ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 03/02/2019 07:04 PM

Xavier:
Ik knikte toen ze zei dat wanneer we de wond zouden verbinden het in orde zou zijn. Het idee om morgen pas te vertrekken leek ook mij het beste. Wonden hadden nu eenmaal rust nodig. Het zou te lang duren voor de wonden van haar als die van mij volledig geheeld zouden zijn. We zouden op deze manier richting Parijs moeten om meer problemen te voorkomen. 'Yes, let's do that', stemde ik ook mondeling in. 'We'll see tomorrow if we're good enough to ride.', zei ik tegen haar. Ik wilde haar niet teveel druk opleggen. Wat niet ging, dat ging niet. Dat zou Anne ook wel snappen. We deden immers ons best en meer dan dat kun je niet doen. Ik keek naar haar toen ze zichzelf overeind hielp met behulp van het nachtkastje. Ik knikte toen ze me vroeg of we van de man die ze vermoord had af konden komen. 'Yes, I will take care of that immediately', antwoordde ik. Hierop stond ook ik op, liep ik naar haar kant van het bed toe en tilde het levenloze lichaam op. 'I will be back in a few minutes', zei ik tegen haar. Voor ik de man had opgepakt had ik er kort over nagedacht om hem simpelweg uit het raam naar beneden te gooien, maar ondanks dat hij het wel zou verdienen. Het idee stond me toch niet aan. Ik zou hem via de trap naar beneden tillen en buiten neerleggen uit het zicht. Ik durfde er bijna voor te wedden dat Camille hem morgen bij vertrek niet nog eens wilde zien of als ze uit het raam keek. Wat onhandig opende ik de deur en liep ik met mijn kiezen op elkaar geklemd naar beneden toe. Het was niet prettig om met dit extra gewicht rond te lopen en ik zou blij zijn als ik het lichaam gedumpt had voor de wilde beesten. Op de terugweg merkte ik dat de wond weer was gaan bloeden doordat er een stroompje over mijn been begon te lopen. Ik haalde daarom mijn riem los en bond deze strak om mijn been heen voor ik weer naar binnen liep richting Camille. Nu het been afgekneld werd, stroomde het bloed niet zo snel meer en was de pijn gemakkelijker te dragen. 'Shall I get us some bandage or do you want to come downstairs?', vroeg ik Camille.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 03/01/2019 08:54 PM

Camille
Ik had even op mijn lip gebeten van de pijn toen ik wat bewoog op het matras omdat Xavier overeind kwam en het gewicht daarmee weer anders verdeeld werd maar keek daarna voor me uit. Hoe meer ik bewoog, hoe lastiger het voor hem zou zijn om te wonden goed te inspecteren. Ik was wel blij om te merken dat hij voorzichtig was want ik had de dokter in Courdemanche wel eens een diepe snee van een van mijn broers zien inspecteren en die had dat behoorlijk hardhandig gedaan. Niet dat ik van Xavier echt iets anders verwacht had, maar toch. Het was fijn dat hij zo zachtjes deed. Ik knikte langzaam op zijn woorden. 'Okay, I think... It hurts but it isn't too bad. I suppose if we bandage it, it should be fine.' beantwoordde ik de vraag die daarna volgde voor ik me wat boog in een poging zelf de wonden te zien, maar daarvoor zat het net op een verkeerde plek. 'We'll stay here tonight and then we'll leave tomorrow morning. I should be alright.' stelde ik voor waarna ik, met behulp van het nachtkastje, opstond van het bed. Daar zag ik echter al snel weer de dode man liggen waardoor ik me weer omdraaide. 'Can we... Can we get rid of him?' vroeg ik met zachte stem terwijl ik probeerde mijn blik niet opnieuw af te laten glijden naar de man.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/24/2019 07:52 PM

Xavier:
Toen ze ging verliggen en ik haar gezichtsuitdrukking zag, voelde ik de pijn bijna zelf. Ik beet op mijn lip. 'Can I help you? Is there anything that I can do for you?', vroeg ik en kwam al half overeind toen ze de vraag stelde. Ik knikte als antwoord en liet haar uiteindelijk toch haar eigen gang gaan. Ze voelde zelf wat het prettigst voor haar was en wat ze kon. Het duurde voor mezelf ook even voor ik een houding had gevonden die niet al te vervelend voor mijn been was en waarmee ik ook goed zicht had op haar verwondingen. Voorzichtig bracht ik mijn vingers tot enkele centimeters rondom de wonden om ze te inspecteren. 'Is it bad?', hoorde ik haar vragen waardoor ik weer terug naar de realiteit gebracht werd en mijn blik naar de hare ging. 'The wounds are quite deep. But they have sharpe edges... As far as I can see, nothing important has been hit.', zei ik tegen haar. 'How do you feel?', informeerde ik bij haar. 'I think we can depend more on how we feel ourselves than how the wounds look. Like it is on the battlefield. Sometimes you feel quite fine and can do something, the other time you're not.', zei ik tegen haar. 'No matter what, you have to be careful.', raadde ik haar aan.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/24/2019 02:13 PM

