening, I went to the doctors. They cleaned it up once again and covered the wounds with some bandage', zei ik tegen haar voor ik haar losliet en mijn bovenkleding over mijn hoofd heen uittrok en op de armleuning van de bank liet rusten. 'I neglected and ignored the wounds for days, they irritated me all the time. I shouldn't have done that...', mompelde ik. 'It would not surprise me if the wounds barely became any better than when they were fresh', gaf ik aan haar toe. 'I'm trying to pick things back up again since last night, it won't happen again', zei ik tegen haar in de hoop dat ik het ook daadwerkelijk waar kon maken. Beloven kon ik het daarom niet. Ik zat nog teveel met mezelf in de knoop en ik wist dat als ik weer het veld ingestuurd zou worden en ik opnieuw gewond zou raken, ik hoogstwaarschijnlijk eerst de taak zou vervullen die men voor me in gedachten had dan dat ik voor mezelf zou zorgen. Ik zette anderen altijd op de eerste plaatsen voor ik zelf aan de beurt kwam.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/27/2018 10:27 PM

Camille
Ik stond op toen Xavier aangaf dat ik naar zijn wonden kon kijken en me ook losliet om zijn shirt uit te doen. Een zwakke glimlach verscheen rond mijn lippen toen hij wat mompelde. Dat had hij inderdaad niet moeten doen, dat ging ik niet tegenspreken want het had echt gevaarlijk kunnen zijn, maar ik wilde ook niet dat hij zich er schuldig over zou voelen. 'You were confused and we all do things we regret when we are confused.' zei ik waarbij ik mijn hand zachtjes op zijn ontblote schouder legde. 'Tell me if anything I do hurts, please.' zei ik op zachte toon terwijl ik het verband dat de dokters hadden aangelegd zo voorzichtig mogelijk los begon te maken. Met het verband eenmaal uit de weg kon ik pas echt goed naar de wonden kijken. Ze zag er niet meer zo slecht uit als direct na het klooster, maar ze waren nog niet aan het genezen zoals ik dat graag had gezien. Dat kon natuurlijk ook niet aangezien Xavier zelf al aangaf dat hij er niet goed voor gezorgd had. Voorzichtig voelde ik met mijn vingertoppen over zijn huid om te controleren of ik toch geen rare ontstekingen kon voelen, maar dat was niet het geval. 'It's healing. Slowly, but it is healing.' zei ik tegen hem met een glimlach. 'You can't keep the bandages on it forever. I assume the doctors told you to air it sometimes too?' vroeg ik terwijl ik op zijn shirt oppakte van de armleuning van de bank en daar zelf op plaatsnam, het shirt nog altijd in mijn handen. Vanaf daar kon ik het toch niet laten om naar hem te kijken, hem te bekijken. Mijn blik gleed langs iedere centimeter van zijn ontblote bovenlichaam waarbij deze soms wat langer bleef hangen bij een litteken of andere bijzonderheden. 'What is this from?' vroeg ik op zachte toon terwijl ik me naar hem toeboog en een hand tegen een flink litteken in zijn zij legde. Het zag eruit alsof het een zeer ernstige wond was geweest. Ergens had ik dan ook spijt dat ik er naar gevraagd had. Misschien wilde hij er wel helemaal niet over praten. Misschien moest hij dat ook niet doen nu hij nog niet helemaal de oude was. Wat een stomme vraag had ik weer gesteld! Ik sloeg mijn ogen neer en stond op van de armleuning om dichter naar de openhaard te lopen, zijn shirt nog altijd in mijn handen. Het was goed om iets in mijn handen te hebben, want dat voorkwam dat ik weer nerveus ging doen met mijn vingers. Vanaf waar ik stond, draaide ik me om en keek ik weer naar Xavier waardoor een glimlach direct alweer rond mijn lippen verscheen. Echter zorgde mijn uitzicht er ook voor dat ik het warm kreeg en de verschillende lagen kleding die ik droeg als veel te veel voelden. Ik voelde het bloed naar mijn wangen stijgen omdat ik merkte dat ik naar hem had staan staren waarna ik mijn ogen verlegen neersloeg.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/28/2018 04:53 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en knikte. 'We do', antwoordde ik met een diepe zucht voor ik een hand door mijn haren haalde. Ik genoot van het feit dat Camille zich op zo'n kleine afstand van me bevond. Haar zachte, slanke vingers die mijn huid soms raakten en voor een vurig plekje zorgden. De manier waarop haar haren in mijn nek kriebelden keer op keer op het moment dat ze zich naar voren moest buigen om het verband voor me langs over te kunnen pakken terwijl ik haar adem in mijn nek voelde blazen. Met mijn ogen gesloten had ik haar haar gang laten gaan en voelde hoe ze toen het verband eraf was met haar vingers langs de wonden streek. Ik had mijn adem ingehouden en ademde pas weer door toen ze de stilte doorbrak. 'They didn't. I can't air the wounds while working.', zei ik tegen haar. 'The wounds were healing a bit, but every time I needed to change clothes, the scabs were attached to my clothes. I torn them apart every single time', zei ik zacht en schudde mijn hoofd. Ik had beter moeten weten en anders moeten handelen. Maar die gedachten kwamen altijd pas achteraf. 'But I'm happy to hear they're healing again', zei ik tegen haar en draaide mijn nek om haar aan te kunnen kijken en glimlachte.
