ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/03/2018 08:21 PM

Xavier:
Ik draaide mijn hoofd naar haar toe en hield deze wat schuin toen ze voor me langs glipte en de deur op slot deed. Plots benauwde het slot me. Geen zeggenschap meer over het feit om naar een andere ruimte te gaan. Gevangen zitten. Mijn gezicht was in een moeilijke gelaatstrek vertrokken, niet begrijpend waarom ze de weg blokkeerde. 'It's not safe. Go away from the door, if someone shoots or break the door, you will get hurt.', zei ik tegen haar terwijl er pijn in mijn stem door klonk.
Haar stem vertelde me dat ik naar haar moest luisteren. Als ik even logisch nagedacht zou hebben, had ik geweten dat ik haar nooit betrapt had op een leugen, maar de woorden klonken me zó onwaarschijnlijk. Als het écht moest zou ik haar zo bij de deur vandaan hebben, maar een brok in mijn keel en een slecht gevoel hielden me tegen om dat te doen. Sowieso behandelde je zo een vrouw niet. Formeel of informeel. Daarnaast kwam de ruimte waarin we waren me té bekend voor, al drong dat niet door me binnen.
Pas toen ze haar handen opnieuw op mijn bovenarm en tegen mijn wang legde leek mijn zicht op te klaren. 'Camille', sprak ik zacht en gebroken. Eindelijk waren de woorden tot me doorgedrongen. Er was niks aan de hand geweest, er was enkel iets gevallen. Ik keek beschaamd naar beneden, naar de nu nutteloze wapens in mijn handen. 'Please say me I did not hurt you. I didn't hurt you, did I?', stamelde ik en keek haar smekend aan. Mijn grip op de wapens verslapte waardoor deze op de grond kletterden, echter deed ik het nu zelf. 'Please', smeekte ik en legde mijn handen zacht tegen haar wangen aan. Ik was helemaal kwijt wat er zojuist precies gebeurd was. Hoe ik hier terecht gekomen was. 'I'm so happy to see you, Camille', fluisterde ik schor en drukte haar zacht tegen me aan terwijl ik mijn ogen sloot.

Reply Edited on 02/03/2018 08:24 PM.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/03/2018 08:36 PM

Camille
Ik bleef stug staan, al gaf de moeilijke blik op Xavier's gezicht me geen prettig gevoel. 'I'm not going anywhere... We're okay.' had ik zacht gereageerd op zijn verzoek weg te gaan van de deur. Eindelijk leek ik tot hem door te dringen toen hij zacht mijn naam uitsprak. De gebroken ondertoon vormde een brok in mijn keel, net als de manier waarop hij naar de grond keek. Het brak mijn hart om hem zo te zien. Zo kapot. Zo verward en onzeker. 'You didn't. I'm okay. We're okay.' antwoordde ik fluisterend terwijl ik hem voorzichtig dwong me aan te kijken met de hand die tegen zijn wang lag zodat ik hem aan kon kijken en hij kon zien dat ik het meende. 'I am alright. You didn't hurt me.' herhaalde ik zachtjes met een zwakke glimlach. Ik liet toe dat hij me tegen zich aan trok en streek met mijn duim zachtjes over zijn arm in een poging hem verder te kalmeren. Na even zo te hebben gestaan, begon ik hem langzaam van de deur weg te leiden, moeite doend om ervoor te zorgen dat we beiden niet op een wapen gingen staan, waarna ik hem terug naar de bank stuurde. Ik duwde hem zachtjes op de zitting en ging geknield voor hem zitten waarbij ik beiden handen vastpakte en naar hem op keek terwijl mijn duimen zachtjes over de ruggen van zijn handen streelden. Het was echt lastig om hem zo te zien, want ik wilde niet dat hij pijn had. Ik zou willen dat ik al zijn verwarring weg kon nemen, maar tijd was het enige wat dat voor elkaar kon krijgen en hoelang dat ging duren wisten niemand.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/04/2018 10:25 AM