Camille
Ik had niet verwacht dat Xavier zo diep op mijn vraag in zou gaan, dat hij de waarheid niet uit de weg zou gaan en me zou vertellen dat hij het ook niet wist, dat hij ook geen idee had wanneer het over zou zijn. Ik knikte langzaam op zijn woorden, probeerde ze tot me door te laten dringen en schudde mijn hoofd toen hij opnieuw zijn verontschuldigen aanbood voor het feit dat hij niet had kunnen voorkomen dat ik gewond was geraakt vandaag. Hij had er niets aan kunnen doen. Ik was zelf te eigenwijs geweest om in m'n eentje naar boven te gaan. Xavier had me nog gewaarschuwd, me gevraagd voorzichtig te zijn, en dat had ik niet gedaan. Ik glimlachte op zijn laatste opmerkingen, dat als er iemand was die zich hier doorheen zou kunnen slaan, wij het wel waren. Misschien had hij ook wel gelijk. We hadden beiden al zoveel doorstaan. 'I know.' knikte ik waarna ik me wat overeind drukte in het bed. We zouden in Parijs ook veiliger zijn. De vraag was alleen hoe snel ik zou kunnen reizen. Ik voelde de pijn nog steeds in mijn zij. Mijn arm deed een stuk minder pijn, maar ik had geen idee hoe de wonden eruit zagen. 'Could you... Could you take a look at them?' vroeg ik aan Xavier waarna ik rechtop ging zitten, al kostte dat me wat moeite. Ik knoopte mijn jasje los en trok mijn chemise voorzichtig los uit mijn rok zodat Xavier bij mijn zij zou kunnen. Ik wilde me wat meer draaien zodat hij er beter bij zou kunnen, maar dat veroorzaakte alleen maar pijn. Even had het gevoeld alsof het gestopt was met bloeden, maar door de beweging voelde ik weer kleine druppels van de warme vloeistof uit de wond komen. 'Is it bad?' vroeg ze terwijl ze hem aankeek.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 02/23/2019 08:19 PM

Xavier:
De reactie die het gekriebel met haar eigen haren over haar wang teweeg bracht leek de sfeer even luchtiger te maken. Zij lachte, ik grinnikte om haar. Alsof er op dat moment niks anders was om ons zorgen over te maken. Alleen dit moment dat telde met haar. Echter was het onvermijdelijk dat er toch weer over gesproken werd. We zaten er immers nog midden in. Zou het ooit over zijn? Het zou kunnen, het zou ons ook altijd kunnen achtervolgen. 'You can't be friends with everyone. Even a Musketeer can't', zei ik tegen haar terwijl ik de haren die haar wang kriebelden had vervangen door mijn vingers die eroverheen streelden. 'I don't know, I really don't know.', beantwoordde ik haar vraag met een zucht. 'Not everyone likes that the King and Queen have the throne. If you protect them, you're an enemy for them...', zei ik tegen haar. 'Maybe it's only now, maybe it will last forever.', zei ik snel gevolgd door 'I hope it won't'. Nu we toch ons hart aan het luchten waren en Camille op zoek leek te zijn naar de waarheid, kon ik de mogelijkheden beter direct verklaren. 'Or maybe it isn't because of that. Because of them. Maybe it's because of me. You saw the fight. I don't believe Leon's the only one who hates me. Maybe I just don't know them. Or maybe I do, but they're hiding it. I don't know, Camille.', zei ik eerlijk. 'There is only little that I'm sure of. Unfortunately not these things. Maybe it's Fontaine, maybe it was the battlefield, maybe it's being a Musketeer or even be their Captain.', zei ik tegen haar. 'Maybe not. Worst case, it could be you. But I'm not letting them hurting you. Not if I can prevent that. And I'm sorry I couldn't today.', bood ik haar mijn verontschuldigingen aan. 'I hate it to see you hurt. Even if it should be with another man. I would want you to be happy.', zei ik en drukte een kus op haar voorhoofd terwijl ik de brok in mijn keel wegslikte. 'Maybe there isn't another man and Anne needs you for something different. Maybe this all was bad luck. There are so many things unsure. It's better to forget the knowledge we don't have and try to enjoy the things we do have. We have to let it go, Camille.', zei ik tegen haar. 'Nothing can brings you happiness if you have to fear at all times. That is what enemies want. For you to fear. We have to be strong. Stronger than anybody. And I'm sure, we can do this together. I never, I really never met somebody like you.', zei ik en streelde over haar wang heen. 'If anybody can do this, forget fear, fight for our future and the things you have, you are. We are.', zei ik tegen haar. 'Therefore we have to get to Paris. Depending on your wounds we can travel now or in a few hours, maybe a day or more. But we have to go. We got the letter, Anne needs you and I secretly hope that everyting will get better there. Or easier. We know the people there, we have friends over there. We should be safer in Paris, how conflicting it maybe sounds.', zei ik tegen haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 02/23/2019 02:53 PM

