ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 04/30/2018 03:43 PM

Xavier:
Een kleine glimlach verscheen op mijn gezicht toen Isabelle blijk van herkenning gaf. Zojuist was ik nog maar zo kort hier geweest en had ik geen reactie van haar gehad dat het goed deed om haar stem te horen. Ik ging bij haar zitten en wilde haar handen vastpakken toen ze deze naar me uitstrekte toen ze een flinke hoestbui kreeg. Toen ik haar temperatuur wilde testen duwde ze me weg, hoe verwarrend? 'Then I'll get ill too.', zei ik schouderophalend op een toon die weinig tegenspraak duldde toen ze me nogmaals duidelijk maakte dat ik weg moest. 'I survived worse than illness.', mompelde ik. Ik was zeker niet onsterfelijk of onkwetsbaar, maar het zorgde er wel voor dat ik minder snel van iets schrok of me er beter doorheen kon worstelen. 'Somebody have to take care of you Isabelle, if nobody does, I'll do', verzekerde ik haar terwijl ik zweeg om haar aan te horen. Opnieuw sierde een glimlach mijn gezicht die langzaam een kleine grijns werd. Mijn hoofd schudde lichtjes terwijl ze me belaadde met mooie woorden. Ik hield me in om tegen haar in te gaan dat ik er in de loop van de tijd écht niet knapper op geworden was - zeker niet met de recente verwondingen. Toen ik vanuit mijn ooghoek zag dat haar hand naar de mijn tastte en deze vastpakte, pakte ik op mijn beurt de hare wat steviger vast en gaf een kneepje. 'The children are outside, they're safe.', verzekerde ik haar. 'I brought a friend from the palace with me and she is with the children.', legde ik haar uit. 'I only took one bread with me for you, the rest is still by her and the children.', vertelde ik. 'We'll take care, of you, of the children, of the house. I can't leave you all like this.', zei ik eerlijk. Het ging me aan het hart hoe alles erbij lag. Isabelle zou op moeten knappen, de kinderen terug aan moeten komen en onbezorgd kunnen spelen in en om een schoon huis. En de baby... Moest ik beginnen over de baby? 'You don't have to do this alone, we'll fight together', verzekerde ik haar en kneep nogmaals in haar hand. Ik scheurde een deel van het brood af en bracht mijn hand naar haar mond toe. 'First, you have to eat some bread', zei ik vriendelijk en glimlachte naar haar. Als ze niet zou eten, zou ze nooit kunnen opknappen.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 04/30/2018 05:05 PM

Camille
De kinderen waren niet erg gewillig om gewassen te worden, maar na enige tijd kregen Julie en ik het toch voor elkaar en zagen de kinderen er al snel beter en schoner uit. Nog altijd genoten ze van het brood dat met grote happen werd opgegeten. Ik tilde de baby weer op en hielp haar aan nog wat meer melk. 'I honestly don't understand how this could have happened...' mompelde Julie terwijl ze rondkeek naar de kinderen die weer verder speelden. 'We're such a close community. Or at least I thought we were...' vervolgde ze met een zucht terwijl ze haar gezicht naar het huis draaide. 'Some people keep their cards close to their chest and are too proud to ask for help.' reageerde ik, wat me een veelbetekende blik opleverde. Nog meer hypocrisie. Ik sloeg mijn ogen dan ook neer, hopend dat Julie het niet op zou vallen. 'I'll have another look to see if I can help Xavier. Can you take care of the baby?' zei ik snel voor ik de baby aan haar gaf en terug naar binnen liep. Zonder baby in m'n armen kon ik me iets vrijer door de ruimtes bewegen, maar ik kon niet voorkomen dat ik een paar keer tegen dingen aanliep. Stilletjes liep ik door het huis, op zoek naar Xavier en Isabelle. Ik keek verschillende kamers in, maar bleef uiteindelijk stilletjes in de deuropening staan toen ik de juiste kamer had gevonden.

