ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, Weiblich

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 13.05.2018 07:43

Xavier:
Ik keek naar Camille en knikte uiteindelijk. Het was helemaal niet nodig dat ze me om toestemming vroeg, maar ik betrapte mezelf erop dat ik het toch wel prettig vond dat ze me erbij betrok. Ik glimlachte zwakjes toen ze me bedankte en voelde de kus op mijn wang. Ik keek haar na voor ze uit het zicht verdwenen was en zuchtte even. Het was haast te gek voor woorden wat we allebei hadden moeten doorstaan. Na een poosje stilgestaan te hebben pakte ik de poetsdoek weer op om verder schoon te maken in het huis. Isabelle zou op de kinderen letten en Camille had een mes mee om zich te kunnen verdedigen. Ze zou vast niet verdwalen of in moeilijkheden komen, of niet?

Antworten

29, Weiblich

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von PoppyRedx am 13.05.2018 06:12

Camille
'Yes, I am well enough. I think..' beantwoordde ik zijn bezorgdheden, al was ik zelf ook niet helemaal zeker van het antwoord. 'I'll be fine. As I said, I won't go far.' verzekerde ik hem nogmaals op het moment dag hij vroeg of ik niet beter iemand mee kon nemen. Het was allemaal heel lief, maar ik wilde nu liever even alleen zijn. Mezelf even de tijd gunnen om alles wat nu weer naar boven was gekomen te verwerken. Ik keek op toen hij me een mes toestak met de mededeling dat we niet ongewapend rond moesten lopen. Ik slikte even bij het idee, maar knikte toen en nam het mes aan. 'Thank you.' zei ik zacht voor ik een kus op zijn wang drukte en naar buiten begon te lopen. Het mes verborg ik ergens tussen mijn stays zodat ik mezelf niet per ongeluk pijn zou doen, maar het wel goed verborgen was en ik er makkelijk bij kon. Langzaam begon ik terug te lopen naar het veld dat ik eerder had gezien.

Antworten

28, Weiblich

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 13.05.2018 05:16

Xavier:
Ik keek naar haar toen ze zich wat losmaakte en me vroeg of ik het erg zou vinden als ze een rondje zou lopen. 'I don't want you to get hurt. Are you feeling well enough for a walk?', vroeg ik bezorgd. 'You can take somebody with you, me, Julie, one of the kids?', vroeg ik aan haar. 'If you go all by yourself, please stay close.', verzocht ik haar. 'I...', begon ik en wilde haar eigenlijk mijn theorie uitleggen dat ik dacht dat het misschien dezelfde mensen waren als die achter het voorval in het klooster zaten. Daar kon ik haar nu niet meer mee belasten. Ik ging Fontaine wel waarschuwen, dat mensen bewapend waren, bedacht waren op nieuwkomers en een aanval. Ze wisten mijn zwakke plekken te vinden en Fontaine en mijn familie waren daar zeker twee van. Fontaine had al genoeg klappen gehad... Ik keek rond en rommelde wat voor ik met een mes in mijn hand naar haar toe liep. 'Take this with you, in a belt or under your dress... We shouldn't be outside without weapons anymore.', probeerde ik haar het belangrijkste duidelijk te maken. Ze moest nu niet weerloos zijn.

Antworten

29, Weiblich

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von PoppyRedx am 13.05.2018 04:52

Camille
Ik merkte dat ik langzaam kalmeerde en me zelfs iets beter begon te voelen. Deze keer was er wel degelijk sprake van opluchting, iets wat ik de eerste keer dat ik (deels) mijn verhaal had verteld niet had gevoeld. Ik glimlachte zwak om zijn opmerking en de kus op mijn voorhoofd en genoot nog even van de manier waarop we zaten voor ik me wat van hem losmaakte en langs mijn ogen wreef om de tranen te drogen. 'Would you mind if I just... Would you mind if I go for a walk? I won't be long.' vroeg ik voorzichtig. Het was niet dat ik niet bij hem wilde zijn, maar het zou fijn zijn om nu even alleen te kunnen zijn en mijn gedachten weer op een rijtje te kunnen zetten. Hopelijk zou dat er ook voor kunnen zorgen dat ik helemaal zou kunnen kalmeren, al wist ik dat dat misschien nog wel enige tijd zou duren. De pijn zou voorlopig nog wel even blijven, maar hopelijk zou het met de tijd dragelijk worden. Het was in ieder geval fijn dat Xavier zou begripvol was geweest en er alles aan deed om me te steunen.

