ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 05/10/2018 06:50 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille en glimlachte toen ze antwoordde dat ze wat had rondgelopen. 'Did you saw something you like?', informeerde ik. Ik wilde toch een beetje op haar inhaken zodat ze zich niet direct af zou sluiten. 'It's fine here. A lot cleaner than it was, but we have much left to go.', beantwoordde ik haar vraag. 'Isabelle told me she's fine as far as it can be in her situation. We can clean and keep an eye on the kids without worrying about her.', stelde ik haar gerust. Meer wist ik immers ook niet. Ik liep naar Camille toe en nam ietswat onhandig de baby uit haar armen over om deze aan Julie te geven. Ik was geen kleine kinderen gewend en wist daarom ook niet zo goed wat het gemakkelijkste ging. 'We don't need to clean all the time, we can still drink something, talk a bit and relax. We can't keep busy cleaning, babysitting and everything. We are still human and human need some time for themselves.', verzekerde ik haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 05/10/2018 08:17 PM

Camille
Ik was weer even in gedachten weg gegleden en keek dan ook op toen ik merkte dat Xavier me een vraag had gesteld. 'Yes... Yes, I did.' reageerde ik enigszins vertraagd en afwezig. Of ik iets moois had gezien? Ik had eigenlijk niet eens op de omgeving gelet. Daarvoor had ik veel te veel in mijn hoofd gezeten. 'Good. I'm glad to hear that!' glimlachte ik zwak op het moment dat Xavier aangaf dat alles in de tussentijd goed was verlopen. Dat was dan in ieder geval nog iets positiefs. Mijn gedachten gleden meteen weer weg waardoor ik in eerste instantie niet doorhad wat Xavier deed en ik was te laat om te protesteren, al had ik de manier waarop hij haar vastpakte wel snel wat verbeterd. 'I'll see you later. I will check upon the kids.' reageerde Julie die vervolgens met de baby en een blik op Xavier wegliep. Zonder de baby in mijn armen wist ik mezelf geen houding te geven dus sloeg ik mijn armen maar voor mijn buik over elkaar. 'I'm fine.' mompelde ik toen Xavier zei dat we ook onze tijd en rust nodig hadden.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 05/11/2018 12:08 PM

Xavier:
Ik moest mijn best doen om de frons niet direct op mijn voorhoofd te laten verschijnen. Camille leek verstrooid, met haar gedachten totaal ergens anders. Ze gaf laat antwoord en misschien hoorde ze niet eens wat ik haar gevraagd had. 'Let's sit down for a minute', stelde ik Camille voor toen Julie weg was. Voorzichtig maakte ik haar hand los uit haar over elkaar geslagen armen en nam haar mee naar een tafel. Echter schoof ik één stoel naar achteren waar ik zelf op ging zitten en trok haar zacht op schoot. Mijn armen lagen losjes om haar heen. 'You're not fine, Camille. You look tired, almost like a ghost', zei ik zachtjes. 'You're wrestling with yourself and the past, aren't you?', deed ik een gokje. 'Camille...', begon ik en keek haar serieus aan. 'I saw men losing their minds, their lifes on the battlefield. Wrestling with the death of their loved ones, with the things they were seeing. It isn't just nothing.', sprak ik voorzichtig. 'Listen very carefully, Camille...', zei ik en kneep zacht in haar hand. 'I don't want you to become like one of them. Some of them are still struggeling, not talking, thoughts and fears took over their lifes. And what is left of them? A memory of what they used to be, some of them are even homeless.', zei ik tegen haar. 'You will never become homeless, but I don't want you to be hurt. If you keep pushing people away, if you're not telling that you're not fine, to share your thoughts... how can anybody help you?', vroeg ik aan haar met een smekende blik. 'You are closing yourself for others, you're alone with your thoughts and struggles without any help. You can't get out of this by yourself.', sprak ik. 'If you don't want to talk to me, I won't blame you, but please talk to someone else. For your own good. I promise you that it will help you to deal with it.', zei ik tegen haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 05/11/2018 12:44 PM

