ORPG] Tous pour un, un pour tous.
Erste Seite | « | 1 ... 13 | 14 | 15 | 16 | 17 ... 64 | » | Letzte
[ Nach unten | Zum letzten Beitrag | Thema abonnieren | Neueste Beiträge zuerst ]
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
von CupCake am 28.01.2018 06:41Xavier:
Ondanks het beladen onderwerp had ze zelf ook haar boekje open gedaan en verteld dat ze een litteken op haar schouder had zitten. Tevens ook waar deze vandaan kwam wat ervoor zorgde dat er een grijns op mijn gezicht verscheen. Het deed me denken aan mijn jeugd, ik had precies dat soort gekke dingen uitgevreten. Misschien was het ook wel nodig geweest om mijn rust te vinden. Ieder had zo zijn of haar tocht af moeten leggen om de persoon te worden die ze op latere leeftijd zijn. Het vormde je als persoon. Ik stond op het punt om haar te vertellen hoe ik aan het kleine litteken dat net boven mijn baard uitstak gekomen was, iets wat als je een goed inbeeldingsvermogen had als lachwekkend beschouwd kon worden als je het beeld voor je kon zien van een kwajongen die een stier had uitgedaagd en nét iets te laat achter het hek terecht kwam waardoor de hoorn mijn kaak geschampt had, maar tóch een wond achter gelaten had.
Daar kwam het alleen niet van, gezien ik te veel was afgeleid door Camille die naast me kwam zitten en haar hand tegen mijn wang gelegd had. De grijns was in een brede glimlach veranderd waarop ik mijn hoofd draaide en haar aan kon kijken. 'I'm glad for that too', zei ik zacht en voelde hoe haar hand een spoor na liet van mijn wang tot aan mijn hand. Ik sloot mijn vingers toen haar hand in de mijne lag en kneep er zacht in. 'You're a special lady, Camille', sprak ik zacht terwijl ik haar aankeek. Ik kon niet precies omschrijven waardoor het kwam, maar ze leek zo anders dan alle andere dames. Ze had zo'n ongelofelijke aantrekkingskracht... 'And I like that very much', vervolgde ik. Zacht legde ik mijn andere hand ook op de hare en boog ik me naar haar toe. 'Please don't change and be your beautiful self', fluisterde ik voor ik mijn lippen kort op de hare drukte voor een vederlichte kus.
Antworten
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
von PoppyRedx am 28.01.2018 08:29Camille
Het was fijn om weer naast hem te zitten en hem zo dichtbij me te voelen. Af en toe merkte ik dat mijn blik van zijn gezicht naar beneden gleed, naar zijn bovenlichaam, waarbij ik mezelf haast moest dwingen weer op te kijken. Echter was het uitzicht zo prettig dat dat op een gegeven moment mislukte, tot hij zachtjes in mijn hand kneep. Ik keek op door de woorden die volgde en merkte dat ik opnieuw begon te blozen. Alle hitte steeg naar mijn wangen waardoor ik voor mijn gevoel knalrood werd. Ik sloeg verlegen mijn ogen neer, al sloot ik deze door de zachtste, maar vreemd genoeg ook de meest intense kus die ik ooit had gehad die daarna kwam. Het ontnam me even de adem en ik kon even helemaal niet meer nadenken. De kus, hoe zacht en kort hij eigenlijk ook was geweest, stuurde tintelingen door mijn hele lichaam. M'n kleding leek ineens vele maten te strak en tevens ook alsof ik zoveel lagen aan had dat ik erin zou smelten. Het was het beste gevoel dat ik ooit had gehad en het brandde onderin mijn buik. Langzaam opende ik mijn ogen waarna ik naar hem keek en zijn blik zocht. Een gelukzalige glimlach zweefde rond mijn lippen voor ik mijn handen voorzichtig losmaakte uit die van hem zodat ik ze naar zijn gezicht kon verplaatsen. Mijn duim streek zachtjes langs zijn wang voor ik me nog wat meer naar hem toe boog - al had ik me nooit echt van hem losgemaakt dus waren er slechts milimeters te overbruggen - en hem kuste. Een diepere kus, een meer verlangende kus.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