Antworten

28, Weiblich

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 13.05.2018 10:48

Xavier:
Zacht hield ik Camille tegen me aan terwijl ik door haar haren bleef strelen en lieve woorden fluisterde. Jammer genoeg was dat ook meteen het enige wat ik kon doen. De pijn wegnemen zou niet gaan. Het zou alleen na verloop van tijd draagbaarder worden. Een flauwe glimlach verscheen rondom mijn lippen toen ze me bedankte en met betraande wangen aan keek. Dat was het moment waarop ik mijn handen kort op beide wangen legde en een kus op haar neus drukte. 'I would do anything for you', fluisterde ik zacht en keek haar met een lieve blik aan. Het was niet nodig geweest dat ze me bedankte, al was het wel ontzettend lief. En over bedanken gesproken, dat zou ik Julie ook moeten doen. Volgens mij wist ze ook precies hoe het tussen mij en Camille in elkaar stak en haar advies had me geholpen om Camille op mijn beurt weer te helpen.
Terwijl ik met haar op de stoel bleef zitten om haar rustig tot zichzelf te laten komen, was mijn hoofd druk met de nieuwe informatie. Ik had ondertussen al voldoende plannen voor het moment dat we terug in Parijs zouden zijn. Ik zou de gastenlijst van het verjaardagsfeest van de Koning opvragen en met iedere overlevende spreken, een extra lang gesprek met Camille waarschijnlijk om ook aan de informatie vanuit Courdemanche te komen. Over de mannen die haar ervan hadden weerhouden om te vluchten en iedereen voor haar ogen vermoord hadden. Aan deze bende moest hoe dan ook een einde komen.

Antworten

29, Weiblich

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von PoppyRedx am 12.05.2018 01:24

Camille
Ik liet me maar al te graag tegen Xavier aantrekken om bij hem troost te zoeken, zijn aanwezigheid voelend en me eraan herinnerd dat ik niet allen was. Hij had gelijk; ik hoefde niet alleen door deze pijn te gaan, had dat al die tijd niet gehoeven als ik dat maar had toegelaten. Voor even liet ik me echt gaan, liet ik alle emoties die ik voelde toe zonder remmen en na eindeloos veel tranen, voelde ik het verdriet eindelijk een beetje van me afglijden. De manier waarop hij me vasthield en door mijn haar streek hielp me enigszins kalmeren en was een constante bevestiging van het feit dat ik niet alleen was. Ik had dan wel alles verloren, mijn familie, mijn huis, maar ik had Xavier. Hij zou er altijd voor me zijn, me altijd steunen. 'Thank you.' fluisterde ik schor waarbij ik me ietsje van hem losmaakte zodat ik hem met mijn betraande ogen aan kon kijken. Daarna nestelde ik mijn hoofd weer tegen zijn schouder, mezelf de tijd gevend om echt uit te huilen en alle emoties maar gewoon te laten passeren. Het kon hierna alleen maar beter worden, toch? Het diepste dal was bereikt en hoewel de weg terug naar boven zwaar zou worden, zou het alleen maar beter kunnen zijn aan de top. Een lichte zucht ontsnapte aan mijn lippen waarna ik langs mijn ogen wreef, zonder daadwerkelijk effect, want de tranen biggelden nog altijd geruisloos over mijn wangen, maar ik voelde me wel opgeluchter, rustiger. Na dit alles maanden voor mezelf te hebben gehouden voelde het haast bevrijdend om mijn verhaal gedeeld te hebben, hoe lastig het ook was geweest om die emoties toe te laten. Echter was dit ook het moment waarop ik pas écht merkte hoe vermoeid ik was. De vele slapenloze nachten, het constant op mijn tenen lopen en dan nu het uiten van alle opgekropte emoties zorgden ervoor dat ik uitgeput was en ik voelde het overal. Mentaal was ik kapot, maar ook fysiek voelde iedere beweging als teveel. Ik had mezelf verwaarloosd in de afgelopen maanden. Ja, ik had me iedere dag opnieuw prachtig aangekleed en had er al die tijd tip top uitgezien, maar ik had mezelf absoluut geen kans gegeven om te rusten, om na te denken. Ik had al mijn energie gepropt in de service aan anderen en mezelf gedwongen niet stil te staan bij wat er gebeurd was. Mijn eetgewoonten waren veranderd en onregelmatig geworden waardoor ik gewicht was verloren en aan mijn mentale gezondheid had ik al helemaal geen aandacht meer besteed. Dat alles moest veranderen. Als ik mezelf de kans op een fijn leven gunde, een leven met Xavier, moest het wel veranderen en het zou lastig worden - daar was ik van overtuigd - maar ik was niet alleen. Ik had Xavier aan mijn zijde en ik zou er alles aan doen om te zorgen dat ik hem waardig bleef.