Camille
Ik keek weer op toen Xavier voorstelde even te gaan zitten en vervolgens mijn hand vastpakte. Het begon me wel te dagen waar dit naartoe zou leiden, maar ik kon er niet onderuit, of wel? Ik liep me, met enige tegenzin, op schoot trekken en beet op mijn lip. Met moeite luisterde ik naar wat hij te zeggen had, al was ik niet in staat ergens op te reageren. Mijn ogen vulden zich langzaam mef tranen en ik sloeg ze neer om zijn blik te ontwijken. 'I can't... I just can't talk about it. Do you know how many times I've wanted to? How many times I've tried? I just can't... I wouldn't know where to start, what to say. And it's just too damn painful. Too bloody damn painful.' reageerde ik uiteindelijk zacht, mijn stem slechts een gebroken gefluister. Ik maakte me los uit zijn armen en stond op. Het was gewoon zo vreselijk moeilijk. Waar moest ik beginnen? Hoe zou ik de woorden überhaupt uit mijn mond krijgen? Ik merkte dat ik stond te trillen op mijn benen van de ingehouden emoties. Ik voelde me zo vreselijk vermoeid. De paar nachten van fatsoenlijke nachtrust naast Xavier hadden weinig gedaan om het enorme tekort aan slaap van de maanden daarvoor recht te trekken. Zou dat ooit beter worden? Zou het inderdaad helpen als ik toch zou praten, hoe vreselijk moeilijk dat ook was?

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 05/11/2018 01:23 PM

Xavier:
Ik keek naar Camille en zag hoe haar ogen zich vulden met tranen. Daarop moest ook ik slikken en voordat ik de tijd had gehad om haar tegen me aan te trekken naar haar woorden was ze al op gestaan. Ik had haar uit laten praten en zag uiteindelijk dat ze stond te trillen op haar benen. Ik stond op en liep alsnog naar haar toe. Ik sloeg mijn armen om haar heen en trok haar tegen me aan. 'I know it's painful, but pain is there to be felt. The only way to talk about it in the future without experiencing everything over and over again is to talk. Start where you want, at the beginning, another point. Just tell me what comes up in your mind', zei ik en streelde troostend over haar haren heen. 'We have to go through this pain together', fluisterde ik. 'I won't blame you for anything, I'm here for you Camille.', zei ik zachtjes en legde mijn voorhoofd zacht tegen het hare. 'You can't go on like this, otherwise it will break you', zei ik zacht. 'It's okay to cry, it's okay if you need some time for yourself after telling something. I need that too...', zei ik zacht. Je moest je verhaal delen met anderen, anders lukte het niet.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 05/11/2018 03:39 PM

Camille
Ik keek amper op toen Xavier zijn armen weer om me heen sloeg, maar leunde wel tegen hem aan. Ik beet even op mijn lip door zijn woorden en moest mijn best doen om niet compleet in tranen uit te barsten toen hij zijn voorhoofd tegen de mijne legde. Een diepe, trillerige zucht ontsnapte aan mijn lippen voor ik me van hem losmaakte en nog een stoel pakte zodat we beiden zouden kunnen zitten. Niet dat ik het erg zou vinden om weer bij hem op schoot te zitten, maar ik wist dat ik daar niet lang zou kunnen blijven zitten voor ik op zou moeten staan en zou beginnen met ijsberen. Ik kon me namelijk niet voorstellen dat ik mijn verhaal zou kunnen doen zonder afleiding te hebben, op wat voor manier dan ook. 'I... You already know thay we were celebrating the harvest. Everyone in our family and in the village was invited and it had been a few stressful days because obviously the celebrations had to show the strength and unity of our family... It was a way to prove our superiorty to the rest of the village..' begon ik en ik was enigszins verbaasd met hoe gemakkelijk dat eruitkwam. Echter was dat nog niet het lastigste. 'At the end of the afternoon, everyone started to arrive and after a while, dinner was anounced. We all had dinner, sitting on long tables in one of the barns. It was the only time of year we would properly mix with the rest of the village. After dinner, it was time for music, dancing. I went out after a few dances. My head was pounding from all the chatter and the loud music...' vervolgde ik waarna ik even slikte. Tot nu toe was ik redelijk uit mijn woorden gekomen, maar zou dat zo blijven. Ik stond op van de stoel en begon onrustig te ijsberen. Voor een hele tijd bleef ik stil terwijl mijn hoofd maalde over de volgende delen van mijn verhaal. Meerdere keren probeerde ik verder te gaan, maar ik kon mijn stem nog niet vinden. 'Sorry...' mompelde ik voor ik even stilstond en nadenkend op mijn onderlip beet. De tranen brandden nog altijd in mijn ogen maar drupten gelukkig nog niet over mijn wangen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 05/11/2018 04:31 PM