Camille
Ik glimlachte zwak toen Xavier, met enige tegenzin merkte ik wel, toegaf dat hij ook gewond was geraakt. Gelukkig gaf hij ook al snel aan dat het niets ernstigs was, al wist ik ook niet zeker in hoeverre ik hem daarin moest geloven. Ik kende hem al langer dan vandaag en misschien zei hij wel dat het niets was om mij verder niet bezorgd te maken. 'I am glad. There were not many wounded... Or at least... Not that I tended to.' glimlachte ik op het moment dat hij aangaf dat iedereen beneden oké was. Gelukkig maar. Ik had me immers niet echt aan mijn taak gehouden dus er had genoeg kunnen gebeuren. Ik had mijn ogen gesloten toen ik mijn hoofd op zijn borstkas had neergelegd en lachte zachtjes toen ik plotseling iets voelde kriebelen bij mijn wang. Toen ik mijn ogen opende zag ik dat het gelukkig alleen maar Xavier's geplaag was. 'Is it ever really over?' vroeg ik nadat ik een hele tijd stil was geweest en mijn ogen weer had gesloten. Voor nu was het over, maar wat was het toch telkens dat ons zo gigantisch in de problemen bracht? Wat deden we verkeerd? Waarom waren wij telkens het doelwit? Ik beet even op mijn lip. Hopelijk zouden we snel onze weg kunnen vervolgen, want stiekem verlangde ik wel weer naar het gevoel van veiligheid op het paleis. Natuurlijk voelde ik me bij Xavier ook veilig, maar op het paleis was er meer beveiliging en was hij niet de enige die zich daarmee bezig moest houden.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/18/2019 07:50 PM

Xavier:
Met een diepe zucht gaf ik toe dat ze gelijk had. Schijnbaar was ik toch niet zo goed in het verbergen van verwondingen. 'You're right', bevestigde ik na een korte stilte ook mondeling. 'Maybe we better say, what didn't happen. With all respect... the men downstairs were fools, most of them. We made boobytraps, but they got catched themselves. Then they disappeared when I released them.', legde ik haar uit hoe het strijdtoneel er beneden had uitgezien. 'Think of oil above the door and hanging webs of rope in front of the windows.', zei ik tegen haar. 'And when the sun came up, they attacked us. They came inside. Four or five at once. I ended up alone in the room with the attackers.', zei ik tegen haar. Ik vertelde haar niet dat mijn gedachten even naar haar waren gegaan en dat ik gehoopt had dat ze veilig in de kelder zat. Ik wilde het nu absoluut niet hebben dat ze zich nog schuldig of verantwoordelijk ging voelen om mijn stommiteiten. 'One of them hit my leg. It will be fine.', zei ik tegen haar. 'It's annoying, unpleasant if I move, but it's okay. I traveled and fought with more and heavier injuries.', zei ik en drukte een kus op haar voorhoofd. Als zij in staat was om richting Parijs te rijden, zou ik direct met haar meegaan. Echter was haar gezondheid nu het eerste belang. Jammer voor de Queen, maar aan een gehavende Lady in waiting zou ze niet veel hebben.
Na de uitleg was er een stilte gevallen waarna ze vroeg hoe het verder ging met de mensen beneden. 'As far as I know, yes.', zei ik tegen haar. 'I only saw attackers when I checked the rooms and outside. They didn't reach the stairs.', zei ik haar. Zacht legde ik mijn hand tegen haar gezicht aan toen ze deze op mijn borstkas legde. Haar geur werkte de adrenaline tegen, waardoor ik merkte dat ik weer langzaam tot rust kwam. 'It's all over, we're all safe', zei ik en krulde een haarlok om mijn vingers heen en kriebelde met het uiteinde zachtjes over haar wang.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/03/2019 06:05 PM