Xavier:
Ik keek opgelucht naar haar op het moment dat ze me vertelde dat ik haar niks had aangedaan. Godzijdank. Het leek wel alsof ik in een andere wereld was geweest, op een ander tijdstip en een andere plaats. Dat ik Camille zo dicht bij me had en hoe haar duim over mijn bovenarm streek, zorgde ervoor dat de rust langzaam terugkeerde. Als een mak schaap liet ik me door haar leiden, terug naar de bank toe waarop ik zacht in de zitting geduwd werd en Camille op haar knieën voor me kwam zitten en mijn handen vastpakte. Lang bleef ik stil terwijl ik alleen maar naar haar keek. 'I'm sorry you had to see this', verontschuldigde ik me uiteindelijk naar haar toe. 'I don't know what happened to me', zei ik zacht. 'I'm sorry', sprak ik opnieuw. Het was nooit mijn bedoeling geweest om iemand kwaad te doen. Ik had nooit eerder zo gereageerd op iets. Waar was de oude ik gebleven? De oude Xavier, vastberaden om Camille in de watten te leggen, te verrassen en voor haar te zorgen. Waarom had ik me zo vreemd gedragen? Ik was mezelf niet, dat was duidelijk. Vormde ik een gevaar voor anderen? Of vormde ik enkel een gevaar voor mezelf? Nog belangrijker: hoe kwam ik terug bij mezelf, bij de kern?

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/04/2018 11:39 AM

Camille
'Don't apologise. Don't you ever apologise again, Xavier.' zei ik hoofdschuddend terwijl ik hem aankeek. 'I'm just glad you're okay now and that I was here.' vervolgde ik, minder dwingend dan de woorden die ik eerder had gesproken. Ik keek hem met een zwakke glimlach aan terwijl ik zachtjes over zijn hand bleef strelen. 'Does it happen often?' vroeg ik daarna voorzichtig. Als dat het geval was, vond ik dat geen prettig idee. Wat als ik niet de persoon was geweest die hem gevonden had? Zouden mensen niet gaan twijfelen aan zijn positie? Was dit iets wat ik met de Koning kon bespreken? Moest bespreken misschien wel? Maar kon ik wel achter Xavier's rug om gaan? Het was niet bepaald goed voor zijn vertrouwen als dat ik zou doen. Tegelijkertijd was ik ook bang als het het bij hem zelf voor zou leggen, dat hij het zou weigeren. Het was me wel duidelijk graag hij uit wilde zoeken wie achter de aanval in het klooster had gezeten, maar hij was zo geraakt door wat daar gebeurd was, zo veranderd, dat ik twijfelde of hij die enorme last nu wel op zijn schouders moest nemen. 'Xavier... Don't you think it might be better for you to take a break? A leave of absence?' vroeg ik nadat ik eventjes stil was geweest en toch de moed bij elkaar had geschraapt om het direct aan hemzelf te vragen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/04/2018 12:03 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en keek schuldbewust naar haar voeten toen ze zei dat ik me niet meer moest verontschuldigen. Het was iets wat ze al eerder gezegd had tegen me. Haar volgende vraag was of het vaak gebeurde. De toon waarop ze het vroeg deed me kort glimlachen, zo lief van haar. Ze kon geen vlieg kwaad doen. 'This was the first time like this...', gaf ik aan haar toe. 'But cracking, squeeking or other sounds can make me crazy too... It brings me back to the monastery, or I flight...', zei ik vervolgens. 'I avoid things like that as much as I can', sprak ik uiteindelijk. Zo ontweek ik de keukens om geen weegschalen meer aan te treffen die konden kraken en piepen. 'My thoughts bring me to the monastery back more often. Nightmares about choices and dilemmas, about persons I love.', zei ik tegen haar. 'I see you getting hurt, the King getting hurt or his wife...', sprak ik haast op fluistertoon en schudde mijn hoofd. 'I hate it', zei ik met afschuw in mijn stem en bleef stil. Ik wilde er niet teveel aan denken en me opnieuw meegesleept laten worden.
Camille doorbrak de stilte en kort dacht ik na. Ik haalde mijn schouders op. 'Where should I go? My life is here. You are here, but you're busy working for the Queen. The King is here and busy, everyone's busy', zei ik tegen haar. 'To go to the tavern and drink the whole day and night?', zei ik hoofdschuddend. Het zou kunnen, maar ook absoluut niet goed. 'We just started together...', zei ik zacht tegen Camille en keek haar serieus aan. 'What should I do without you on the other side of the country?', vroeg ik haar en streelde met één hand over haar wang heen. Ik zou naar huis kunnen gaan, naar de boerderij. Iets wat ik jaarlijks deed om een week mijn moeder mee te helpen en mijn zusje. De enige familie die ik nog over had. Ik nam altijd geschenken voor ze mee en probeerde hun lasten een week te verlichten. Het geld wat ik verdiende in Parijs stuurde ik voor een deel naar hen op, zodat ze wat achter de hand hadden. 'I don't know, my love', zei ik zacht. 'I really don't know. I have tasks to do here, people who know me, good company....', zei ik tegen haar. 'I don't know what's best. The King needs protection, the Musketeers need leadership. We need eachother', zei ik tegen haar waarbij ik met de laatste zin op haar doelde. 'I never left for more than a week', zei ik haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/04/2018 04:33 PM

