ORPG] Tous pour un, un pour tous.
First Page | « | 1 ... 16 | 17 | 18 | 19 | 20 ... 64 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 02/06/2018 07:21 PMXavier:
Het einde van de dag naderde en we waren al een heel eind gevorderd op onze weg. Als het even mee zit, zouden we er zelfs binnen drie dagen kunnen zijn als we niet te veel en te lang zouden stoppen of elders opgehouden zouden worden. 'In half an hour we would arrive at a good tavern.', deelde ik Camille mee. 'I usually stop there, I never had any problems before', verzekerde ik haar. Ik liet mijn blik kort zijwaarts naar haar toe afdwalen en twijfelde even over hoe ik het onderwerp het beste aan kon snijden. 'But ehm....', begon ik en schraapte mijn keel. 'Eh... how many rooms shall we take? Two? One? One with one bed or two beds?', somde ik de mogelijkheden op. Ik zou er niks tegen hebben om met haar in één bed te moeten slapen, maar we moesten er ook voor waken dat we elkaars grenzen niet zouden overschrijden. Ik kon me goed voorstellen dat ze nu we een paar dagen, en waarschijnlijk op de boerderij ook nog, constant op elkaars lip zaten, ze het ook wel even genoeg was en zich liever even terug trok in een eigen kamer met een eigen bed.
Reply
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/06/2018 07:49 PMCamille
Het was heerlijk geweest om de hele dag op een paard te zitten en te rijden langs velden en over bospaden. We hadden een paar korte stops gemaakt, maar verder waren we constant onderweg geweest en daar had ik ontzettend van genoten. Ik keek op uit gedachten toen Xavier begon te praten over een overnachting. 'I'm glad you know the taverns along the route. I wouldn't be sure where to stay..' reageerde ik met een glimlach. Nee, dat was wel iets wat ik, als vrouw alleen, waarschijnlijk niet veilig had kunnen doen. Door zijn volgende vraag moest ik even nadenken. Kon ik antwoorden wat ik het liefste wilde? Ik zou me niet heel prettig voelen als ik alleen op een kamer zou zitten. Nee, op een vreemde plek met vreemde mensen was ik niet graag alleen. 'We could get one room? I don't really mind how many beds... Perhaps we should see what's available?' antwoordde ik met een glimlach terwijl ik merkte dat ik het toch wat warm kreeg. Het was niet bepaald ladylike of gepast geweest om te zeggen dat ik een kamer - misschien zelfs wel een bed - wilde delen, maar toch was ik blij dat ik het zo had uitgesproken. Ik wist dat het me goed zou doen als ik dicht bij hem zou blijven, dat ik me er veiliger door zou voelen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 02/06/2018 07:59 PMXavier:
Ik luisterde rustig naar haar woorden. 'I tried a few ones, suggested by locals and the King himself', zei ik met een grijnsje. De Koning wist de plekken ook altijd goed uit te kiezen als hij in een taverne verbleef. Of het nu voor een reis was of een veldslag, als hij enigszins een tent met veldbed kon vermijden, was hij zeker het type om dat te doen. Hij vond goede rust nu eenmaal belangrijk voor zowel lichaam en geest.
Toen ze terug kwam op mijn vraag over de hoeveelheid kamers wendde ik mijn gezicht af van Camille. De grijns die om mijn lippen speelde zou me te veel verraden. Ik zou het alleen maar prettig vinden om haar in mijn buurt te hebben. Tevens met hetgeen in mijn achterhoofd wat enkele dagen terug op mijn kantoor was gebeurd en zij tot me door had weten te dringen. Verder zou niemand zomaar haar kamer in komen en daarbij... Als ze niet kon slapen, kon ze ditmaal niet met het excuus aankomen dat ik te ver weg was of ze me niet wilde laten roepen. Ik zou immers vlakbij zijn. De grijns trok in een brede glimlach bij de gedachte om Camille in mijn armen te hebben en ik kuchte even om mijn gezicht terug in plooi te brengen voor ik naar haar keek. 'Then we'll take one room and see how many beds are available.', probeerde ik zo neutraal mogelijk te antwoorden, echter merkte ik dat ik moeite had om mijn mondhoeken niet al teveel omhoog te laten komen, wat geaccentueerd werd door mijn snor. 'But, dear Camille, if we have the choice... One or two beds?', plaagde ik haar zachtjes terwijl de grijns die ik had willen verbergen weer tevoorschijn kwam. In afwachting op haar antwoord keek ik haar met pretoogjes aan.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/06/2018 08:14 PMCamille