Antworten

28, Weiblich

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 11.05.2018 08:54

Xavier:
Het verraste me toen het haar gelukt was om zich weer zo bijeen te rapen en het verhaal verder te vertellen zonder veel haperingen. Het moment waarop ze vertelde hoe ze was vastgehouden en er op haar ingepraat werd greep me enorm aan. Ik had me exact zo hulpeloos gevoeld in het klooster. Nu snapte ik ook beter waarom ze me zo goed begreep. We hadden hetzelfde doorgemaakt. Ergens begon er ook een gedachte te vormen dat de mensen van het klooster misschien wel dezelfde waren geweest als die Courdemanche met de grond gelijk gemaakt hadden. Ze waren tegen Frankrijk, dus ook tegen de Koning en iedereen die ze tegen kwamen. Alle belangrijke personen waren samen geweest in één gebouw, maar toch hadden ze niet doorgezet. Waarom niet? Ik moest uitzoeken of deze twee gebeurtenissen verband hebben met elkaar als ik weer terug was in Parijs.
Ik bestudeerde haar reactie en bewonderde haar moed die ze op dat moment had gehad en nu nogmaals toonde door het hele verhaal te vertellen. Ergens was het logisch dat haar familie als enige ontsnapt was. Die wisten natuurlijk alle geheime gangen, zoals ik, de Musketiers, de Red Guard en de Koninklijke familie ook wisten in het paleis. De rest had als ratten in een val gezeten. Het speet me ontzettend voor haar dat ze al haar familie verloren was op deze gruwelijke manier terwijl ze hopeloos moest toekijken. Hoe ze geprobeerd hadden om haar te helpen, elkaar te helpen en er alleen maar voor gestrafd werden. Dat Camille als enige ontkomen was, kon je werkelijk een wonder noemen. Toen de tranen over haar wangen liepen liet ik haar even alleen met haar verdriet. Het zou goed zijn om het ook zelf te kunnen verwerken, echter toen ik zag dat ze op haar benen begon te trillen stond ik vlug op om met een paar passen bij haar te staan. 'Oh, Camille... it must have been horrible for you.', fluisterde ik zacht terwijl ik haar in mijn armen had getrokken en ons naar de stoelen loodste om haar weer op schoot te plaatsen. Ik legde haar hoofd zacht tegen me aan terwijl ik door haar haren streelde. 'Feeling helpless is cruel, murdering so many people is cruel...', zei ik tegen haar en drukte mijn lippen tegen haar slaap aan. 'I'll do more research, we have to catch those criminals and execute them. They don't deserve less.', zei ik strijdlustig. Ik zou sowieso alles voor haar doen. 'I know it doesn't bring back your family and maybe we are just as bad as them as we're executing them, but...', zei ik en stokte. Nee, hier werd ze ook niet bepaald vrolijker van. 'I'm proud of you, Camille', sloeg ik een andere weg in. 'I'm very proud that you had the courage to tell me about what happened to you. It's okay to let go your feelings. You had put them away for too long', zei ik zachtjes en wiegde ons op en neer terwijl ik haar tegen me aan hield. 'We're in this together, you'll never be alone. There will always be people to help you', verzekerde ik haar.