Camille
Ik knikte langzaam toen Xavier aangaf dat dit de eerste keer was dat het op deze manier was gegaan. Begrijpelijk. Ook wat hij daarna vertelde over de nachtmerries begreep ik helemaal, want mijn nachtmerries waren ook nog niet over. 'It will get better with time... It's no help now, but it will heal with time.' zei ik zacht, al was ik me er ook van bewust dat dat makkelijker gezegd was dan gedaan. 'I know your life is here, but I think everything here will keep reminding you of what happened. Another place, other people around you might do you good.' reageerde ik met een zwakke glimlach waarbij ik even zachtjes in zijn hand kneep. 'You don't have to carry the weight of the world on your shoulders, Xavier. You can't. It's too heavy a burden and it will finish you if you're not careful.' vervolgde ik fluisterend terwijl ik hem aankeek. 'I could always ask the Queen if she'd allow me a few weeks off so I could go with you. She and the King already know about us and I think they'd understand. They, too, see that you're not well and need the time off.' vervolgde ik met een zwakke glimlach. Misschien dat ik hem zo kon overtuigen, ervoor kon zorgen dat hij inzag dat hij zo niet door kon gaan. Daarnaast merkte ik dat ik zelf ook wel wat tijd weg van het paleis kon gebruiken. Bij Xavier hoefde ik me niet anders voor te doen, maar dat was anders voor anderen. Bij hen kon ik nog altijd niet laten zien wie ik echt was en ik was momenteel wel klaar met de rol van Lady Camille. Ik wilde weer gewoon Camille zijn.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/04/2018 05:02 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en knikte. Nu met een helder hoofd begreep ik goed wat ze zei. Bijna alle wonden heelden met tijd. Ik luisterde zonder haar in de rede te vallen naar haar woorden. Ze had wel gelijk. Alles en iedereen draaide momenteel om de aanval in het klooster, was voorbereid op hetgeen wat mogelijk zou kunnen gebeuren. Op een zoektocht om de waarheid boven tafel te krijgen en de daders te straffen. Begrijpend had ik opnieuw geknikt. Op de boerderij in Fontaine zou er meer dan voldoende afleiding zijn om voor de dieren te zorgen en de kleine moestuin om zoveel mogelijk zelfvoorzienend te zijn. Ik zou meer dan welkom zijn bij mijn moeder en zuster, zoals elk jaar. Maar hoe legde ik ze dit extra (lange) bezoek uit? Hoe zou ik Camille's aanwezigheid verklaren? Ik kon haar nog niet mijn verloofde noemen, dat was ze niet. Geliefde dan? Ik wilde mijn moeder graag het gevoel geven dat haar zoon alles netjes volgens de regels deed. Tevens zou ik Camille ooit eens aan haar voor moeten stellen. Tenminste, als de toekomst die ik nu voor me zag ook de werkelijkheid zou worden. Ik zuchtte even en keek naar haar. 'I would love to take you with me, to Fontaine. The village where I was born. To my home.', sprak ik tegen haar. 'But... is the farm a place for you? How can we explain your company? I don't want you to work for me, because you don't.', zei ik tegen haar. 'The farm is a different environment than Paris, then Courdemanche, than the palace', zei ik tegen haar. Het was hard werken, het zou zeker voor voldoende afleiding zorgen, maar ik kon Camille maar moeilijk inschatten op andere plaatsen dan in het paleis. Daar kende ik haar nog niet goed genoeg voor. Ze was in totaal nog geen dag bij me in huis geweest, terwijl ze aan alles moest wennen en niet wist waar ze heen moest. Dat telde niet voor mij. In het paleis was ze ook niet volledig op haar plaats, maar waar was ze dat wel? Zou ze zich goed kunnen voelen op een boerderij?