von CupCake am 28.01.2018 08:52Xavier:
De kus had maar kort geduurd, veel te kort eigenlijk. Wel had de kus ontzettend veel gevoelens voor haar opnieuw opgewekt. Het leek alsof ik elke dag meer voor haar ging voelen en zeker op de kleine momentjes zoals deze. Ik hoopte dan ook vurig dat we met rust gelaten zouden worden en nog even onder elkaar konden zijn. Ik had mijn ogen weer geopend bij het verbreken van de kus en voelde dat de glimlach die vlak voor de kus mijn gezicht gesierd had nog niet verdwenen was. Ik kreeg op deze wijze mee hoe ze haar blik terug opsloeg en voelde mezelf opnieuw warm worden van binnen. Dit was de dame van wie ik hield, met wie ik samen wilde zijn. Nu en voor altijd. Mijn blik bleef naar haar gezicht, haar lippen en naar haar ogen toegetrokken worden waardoor ik de aanrakingen van haar handen alleen maar kon voelen en ondergaan. Haar duim streek langs mijn wang voor ik door had dat de afstand tussen ons opnieuw kleiner werd en een innerlijk vuur barstte los bij de gedachte wat zou volgen. Een diepe, verlangende en vooral passievolle kus. Gezien ik mijn handen vrij had plaatste ik er één zachtjes in haar nek en trok haar met de andere zachtjes op mijn schoot terwijl onze lippen elkaar niet loslieten. Echter was dat na een poos toch nodig en met een versnelde ademhaling en een donkere blik in mijn ogen keek ik haar aan. Als we niet zouden oppassen kon het nog best eens gevaarlijk worden. Als we allebei steeds maar meer wilden. We zouden de grenzen moeten bewaken in elk geval tot de tijd dat we ons beiden volkomen gemakkelijk bij elkaar voelden en ook bij elkaar wilden blijven. Terwijl mijn blik op haar lippen bleef hangen stippelde mijn hoofd een route uit voor de toekomst. Naar elkaar toe groeien, om haar hand vragen bij de Koning, trouwen, een plek om te wonen zoeken: in het paleis, in Parijs, mogelijk elders en uiteindelijk een gezinnetje stichten om gelukkig oud te worden. Ik zag het al helemaal voor me. Zacht streelden mijn vingers haar nek en keek ik haar aan. 'I don't know what you're doing with me, but it's great', fluisterde ik en drukte een kleine kus op het puntje van haar neus.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
von PoppyRedx am 28.01.2018 09:09Camille
Ik merkte maar half dat Xavier me op schoot had getrokken en kreeg het pas echt mee toen hij de kus verbrak. Het was wel duidelijk dat we beiden even ademloos waren, maar dat voelde eigenlijk heel erg goed. Ik keek hem glimlachend aan en voelde me bijna wegsmelten onder zijn donkere blik waardoor ik toch maar weer wegkeek. Ik bestudeerde zijn gezicht en bewoog mijn hoofd haast automatisch naar zijn hand toe toen hij met zijn vingers mijn nek streelde. 'I don't know what you're doing, but you make me feel weak in the knees and all warm and alive.' fluisterde ik terug, enigszins verbaasd over hoe makkelijk en zelfverzekerd dat over mijn lippen kwam. Normaal gesproken was ik over dat soort dingen erg verlegen en absoluut niet open, maar bij Xavier leek dat meer vanzelf te gaan. Bij hem durfde ik het risico te nemen om op mijn bek te gaan en te falen, omdat hij me het gevoel gaf dat ik het niet fout kon doen. Bij hem was ik veilig en was alles vertrouwd. Ik streek een pluk haar uit mijn gezicht en keek hem met een glimlach aan. Het was zo fijn om na al die tijd onze gevoelens voor elkaar uitgesproken te hebben en daar nu ook naar te handelen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