Camille
Ik glimlachte zwak toen Xavier knikte en daarmee bevestigde dat hij bij me zou komen liggen. Dan voelde ik me in ieder geval veilig, al wist ik ook dat het niet erg plezierig zou worden. Gelukkig zaten mijn wonden aan één kant van mijn lichaam waardoor ik prima op mijn linkerzij zou kunnen ligen, maar anders was dat vreselijk ongemakkelijk geweest. Een lichte kreun ontsnapte aan mijn lippen toen Xavier zich wat draaide en daarmee zijn arm bewoog langs mijn zij. Hij deed het heus niet expres, dat begreep ik, maar ik voelde het wel. Eenmaal in bed schudde ik mijn hoofd toen hij vroeg waar ik aan dacht. Ik was te verward en vermoeid om dat te antwoorden. In plaats daarvan focuste ik me op hem. 'You're hurt.' merkte ik dan ook op. Het was heus niet zo dat ik het niet gezien had. Hij liep niet soepel en leek ook langer te duren voor hij een comfortable positie in bed had gevonden dan normaal. 'What happened?' vroeg ik waarna mijn hand kort langs zijn wang streek. Het was makkelijker om me nu op hem te focussen en even niet na te denken over wat ik voelde of dacht. 'How was everyone downstairs? Did everyone survive?' vroeg ik voorzichtig nadat ik een tijd stil was geweest. Ik sloot mijn ogen en begroef mijn gezicht toen tussen zijn schouder en zijn kin waarna ik mijn ogen sloot. Wat keek ik er naar uit om dit iedere dag te kunnen doen, om iedere dag tegen hem aan te kunnen kruipen, maar dan op een veilige plek. Een plek die we beiden ons thuis noemden. Het was natuurlijk afhankelijk van wat er in Parijs op ons te wachten stond, maar er was niets wat ik liever wilde dan samen met hem zijn, hem mijn man kunnen noemen en samen een plek te delen die van ons alleen was.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/01/2019 07:37 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en glimlachte kort terug naar haar toen ze zei dat ik mijn eigen taak had gehad en dat het belangrijkste was dat we er beidne nog waren. Ik kon niet anders dan haar gelijk geven bij die woorden. Geloven en het tot je door laten dringen is echter een tweede. Ik vreesde dat dat nog wel even zou duren, als het schuldgevoel al ooit weg zou gaan. Ik zou voor Camille nog door het vuur gaan.
Toen ze antwoordde op mijn vraag, knikte ik. Ik snapte heel goed dat ze niet alleen wilde zijn. Ik draaide me voor een deel, waardoor mijn arm nog zacht om haar zij heen lag en we samen naar het bed konden lopen. Ondanks dat ik het niet altijd verborgen zou kunnen houden, deed ik mijn best om zo normaal mogelijk te lopen. Ik wilde niet dat ze zich zorgen om mij zou gaan maken, om mijn been, om het feit dat ik wat mank liep. Dat zou wel over gaan. En al zou dat niet zo zijn, dan ben je iets trager dan anderen. Als captain of Musketeer niet handig, maar je leefde nog en kon in theorie ook alles nog. Wanneer ze op bed lag, schoof ik naast haar. Zorgvuldig mijn been ontlastend en zoekend naar een houding die het prettigst was waarna ik mijn armen weer om haar heen sloeg. 'What are you thinking about?', vroeg ik haar zachtjes gezien er een stilte in de kamer was gekomen. Ik herinnerde me de verwarring nog goed de eerste dagen op het slagveld. De druk dat we stand moesten houden. Geen tijd om na te denken over wat je aan het doen was en het malen in de nachten als je alleen bent. Ik had het vreselijk gevonden, maar toch was er iets ontstaan... na verloop van tijd had ik een knop om weten te zetten. Niet met de bedoeling om koelbloedig te zijn, maar puur om er zelf mee om te kunnen gaan. Ik hoopte dan ook dat Camille ook een manier zou kunnen vinden, zodat ze deze last geheel of in elk geval gedeeltelijk los zou kunnen laten. Verder hoopte ik dat we niet vaker in dit soort situaties terecht zouden komen. Hoe vaak zou ze nog een trauma krijgen? Hoe vaak zou ze nog in gevaar zijn? Hoe vaak zou ik net als nu haar niet kunnen beschermen tegen onheil?

29, female