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/04/2018 07:45 PM

Camille
Een glimlach brak door op mijn gezicht toen Xavier aangaf dat hij me graag mee zou nemen naar zijn geboorteplaats, al verdween die glimlach gedeeltelijk toen hij zich hardop afvroeg of het wel een plaats voor mij zou zijn en hoe we mijn aanwezigheid konden verklaren. 'Xavier, truly, nothing would make me happier than leaving the palace. I don't belong here. All the rules, the etiquette, the masks everyone seems to be wearing... It's not for me and I've always known that. My life at Courdemanche was very different from what a lot of people think. Yes, I was raised to be the daughter of a Comte, a lady, but I never asked for that and I've never wanted it. So I did my lessons, as any lady would, but I also spent loads of time running around with my brothers, getting all dirty, climbing trees... To me, living on a farm sounds like a dream.' reageerde ik waarbij ik van mijn geknielde positie kwam en naast hem op de bank ging zitten. 'As for why I'm coming with you... We'll figure something out. I don't care what people think, to be honest.' vervolgde ik daarna. Dat was niet helemaal waar, want het kon me wel degelijk schelen wat mensen zouden denken, maar niemand daar zou me kennen. Daarnaast wilde ik op dit moment alles behalve teveel nadenken. We hadden beiden al genoeg aan ons hoofd en als je er heel praktisch naar de situatie keek, was het erg simpel; we hadden beiden tijd en een andere omgeving nodig. Over meer hoefden we niet na te denken.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/04/2018 08:01 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en moest onbewust ook glimlachen toen bij haar een glimlach haar mondhoeken omhoog krulde. Ik knikte toen ze me nogmaals uitlegde dat ze niet thuishoorde op het paleis. Daar hadden we het vaker over gehad als ze zich niet in haar vel had gevoeld op dezelfde bank. Ik luisterde naar haar uitleg dat haar leven in Courdemanche er anders uit had gezien dan de meeste mensen dachten. Ik had haar inderdaad gehoord over het litteken op haar schouderblad dat dat was gekomen doordat ze in een boom was geklommen. Kleine pretlichtjes lichtten op in mijn ogen bij die gedachte om het haar te zien doen. 'Then we have to go together.', besloot ik. Als het haar droom was, moest er een kans zijn om deze - al was het maar voor even - uit te laten komen. Toen ze verder ging in haar verhaal en zei dat het haar niet uitmaakte wat mensen dachten. 'But I do. I care what people think of you, of us. Especially my mother and younger sister. They are the only living family I have. All the other ones died in the war or due to diseases.', zei ik zacht tegen haar en pakte haar hand zacht vast. 'We have a whole journey in front of us to think about what to tell the ladies at the farm', zei ik tegen haar. 'We'll find something.', probeerde ik haar optimisme over te nemen en drukte mijn mondhoeken omhoog. Het moest goedkomen. Samen naar de boerderij toe en even rust pakken, het klonk haast te mooi om waar te zijn. Daarnaast wist ik zeker dat mijn wonden door de goede zorgen van Camille zouden gaan helen en dat ze een beetje op mij paste, dat ik niet té vreemde dingen deed, terwijl ik dat op haar zou kunnen. 'I would love to go with you', herhaalde ik nog eens en sloeg mijn arm om haar heen om haar zacht tegen me aan te trekken. 'I hope the King and Queen would let us go.', zei ik tegen haar.

29, female