Isabelle schudde haar hoofd. 'Really... Yoy shouldn't be here.' probeerde ze hem nogmaals af te wimpelen, maar Xavier was te koppig. Ze glimlachte zwak toen hij aangaf dat hij een vriend van het paleis had meegenomen, al verdween die glimlach snel weer toen een toevoeging aan de zin liet blijken dat het een vrouw was. Ze bekeek Xavier even. 'Thanks. I really appreciate it, Xavier. You're too kind.' glimlachte ze toen hij haar een stuk brood voerde. Ze nam dankbaar de hap die hij naar haar toestak waarna ze een kus op zijn hand drukte. Het was waarschijnlijk prettiger geweest om elkaar onder andere omstandigheden weer te ontmoeten, maar deze situatie zorgde er in ieder geval voor dat ze zijn onverdeelde aandacht had, iets waar ze toch wel enorm van genoot.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 04/30/2018 05:23 PM

Xavier:
Ik glimlachte om Isabelle's woorden. Ze had wel gelijk. Ik was te vriendelijk, te behulpzaam. Het was niet de eerste keer dat het me duur zou komen te staan als ik inderdaad ziek zou worden door haar nu te helpen. Ik deed mijn best om niks van die gedachten te laten merken door nog wat brood af te scheuren. Ik had de kus die ze op mijn hand gedrukt had wel gemerkt, echter had ik me er vrij weinig van aangetrokken. 'Here you are', ging ik verder met het toestoppen van stukjes brood en schoof wat dichter naar haar toe om minder ver te hoeven reiken. 'Did the children bring you some food the past weeks?', informeerde ik bij haar. Ik kon me goed voorstellen dat het beetje wat ze hadden algauw op was voor het Isabelle ook maar zou bereiken. 'You know that food and fluids are very important when you're ill?', probeerde ik wat wijze volksraad bij te brengen - al zou ze deze waarschijnlijk allang weten. Kort tastte ik naar mijn heupen, de plek waar over het algemeen mijn riem hing met mijn zwaard, geldbuidel, munitie, kruit en nog meer hing. Soms had ik de drang om er ook een veldfles in te steken, maar gezien alles nog thuis lag, omdat dit als een onschuldige wandeling bedoeld was geweest en ik daarvoor op de boerderij gewerkt had en vervolgens alle ogen wilden ontvluchten had ik deze niet bij me. 'I have no water or something else to drink with me, I'm sorry, Isa', kortte ik haar naam af zoals ik vroeger altijd deed. 'I can bring you something if you have it here or otherwise I can go when you're finished and get you something to drink.', bood ik aan haar aan terwijl ik haar een bezorgde blik toe wierp. Ze moest wel goed voor zichzelf blijven zorgen als ze erbovenop wilde komen. 'The kids need you, you still have a whole life in front of you. You have to be strong', probeerde ik haar moed in te spreken.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 04/30/2018 06:38 PM

Camille
Ik draaide me langzaam weer om en begon terug naar buiten te lopen. Ergens voelde ik een steek van jaloezie, een emotie die me niet heel erg bekend was en daardoor vreemd voelde. Waarom was ik jaloers op iemand die doodziek was? Isabelle's kus op Xavier's hand was me niet ontgaan, al had ik zijn reactie erop niet naar kunnen zien. Ik zuchtte even en liep met grote passen door naar Julie en de baby. 'Here... I'll take her. Thanks for your help.' glimlachte ik naar haar terwijl ik de baby weer overnam. 'If you have other things to do...' vervolgde ik waarop Xavier's zusje haar hoofd schudde. 'No, I'll get started on the house. You stay here with the kids.' antwoordde die waarna ze me even onderzoekend aankeek. 'You look exhausted. Are you quite alright?' vroeg ze waarop ik snel knikte. 'I'm fine. Don't worry about me.' wuifde ik haar weg waarna ik snel wegliep richting de andere kinderen. Goed bezig, Camille. Lieg maar alles bij elkaar. Ik voelde me inderdaad vermoeid, maar daar ging het nu niet om. De slapeloze nachten telden nu niet. Het was belangrijker dat er voor de kinderen en Isabelle werd gezorgd. Ik keek toe hoe Julie naar binnen liep en richtte mijn aandacht daarna weer op de kinderen.