Xavier:
Het had prettig gevoeld dat ze me door tegen me aan te leunen het vertrouwen gaf. Al maakte ze zich niet veel later van me los om op een stoel te gaan zitten en uit eigen beweging op dit moment aan haar verhaal begon. Rustig luisterde ik naar haar zonder haar te onderbreken, slechts een enkele keer te knikken om blijk te geven dat ik naar haar luisterde. Al viel ze nog voordat er iets gebeurd was in het verhaal stil en begon ze onrustig te ijsberen. Het was lastig om toe te kijken, maar juist dit was hetgeen wat eruit moest komen. De onrust, het verdriet. 'Don't say sorry', zei ik geruststellend. 'It's okay, you're doing great', moedigde ik haar aan. En mocht dit het enige zijn wat er vandaag uit kwam, dan was het zo. In dat geval zou het begin gemaakt zijn en had het hopelijk de weg naar meer opengelegd. 'Take your time', zei ik tegen haar. 'I know how it feels. You're not alone in this.', zei ik haar.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 05/11/2018 08:32 PM

Camille
Ik probeerde te glimlachen op het moment dat Xavier zei dat ik geen sorry hoefde te zeggen, maar dat ik mijn tijd moest nemen. Hij was zo meelevend, zo lief. Ik kon niet anders dan hem vertrouwen en hoe kon ik hem bewijzen dat ik hem vertrouwde als ik mijn verhaal niet zou doen? Een langgerekte zucht ontsnapte aan mijn lippen waarna ik mijn armen weer over elkaar sloeg. 'So I went outside, for fresh air and such... I first walked into the courtyard, but really people were everywhere and I decided to leave the house. When I walked out of the gates, I passed a group of men. About 8, maybe more, of them. They had with them a kart, filled to the rim with things I couldn't see. They had covered it with cloth. I assumed they were just some more villagers who had brought some of their own wine or spirits, so I greeted them, wished them an enjoyable evening and continued my way without thinking about it.' vervolgde ik mijn verhaal waarna ik weer even stil was. 'I had been away for... Half an hour? I'm not quite sure, it may have been shorter. I was just to enter the gates when I heard a loud bang and people started screaming. I ran into the courtyard when I heard another bang and then I saw the flames. The barn had caught fire, but the door was barricaded so no one could get out.. I... I ran to the barn and tried to open the door, tried to help people get out of there, when someone grabbed me. It was one of my brothers. He pulled me away from the barn, tried to get me away from the whole scene, but I wouldn't let him. All of a sudden I heard a gunshot and I felt him losing his grip on me. When I turned around, he was on the floor. De... Dead. They had shot him. Then they grabbed me, pushed me into wall where they made me watch the barn burn. I heard the most horrible sounds. Cries and shrieks as the people in there burned. The men kept telling me how we deserved this. How we French aristoracy deserved to die and how the whole of France should be set on fire. I... I tried to fight them, to set myself free, but they were too strong and I couldn't stop looking at my brother. Out of nowhere my parents arrived. My mother and father, two of my sisters. I screamed at them. Told them to leave, but my sisters ran to me and got shot in cold blood. My mom ran towards them, but then the barn exploded and she got caught in the explosion. My father... His throat was slit and all I could do was watch... The whole place was a mess. People were whimpering with pain everywhere and I had nowhere to go. For one moment, after another explosion, their grip loosened and I got free. I started running, no idea where I was going. I was seized again. Another one of my brothers. We just got to the gates when he too was shot. I fought with the man who had shot him, got hold of his knife and stabbed him.... I was able to grab a bag of coins from his belt before I ran again... I ran in a blind panic. I had no idea at all where I was going and I ran for about three days straight before I reached Paris and met you..' wist uiteindelijk mijn hele verhaal te vertellen. De tranen stroomden inmiddels geruisloos over mijn wangen en ik was naar het raam gelopen waardoor ik naar buiten staarde. Ergens voelde ik opluchting dat dit alles er eindelijk uit was. Dat ik het na maanden opkroppen aan iemand verteld had, maar tegelijkertijd voelde ik de vreselijke pijn die ik toen ook gevoeld had. Het verlies. Het verdriet. Nu pas begon door te dringen wat ik al die maanden verborgen had gehouden en ik kon het dan ook niet tegenhouden dat mijn benen mijn gewicht niet meer konden dragen en ik hartverscheurend begon te huilen.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 05/11/2018 08:54 PM