Het was duidelijk dat ze van plan was me even zonder shirt te laten zitten, zodat de wonden konden "ademen" en aan de lucht blootgesteld werden. Ze had zelf plaatsgenomen op de leuning van de bank terwijl haar blik op mij rustte. Ik voelde me prettig in haar aanwezigheid, maar toch voelde ik me kwetsbaar. Blootgelegd, niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk. Dit werd bevestigd toen ik haar warme hand op mijn koele huid voelde en ze vroeg waar het litteken op mijn zij vandaan kwam. Ik werd meegezogen door gedachten en raakte mijn bewustwording van hetgeen wat om me heen gebeurde kwijt. Ik werd meegenomen terug naar de veldslag. De vreselijke veldslag waarin ik broers, vrienden en ook mijn vader verloren was. Ik zuchtte diep en had mijn ogen een lange poos neergeslagen voordat ik weer opkeek. Het duurde even voor ik weer helder beeld had en bemerkte dat Camille was gaan lopen met het shirt in haar handen terwijl ze naar me keek. Mijn ogen werden naar de blosjes op haar wangen getrokken waardoor ik moest glimlachen. 'That one...', zei ik zacht en liet mijn vingers over het litteken glijden, zoals ik vaker gedaan had. Nogmaals moest ik diep zuchten voor ik het verhaal kon vertellen. 'It was the first battle with the King. We defended our land and village as much as we could with every man that could fight. The women took care for the wounded, served us meals and kept the children away from the fights', schetste ik het beeld. 'Then the King came and joined us with the army.', zei ik tegen haar en zocht haar blik. 'I told you a bit about that battle before, the one that almost killed me', sprak ik iets zachter. 'While protecting the King, I got hurt by a sword. If I didn't jumped in front of him, it could have been that the King would be hurt or even worse, died. The sword almost came out my back. I removed it and maybe that wasn't the best thing I could do', zei ik tegen haar. 'I only had the time to move my belt to my hips, to stop the bleeding as much as I could. I lost a lot of blood and got weaker and weaker during the battle until the trumpets announced the victory. I fainted and others brought me back to the camp hospital', vertelde ik. 'I was told that it was a deep, frayered and nasty wound. It hit not only skin, muscles and small blood vessels, but also my kidney. I was lucky they could burn the place where my kidney has been hit to stop the bleeding. They gave me stiches and the only thing left was hoping. Hoping I would have the power to survive the injury', zei ik en sloeg mijn ogen neer. 'When I woke up, days or maybe even weeks after the battle it hurt like hell. I couldn't do anything. To depend on others can be the worst thing for anybody', zei ik tegen haar. Zodoende had ik haar goed begrepen toen ze me maar bleef bedanken op de dag dat ik haar uit het park meegenomen had naar huis en een tweede kans gegeven had. 'It took me months to recover, to sit, to move again.', zei ik zacht en keek naar het litteken. 'I'm lucky that that was the worst injury I ever had and I survived it', zei ik tegen haar. Ik had meerdere littekens opgelopen gedurende de jaren naast enkele kleine die ik als kwajongen op de boerderij had gekregen door vast te zitten, onhandig te zijn of dieren of mensen uit te hebben gedaagd. Buiten de taken die me opgelegd waren, was ik moeilijk te temmen geweest en was ik graag op avontuur gegaan.

29, female