Isabelle at dankbaar van het brood dat ze toegestopt kreeg. 'They did, but I told them to have it.' antwoordde ze zijn vraag waarna ze knikte op zijn advies. Ze zuchtte even en schudde haar hoofd. 'I'll be fine, Xavier. It's just a little flu. I'll get better. Especially with your good care.' glimlachte ze waarna ze zijn hand weer even vastpakte. 'I've missed your company. I've missed you.' zei ze terwijl ze hem even aankeek. 'Are you truly happy in Paris?' vervolgde ze terwijl ze wat rechterop ging zitten. God. Wat had ze een zwak voor deze man. Ze had het altijd al gehad, maar de laatste jaren was het alleen maar erger geworden. Iedere keer dat ze hem zag, merkte ze dat ze zijn aanwezigheid meer en meer had gemist. Hun jeugd samen was altijd zo fijn geweest. Natuurlijk had de oorlog er flink ingehakt en zaken veranderd, maar dat nam niet weg dat ze altijd elkaar hadden gehad.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 04/30/2018 07:59 PM

Xavier:
Ik keek naar Isabelle en schudde lichtjes mijn hoofd. 'It is true that they needed the bread, but you too, Isa. Don't forget yourself. You can't give your brothers and sisters what they deserve as you are ill or maybe even aren't here anymore.', zei ik zacht tegen haar. 'It isn't bad to be a little selfish', zei ik en grinnikte even. Moest je mij nu horen, ik zat haar een raad te geven die ik net zo goed mezelf kon geven. Echter had ik nu inderdaad een poos vrij om even tot mezelf te komen, hoewel dat niet meer was dan hoognodig op het moment. Ik keek naar haar oen ze zei dat het alleen een kleine griep was. 'Hmmm... I hope it's only the flu and not something much worse. Weeks of being ill and barely getting enough food is dangerous.', zei ik op een waarschuwende toon. Ik keek even naar onze handen toen ze de mijne weer vastpakte. Dat verhinderde me om opnieuw brood voor haar af te scheuren. 'That's very kind, Isabelle', zei ik tegen haar toen ze uitsprak dat ze me gemist had. Buiten mijn moeder en zusje om hoorde ik die woorden nooit, niet tegen mij gericht tenminste. Ik wist daarom ook niet zo goed hoe ik daarmee om moest gaan. Ik was me een uitweg aan het bedenken toen ze van de hak op de tak sprong en me vroeg of ik wel écht gelukkig was in Parijs. Dat was een vraag waar een kort antwoord niet voldoende op zou zijn. 'Fontaine and Paris both have their charmes. My work is most of the time in Paris or elsewhere in France, sometimes anywhere else. Most of the times I love the work.', zei ik haar. Ik had mijn beste vriend de Koning naast me in Parijs, sinds kort had ik Camille in Parijs. In Fontaine had ik ook vrienden, maar toch anders, in Fontaine was het vertrouwder, hechter. Ik had mijn familie om me heen. 'I know a man can't wear two hats, but I can't choose between these beautiful places with their people.', zei ik tegen haar. 'I like it in Paris, but I like it here too...', besloot ik. Je kon geen werk hebben waar alleen maar mooie kanten aan zaten, die waren er hier, maar ook als Captain. Iedereen had vuile klusjes op te knappen. Ik kon goed overweg met het Koninklijk paar en als ik straks eenmaal met Camille getrouwd was zouden we een eigen plekje zoeken of bouwen misschien zelfs. Maar daar moest ik het nog met haar over hebben - en met de Koning gezien hij over haar besliste nu ze haar familie verloren was. Deze gedachten zorgden ervoor dat er een brede, tevreden glimlach op mijn gezicht lag voor ik weer met beide voeten op de vloer landde en goed besefte waar ik was en in welke situatie. 'I'm fine in Paris, Isa. Don't be afraid for that.', zei ik tegen haar al voelde ik ook nu de dubbelzinnigheid. Ik hoopte maar dat het stemmetje in mijn hoofd gelijk zou hebben dat als dit alles voorbij was, ik mijn rust had gevonden en ik en Camille verloofd en/of getrouwd waren het een stuk beter zou gaan.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 05/01/2018 04:40 PM