Antworten

29, Weiblich

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von PoppyRedx am 11.05.2018 08:32

Camille
Ik probeerde te glimlachen op het moment dat Xavier zei dat ik geen sorry hoefde te zeggen, maar dat ik mijn tijd moest nemen. Hij was zo meelevend, zo lief. Ik kon niet anders dan hem vertrouwen en hoe kon ik hem bewijzen dat ik hem vertrouwde als ik mijn verhaal niet zou doen? Een langgerekte zucht ontsnapte aan mijn lippen waarna ik mijn armen weer over elkaar sloeg. 'So I went outside, for fresh air and such... I first walked into the courtyard, but really people were everywhere and I decided to leave the house. When I walked out of the gates, I passed a group of men. About 8, maybe more, of them. They had with them a kart, filled to the rim with things I couldn't see. They had covered it with cloth. I assumed they were just some more villagers who had brought some of their own wine or spirits, so I greeted them, wished them an enjoyable evening and continued my way without thinking about it.' vervolgde ik mijn verhaal waarna ik weer even stil was. 'I had been away for... Half an hour? I'm not quite sure, it may have been shorter. I was just to enter the gates when I heard a loud bang and people started screaming. I ran into the courtyard when I heard another bang and then I saw the flames. The barn had caught fire, but the door was barricaded so no one could get out.. I... I ran to the barn and tried to open the door, tried to help people get out of there, when someone grabbed me. It was one of my brothers. He pulled me away from the barn, tried to get me away from the whole scene, but I wouldn't let him. All of a sudden I heard a gunshot and I felt him losing his grip on me. When I turned around, he was on the floor. De... Dead. They had shot him. Then they grabbed me, pushed me into wall where they made me watch the barn burn. I heard the most horrible sounds. Cries and shrieks as the people in there burned. The men kept telling me how we deserved this. How we French aristoracy deserved to die and how the whole of France should be set on fire. I... I tried to fight them, to set myself free, but they were too strong and I couldn't stop looking at my brother. Out of nowhere my parents arrived. My mother and father, two of my sisters. I screamed at them. Told them to leave, but my sisters ran to me and got shot in cold blood. My mom ran towards them, but then the barn exploded and she got caught in the explosion. My father... His throat was slit and all I could do was watch... The whole place was a mess. People were whimpering with pain everywhere and I had nowhere to go. For one moment, after another explosion, their grip loosened and I got free. I started running, no idea where I was going. I was seized again. Another one of my brothers. We just got to the gates when he too was shot. I fought with the man who had shot him, got hold of his knife and stabbed him.... I was able to grab a bag of coins from his belt before I ran again... I ran in a blind panic. I had no idea at all where I was going and I ran for about three days straight before I reached Paris and met you..' wist uiteindelijk mijn hele verhaal te vertellen. De tranen stroomden inmiddels geruisloos over mijn wangen en ik was naar het raam gelopen waardoor ik naar buiten staarde. Ergens voelde ik opluchting dat dit alles er eindelijk uit was. Dat ik het na maanden opkroppen aan iemand verteld had, maar tegelijkertijd voelde ik de vreselijke pijn die ik toen ook gevoeld had. Het verlies. Het verdriet. Nu pas begon door te dringen wat ik al die maanden verborgen had gehouden en ik kon het dan ook niet tegenhouden dat mijn benen mijn gewicht niet meer konden dragen en ik hartverscheurend begon te huilen.

Antworten

28, Weiblich

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

von CupCake am 11.05.2018 04:31

Xavier:
Het had prettig gevoeld dat ze me door tegen me aan te leunen het vertrouwen gaf. Al maakte ze zich niet veel later van me los om op een stoel te gaan zitten en uit eigen beweging op dit moment aan haar verhaal begon. Rustig luisterde ik naar haar zonder haar te onderbreken, slechts een enkele keer te knikken om blijk te geven dat ik naar haar luisterde. Al viel ze nog voordat er iets gebeurd was in het verhaal stil en begon ze onrustig te ijsberen. Het was lastig om toe te kijken, maar juist dit was hetgeen wat eruit moest komen. De onrust, het verdriet. 'Don't say sorry', zei ik geruststellend. 'It's okay, you're doing great', moedigde ik haar aan. En mocht dit het enige zijn wat er vandaag uit kwam, dan was het zo. In dat geval zou het begin gemaakt zijn en had het hopelijk de weg naar meer opengelegd. 'Take your time', zei ik tegen haar. 'I know how it feels. You're not alone in this.', zei ik haar.

Antworten

29, Weiblich