von CupCake am 29.01.2018 08:37Xavier:
Ik genoot van haar aanwezigheid en glimlachte breed toen ze zelf ook begon te spreken. Ditmaal kregen ook mijn wangen een lichtrode tint. 'That's exactly the feeling I want you to give', zei ik zacht tegen haar. De manier waarop ze een pluk haar uit haar gezicht veegde, trok mijn aandacht. Elke kleine beweging volgde ik waardoor ik gebiologeerd toe keek en uiteindelijk naar haar staarde. Ik sloeg mijn ogen kort neer toen ik mezelf daarop betrapte. 'I'm sure I want to go on with this, with you, with love', zei ik warm. Ik kon me al niet meer voorstellen hoe het gevoeld had voor de komst van Camille. Was het niet ongelofelijk saai en leeg geweest? Zo koel en afstandelijk? 'If you want to continue, I would want a lot of evenings, afternoons or even mornings and nights like this, like now.', sprak ik. Om verrassingen voor haar te organiseren, haar reactie te kunnen zien of horen. Bij het minste had ze me al in een betovering meegesleurd die om haar heen hing. 'I must be the luckiest man in this room', grapte ik en knipoogde. Ik wilde niet beweren dat ik de meest gelukkige was van het paleis want 1. het kon beter en 2. wat had ik te zeggen over anderen? 'Tell me, dear Camille. What can I do for you to make you happy?', vroeg ik geïnteresseerd en begeleid met een lieve glimlach.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
von PoppyRedx am 29.01.2018 08:52Camille
Ik lachte kort door zijn reactie. 'Then you're doing a really good job.' zei ik met een glimlach waarna ik zachtjes een hand op zijn schouder legde. Zo had ik iets meer steun terwijl ik op zijn schoot zat, want ik had niet bepaald meer een rugleuning. Door zijn volgende zinnen voelde ik mijn wangen weer gloeien. Het was alsof hij mijn gedachten had kunnen lezen. Dit was ook precies wat ik wilde. Dit moment voelde zo fijn, zo goed, dat ik het het liefst zo vaak mogelijk zou herhalen. Zo bij hem voelde ik me veilig en gelukkig en alsof ik de hele wereld aan zou kunnen. Ook voelde ik geen druk. Hier hoefde ik niet te presteren of een bepaalde houding aan te nemen. Hier was alles oké en werd alles geaccepteerd. Dit was alles wat ik altijd al gewild had. Door zijn volgende opmerking en de knipoog moest ik opnieuw lachen. 'The luckiest man, yes, but I am the luckiest woman.' reageerde ik glimlachend en me enigszins bewust van het compliment dat ik mezelf nu gaf terwijl ik wat plukken haar uit zijn gezichtsveld streek. 'You already make me very, very happy.' antwoordde ik met een fluistering. Echter voelde het alsof die woorden niet genoeg waren. Hij maakte me meer dan gelukkig. Ik kon alleen de woorden die hij gisteren naar me had uitgesproken nog niet terugzeggen. Dit was er niet het moment voor, al twijfelde ik steeds minder of ik inderdaad liefde voor hem voelde of wat anders. Nee, inmiddels wist ik wel dat ik van hem hield, dat voelde ik, maar ik kon het nog niet zeggen. Dat hield ik liever nog even dicht bij mijn hart, voor mij alleen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
von CupCake am 01.02.2018 07:25Xavier:
Ik genoot helemaal van het moment. Alleen wij tweeën, zo puur als het maar kon zijn. Geen gedwongenheid, geen zorgen, alleen warmte. Ik glimlachte breed door haar woorden en voelde de zachte aanraking van haar vingers op mijn huid toen ze enkele plukken haar aan de kant veegde.