Ik knikte even. Het was altijd goed als anderen suggesties gaven. Dan was je toch altijd zekerder van je zaak en was een plek niet totaal onbekend. Ik merkte wel dat Xavier zijn gezicht afwendde en even twijfelde ik of ik wel juist geantwoord had. Had ik me teveel uitgesproken? Had ik hem een ongemakkelijk gevoel gegeven en was ik voorbarig geweest? Echter begon hij op dat moment weer te praten en zag ik de half-verborgen grijns op zijn gezicht. 'You know that's a question you shouldn't be asking a lady? In public, no less?' reageerde ik met een grote, plagende glimlach waarbij ik een pluk haar uit mijn gezicht streek zodat ik hem goed aan kon kijken. 'But... I will not object to just the one bed.' antwoordde ik daarna voor ik mijn blik afwendde omdat ik merkte dat ik begon te blozen. Het was dat ik slechts met Xavier was en dat ik me door dit alles heel gelukkig en vrij voelde, want anders had ik dit nooit uitgesproken. Niet op die manier, maar waarschijnlijk helemaal niet. Het was niet zoals het volgens de regels zou moeten gaan, maar wat dat betreft was niets bij ons tot nu toe via de regels gegaan en nu, met meer vrijheid dan ooit, kon dat me ook helemaal niets schelen. Ik voelde me gelukkiger dan ooit en daar wilde ik van genieten.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 02/06/2018 08:27 PMXavier:
Ik grijnsde en keek Camille vermaakt aan. 'Hmmm... maybe I did know that.', gaf ik aan haar toe terwijl ik de klemtoon op "did" legde. 'But look around... we're alone nobody's here to judge about it.', zei ik geruststellend. 'Besides that... you don't want to be always treated like a lady, am I right?', zei ik tegen haar met een knipoog. 'I thought we know each other well enough to ask that question. Otherwise I would never know your opinion about some things, which I would love to know', zei ik tegen haar. Als zij mij die vraag gesteld had, zou ik het ook niet hebben geweten, maar ik zou geen bezwaar hebben tegen welke optie dan ook. 'You have my permission to tease me with some nice questions too?', zei ik met een grijnsje en knipoogde naar haar. Waarom zou zij niet het recht daartoe hebben? Ik had nooit erg achter het man-vrouw idee gestaan en dat ieder zo zijn rol had die hij/zij maar moest vervullen zonder van het boekje af te wijken. 'I'm okay with the one bed in the room idea too. It's nice to have the same opinion', zei ik met een glimlach. Ik vond het heerlijk om haar onderweg af en toe te plagen of in verlegenheid te brengen. Het liet me steeds weer een iets nadere kant van haar zien en eerlijk? Als ik haar al niet lief zou hebben, dan had ik het nu wel gedaan. 'We'll see when we get there which room we take', stelde ik haar gerust. Ik wilde haar niet meteen de eerste dag al samen met mij in één bed dwingen. Misschien was het ook wel nodig om rustig aan te doen en aan elkaar te wennen, in de nacht, de aanwezigheid van elkaar, bij het omkleden. Meteen met elkaar in één bed zou misschien wat veel zijn in één keer. Ik stuurde mijn paard meer naar het hare toe en zorgde ervoor dat ik kort genoeg bij was om haar hand te kunnen pakken, wat ik dan ook deed. 'You can trust me with everything, this things too... I won't judge you for it.', verzekerde ik haar voor ik me voorover boog en een kus op de rug van haar hand drukte. Ik wilde absoluut niet dat zij zich onprettig zou voelen door mijn uitspraken of handelingen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/06/2018 08:46 PMCamille
Ik moest kort lachen om Xavier's reactie op mijn woorden en knikte. Nee, hij had gelijk. Ik wilde niet altijd als een lady behandeld worden. Zeker niet met alle stijve regels die daarbij kwamen kijken. 'I'll hold you to that!' zei ik lachend toen hij mij ook toestemming gaf om dergelijke vragen te stellen. Nee, dat ging ik zeker onthouden zodat ik hem daaraan kon houden. Mijn lach veranderde in een glimlach toen hij dichter naast me kwam rijden en mijn hand vastpakte. 'I do trust you. Very much so. But thank you, Xavier.' reageerde ik waarna ik mijn hand heel even tegen zijn wang legde. Heel veel tijd en mogelijkheid om dat te doen had ik echter niet, omdat mijn paard het toch iets minder prettig vond een metgezel zo dicht naast zich te hebben. Hij stapte wat meer naar de zijkant van het pad, weg van Xavier en zijn paard. Het was inmiddels best wat afgekoeld en ik moest mijn cape weer wat steviger om me heen trekken. Hoe heerlijk deze dag ook was geweest, het onderweg zijn en het reizen in complete vrijheid, nam niet weg dat ik toch wat moe begon te worden en enigszins verlangde naar warmte. 'How much further is it?' vroeg ik terwijl ik weer opzij keek naar Xavier.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 02/07/2018 07:39 PMXavier:
Ik grinnikte even toen ze zei dat ze me aan het stellen van vragen zou houden. Of het verstandig was geweest dat ik het had voorgesteld? Geen idee, maar zij had er lol in en nam er genoegen mee, daar ging het mij om. Wat fijn was, is dat ze zei me te vertrouwen. 'You're welcome', zei ik warm en zocht met mijn blik de hare op. Jammer genoeg vond haar paard het geen geschikt moment om dicht bij elkaar te zijn, waardoor het wat afstand nam en er weer meters tussen ons in zaten. Onbeholpen trok ik mijn schouders kort op. Niks aan te doen. Toen ik zag dat Camille haar cape beter om zich heen sloeg knikte ik zachtjes en maakte voor mezelf de notitie dat deze dagen lang, misschien wel te lang zouden zijn voor haar. Het werd toch koud naar het einde van de dag toe en we waren al lang op pad. Morgen moesten we even kijken wat we ermee zouden doen. Ik keek dan ook op toen ze me vroeg hoe lang het nog was. Ik rechtte mijn rug en keek even naar de omgeving. 'Across this hill, then we can see the tavern.', stelde ik haar gerust. Het zou niet lang meer duren voor we aan zouden komen.
Bij de taverne liep ik met haar de stallen binnen en zorgde ervoor dat al we al onze persoonlijke spullen bij ons hadden. Ik drukte enkele muntstukken in de handen van de stalknecht die de paarden verder mee nam voor verzorging. Ik wilde eerst zeker weten dat we een kamer konden krijgen om de nacht in door te brengen. Bepakt met onze spullen ging ik Camille voor de taverne in en sprak de eigenaar achter de toog aan. 'We're looking for a room, just for tonight, for two', zei ik rustig. Ik zag hoe hij rommelde in één van de lades. 'You are lucky, this is my last room. One room with one big bed for two persons.', zei hij voor hij de sleutel op de toog legde. Hij noemde zijn bedrag, waarna ik het genoemde bedrag met wat fooi in zijn handen drukte. 'Thank you very much', bedankte ik hem voor ik de sleutel oppakte. 'We have a room', zei ik en stak met een glimlach de sleutel op. De eigenaar legde ons nog kort uit waar we alles konden vinden waarna we onze weg gingen naar de kamer toe. Allereerst zouden we onze spullen weg kunnen leggen en het ons comfortabel maken voor we wat te eten zouden bestellen en een gezellige avond konden hebben.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/07/2018 08:08 PMCamille
Een glimlach verscheen op mijn gezicht toen Xavier aangaf dat we de taverne zo zouden kunnen zien als we op de heuvel waren. Ik was toch vermoeider dan ik toe zou willen geven. Het was een lange dag geweest. Op zich was ik wel gewend aan lange dagen, want de dagen op het paleis waren ook lang, maar op een andere manier. Die waren vooral mentaal vermoeiend. Dit, het reizen, was lichamelijk vermoeiend, iets wat ik totaal niet meer gewend was. Dat maakte het niet onprettig, gelukkig. Bij de stallen was ik uit het zadel geklommen en had daarna Xavier gevolgd. Ik had prima mijn eigen spullen kunnen dragen, maar voor ik de kans had te protesteren, had Xavier alles al vast en was hij naar de taverne gelopen. Ik kon niets anders doen dan hem volgen. Met een knikje en een glimlach naar de eigenaar verlieten we de toog, op zoek naar onze kamer. 'Happy?' zei ik met een lachje tegen Xavier. Het kon me werkelijk niets schelen dat we een bed zouden moeten delen. Ik was allang blij dat we een bed hadden en zouden kunnen slapen, want dat had ik zeker nodig.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 02/07/2018 08:25 PMXavier:
Ik grinnikte zachtjes om haar opmerking voor ik me op de gang naar haar omdraaide en naar haar grijnsde. 'To be honest with you: yes', zei ik en knipoogde. 'Who wouldn't be happy with a prospect like this? I can't complain about anything', zei ik en knipoogde. Ik draaide me weer om om de laatste meters naar de kamer af te leggen en deze te openen. 'Here you are, madame. Our first stop on the road. Did you enjoy the journey so far?', informeerde ik. 'Should there be things different?', vroeg ik toen ik de deur achter me gesloten had en de spullen op het bed uitstalde. Vanuit daar zouden we het wel een plekje geven. 'Are you hungry or do you want to refresh first?', vroeg ik wat later aan haar. Het laatste wat ik wilde is dat ze ontevreden zou zijn of zich niet op haar plek zou voelen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 02/07/2018 08:38 PMCamille
Xavier's grijns, zijn opmerking en de knipoog die volgde zorgden voor blozende wangen bij mij, al gingen deze wel gepaard met een lach. Ik bloosde meer omdat ik stiekem exact hetzelfde voelde dan omdat het me daadwerkelijk verlegen maakte. Daarnaast was dit niet de eerste keer dat hij zoiets uitsprak dus was ik er inmiddels wel aan gewend. Ik liep de kamer binnen toen Xavier de deur voor me opende. 'Thank you, monsieur. I did, though I am afraid, and ashamed, to say that I feel rather exhausted.' beantwoordde ik zijn vraag terwijl ik de kamer binnenliep. De kamer was niet heel groot en de meeste ruimte werd opgenomen door het, enorm comfortabel-uitziende, bed. Verder stond er een klein tafeltje met twee stoelen, een spiegel met daarnaast een basin zodat je je kon opfrissen, een kleine kledingkast en een, alles belangrijke, haard. Er hing een hele warme en knusse sfeer door het gebruik van rood- en bruintinten en het feit dat er verschillende tierenlantijntjes in de kamer te vinden waren. Het was perfect. Alles wat je nodig had en niet meer of niet minder, maar met sfeer. Het voelde haast huiselijk, als een kleine cottage. 'I don't really mind. I am quite happy to have dinner first, although I am not very hungry.' antwoordde ik met een glimlach terwijl ik mijn cape los begon te knopen. Voor ik het tegen kon houden, ontsnapte er een geeuw uit mijn mond. Nee, ik was zeer zeker vermoeid. Meestal ging vermoeidheid bij mij gepaard met gebrek aan eetlust, al wist ik dat ik beter wel wat kon eten, want dat had mijn lichaam nodig dus ondanks dat ik het liefst meteen zou willen slapen, leek het me verstandiger om dat niet te doen. Ik moest opnieuw geeuwen en sloeg mijn ogen neer. Daarnaast zou ik ook verschrikkelijk gezelschap zijn voor Xavier als ik direct in slaap zou vallen. Echter wilde ik dat niet alleen voor hem voorkomen, maar ook voor mezelf. Ik wilde genieten van de vrijheid die ik had, van het idee dat ik alleen kon zijn met Xavier. Nu het kon, in alle anonimiteit, wilde ik zoveel mogelijk tijd met hem spenderen en voor nu hield dat in dat ik nog even wakker moest blijven. Het was immers ook nog vroeg in de avond. Normaal gesproken zou ik nu met de Koningin en de andere ladies-in-waiting zitten voor een spelletje kaart of gewoon om wat te kletsen. De gespreksonderwerpen waren meestal heel simpel en oppervlakkig. Kleding werd vaak besproken, net als haar, de tuinen en mannen. Meestal dwaalden mijn gedachten bij dat soort gesprekken af, omdat het me niet zoveel interesseerde. Nu mistte ik de afwezigheid van de andere ladies-in-waiting absoluut niet. De soms koele blikken, de minachtende blikken wanneer de Koningin iemand anders aansprak. Nee, dan was ik veel liever in de aanwezigheid van Xavier. Bij hem leek alles simpel. Althans, voor het grootste deel dan. In feite was het vele malen ingewikkelder, omdat we niet op deze manier samen hoorden te zijn, niet zo met elkaar om hoorden te gaan, maar toch gebeurde het en daar was ik blij om. Het was vrij, onconventioneel en maakte me vooral heel erg gelukkig. 'Is your back doing okay? You haven't had much time to rest.' vroeg ik terwijl ik hem aankeek en mijn cape vouwde voor ik deze op bed legde. Ik mocht dan niet ervaren zijn in het maken van lange reizen, maar dat was hij wel. Echter niet in deze toestand en het laatste wat ik wilde was dat hij pijn lijdde. Als dat betekende dat we vaker zouden moeten stoppen, was dat maar zo. Het was belangrijk dat alles goed kon helen, al zag het er nu al beter uit dan daarvoor. Ik kamde wat door mijn haar met mijn vingers en moest opnieuw geeuwen. Misschien dat wat eten me meer energie zou geven, want ik had nu het idee dat ik ieder moment om kon vallen van vermoeidheid.