Camille
Het kostte me de grootste moeite om mijn aandacht bij de kinderen te houden. Op de een of andere manier bleef alles terugglijden naar Isabelle en Xavier. Zouden ze samen een geschiedenis hebben? Waarom had alles tussen hen zo intiem geleken? Stelde ik me aan? Zag ik dingen die er niet waren? Ik zuchtte even en wiegde de baby zachtjes heen en weer. Waar ik gehoopt had vooral rust en afleiding te vinden in Fontaine, merkte ik dat ik meer met mezelf in de knoop zat dan daarvoor. De gebeurtenissen in Courdemance speelden meer door mijn hoofd dan ooit tevoren en ook had ik het idee dat ik Xavier aan het wegduwen was, afstand tussen ons aan het creeëren was. Ja, ik had dan wel toegestemd om met hem te trouwen - als hij tenminste een aanzoek zou doen - maar ondanks mijn gebrek aan slaap en de onrust in mijn hoofd zocht ik hem niet op om erover te praten. Nee, sterker nog, ik loog over de hele situatie tegenover hem. Een nieuwe zucht ontsnapte aan mijn lippen. Waar was ik mee bezig? Wat probeerde ik te bewijzen? En tegenover wie? Mijn blik gleed terug naar het huis en daarna terug naar de baby. Ik moest nu niet met mezelf bezig zijn, maar mijn aandacht gefocust houden op de taak die voor me lag; voor de kinderen zorgen.

Isabelle glimlachte even bij het zien van Xavier's reactie over haar opmerking waarna ze langzaam knikte terwijl ze naar zijn antwoord over Parijs luisterde. 'You will always be missed here.' herhaalde ze nogmaals waarbij ze zijn hand tegen haar borst legde om de betekenis van die woorden goed door te laten dringen. Echter liet ze zijn hand snel weer los toen Julie in de deuropening verscheen. 'Oh, Isabelle. I wish you had told us.' zei die hoofdschuddend waarna ze naar Xavier keek. 'Camille came to ask for my help. I hope you don't mind..' verklaarde ze haar aanwezigheid tegenover haar broer waarna ze hem even onderzoekend aankeek. Het was haar immers niet ontgaan waar zijn hand had gelegen voor ze binnen was gekomen, maar dat waren haar zaken niet.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 05/06/2018 02:14 PM

Xavier:
Ik keek naar Isabelle en voelde hoe ze mijn hand vastpakte en deze op haar borst neerlegde. 'I know, Isa. I miss everyone too. But I'll be missed everywhere.', zei ik tegen haar. Ik deed daadwerkelijk mijn best om te zijn op de plekken die me het hardst nodig hadden of ze in elk geval te ondersteunen, al was het dan van een afstand. In Parijs leken ze me harder nodig te hebben dan hier, al wist ik dat mijn moeder en zusje het lang niet altijd gemakkelijk hadden dat ik zo ver weg was. Het ontvangst was dan ook altijd meer dan hartelijk en zorgde voor een prettige thuiskomst. Ooit zou ik een keuze moeten maken, maar daar was ik nu nog niet aan toe.
Ik trok mijn hand terug zodra Isabelle deze los liet en keek op toen ik de stem van Julie hoorde. Ze was toch thuis? Verward fronsde ik en keek ik naar haar. 'No, no', zei ik tegen Julie toen ze uitlegde dat Camille haar had gehaald en schudde mijn hoofd. 'It's good to have you here. We have to do a lot for you and the children to have a little comfort again', zei ik tegen Isabelle. Opruimen, poetsen, eten en drinken verzorgen... Toen ik opkeek en Julie's blik ving zag ik de onderzoekende blik en keek haar op mijn beurt vragend aan. Toen daagde me wat waarschijnlijk haar vraag was en keek ik even naar mijn hand, de hand die bij Isabelle op haar borst had gelegen. Ik schudde mijn hoofd. Het was niet wat ze dacht. Ik had hem daar niet neergelegd en ik had geen enkele intentie om zoiets te doen. Ik had Camille en ik had haar beloofd een aanzoek te doen als alles geregeld was en we terug in Parijs waren. Het was vervelend voor Isabelle dat het niet goed ging met haar en de kinderen, maar ik zou er verder niks voor laten wat ik al gepland had. 'Did you take some more food with you? For the children and for Isabelle? I think she's ill for some weeks and lost a lot of power', zei ik tegen Julie. 'Are you fine, Isa? With the bread and something to drink?', vroeg ik aan haar. 'Then I can help Julie and Camille with the house and the children.', stelde ik voor. Als ik daar aan bed bleef zitten veranderde er ook niks aan de situatie. Beter worden zou alleen gaan met rust en voldoende eten en drinken - mits er geen dokter en medicijnen aan te pas moesten komen. Echter konden wij daar niet over oordelen en zouden we verder af moeten wachten. Al konden we ondertussen wel iets aan de situatie doen waar ze in zaten.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 05/06/2018 03:54 PM