Camille zat nog steeds op mijn schoot toen ik elke spier in mijn lijf aan voelde spannen na gekletter. Er was rumoer op de gang en als ik daarnaar had geluisterd, had ik geweten dat er enkel een dienblad met van alles erop uit iemands handen was gevallen waardoor het een puinzooi was. Echter werd ik meegezogen in een eigen wereld en knepen beide handen in de bank. Eén in de zitting, de ander in de leuning terwijl ik met wijdopen gesperde ogen naar de deur keek. 'What's that?', wist ik uit te brengen, hoewel mijn lippen nauwelijks bewogen. Ik spitste mijn oren en al wat ik hoorde was onrust. 'Stay here', zei ik tegen haar toen ik mezelf wat wist te vermannen en haar van mijn schoot af begon te werken. Ik moest haar beschermen voor wat er in de gang gaande was. Mijn degen, mijn pistool, waar waren ze? Waar was Camille het veiligste?
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
von PoppyRedx am 01.02.2018 08:39Camille
Het was heerlijk rustig geweest en ik had enorm genoten van het feit dat we zo met z'n tweeën konden zijn tot er ergens in de gang iets viel met een hoop gekletter. Het gebeurde zo vaak dat ik er niet echt aandacht aan besteedde want het was voor mij immers een van de vele geluiden die als niet meer dan ruis in mijn oren klonk, maar dat was bij Xavier heel anders. Ik voelde hoe zijn lichaam ineens stijf en gespannen werd en de blik op zijn gezicht veranderde ook direct. 'It's nothing. Just a servant dropping something.' antwoordde ik terwijl ik me wat meer naar hem toe draaide, maar op dat moment begon hij me van zijn schoot te duwen waardoor ik naast hem kwam te zitten - en bijna van de bank viel, omdat ik op de rand terecht kwam. De toon die hij aansloeg toen hij me vertelde hier te blijven gaf mij genoeg informatie; hij was verward en had iets heel anders gehoord dan ik, dacht iets anders gehoord te hebben. 'It's okay, Xavier. It's nothing. Just a servant who dropped something. We're alright. We're safe.' zei ik op zachte toon terwijl ik een hand tegen zijn wang legde en met de ander zijn hand vast pakte. 'It's alright. You're okay.' herhaalde ik zacht terwijl ik hem aankeek, een zwakke glimlach rond mijn lippen. Natuurlijk wist ik niet of mijn sussende tonen zouden helpen, want misschien wilde hij dat wel helemaal niet horen en zou het juist het tegenovergestelde doen - dat was iets wat ik vroeger bij mijn ouders had meegemaakt. Mijn vader had na een korte periode als soldaat ook enige tijd last gehad van waanbeelden, alleen had mijn moeder's zachte aanpak juist alleen maar agressie uitgelokt. Hij had vaak kwaad gereageerd, had geprobeerd haar weg te duwen wat vaak gepaard was gegaan met een hoop geschreeuw en getier. Mijn oudste broer was meestal de enige geweest die tot hem door had kunnen dringen en hem had kunnen kalmeren en dat was meestal met de harde hand gegaan. - maar wat moest ik dan? Ik moest op z'n minst proberen hem gerust te stellen en ik wist niet hoe ik dat anders kon doen dan hem laten weten dat ik er was, door zijn hand vast te houden of iets dergelijks, en hem te vertellen wat er echt gaande was. Ik hoopte op die manier tot hem door te kunnen dringen want het deed me gewoon pijn om te zien hoe hij reageerde op zoiets kleins als dit. Wat hadden ze in hemelsnaam met hem gedaan in dat klooster? Hij had het me wel verteld, maar had hij alles verteld? Had hij dingen achtergehouden? Hoe hadden ze zo in zijn hoofd kunnen komen? Mijn gedachten gleden verder naar de Koning. Wist die hier ook van? Had die enig idee in welke staat zijn Captain of the Musketeers was? Ik wist dat Xavier met hem gesproken had over het klooster, maar in hoeverre was hij daadwerkelijk op de hoogte? Moest ik het hem vertellen of was dat Xavier's verantwoordelijkheid? Als ik keek naar de man die nu voor me zat, betwijfelde ik of hij die verantwoordelijkheid zelf kon nemen. 'Xavier, you're okay.' fluisterde ik nogmaals terwijl ik van de bank afkwam en voor hem neerknielde waarbij ik naar hem opkeek.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