Xavier:
Het verraste me toen het haar gelukt was om zich weer zo bijeen te rapen en het verhaal verder te vertellen zonder veel haperingen. Het moment waarop ze vertelde hoe ze was vastgehouden en er op haar ingepraat werd greep me enorm aan. Ik had me exact zo hulpeloos gevoeld in het klooster. Nu snapte ik ook beter waarom ze me zo goed begreep. We hadden hetzelfde doorgemaakt. Ergens begon er ook een gedachte te vormen dat de mensen van het klooster misschien wel dezelfde waren geweest als die Courdemanche met de grond gelijk gemaakt hadden. Ze waren tegen Frankrijk, dus ook tegen de Koning en iedereen die ze tegen kwamen. Alle belangrijke personen waren samen geweest in één gebouw, maar toch hadden ze niet doorgezet. Waarom niet? Ik moest uitzoeken of deze twee gebeurtenissen verband hebben met elkaar als ik weer terug was in Parijs.
Ik bestudeerde haar reactie en bewonderde haar moed die ze op dat moment had gehad en nu nogmaals toonde door het hele verhaal te vertellen. Ergens was het logisch dat haar familie als enige ontsnapt was. Die wisten natuurlijk alle geheime gangen, zoals ik, de Musketiers, de Red Guard en de Koninklijke familie ook wisten in het paleis. De rest had als ratten in een val gezeten. Het speet me ontzettend voor haar dat ze al haar familie verloren was op deze gruwelijke manier terwijl ze hopeloos moest toekijken. Hoe ze geprobeerd hadden om haar te helpen, elkaar te helpen en er alleen maar voor gestrafd werden. Dat Camille als enige ontkomen was, kon je werkelijk een wonder noemen. Toen de tranen over haar wangen liepen liet ik haar even alleen met haar verdriet. Het zou goed zijn om het ook zelf te kunnen verwerken, echter toen ik zag dat ze op haar benen begon te trillen stond ik vlug op om met een paar passen bij haar te staan. 'Oh, Camille... it must have been horrible for you.', fluisterde ik zacht terwijl ik haar in mijn armen had getrokken en ons naar de stoelen loodste om haar weer op schoot te plaatsen. Ik legde haar hoofd zacht tegen me aan terwijl ik door haar haren streelde. 'Feeling helpless is cruel, murdering so many people is cruel...', zei ik tegen haar en drukte mijn lippen tegen haar slaap aan. 'I'll do more research, we have to catch those criminals and execute them. They don't deserve less.', zei ik strijdlustig. Ik zou sowieso alles voor haar doen. 'I know it doesn't bring back your family and maybe we are just as bad as them as we're executing them, but...', zei ik en stokte. Nee, hier werd ze ook niet bepaald vrolijker van. 'I'm proud of you, Camille', sloeg ik een andere weg in. 'I'm very proud that you had the courage to tell me about what happened to you. It's okay to let go your feelings. You had put them away for too long', zei ik zachtjes en wiegde ons op en neer terwijl ik haar tegen me aan hield. 'We're in this together, you'll never be alone. There will always be people to help you', verzekerde ik haar.

29, female