Camille
Ik was met de baby in de schaduw onder een boom gaan zitten waarna de andere kinderen zich al snel bij ons voegde. Een van hen glipte kort het huis in en kwam daarna terug met een boek. 'Could you.... I mean... Would you mind reading to us a little? We haven't had a story in weeks..' vroeg een van de jongetjes terwijl hij me haast smekend aankeek. Een kleine glimlach verscheen op mijn gezicht. Ze hielden dus van boeken. Precies zoals ik op die leeftijd ook gedaan had. 'But of course!' glimlachte ik waarna ik het boek aannam. Het leek erop dat ze me vertrouwden en dat was een goed gevoel. Het zou velen malen makkelijker zijn om hen te helpen als ze me vertrouwden en me dus ook toelieten. Het was even wat onwennig om én een baby in mijn armen te houden en het boek goed vast te grijpen, maar al snel vond ik een positie die voor iedereen leek te werken en begon ik voor te lezen. Het boek lag voor ons op de grond, de baby in mijn armen, een van de kinderen kroop half op schoot en de anderen kwamen aan de zijkant tegen me aan zitten. Al snel waren we allemaal diep verzonken in het verhaal waardoor iedereen zijn zorgen even leek te vergeten, inclusief ikzelf.

Julie knikte. 'Yes and mum will bring over some more later. There's still food outside and the kids have had plenty. Camille is looking after them now and she's also got some more bread if they want any.' beantwoordde ze Xavier's vraag waarna ze kort een wenkbrauw optrok over zijn hoofd geschud. Het mocht voor hem misschien niets betekenen, maar Julie was niet blind en had gezien dat Isabelle het niet zomaar had gedaan en dat het voor haar wel betekenis had. 'Yes, no! I'm fine. Please. I told you I was fine. You're too kind, Xavier. We'll all be fine thanks to you.' glimlachte Isabelle op het moment dat haar redder in nood vroeg of hij Julie en Camille kon helpen. Wie was die Camille? Ze begon steeds nieuwsgieriger te worden naar deze vrouw. Xavier had nog nooit iemand meegebracht naar Fontaine dus waarom was zij hier?

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 05/06/2018 07:58 PM

Xavier:
Ik keek naar Julie en knikte. 'Good, good', herhaalde ik terwijl ik luisterde naar Julie's antwoord. Het was fijn dat iedereen zo meedacht en zijn best deed. Ik baalde er alleen van dat Camille me niet even had gezegd dat ze snel naar huis ging, zodat ik voor de zekerheid een oogje op de kinderen had kunnen houden. Had ze het me niet toevertrouwd?
Ik keek onschuldig naar Julie toen ze alsnog een wenkbrauw optrok naar mijn antwoord. Ik had niks geks gedaan, toch? Ik had enkel het beste met Isabelle, haar broertjes en zusjes voor. Ik haalde mijn schouders op, bij mijn weten had ik écht niks misdaan. Was het zo'n vreemd antwoord geweest dat ze het nodig vond om nog eens te dubbelchecken? Had ik mezelf in de nesten gewerkt soms? Meteen gingen mijn gedachten terug naar moeder en de aanvaring die ik eerder die ochtend met haar had gehad. Ik zuchtte diep en wierp een korte blik op Isabelle. 'I just want to help you all', zei ik tegen haar voor ik opstond en me overdwars langs Julie door de deuropening werkte. Twee lege kamers verderop haalde ik een hand door mijn haren en keek ik verward rond. Had ik het nu al verprutst? Ik was nog maar net terug... Opnieuw zuchtte ik diep en rommelde in wat kastjes om iets te vinden waarmee ik een poging kon doen om de ramen wat schoner te krijgen. Met enige krachtinspanning kreeg ik het raampje voor me open en begon ik deze aan de binnenkant schoon te maken. Langzaam begon ik de contouren van Camille en de kinderen te zien en spitste ik mijn oren om mee te luisteren. Dat leidde ertoe dat ik uiteindelijk met een vieze doek in mijn handen tegen de muur leunde en met opgekrulde mondhoeken door het raam tuurde, Isabelle en Julie vergetend.

29, female