von CupCake am 03.02.2018 04:45Xavier:
Het was me gelukt om zonder veel protest Camille van mijn schoot te krijgen terwijl mijn ogen zoekend door de ruimte gingen. Zou ze het beste achter of in een kast kunnen schuilen of in één van de kamers ernaast waar een bed stond voor het geval ik ooit in het paleis moest overnachten. Ik hoorde Camille op de achtergrond wel praten, maar de woorden drongen niet tot me door. Ik kon ze niet verstaan en zat in mijn eigen wereld. Gefocust op het komende gevecht. Kort werd ik afgeleid door haar aanrakingen. Echter pakte ik met mijn vrije hand en haalde haar hand van mijn wang. 'Not now, Camille', zei ik zacht en dwingend. 'I'll have to make sure you're safe here', mompelde ik. Toen ze me nogmaals vertelde wat er gaande was richtte ik mijn blik kort op haar en trok een wenkbrauw op. 'You wasn't there, how could you know?', sprak ik haar tegen. Ik had heel iets anders vernomen. Gekling van metaal op metaal, geluiden van de strijd. De zachte stem van Camille wist keer op keer door de concentratie heen te breken. 'Yes, I'm okay, but I have to make sure we stay okay', zei ik voor ik mijn handen langs beide zijden van haar gezicht legde en één enkele kus op haar voorhoofd drukte. 'Allow me', zei ik zacht voor ik op stond en zijwaarts opschoof om om haar heen te komen en griste mijn wapens van het bureau af waarna ik met krachtige stappen in een stevige tred naar de deur toe liep. Voor ik deze bereikte keek ik naar Camille en draaide ik me om. 'Hide, in the closet, behind it, in the room next to this one. There's a bed and some other closets over there. Find a good spot and don't move or make any sound that will lead them to you. They cannot find out. Not yet. Besides that I want you to stay alive, not hurt.', zei ik tegen haar terwijl mijn wenkbrauwen gefronsd waren. Ik moest haar serieus kunnen overtuigen dat dat het beste was. Niemand mocht weten dat wij hier nu samen waren, gezien hetgeen tussen ons geheim was. Echter had ik ook liever niet gehad dat iemand anders dan zij of een dokter mijn rug zouden zien. Echter ging Frankrijk daarboven. De veiligheid van iedereen in het paleis stond voorop en indringers moesten verwijderd worden.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
von PoppyRedx am 03.02.2018 08:07Camille
Het werd me meteen duidelijk dat ik niet tot Xavier door leek te dringen. Binnensmonds vloekte ik. Wat moest ik nu doen? 'I am safe, Xavier. We're both safe.' reageerde ik op zijn gemompel, maar dat maakte natuurlijk ook geen indruk. Ik glimlachte zwak toen hij een kus op mijn voorhoofd drukte, maar dat was meer omdat het een lief gebaar was - in zijn verwarde staat - dan omdat ik er op dit moment echt wat bij voelde. Ik stond ook op toen hij naar de deur liep. 'I am here. I'm right here, Xavier.' zei ik op zachte toon terwijl ik voor hem langsglipte naar de deur en deze op slot draaide. Ik plaatste mijn hele lichaam voor de deur en keek naar hem op. 'You have to listen to me. It was a servant. A servant who dropped something. There are no intruders. We're alright, Xavier. We're safe. There is no one there.' begon ik terwijl ik hem aankeek. 'Please. Please come back to me. We're safe. I am here. We're both here. At the palace. We're not at the monastery anymore. We're safe.' vervolgde ik op zachte toon terwijl ik een hand op zijn bovenarm legde en de ander tegen zijn wang plaatste. Het interesseerde me niet dat hij zijn wapens gepakt had. Het enige wat ik wilde was dat hij uit deze nachtmerrie zou ontwaken. Ik bleef daarom voor de deur staat, zijn weg blokkerend terwijl ik hem met mijn aanrakingen probeerde te laten weten dat ik hier was, met hem, en dat we veilig waren.